بالاخره تصمیم گرفتم که دیگر به اینستاگرام سر نزنم

my-new-lifestyle-without-instagramپیش نوشت: این یک گزارش کاملاً شخصی است و برای دوستان و آشنایانم نوشته شده. ممکن است برای مهمان گذری این خانه، جذاب نباشد.

فکر می‌کنم که تقریباً تمام شبکه‌های اجتماعی متعارف را تجربه کرده‌ام. بعضی از آنها را با اسم خودم و بسیاری از آنها را با حساب‌های کاربری عمومی و ناشناس.

زمانی در فیس بوک فعال بودم و صفحه‌ی شخصی داشتم. بعد که تعداد دوستانم به سقف تعریف شده توسط فیس بوک رسید، یک Fanpage درست کردم و آنجا هم مطلب منتشر می‌کردم. مدت‌هاست به آن سر نزده‌ام. وقتی آن را رها کردم و برای آخرین بار به آن سرزدم چندان شلوغ نبود و حدود بیست هزار لایک داشت. مدت کوتاهی هم دوستان خوبم آن صفحه را جمع و جور کردند و نهایتاً تصمیم گرفتیم آن را به صورت متروکه رها کنیم.

توییتر برای من تجربه‌ی خوشایندی نبوده. علیرغم اینکه خاطره‌ی خاصی هم از آن ندارم. مدتی هم در آنجا فعالیت کردم احساس کردم آنجا را دوست ندارم. فضای توییتر ایرانی خیلی با فضای توییتر دنیا فاصله دارد و همیشه ناراحتم که چرا تقریباً هر کسی که در سطح دنیا می‌شناسیم، آدرس توییتر خود را قبل از آدرس ایمیل یا در کنار آدرس ایمیل به ما می‌دهد، ولی در ایران این فضا رایج نشده است.

شاید چهار دلیل اصلی باعث شد که توییتر را خیلی دوست نداشته باشم:

اول اینکه توییتر به ۱۴۰ کاراکتر محدود است و برای اینکه بتوانی در چنین فضای کوچکی، حرف ارزشمند و مفیدی بزنی باید به درجه‌ی بالایی از حکمت رسیده باشی! افراد کم سواد و سطحی چون من، هنوز هم برای بیان ساده‌ترین مفاهیمی که در ذهن دارند، نیازمند هزاران کلمه‌اند.

کارکرد دیگر توییتر هم گزارش روزانه و لحظه‌ای است که به نظرم در فضای فرهنگی ما به دو دلیل، مطلوب نیست. نخست اینکه فرهنگ ما فرهنگ کنجکاوی است و کمتر چیزی به اندازه‌ی اخبار و حاشیه‌های زندگی دیگران برایمان جذاب است. شاید نتوان این فرهنگ را به سادگی تغییر داد، اما می‌توان آن را با استفاده از ابزاری مثل توییتر، تغذیه نکرد.

گزارش زندگی روزمره، به دلیل دیگری هم در کشور ما – در نگاه من – به خطا رفته است. گاهی می‌دیدم یک نفر توییت می‌کند که: #جورابم را گم کرده‌ام! (دقیقاً‌ با هشتگ! شاید برای اینکه جوراب گم کردگان توییتر بتوانند یکدیگر را راحت‌تر پیدا کنند!). بعد هم نیم ساعت بعد توییت می‌کرد: #پیدا #شد

این الگو را لااقل در میان کسانی که من می‌شناختم و تعقیب می‌کردم،‌ زیاد دیدم. توضیح دقیقی برایش ندارم. اما یک بار در جلسه‌ای به شوخی گفتم: فکر می‌کنم وقتی توییتر در ایران رایج شد، ما اکانت‌های خارجی را معیار قرار دادیم و طبیعتاً بخشی از آن اکانت‌ها که در نخستین تجربه‌ها تعقیب می‌کردیم، اکانت‌های سلبریتی‌ها و افراد مشهور بود.

ما می‌دیدیم که Britney Spears توییت می‌کند که فلان لباسش گم شده و بعد هم توییت می‌کند که پیدا شد و در این فاصله می‌دیدیم که هزاران نفر، برایش کامنت می‌گذارند (انگار جای آن لباس را می‌دانند!) و یا آن جمله را Fav می‌کنند. احساس کردیم توییتر مال این کارهاست. فراموش کردیم که شاید گم شدن لباس بریتنی برای خیلی‌ها در دنیا جذاب باشد، اما گم شدن جوراب من، حتی برای مادرم هم جذاب نیست. چه برسد به غریبه‌ها!

دلیل سومی که توییتر را دوست نداشتم، استفاده‌ی گسترده از الفاظ رکیک بود که به نظرم به نوعی مد تبدیل شده بود. این هم به نظرم خطای ترجمه است. فکر می کردیم چون F-words در انگلیسی خیلی رایج است، حتماً اینجا هم می‌توان آنها را به کار برد و فراموش می‌کردیم که بار معنایی این کلمات در انگلیسی بسیار سبک‌تر از زبان فارسی است.

البته طبیعی است که شناخت من از توییتر به همان چند ماهی که آنجا سرمی‌زدم و به همان دو سه هزار نفری که با آنها در ارتباط بودم محدود است و نمی‌دانم فضای امروز آنجا چگونه است.

دلیل چهارمی که باعث شد توییتر را دوست نداشته باشم این بود که احساس کردم، بیشترین سهم در میان توییتری‌های ایران، به اهالی حوزه‌ی نرم افزار (یا به قول خود دوستان، Developer‌ها) تعلق دارد. به رغم علاقه‌ی جدی که به حوزه‌ی تکنولوژی دارم و بخش عمده‌ای از فعالیت‌ها و پروژه‌ها و کارهای من هم در سالهای اخیر در این حوزه بوده است، به سختی می‌توانم فضای اهالی حوزه‌ی نرم افزار را درک کنم. به نظرم نوعی شتابزدگی برای موفقیت و نوعی تصویر ذهنی همه چیزدانی، در این قشر رو به رواج است. گاهی به شوخی می‌گویم هر موفقیتی که در سیلیکون ولی کسب می‌شود، فعالان حوزه‌ی فن آوری را – از ایران تا ونزوئلا – مغرور می‌کند.

اگر بخواهم به تجربیات شخصی تکیه کنم، با مرور خاطراتم، فقط یک گروه دیگر را می‌شناسم که در “شتابزدگی برای موفقیت” و “همه چیزدانی” از Developerها جلوتر باشند و آن MBA خوانده‌ها هستند (که خودم هم با کمال شرمندگی و اظهار پشیمانی و تقاضای عفو از شما، جزو آنها هستم). اخیراً هم که فروش مدرک MBA ساده‌تر و سریع‌تر از همیشه شده و DBA و سایر مدارک هم به همان سرعت و سهولت، عرضه می‌شوند و اگر کسی را دیدید که در جملات خود، کلمه‌ای انگلیسی یا کلماتی مانند استراتژی و بازار و تحقیق و توسعه و برند و مذاکره و … را به کار می‌برد، به نظرم علی الحساب به او “دکتر” بگویید. احتمال اینکه خطا کرده باشید خیلی کم است.

داستان من و حضورم در اینستاگرام، برای من درسهای آموختنی زیادی داشت. بیش از هفتاد هفته در اینستاگرام فعال بودم. این را امروز از سر زدن به نخستین عکس‌های صفحه‌ام فهمیدم.

نخستین عکس من در اینستاگرام

امروز که به آن عکس نگاه می‌کنم، بیشتر و بهتر از قبل، یادم می‌آید که چرا در آن روزها تصمیم گرفتم وارد اینستاگرام شوم. آخرین جلسه‌ی درس تفکر سیستمی برگزار شده بود و من هم نه به دلیل مسئله‌ای بزرگ، اما در اثر هزار دلگیری کوچک، تصمیم گرفته بودم (یا منطقی بود که تصمیم بگیرم و تصمیم هم گرفتم) که دیگر درس ندهم. یا لااقل به شیوه‌ی رایج و در فضاهای رایج، درس ندهم.

برای من که ده سال تمام، در هفته بیش از ۵۰۰ نفر را در کلاس‌های مختلف می‌دیدم و تقریباً پنج روز از هفت روز هفته را پس از پایان کار روزانه در شرکت، به کلاسهای آموزشی می‌رفتم و درس می‌دادم، فاصله گرفتن از آن حجم تعاملات اجتماعی، ساده نبود. اینستاگرام در چنین شرایطی، محل خوبی برای تعاملات اجتماعی بود.

البته وقتی از ریشه‌های یک تصمیم حرف می‌زنیم، منظورمان بیشتر محرک‌های اصلی یا آخرین محرک‌های آن تصمیم است. کسی که از شرکتی استعفا می‌دهد یا از رابطه‌‌ای بیرون می‌آید، وقتی در مورد دلیل اصلی این تصمیم حرف می‌زند، حتماً به این مسئله توجه دارد (یا باید داشته باشد) که آن تصمیم، به هر حال گرفته می‌شد. چیزی که به عنوان علت آن تصمیم می‌گوییم، صرفاً آخرین محرک است. اگر هم نبود، آن تصمیم کمی زودتر، یا کمی دیرتر به تحریک رویداد دیگری، گرفته می‌شد.

به هر حال، من هم به اینستاگرام می‌آمدم. مثل خیلی‌های دیگر. شاید کمی زودتر یا کمی دیرتر.

طبیعی است که در کشورهای توسعه یافته که انواع شبکه‌های اجتماعی در اختیار کاربران هستند، هر یک از کاربران بسته به نیاز خود یا دغدغه‌ی خود یا علاقه‌ی خود، حضور در برخی از آنها را انتخاب می‌کنند و از حضور در برخی دیگر صرف نظر می‌کنند.

اما با توجه به اینکه تنها شبکه اجتماعی مجاز برای ما، اینستاگرام است، طبیعی است که هر کس که گوشی هوشمندی دارد، سری به آن بزند (شبکه اجتماعی به معنای خاص آن را می‌گویم. به معنای عام، تلگرام و وایبر و حتی خود سیستم موبایل در کشور، یک شبکه اجتماعی است).

آن روزهای اول، خیلی برای خودم خوش بودم و از روزمره‌ترین اتفاقاتم عکس می‌گذاشتم. امروز چند عکس اول را مرور کردم:

my-first-instagram-photos

به تدریج تعداد فالورها بیشتر و بیشتر شد و فکر می‌کنم الان که این مطلب را می‌نویسم ۳۷ یا ۳۸ کیلو، فالوئر داشته باشم.

کیلو را عمداً می‌گویم. چون وقتی صفحه‌ی شما از حدی بزرگتر می‌شود، انسانها را به صورت کیلو می‌بینید. اکثر کسانی که صفحه‌های بزرگ چند صدهزار نفری دارند، مخاطبانشان را به جای نفر، بر اساس واحد کیلو می‌سنجند.

حتی اینستاگرام هم، یک نفر و دو نفر و حتی نود و نه نفر را، به عنوان رقم دوم و سوم بعد از ممیز حذف می‌کند! انگار نه انگار که هر کدام از آنها یک انسان هستند و انسانها را نمی‌توان به این شکل و شیوه، به نزدیک‌ترین عدد، رُند کرد.

وقتی اکانت عمومی داری و نمی‌توانی آن را محدود کنی، پیچیدگی‌های زیادی به وجود می‌آید. کسی چون من که بسیاری از مخاطبانش را نمی‌شناسد چاره‌ای جز داشتن اکانت عمومی ندارد. من حتی همه‌ی دانشجویانم را نمی‌شناسم و یا همه‌ی خوانندگان روزنوشته‌ها و متممی‌ها را (جز آنها که کامنت می‌گذارند) نمی‌شناسم. پس قاعدتاً باید اکانتی باز داشته باشم.

شاید برای کسی که اکانت شخصی برای دوستان و آشنایان نزدیک دارد، چیزی که من می‌گویم چندان ملموس نباشد. یا لااقل تجربه نشده باشد. اما در چنین فضایی، باید تسلیم مخرج مشترک علایق مخاطبان بشوی. یکی از زیبایی‌های زبان انگلیسی این است که Common همزمان به معنای رایج بودن، مشترک بودن بین اکثر انسانها، عموم مردم و همینطور به معنای متوسط و سطحی بودن به کار می‌رود. همچنانکه در فارسی هم عمومی بودن و عام بودن و عامه و عوام، از یک خانواده‌اند.

به خاطر همین است که همیشه گفته‌اند و من هم به دفعات گفته‌ام که کسی که می‌خواهد رضایت همه را تامین کند، همه را ناراضی خواهد کرد.

تازه این بهترین حالت قابل تصور است. چون اگر در تامین رضایت همه موفق شود، یعنی به هیچ و پوچ تبدیل شده. یعنی مرده. یعنی نابود شده. یعنی دم دستی و مستعمل است. یعنی هرز است. یعنی اضافی است!

من به اندازه‌ی خودم، تلاش کردم چنین نکنم. یادم است زمانی که عکس حیوانات را می‌گذاشتم، بارها و بارها کامنت می‌گذاشتند که: خجالت بکش! خاک بر سرت! تو مثلاً استاد مدیریتی؟ اینها در شأن توست؟ نمی‌توانی دو تا جمله‌ی حسابی حرف بزنی؟ ما فکر می‌کردیم حرفی برای گفتن داری! دیگری می‌گفت: اهل کم فروشی است. یک جمله می‌نویسد و حتی حال ندارد برای آن توضیح بنویسد!

آنقدر عکس حیوان گذاشتم تا این کار الان مُد شده است و زمانی که همه سرگرم فتوشاپ و پاورپوینت برای پست ساختن در اینستا بودند، آنقدر با همین دستخط خرچنگ و قورباغه‌ای خودم که در سایه هم می‌دود، جمله نوشتم که بعد از آن، نوشتن جملات دستنویس هم رایج شد. سعی کردم شیوه‌ی خودم را بروم. اما بعداً با خودم فکر کردم:

من برای چه چیزی دارم تلاش می‌کنم؟ آیا اینها اولویت من است؟

آیا ممکن است صدها نفری که کامنت‌های از آن جنس را می‌نویسند، حتی یک بار هم که شده به سایت من سر زده باشند؟

نگاهی به سایت کردم. شصت و پنج هزار کامنت، در روزنوشته‌ها وجود دارد. اگر چه من تک تک آنها را خوانده‌ام. اما چقدر جواب‌ها بوده که باید می‌دادم یا موظف بودم بدهم و ندادم؟

آیا کسی که به سراغ کامپیوترش می‌آید. سایت من را باز می‌کند. اسم وآدرس ایمیلش را می‌زند و پیغامش را می‌نویسد، نباید در مقایسه با کسی که در لابه‌لای ده‌ها عکس خانه و خیابان و سگ و گربه و مهمانی و شور و شراب، جمله‌ای هم زیر مطلب من نوشته و گفته: “آقای دکتر شعبانعلی. این مطلب چرا دکترا نمی‌خوانم را شما نوشته‌اید؟” در اولویت باشد؟

احساس می‌کنم در سال گذشته قدرناشناسی کردم. به اندازه‌ای که باید، برای آنهایی که برایم وقت گذاشته بودند، وقت نگذاشتم و وقتم را صرف کسانی کردم که حاضر نبودند لحظه‌ای را صرف گوش دادن یا شنیدن یا خواندن من کنند. احساس بدی که هر روز و هر روز، بیشتر شد و الان که اینها را صادقانه می‌نویسم، در اوج است.

بگذریم از اینکه چند بار آمار گرفتم و دیدم که حدوداً  ماهیانه ۵۰ ساعت وقت برای اینستاگرام می‌گذارم (اگر شما هم اکانت اینستاگرام دارید، بعید است کمتر از این وقت بگذارید. به شهود خود اعتماد نکنید. از برنامه‌هایی که اندازه‌گیری می‌کنند استفاده کنید. از ویژگی‌های رفتارهای اعتیادآمیز این است که انسان در آنها گذر زمان را به درستی درک نمی‌کند).

این پنجاه ساعت را می‌توانستم به شیوه‌های بهتری بگذرانم.

شاید بگویید پنجاه ساعت در ماه چیزی نیست. ما انقدر وقت تلف می‌کنیم که این چیزی نیست. اما قبلاً‌ در مورد استفاده بهینه از اختیار حداقلی نوشته‌ام. واقعیت این است که من و شما، اختیار بخش عمده‌ای از زمانمان را نداریم و شاید در ماه، چیزی بین ۵۰ تا ۱۰۰ ساعت زمان داریم که مدیریت آنها کامل در اختیار ماست. پس ۵۰ ساعت یعنی نیمی از زندگی!

یکی دو بار، مفهوم Social Media Detox یا سم زدایی شبکه های اجتماعی را مطرح کردم (شاید دیدن این مطلب و این یکی مطلب برایتان جالب باشد). همزمان به داشتن یک اکانت شخصی برای دوستان و آشنایان فکر کردم. اما دیدم که در آن حالت هم، چیزی که وجود دارد، نوعی بی‌توجهی موجه است. من حوصله‌ی شنیدن صدای تو یا دیدن تو را ندارم. من حوصله‌ی ایمیل زدن برای تو را ندارم. حتی حوصله‌ی ارسال یک پیام یا پیامک برای تو را ندارم. در لا‌به لای هزار کار دیگر، زیر نوشته‌ی تو انگشتم را فشار می‌دهم و عبور می‌کنم. خیلی دوست داشتنی نیست. پشه‌ای که از روی میز من عبور می‌کند، سهم بیشتری از توجه من را کسب می‌کند. لااقل بعد از فشار دادن انگشت، یک باردیگر نگاهش می‌کنم تا آخرین وضعیتش را ببینم!

احساس کردم اگر چند هفته‌ یک بار، تماسی بگیرم یا ایمیلی ارسال کنم یا در صورتی که امکانش وجود داشت، به صورت فیزیکی سری به دوستانم بزنم، ارزشمندتر خواهد بود.

الان که این متن را می‌نویسم در میانه‌ی یک دیتاکس یک ماهه هستم. اول می‌خواستم بگذارم آن یک ماه تمام شود و بعد روی اینستا به آن چهل هزار نفر اعلام کنم که دیگر خدمتشان نیستم و سراغ همین چهار هزار نفر دوست خودم بیایم.

اما احساس کردم اگر این کار را بکنم، ادامه‌ی همان خطای یک سال گذشته است. آنهایی که در شبکه‌های اجتماعی بودند، زودتر از آنها که اینجا می‌آمدند، از حال و احوال من خبردار می‌شدند.

گفتم به عنوان توبه از مسیری که تا امروز طی کردم، اول اینجا بنویسم و وقتی آن یک ماه تمام شد، مطلب کوتاهی منتشر کنم و بگویم که دیگر به اینستاگرام سر نمی‌زنم.

همیشه می‌گویند برای ترک یک عادت نادرست، باید جایگزینی برایش درست کنیم. چند هفته پیش رفتم و یک میز و صندلی کوچک برای اتاق خوابم خریدم. کنار تخت. همانجایی که معمولاً شب قبل از خواب یا صبح بعد از بیدار شدن، “دست به موبایل” می‌شدم.

پس انداز چند وقت اخیرم را هم، رفتم و کتاب خریدم و در اتاق خوابم گذاشتم (آنقدر حریصانه کتاب خریدم که آخرین روز، برای خریدن یک سیب‌زمینی سرخ کرده هم پول نداشتم و با حسرت، بوی روغن سوخته را استشمام می‌کردم).

به جای اینستاگرام کتاب می‌خوانم

حالا همان پنجاه ساعت را، صرف خواندن کتاب می‌کنم (علاوه بر بقیه‌ی ساعت‌هایی که صرف خواندن کتاب می‌کردم و می‌کنم).

گفتم حال خوب این روزهایم را با شما هم به اشتراک بگذارم و به این بهانه، به خاطر کم‌توجهی‌های اخیر عذرخواهی کنم. تنها چیزی که زحمت شما خواهد بود این است که از این به بعد، آن جنس حرف‌های اینستایی و عکس‌های اینستایی را، با سرفصل روزمرگی‌ها در همین روزنوشته‌ها منتشر می‌کنم. شما با خیال راحت می‌توانید بدون خواندن از روی آنها عبور کنید.

اگر چه  عادت به استفاده از دکمه‌ی “ادامه‌ی مطلب” در وبلاگ نویسی ندارم، اما صرفاً در مطالب روزمرگی، از این علامت استفاده می‌کنم تا کسانی که حوصله یا علاقه دیدن این جنس مطالب را ندارند، هنگام اسکرول کردن صفحه، به خاطر طولانی بودن یا نامربوط بودن این مطالب، آزار نبینند.

پی نوشت یک: از این به بعد، فقط به اینجا و متمم سر می‌زنم. کانال‌های مختلفی در تلگرام و اکانت‌های دیگری (غیر از @mrshabanali) در اینستاگرام و توییتر، به نام من درست شده. اما فعلاً تنها جایی که واقعاً هستم، اینجا و متمم است. اگر جای دیگری بروم و بخواهم در شبکه‌ای حضور داشته باشم، حتماً قبلش در اینجا می‌گویم و می‌نویسم.

پی نوشت: دو خیلی از این عنوان روزمرگی‌ها راضی هستم. قبل از این، همیشه احساس می‌کردم که باید مراقب باشم حرفی که می‌زنم مفید باشد. یا لااقل جذاب و سرگرم‌کننده باشد. اما این دسته‌ی جدید از نوشته‌ها، باعث شده که احساس کنم هر چه دل تنگم می‌خواهد بگوید، می‌تواند بگوید و نباید دغدغه و نگرانی خاصی (غیر از دغدغه ها و نگرانی‌های عمومی که همه‌ی ما در این جامعه داریم!) داشته باشم.

 



رادیو مذاکره مذاکره تجاری یادگیری زبان انگلیسی
افزایش عزت نفس دوره MBA پاراگراف انگلیسی
افعال پرکابرد انگلیسی مدیریت زمان رادیو متمم
استراتژی محتوا زبان بدن صفات پرکاربرد انگلیسی
+568
  


284 نظر بر روی پست “بالاخره تصمیم گرفتم که دیگر به اینستاگرام سر نزنم

  • شیرین می‌گه:

    خوشحالم که عدو (اینستاگرام) سبب خیر(پیدا کردن محمدرضا) شد و اعتراف میکنم این اواخر که فالوراتون چند کیلو شده بود احساس میکردم پیجتون رو مثل قبل نمی پسندم درحالیکه خودتون رو خیلی می پسندیدم :)

    Thumb up 0

  • مریم ک. می‌گه:

    راستی اپلیکیشنی که ساعت استفاده رو میده میشه معرفی کنید؟

    Thumb up 0

  • مریم ک. می‌گه:

    “اما دیدم که در آن حالت هم، چیزی که وجود دارد، نوعی بی‌توجهی موجه است. من حوصله‌ی شنیدن صدای تو یا دیدن تو را ندارم. من حوصله‌ی ایمیل زدن برای تو را ندارم. حتی حوصله‌ی ارسال یک پیام یا پیامک برای تو را ندارم. در لا‌به لای هزار کار دیگر، زیر نوشته‌ی تو انگشتم را فشار می‌دهم و عبور می‌کنم. خیلی دوست داشتنی نیست. پشه‌ای که از روی میز من عبور می‌کند، سهم بیشتری از توجه من را کسب می‌کند. لااقل بعد از فشار دادن انگشت، یک باردیگر نگاهش می‌کنم تا آخرین وضعیتش را ببینم!”

    :)))))
    خیلی خندیدم
    و خوشحالم که دومین مطلب بعد از “هنر توجه کردن” تصادفا مرتبط شد.

    یک اعتراف:

    اولش که میخواستم این مطلب رو شروع کنم به خوندن، با خودم گفتم این رو نخون! شاید خیلی چیزی دستتو نگیره و سلبریتی طور باشه! اعتراف میکنم که خیلی زود حرفمو پس گرفتم و چیز یاد گرفتم.
    از اینکه وقتم رو اینجا میگذرونم حس خوبی دارم.

    متشکرم
    :)

    Thumb up 0

  • آرزو فیاضیان می‌گه:

    سلام

    آقای شعبانعلی عزیز
    با اینکه آشنایی با شما و متمم رو مدیون اینستا گرام هستم اما، با دیدن اون قابها وکادر های کوچک اینستا ووسعت افکار و دلمشغولیهای عمیق شما و نهایتا برداشت ها وکامنت های دل انگیز و سطحی بعضی از فالورها
    (از جمله خودم !)،همیشه به یاد حکایت فیل در تاریکی مولانا میافتادم و امروز از دیدن این مطلب که فرمودین دیگه اینستا نمیاین خوشحال شدم.
    بینهایت سپاس گزارم از اینکه آموخته هاتون رو بی شایبه با ما تقسیم میکنین.

    Thumb up 0

  • mina90 می‌گه:

    سلام استاد عزیزم و دوستان خوبم.
    استاد برخلاف شما که خیلی از شبکه های اجتماعی رو تجربه کردید، من تنها شبکه ای رو که توش اکانت درست کردم، اینستاگرام بود. اونم چون معمولا هر وقت میومدم اینجا حرف از اینستاگرام بود. یا مثلا شما می گفتید عکس ها رو در اینستاگرام گذاشته ام و …
    اولش که وارد اون محیط شدم خیلی جالب بود برام. یه چند روزی حسابی توش گشتم. ولی در نهایت تعداد کسانی که فالو کردم هیچ وقت از ۱۰۰ تا نرفت بالاتر. بعد خیلی حسم بد شد نسبت به کسانی که تعداد افرادی رو که فالو می کردند بالا بود. چون پیش خودم می گفتم امکان نداره کسی پستای همه کسانی رو که فالو می کنه رو بتونه پی گیری کنه. خلاصه همش به این چیزا فکر می کردم.
    الان واتس آپ و تلگرام هم دارم. ولی ازشون فقط به عنوان پیام رسان استفاده می کنم. فقط چند تا کانال رو عضو شدم. که اونا رو هم بیشتر به خاطر اینکه اینجا با درست کنندگانشون آشنا شده بودم عضوشون شدم. مثل کانال سهیل رضایی یا دکتر شیری.
    چند روز پیش دکتر شیری کانال آقای علیرضا رورشن رو معرفی کردن. من هم کانالشون رو عضو شدم. اتفاقا از شعرهاشونم خوشم اومد. حتی به نظرم در حدی بود که آدرس کانالشون رو برای دوست شاعر و نویسنده ام فرستادم.
    امشب که تلگرامم رو باز کردم، دیدم اقای روشن چند تا پیام گذاشتن که با خوندنشون خیلی ناراحت شدم. حتی گلایه هاشون رو به صورت صوتی هم گذاشته بودن که واقعا ناراحت کننده بود.
    یه جایی از صحبتاشون گفتن که من این کیلو کیلو مخاطب هایی که تو اینستا و اینجان رو نمی خوام.
    مخاطب هایی که حاضرن پولشون رو برای اینترنت بدن ولی برای خرید کتابهام ندن.
    گلگی می کردند از اینکه شعرهاشون توی فضای مجازی هزاران لایک می خوره ولی الان در نمایشگاه کتاب شیراز روزی شاید یکی دو تا از کتاباشون به فروش بره.

    ببخشید، فکر کنم کامنتم جملاتش به هم خیلی ربطی ندارن. ولی سعی کردم به ذره از هزاران حرفی که تو دلم هست رو بگم. و کمی از دلایل دلزدگیم از اینستاگرام گفته باشم.

    Thumb up 1

  • سعید قنبری می‌گه:

    سلام
    منم اولین بار از توییتر محمدرضا شعبانعلی رو شناختم و چه خوب که ما در یک برهه در توییتر بودیم ،
    من که ۳۶۰ ساعت از ماه رو سر کار روتین کارمندی هستم و حتی خواب و خوراک منظمی هم ندارم قدر اون ۵۰ ساعت موصوف رو خوب میفهمم

    پس استاد عزیزی که حیف دیر شناختمت ، خوب میکنی که قدر ساعت های اندک در دسترس رو میدونی ،
    مثل خیلی از دوستان، منم سعی میکنم حتماً این رفتار رو از شما بیاموزم ، همونطور که سعی کردم ازتون بیاموزم که عرض زندگیم رو توسعه بدم و زیاد به طول زندگی فکر نکنم ،
    شاد باشید.

    Thumb up 1

  • مینا می‌گه:

    سلام آقا محمدرضا :)
    من این گونه مطالب رو خیلی دوست دارم.. بیشتر مواقع هم کامل میخونمشون.. و وقتی میخونم، با صدای شما این مطالب برام گفته میشه.. و مث یه جور راهنمایی یا نصیحت یا حتی کلاس درس برام می مونه که واقعا بهش احتیاج دارم..این سایت برای من مث خونه ی دوستم می مونه که هر از مدتی یه بار سر میزنم و کلی مطلب جدید یاد میگیرم و گاها یادداشت میکنم و شاد و خوشحال از اینکه خدا چه دوست خوبی دارم من! ، برمیگردم ..

    راستی، منم برای جایگزین کردن صرف وقت تو نت، یه کتاب خوندن رو آوردم :)

    به امید موفقیت روز افزونت ..

    لحظه هات آرووم .. :)

    Thumb up 2

  • اشکان عاشوری می‌گه:

    سلام.تعریف الکی نمیکنم .خیلی وقته مطالب شما رو دنبال میکنم و همیشه هم از گذاشتن وقت در اینجا راضی بودم.واقعا یک کلاس درس شده برام.
    به وجد اومدم وقتی درباره ترک اینستا و قدر شناسی از کسی که اینجا وقت میزاره و نظر میده گفتید.
    چند وقتی بودم درگیر بودم که آیا بازم به وبلاگ نویسی ادامه بدم یا نه.الان و بعد از خوندن روز نوشته “ده نکته پس از ده سال وبلاگ نویسی (قسمت اول)” به جد تصمیم رو گرفتم.برای اسامی که برای انواع نوشته هاتون انتخاب کردید هم ممنوم و اجازه میخوام از این اسامی (روز نوشت و روزمرگی) در وبلاگ خودم استفاده کنم.همچنان پیگیر مطالبتان هستم و خواهم بود.
    در پناه حق

    Thumb up 0

  • احسانه رجبی می‌گه:

    من از طریق اینستاگرام با متمم و سایتتون آشنا شدم، حداقل من خوشحالم که شما ۷۰ هفته اکانت اینستاگرام فعالی داشتید، چون اگر نبود شاید اینجا رو هم پیدا نمیکردم.

    Thumb up 2

  • عباسعلی ملک می‌گه:

    سلام
    خوشمان آمد و توبه تان پذیرفته است البته به شرطی که آن ۵۰ ساعت را تماما به کتاب خواندن اختصاص ندهید و مقداری از آن را بابت آن ۶۵ هزار کامنتی که در اینجا و متمم پاسخی نداده اید کنار بگذارید و جبران کنید. توصیه دیگرمان این است که انجمنی به نام “انجمن مترکین شبکه های اجتماعی گمنام” تشکیل دهید که افردای که توبه کرده اند یا جرات اعتراف توبه را ندارند (مثل خودم) در آنجا تجربه هایشان را به اشتراگ بگذارند تا قانون گردش را هم رعایت کرده باشیم. راستی از رندی تان هم خوشمان می آید.

    ارادتمند و دوستدار همیشگی شما

    Thumb up 1

  • دانیال شمسیان می‌گه:

    سلام آقای شعبانعلی عزیز؛
    خواستم بگم، این نگرشهای ارزش آفرین و همه تلاشهایی که برای ایجاد ادراک بهتر از زندگی و کسب و کار می کنید، برکت زندگی مخاطبان شماست. به شخصه قدردان نعمتی همچون شما در زندگیم هستم.
    خدا شما رو برای همه مردم حفظ کنه و امثال شما رو برای سم زدایی از این دنیا زیاد کنه…

    Thumb up 0

  • Neda می‌گه:

    خیلی تصمیم خوبیه البته من چون به متمم سر میزنم اینجا کم میام کلا هرچی محدودتر قابل کنترل تر .به نظرم همه اینارو هم دیتاکس کن برگردیم به همون وبلاگ قهوه ایه 😉

    Thumb up 0

  • haniye می‌گه:

    سلام من همین امروز با سایت شما آشنا شدم امیدوارم در آینده بیشتر از صحبت های شما لذت ببرم و دوستای خوبی برای هم باشیم
    به امید موفقیت هر روزه ی شما…

    Thumb up 0

  • الهه تاج زاده می‌گه:

    سلام
    وقتی در اینستاگرام شما رو فالو کردم خیلی حس خوبی بهم دست داد، چون مدت زیادی بود که بصورت پیوسته فایل های رادیو مذاکره شما رو که فوق العاده هستند گوش میدادم و یافتن شما در اینستاگرام اتفاق خیلی خوبی بود که افتاد.
    اعتراف می کنم وقتی پست مربوط به عدم تمایل به حضور را در اینستاگرام دیدم دلم گرفت چون حس می کردم یک فاصله ای بین شما و کسانی که از مطالب عالی شما استفاده می کنند ایجاد شده است.
    من همچنان سایت شما و متمم رو دنبال می کنم.به امید موفقیت روزافزون شما

    Thumb up 3

  • مریم می‌گه:

    سلام.هرچند از پست های توی اینستاگرامتون همیشه نکات خوبی یادمیگرفتم ولی با وجود این نوشته ها و با وجود متمم نبودنتون توی اینستاگرام ناراحتم نمیکنه من هم مدت زیادیه که دیگه توی اینستا فعال نیستم و فقط هفته ای یکی دوبار به چنتا پیج مفید سر میزنم که همونم الان محدودتر شده.موفق باشید استاد عزیز

    Thumb up 0

  • محمدحسن شیخ رضائی می‌گه:

    در مجموع هرچی فکر میکنم انسان جالبی هستید.
    وسوسه ی عجیبی برای دونستن اینکه از کجا تصمیم گرفتید چیزی که الان هستید باشید دارم

    Thumb up 0

  • حامد صیادی می‌گه:

    سلام. بزرگی میگه:برید خوبی هارو زندگی کنید نه اینکه همش برای دیگران سمینار بزارید…من وقتی دیدم خانمم گوشی از دستش نمی افته و به تذکرات من هم لبیک نمیگه تصمیم گرفتم اول از خودم شروع کنم.یعنی وقتی وارد خونه میشم گوشیو بزارم روی میز پذیرایی و شب هم موقع خواب یا خاموش باش یا سایلنت. بعد چندماهی دیدم خانمم هم گوشیشو هرچند در اتاق خواب میزاره ولی خاموش میکنه و میخوابه! این یه مصداق خوب برای نقل قول بالا بود. مطمنم این تصمیم اراده لازم شما هم روی مخاطباتون تاثیرگذار خواهد بود.

    Thumb up 3

  • فهیمه می‌گه:

    سلام اقای شعبانعلی
    من تازه با سایت تون اشنا شدم.. کمی رو گوش دادم و خوندم..کاملا درک میکنم و موافقم با این حرفایی که زدید در واقع حرف دلم رو زدید.. من هم مدت زیادیه ک فیس بوک و اینستا رو کنار گذاشتم .. واقعا همه مخاطببن من کسایی نبودن که ارزش وقتی که من براشون میذاشتم رو داشته باشن … بسیار زیبا توضیح دادید..خوشحالم ک با ادمی مثل شما با این درک و شعور اشنا شدم …

    Thumb up 0

  • ابراهیم مومنی می‌گه:

    آقای شعبانعلی ببخشید که دوبار کامنت می گذارم.این به این دلیله که با هربار خوندن نوشته هاتون آدم چیز تازه ای یاد میگیره.یادمه یه بار استاد تفکر استراتژیک ما می گفت : هر اتفاقی در کشور های پیشرفته غربی می افته رصد کنین چون با یک lag (تاخیر) در ایران هم می افته.گاهی دیدگاها یا تصمیمات شما همین مبنا رو برای من در حوزه سیاست های شخصی داره.یعنی تجربه شما راه ناهموار و پر هزینه تجربه کردن ما رو کوتاه میکنه.
    ممنون بابت به اشتراک گذاری این تصمیم و همچنین عرض پوزش و عذرخواهی که بدهکار هستم به شما

    Thumb up 1

  • اميرحسين ضيائي می‌گه:

    اقای شعبانعلی واقعا درک کردم چی میگین. منم دو ساله که فیسبوک رو ترک کردم الانم یه مدت که اینستا رو ترک کردم…
    عشقمم مطالعه اس….
    بهترین حس دنیاس مطالعه

    Thumb up 0

  • رضا می‌گه:

    به دلایلی کاملا شخصی نه اینستاگرام دارم نه صفحه ای تو فیس بوک ( البته اوایل که کمنر کسی فیس بوک رو می شناخت داشتم ولی بستم ) وامروز بسیار خوشحال و خرسند از نداشتن اینها و فعال نبودن در این عرصه
    با اینکه همیشه سروکارم با اینترنت هستش اما در برابر این وسوسه ها مقاومت کردم و نخواستم داشته باشم و امروز خوشحال از این موهبت و تصمیم جدی دارم نه تنها خودم بلکه اطرافیان خودم را هم آشنا کنم از مضرات این شبکه ها البته اگرموفق بشوم
    و سعی دارموحرکت هایی را لنجام بدهم در جهت بازگشت به برخی سنت ها نه اینکه با این شبکه ها وارد مبارزه بشوم بلکهاعتقاد هر چی سرجای خودش باید قرار بگیره وخوشحالم از اینکه می بینم این تفکر داره رواجپیدامیکنه

    Thumb up 0

  • عادله می‌گه:

    سلام…شبتون بخیر
    معمولا امید جوان میخونم…البته چندوقتی هست فقط میخرم و تیترهارو میخونم…امروز صفحه اول که میخوندم نوشته بود “نوشته استاد مذاکره درباره شبکه های اجتماعی”
    با اینکه از قبل و در روز نوشته ها این مقاله رو خونده بودم ولی دوباره با اشتیاق خوندم…

    Thumb up 0

  • ابراهیم مومنی می‌گه:

    شاید این توبه اینستایی برای چون منی حسنش این باشه که اینجا بلاک نیست و میتونه نوشته هاتون رو بخونه!

    Thumb up 0

  • حمید زارع می‌گه:

    سالها پیش در بهار با شما(تو) کلاسی داشتم. کلاس مذاکره!. جلسه اول که تمام شد در خصوص استاد و اینکه آن کلاس چقدر اثر بخشی خواهد داشت با همکلاسی ها گفتگو میکردیم. احتمالا ساختمان قدیم بهار توی نوربخش را هنوز یادت هست. آن روز من به همکلاسی ها گفتم: “نمیدانم دلیلش چیست اما من این مرد را باور دارم”. یادمه شماره موبایلت را خودت تو گوشیم وارد کردی. تب و تاب وایبر هنوز جان نگرفته بود. و نگران دانسته شدن موبایلت نبودی و پیامک تولدت مبارک من را با جمله قشنگی پاسخ دادی. جلسه آخر هم، بک مذاکره حرفه ای باهات داشتم که موفق شدم یک جلسه کلاس را مجانی باهات تمدید کنم!!!. در صبحانه کارآفرینی هم کلی خاطره ساختیم. تا اینکه…..
    .
    .
    .

    تا اینکه محمد رضا کلاسهایش را کم کم کنسل کرد. آدمهای مجازی گویا حس بهتری بهش میدادند. دیگه روبروی سفارت پاکستان هم لوکیشن دلخواه محمد رضا نبود. دنیای مجازی و فالورهای کیلویی. محمد رضا شد ژاندارکی که فالورها خیلی کم اون رو میشناختند و با تعریف ها و تمجید ها و گاها با بی مهری اون رو آتش میزدند. محمدرضا، دنیای مجازی خیلی ترسناک است. عین گورستان در شب تاریک . در این مدت از دور حواسم به محمد رضا بود. اما کم کم محمد رضا در لابلای چندین کیلو آدم گم شد. حتی قول صبحانه ای که سالها پیش به من داد را هم فراموش کرد و امروز محمد رضا “مال مردم” شده است. و من مال مردم خور نبودم. تصمیم گرفته بودم ارتباط یک طرفه را بپذیرم و کامنتی نذارم. اما امروز احساس می کنم من و سایر آدمهای حقیقی هم به اندازه محمد رضا در فرار او از دنیای حقیقی به دنیای مجازی مقصر بوده ایم.
    از اینکه برگشتی خوشحالم.

    Thumb up 8

  • lale می‌گه:

    سلام
    خوش به حالتون که انقدر کتاب می خونید. ببخشید یه سوال بی ربط به این مطلب داشتم. شما کتابهای جدید و زبان اصلی رو از کجا تهیه می کنید؟ من خیلی دنبالشون هستم

    Thumb up 4

  • yoones می‌گه:

    سلام
    چرا گفتید از(خواندن)، مدیریت پشیمونید؟

    Thumb up 1

  • yoones می‌گه:

    سلام
    خوشحالم که به این سایت برگشتید. من مدت کوتاهی که با شما اشنا شدم از خواندن نوشته هاتون خیلی محظوظ شدم خیلی خیلی موافق انها هستم.
    احساس میکنم خداوند این دنیارو مثل یک ماتریکس افریده هر روز سرگرمی های جدیدی پیدا میکنی و غرق در انها میشی ولی هرگز نباید هدف اصلی زنده بودن و زندگی رو فراموش کرد.
    این هارو من نوشتم شما هم خیلی چیزا نوشتید که به نظر من تو موقعیت های کلی زیادی جواب میده
    ولی به شخصه نمیدونم با اون برگه اچاری که تو کیفمه روش نوشته لیسانس فیزیک چیکار کنم
    بیکاری واقعا بد دردیه
    خداوند ان شا.. فرجی بکنه خودش

    Thumb up 0

  • پاسخ دهید (مختص دوستان متممی با بیش از 150 امتیاز)

    لینک دریافت کد فعال

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *