قله‌های ناامیدی

قله ناامیدی Mount Disappointmentحدود دویست سال پیش، هیوم و هاول، در شمال شهر ملبورن، در حال صعود به یک قله‌ی هشتصد متری بودند. آن روزها – بر خلاف امروز که مسیر‌ها هموار شده است – مسیر چندان هموار و مناسب نبود. اما به سختی‌های رفتن آن مسیر، می‌ارزید. آنها می‌خواستند در صعود به قله، نمای زیبایی از خلیجی که در همان نزدیکی بود را ببینند.

پس از تلاش و کوشش فراوان به قله رسیدند. هیچ چیز دیده نمی‌شد. در حوالی قله، آنقدر پوشش گیاهی متراکم و درختان مختلف وجود داشتند که فضای دید را محدود می‌کرد و عملاً از بین می‌برد.

آنها به پایین کوه برگشتند و برای قله نامی انتخاب کردند که تا امروز هم مانده است: قله‌ی نا‌امیدی!

قله‌ی ناامیدی، امروز مسیر همواری دارد. برای پیاده‌روی‌های معمولی مردم به کار می‌رود و هنوز هم، همین نام ساده، خاطره‌ی هاول و هیوم را بین مردم زنده نگه داشته است.

قله‌ی نامیدی، پدیده‌ای است که هر روز و هر لحظه در اطراف ما دیده می‌شود. چقدر تلاش می‌کنیم تا به یک موقعیت شغلی دست پیدا کنیم. فکر می‌کنیم منظره‌ای که از آن نقطه‌ دیده می‌شود، باید متفاوت باشد. اما می‌بینیم که آنقدر مشکل و دغدغه پیش روی ما قرار می‌گیرد (شبیه همان درخت‌هایی که مانع مشاهده‌ی چشم‌انداز می‌شدند) که فرصتی برای لذت بردن از چشم‌انداز‌های دور وجود ندارد.  چقدر تلاش می‌کنیم برای ادامه تحصیل و کسب مدرک. برای مهاجرت. برای ازدواج. برای طلاق. برای خرید خانه و ماشین. برای مسافرت رفتن.

اما در نهایت با دیدن منظره‌ی پیش رو ناامید می‌شویم. ما با هاول و هیوم، یک تفاوت اساسی داریم.

آنها آنقدر شجاع بودند تا نام اشتباهشان را بر قله بگذارند و مطمئن شوند که فرد دیگری این اشتباه را نمی کند و بی‌دلیل ناامید نمی‌شود. ولی ما، برای اینکه کم نیاوریم، برای اینکه به نفهمیدن‌ها و ندیدن‌ها و ندانستن‌های قبلی خود اعتراف نکنیم، حاضریم به دروغ، لذت تجربه‌ی منظره‌هایی را تعریف کنیم که از آن قله، هرگز دیده نمی‌شوند…

 

 



رادیو مذاکره مذاکره تجاری یادگیری زبان انگلیسی
افزایش عزت نفس دوره MBA پاراگراف انگلیسی
افعال پرکابرد انگلیسی مدیریت زمان رادیو متمم
استراتژی محتوا زبان بدن صفات پرکاربرد انگلیسی
+316
  


40 نظر بر روی پست “قله‌های ناامیدی

  • محمد حسین هاشی می‌گه:

    اگر نمیتوانی درخت کاجی بر فراز تپه ای باشی
    بوته ای درون دره ای باش اما زیباترین بوته کنار جویبار
    بوته صحرائی باش اگر نمیتوانی درخت باشی
    اگر نمیتوانی بوته صحرائی باشی برگی باشی
    که شاهراهی را زیباتر می کند …
    اگر نمیتوانی ماهی بزرگ خارداری باشی ماهی کوچکی باشی
    اما شیطان ترین و سرزنده ترین ماهی دریاچه !
    همه ما را که ناخدا نمیکنند … میتوان ملوان هم بود
    برای همه ما کاری دراینجا ( در این دنیا ) هست
    کارهای بزرگی برای انجام دادن
    و کارهائی البته کوچک تر
    و وظیفه ای که تو باید آن را انجام بدهی همین نزدیکیست …
    اگر نمیتوانی شاهراهی باشی کوره راهی باش
    اگر نمیتوانی خورشید باشی ستاره باش
    با بردن و باختن اندازه ات نمیگیرند !
    هر آنچه هستی بهترین باش.
    داگلاس مالوچ -شاعر امریکایی

    Thumb up 2

  • فاطمه می‌گه:

    فوق العاده بود، بی نظیر بود
    تبریک میگ بهتئن به خاطر این نگاه ریز بین و درعین حال دید وسیعتون
    سالم باشید

    Thumb up 0

  • پویان می‌گه:

    مثه قله ی تحصیــــــــــــــــــــــلات

    Thumb up 2

  • آترین زارع می‌گه:

    روزی روزگاری فکر می کردم اگر فلان مدرک را داشته باشم چه می شود؟ اگر در فلان دانشگاه خارجی درس بخوانم چه ها که نمی کنم؟ اگر در فلان شغل کار کنم و… . اما مدت هاست تمام این ها برایم بی معنی تر از معنا شده اند، اشتباه نکنید نا امید نشده ام، تلاش می کنم، مطالعه می کنم، برنامه ریزی می کنم، انگیزه می سازم و برای آن انگیزه وقت می گذارم، اما همواره سعی می کنم مسیرم را هم از این به بعد زیبا بسازم، زیبا ببینم، گسترده کنم وسعت دیدم را، عمق بخشم نگاهم را. مسیر طولانی تر می شود، خسته کننده تر می شود ، شاید برسی شاید نرسی، شاید مهلت زندگی ام به اتمام رسد، اما می دانم هرجا که برسم برایم کافی است، مطمینم کوله باری دارم پر از عشق، محبت ، دانش، تجربه و یک امید به اینکه هرجا برسم آنجا قله ی من است قله ایی با تمام داشته هایم، و من فاتح آن قله ام. دیگر آن قله برایم قله ی نا امیدی ها نیست

    Thumb up 3

  • مهسا می‌گه:

    سلام
    درست بود ولی دوست نداشتم درست باشه. اولین و سخت ترین مسئله اینه که اول با خودمون روراست باشیم و صداقت داشته باشیم.

    Thumb up 0

  • اتوسا می‌گه:

    این نوشته خیلی منو تو فکر برد …………………………………………………

    Thumb up 0

  • میثم حسینی می‌گه:

    الان این یعنی انتظاراتمون از قله هارو پایین بیاریم یا کلا دنبال قله ( شغل،ازدواج و …) نباشیم؟:-)

    Thumb up 0

  • رها می‌گه:

    هیچ وقت تو کوهنوردی به قله نا امیدی برخورد نکردم…

    Thumb up 1

  • شیوا می‌گه:

    سلام
    امیدوارم خوب و خوش باشید
    من مدتیه که نمی تونم به سایت و متمم سر بزنم و نامنظم شدم
    الان هم اومدم یه سر تولدتون رو تبریک بگم و برم
    تولدتون مبارک باشه. ان شاءالله همیشه سلامت و سربلند باشید، ناامید نشید و همیشۀ همیشه با نوشته هاتون به امثال من آگاهی و امید بدید
    برای من هم دعا کنید که ایشالا به زودی دوباره منظم بشم و مثل قبل مشتری دائم نوشته هاتون که خیلی دلم برای خوندنشون تنگ شده

    Thumb up 0

  • مستانه می‌گه:

    عالی بود عالی،مثل همیشه، واقعا لذت بردم،و این روزها دارم تلاش میکنم که این اشتباه رو مرتکب نشم.

    یک جمله ای از یک فیلم همیشه تو ذهنم چرخ میخوره: ” آنچه که برای ما شادی میاره مسیره نه مقصد! ”

    شاد باشید آقای شعبانعلی

    Thumb up 2

  • آناهیتا می‌گه:

    سلام
    تولدتون مبارک ، بهترین ها رو، برای شما بهترین استاد آرزومندم :)

    Thumb up 1

  • سارا می‌گه:

    دقیقا من هم الان در مسیری قرار دارم که به قله ناامیدی ختم می شه

    Thumb up 2

  • محسن رضایی می‌گه:

    فکر کنم یه خبریه؟ به نظرتون خبریه؟؟

    آخه ظاهرا پشت صحنه های عزیزمون مشغول کارین که نظرات تایید نشدن.آره حتما دارن کاری میکنند!

    Thumb up 2

  • fatemeh&fahimeh می‌گه:

    تولدتان مبارک :)
    دوستتان داریم

    Thumb up 1

  • کیانوش می‌گه:

    اینکه ما بتوانیم با جرات و شهامت در مورد اشتبا هاتمان در کار و زندگی و در گذشته به راحتی صحبت کنیم و تجربه هایمان را دلسوزانه در اختیار نسل بعدی بگذاریم تا آنان راه رفته اشتباه و بی نتیجه ما را دوباره نروند و یا راه تازه ای پیدا کنند .
    این امر مستلزم این است که : ما با خودمان رو راست و صادق باشیم ، خودمان را بخشیده باشیم ، واز اشتباهاتمان درس های تجربی را گرفته باشیم و سعی وتلاش لازم برای جبران اشتباه مان کرده باشیم ، قلب مهربانی در سینه داشته باشیم …
    و ازهمه مهمتر این که اصلا فهمیده باشیم که اشتباه کرده ایم………….

    Thumb up 2

  • ياسين اسفنديار می‌گه:

    باسلام به و محمدرضا و همه دوستان عزیز
    محمدرضا جان، این روز عزیز ، تولدتان را به شما تبریک و تهنیت عرض می کنم
    همیشه شاد و سلامت باشید.

    کسانی که روح نامید دارند مقصرترین مردم هستند
    ناامیدی اولین قدمی است که شخص به سوی گور برمی‌دارد.
    ناپلئون بناپارت

    Thumb up 2

  • كيان می‌گه:

    تولدتون مبارک .

    Thumb up 1

  • امید می‌گه:

    آیا راه رفته اشتباه بوده و ما باید خطای خود را بپذیریم؟
    آیا ذهنیت ما از هدف غیر واقعی بوده و دستیابی به آن ما را دلسرد کرده ؟
    آیا در لحظه رسیدن به هدف، صبر و شکیبائی لازم را نداشتیم تا بهره تلاشمان را ببینیم؟
    آیا تجربه شخصی من معیار مناسبی برای عمل دیگران است؟
    آیا من می توانم به واسطه نتایج نامطلوبی که به دلیل عدم توانمندی خودم به دست آورده ام ، الگویی برای دیگران باشم و آنها را از راهی که رفته ام نهی کنم؟
    حس خوب ، یا بد ما در مواجهه با یک رویداد مشخص ، ناشی از تفاوت های ماست.
    آنچه من را شاد می کند برای دیگری هیچ نیست . آنچه من را به سرحد جنون می رساند برای دیگری رویدادی ساده و احمقانه است .
    آنچه من را حاضر به گذشتن از آزادی و تمامی تعلقات می کند ، برای دیگری رفتاری غیر معقول است و من و امثال من را به سخره می گیره.
    من ، تو ، محسن، شهرزاد، هومن وآزاده ووووو همه اهالی این خانه ، با هم تفاوت داریم. تفاوت هایی بسیار عمیق که دیده و شنیده نمی شود. این تفاوت ها رفتار فعلی و آینده ما را می سازد. ولی…..
    در انتهای راه ، فقط این من هستم که باید از راهی که رفتم راضی باشم .
    .
    .
    .
    شاید مثال های ذهنی من با آنچه گفتی فاصله داره …. قطعاً!!!
    ولی خوب بعضی وقتها ، بعضی چیزها را باید خودت تجربه کنی!!! و صدای فریاد دیگران هم کمکی نمی کنه!
    ۱

    Thumb up 8

    • شهرزاد می‌گه:

      دقیقا همینطوره که میگی امید عزیز …
      محمدرضای خودمون هم در فایل «دام های کارآفرینی» ( توی مقدمه اش با اون آهنگ هیجان انگیزی که من خیلی دوستش دارم) همین حرف رو به این شکل میگن، اگه شنیده باشی :
      “من باید یادم باشه با دیگران فرق دارم. هر آدمی با دیگران فرق داره… این حق مشروع ما انسان هاست که با هم تفاوت داشته باشیم… هیچ آدمی در دنیا اگر کپی یه آدم دیگه باشه ارزش نداره. ارزش آم ها به اینه که منحصربفرد باشن.”

      Thumb up 2

  • علي وصالي می‌گه:

    خیلی دوست داشتم این نوشته رو، مرسی محمدرضا

    Thumb up 0

  • هیچ صیادی در جوی حقیری كه به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد كرد می‌گه:

    باز مثل همیشه سلام….
    اینا واقعیت زندگی من و امثال منه …روزی پدرم صدام کرد و گفت ادامه نده ..گفت این راهی که تو امروز داری میری من سالها پیش رفتم اشتباهی بوده راه به چاه میبری ..خندیدم گفتم پدرم عزیزتر از جانم من تجربه شما رو دیدم لمس کردم و مطمین باش اشتباه فکر میکنی ….دروغ دروغ و باز دروغ…..سالها خندیدم الکی…گفتم از مسیر دارم لذت میبرم خوشحالم خوشبختم و….ولی قله ناامیدی رو ندیده گرفتم و خواستم خودم سرم به سنگ این قله اصابت کنه که حسش کنم …سرم شکست و باز به دروغ خندیدم….

    Thumb up 1

  • پگاه می‌گه:

    آلبته فهمیدن اینکه اون آدمها برای اینکه کم نیارن یا هرچیزی دارن ظاهر سازی میکنن سخت نیست…….حال دو تا بحثه یکی اینکه ادمها در مورد مسایل کاملا مشابه تحربه های کاملا متفاوتی کسب میکنن برای اون دو تا آدم اون قله شد قله ناامیدی برای کس دیگه م یتونه قله تلاش و سرسختی بشه یا قله سبز پس سعی در اینکه بخوایم تحربه هامون رو به دیگران انتقال بدیم یا از تججربه های دیگران درس بگیریم یک چیز نسبیه….انسانها در شرایط مشابه احساسات متفاوت و برداشتها ی متفاوت دارن و یه مورد دیگه د رمورد وانمود کردن به خوب بودن و عالی بودن همه چیز به دلیل اینکه نمیخوایم کم بیاریم مثلایه نگاه به فیس بوک بندازید انواع اقسام عکسهای شیک از سفرها و مهمونیها و شام و ناهار حتی و روابط خصوصی که توش فریاد زده میشه من چقدر خوشحالم همه چی آرومه آی ملت …ولی تش اگر آدم ا زنقطه ای که الان هست تو زندگیش راضی باشه هیچوقت نیاز نمیبینه فریادش بزنه مگر اینکه ازش بپرسن ادمهایی که با وانمود کرد ن تلاش میکنن نشون بدن همه چیز خوبه یه جورهایی دارن تلاش میکنن به خودشون بقبولونن !!!!!!!….همه چیز از دورن ما نشات میگیره حتی حسی که تلاش میکنیم به دیگران القا کنیم نشون از خلا اون حس در درون خودمون میده ….

    Thumb up 3

  • رها_اسفند می‌گه:

    قشنگ بود….. به دروغ تعریف می کنیم لذت تجربه‌ی منظره‌هایی را که از آن قله، هرگز دیده نمی‌شوند… نمی دانم چون اگر تعریف نکنیم زنده نمیمانیم هرچند دروغ باشد… باور بعضی از شکست ها سخت است که با رویای و دروغ پیروزی آن نفس می کشیم….

    Thumb up 1

  • محمدجواد علیمحمدی می‌گه:

    سلام
    به نظر شما این مثال یک نوع نا امیدی قبل از شروع را به انسان القا نمی کند؟یعنی انسان،خوب باید برای چه تلاش کند ؟به نظرم ممکن است بعضی ها با این افکار آرزوهای خود را ناچیز بشمارند
    و حتی در جایی که باید امید داشته باشند ناامید بشوند
    البته این برای خودم سوال هستش که چه طوری قبل ازصعود بدانیم که این قله هم ما را نا امید خواهد کرد یا نه؟بعضی وقت ها باید رفت و دید و تا نبینیم نمیتوانیم نظر دهیم و حتی ممکن است بعدها به خاطر نرفتن خود را شکنجه کنیم و نا امید شویم.

    Thumb up 4

  • مهنوش می‌گه:

    سلام استاد عزیز.از آشنا شدن با شما و سایتتون بسیار خوشحالم ومتشکرم.
    کاملا درسته و برای من هم بارها اتفاق افتاده اما الان که بهش فکر میکنم میبینم همین تلاش کردن شاید خیلی بهتر از سکون و یکجا نشستن باشه.اگرچه این دونفر نتونستن منظره ای رو که دوست داشتن ببینن ولی قطعا از امیدی که به صعود داشتن و انتظاری که ار دیدنش می کشیدند ،لذت بردند.

    Thumb up 2

  • محسن رضایی می‌گه:

    همین لحظه ای که دارم مینویسم ازمسائلی نا امید شده ام.

    یه دوستی داشتم تو سن ۱۸ سالگی اعتقاداتش رو کنار گذاشت و بعدا که خود کشی ناموفق داشت میگفت چون نمیخواستم انسان بدی باشم خواستم خودمو بکشم.بعدها هم فهمیدم که اونی که میگه نیست.

    حالا من هم بی شک به دلیل توهم ،تنبلی،تلاش نکردن،بچگی و…میخوام میدونو خالی کنم.وتو ذهنم اسمشو گذاشتم : ترک کردن میدون برا اینکه نمیخوام انسان بی ادبی باشم.

    درگیرم با خانواده سر یک بحث اقتصادی و فرهنگی

    Thumb up 1

    • محسن رضایی می‌گه:

      دیشب کلی کیف کردم و نشئه شدم از خواندن چند شعر زیبا از علیرضا روشن وبقیه.صبح رفتیم پای میز مذاکره و حل شد مشکلمان.چیزی که اینجا یاد گرفتم این بود که قهر کردن کاری بچگانس و نباید تو مذاکره میدونو خالی کرد و…و حل شد خداروشکر

      Thumb up 1

    • امید می‌گه:

      سلام
      اینها که نوشتی دقیقاً یعنی چی؟ می توانم منظورت را بدانم؟
      با وجود اینکه از این کار اصلاً خوشم نمیاد! امیدوارم یک سرکاری باشه ) :

      Thumb up 0

      • محسن رضایی می‌گه:

        سلام بحث ناامیدی بود اینارو نوشتم.اینکه انسان نا امید میشه گاهی و به هرحال ادامه میده و…دقیقا یعنی اینکه الان پیگیر یه کار اقتصادیم و خیلی باهام مخالفت کردن و سرانجام شروعش کردم .

        Thumb up 1

  • محمد فرازی می‌گه:

    سلام
    این شکست یا همان اشتباهات هستند که به ما لذت پیروزی را میچشانند…
    پس چقدر خوبه ازشون نترسیم چون بهمون در نهایت لذت می بخشه…
    شاد کام باشید

    Thumb up 0

  • Kimia می‌گه:

    با کمال تاسف باید گفت دقیقا همینه!

    Thumb up 0

  • zoorba.booda می‌گه:

    سلام
    شوپنهاور میگه : اکثریت زندگی ما بین دو قطب نیازمندی(احساس نیاز و تلاش برای برای ارضای آن) و دلزدگی(بی حوصلگی و ملال) میگذره
    (نقل به مضمون)
    که به نظر منم درست میگه !

    Thumb up 4

  • شهرزاد می‌گه:

    ببخشید…
    (اصلاح اشتباه تایپی)
    در پنجمین سطر ِمتن از پایین :
    ” و همواره «ابزار خویش» را نظاره می کند، …”
    (اسم کتاب هم که در آخرین سطر آورده شده، همان رزم آور نور است):)

    Thumb up 0

  • مجتبی مهاجر می‌گه:

    چه اتفاق جالبی محمدرضای عزیز!
    دیشب داشتم به همین موضوع فکر میکردم.یه چند وقتی بود که از رفتو آمدها و ازین تاکسی به اون تاکسی سوار شدنهاو آخر شب کنار خیابون منتظر بودن،خسته شده بودم،مضاف بر همه ی اینها احساس رکود و یکنواختی هم داشتم که تصمیم گرفتم ماشین بخرمو یه تنوع مادی ایجاد کنم.این اتفاق افتاد.
    قبل از این جریان فکر میکردم مدت مدیدی احساس لذت،یا شایدم رضایت بهم دست بده(مثل کسی که فکر میکنه فلانی بیاد تو زندگیش همه ی چیزهای خوب باهم میان سراغش:)،)ولی حالا که کمتر از یک ماه ازین ماجرا میگذره،میبینم که هیچ خبری نبوده!کنار خیابون موندن آخر شبها،خیلی بهم فرصت فکر کردن میداد.چیزهایی که تو هیاهوی روز هیچ وقت نمیشه دید.!
    دیشب وقتی داشتم به این موضوعات فکر میکردم،در نهایت ارزش تمام ابزارهایی که دارم و اونهایی که به داشتنشون دل بستم،برام ازبین رفتو حداقل برای داشتنشون شوق و اشتیاق سابق را ندارم.
    شاید به این دلیله که تعریفمون از کار کردها و ارزیابی ها غلطه.

    Thumb up 4

  • پرویز می‌گه:

    محمدرضا سلام
    جرأت! این اولین باری نیست که اسم این رو می‌شنوم و آخرین بار نخواهد بود که به موفقیت و عدم موفقیتم این نگاه رو خواهم داشت!
    احتمالاً این حرف‌ها رو تو هم به خودت زدی؟! و احتمالاً قبل از ما ملیون‌ها نفر این طوری با خودشون گفتن که چه می‌شه کرد زندگی است! در واقع یه دروغ خوب (مثل موفقیت) می‌تونه هزاران بار بهتر از یه مقالۀ اینترنتی دربارۀ حقیقت عمل کنه! اما به نظر من ناامیدی تنها زمانی اتفاق می‌افته که اون دروغ زیادی خوب باشه نه تنها اندکی!

    دوست دار تو
    پرویز

    Thumb up 1

  • arezoo می‌گه:

    چی کار کنیم ؟
    باید مسیری رو که فکر می کنیم درسته و در اونجا به آرزو هامون می رسیم بریم.
    با نشستن و فکر کردن به اینکه شاید از بالای این قله نتونم اون چیزی رو که میخواستم ببینم…. !!!
    از قله ی آرزو ام بالا نرم؟
    اینو برای کسایی گفتم که خودشون تجربه بالا رفتن از قله رو ندارن و به بقیه چنان توصیه های جدی و هشدار دهنده ای میکنن که انگار کوهنورد حرفه ای هستن.
    ممنون که همراهی مون میکنی تو این قله های جدیدی که حتی مسیرشون هم هموار نیست ،حتی نمی دونیم که بالای قله به اون منظره ای که تو ذهنمون هست خواهیم رسید یا نه.

    Thumb up 5

  • میثم می‌گه:

    عقیده دارم رقابت خوبه.
    ولی لحظه ای دیدی داری از روی حرص و انتقام گیری بیشتر تلاش میکنی، تا بزرگ تر بشی، اون لحظه لحظه مرگته.
    رقابت کنی باحال. مثل بعضی از بازیای فوتبال. تیم حریف رو گل بارون کنی، چون درایت داری، ولی آخرش بیای دست بدیم، بهم خسته نباشید بگیم، چند تا عکس یادگاری بندازیم و وقتی رفتیم به رختخواب، لذت یه برد شیرین، نیشمون رو باز کنه.

    خدا اون روز رو نیاره برام، ببینم دوستم ماشینش فلانه، منم برم خودمو بکشم تا یکی بهترشو بگیرم. آمین.

    Thumb up 6

    • شهرزاد می‌گه:

      کامنت تون خیلی برام جالب بود آقا میثم…
      من هم به حرفتون خیلی معتقدم و شاید هم شدت اعتقاد من به این موضوع، کمی هم از حالت عادی بیرون اومده و به گونه ای … شکل بیمارگونه به خودش گرفته شاید…!;)
      می دونید …
      تا وقتی که همه چی به شکل طبیعی (به نظر خودم) پیش می ره، من هم به طور طبیعی و با اشتیاق برای پیش رفتن، کار و تلاش های خودم رو انجام می دم… اما به محض اینکه حس می کنم (شاید هم در خیلی موارد این حس اشتباه باشه…) که توی یک فضای رقابت آمیز گیر افتادم، کاملا استاپ! می شم و چیزهایی که شاید برای خیلی از آدم ها به عنوان انگیزه باشه؛ برای من به شکل ضدانگیزه! کار می کنه و منو به عقب می رونه و می خوام فقط شاهد آروم تکاپوی دیگران برای این رقابت باشم …
      کامنت شما رو که خوندم یاد این موضوع (یا به تعبیر خودم: معضل!) در خودم افتادم که در موردش هیچ کمکی نمی تونم به خودم بکنم …:)

      Thumb up 1

  • رضا می‌گه:

    عالی یعنی وضعیت الان من

    Thumb up 0

  • شهرزاد می‌گه:

    رزم آور نور شکست را می شناسد.
    شکست را بی ارزش نمی انگارد و نمی گوید: “خوب، این موضوع خیلی مهم نیست” یا “راستش را بگویم، خیلی هم دلم نمی خواست موفق شوم”.
    او شکست را چون شکست می پذیرد، بی آن که بکوشد آن را به پیروزی مبدل کند.
    تلخی زخم خوردن، بی تفاوتی یاران، تنهایی شکست.
    در این لحظات به خود می گوید: “برای چیزی جنگیدم و موفق نشدم. در اولین نبرد شکست خوردم.”
    این جمله نیروی او را تجدید می کند.
    می داند هیچ کس همیشه پیروز نمی شود، و تفاوت میان اعمال درست و خطایش را می فهمد.

    رزم آور نور نقایص خویش را می شناسد، و فضایل خویش را نیز.
    برخی یاران مدام شکوه دارند: “بخت دیگران بیش از ماست.”
    شاید حق با آنان است، لیک رزم آور فلج را بر خود روا نمی دارد. می کوشد فضایل خویش را بیش تر ارج نهد.
    می داند نیروی غزال در چابکی پاهایش است.
    مرغ دریایی نیرومند است، چرا که موقع شکار می تواند مکان ماهی را به دقت تشخیص دهد.
    او آموخته که ببر از کفتار نمی ترسد، زیرا از نیروی خویش اگاه است.
    پس می سنجد آن چه را که می تواند بر آن حساب کند
    و همراه «ابزار خویش» را نظاره می کند، که سه چیز است:
    «ایمان» ،
    «امید» ،
    و «عشق»
    اگر این سه بر جای باشند، در پیش رفتن درنگ نمی کند.

    (رز آور نور _ پائولوکوئیلو)

    Thumb up 15

  • پاسخ دهید (مختص دوستان متممی با بیش از 150 امتیاز)

    لینک دریافت کد فعال

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *