گزارش شخصی: از کلاس مذاکره تا سمینار مذاکره

این گزارش طولانی و کاملاً شخصی است. شاید برای خیلی از مراجعان این سایت، جذابیت نداشته باشد. اما از طرفی دوستان زیادی را در اینجا دارم که ساکنان همیشگی این خانه هستند و به عنوان یکی از «هم‌خانه‌ها»،  دوست دارم و حتی احساس وظیفه می‌کنم که گاهی برای این دوستانم، از زندگی شخصی‌ام تعریف کنم.

حدود ده سال است که به صورت حرفه‌ای معلمی می‌کنم. می‌گویم حرفه‌ای. چون قبل از آن هم، از چهارم دبستان،‌ وقتی معلم‌های پنجم نمی‌آمدند، من سر کلاس بچه‌ها می‌رفتم و برای آنها، حرف می‌زدم و معمولاً هم معماهای ریاضی حل می‌کردم.

این روزها، شکل سنتی معلمی خسته‌ام می‌کند. یک حرف ثابت را باید بارها و بارها بگویی و تعریف کنی. دانشجویانی که می‌آیند و می‌روند و تو همچنان در همانجا می‌مانی تا حرف‌هایی را که برای گروه قبلی گفتی،‌ برای دیگران هم تعریف کنی. نمی‌گویم کار بدی است. بسیاری از کارها، تکرار یک روند ثابت هستند و اگر بخواهیم این را ایراد کار فرض کنیم، باید همه در خانه بمانند و سر کار نروند.

اما شاید برای من، که سالهاست، همزمان درگیر خواندن و کار کردن هستم. روزانه بیش از هشت ساعت با سازمان‌ها و شرکت‌ها درگیرم و بعدش هم حدود همین زمان را برای مطالعه و یادگیری خودم می‌گذارم، اینکه حرفهایی را بزنم که قبلاً هم گفته‌ام، حس بدی برایم ایجاد کرده.

اضافه کنید به این دغدغه، فضای تنگ و تلخ آموزشی کشور را. همیشه گفته‌ام و هنوز هم تاکید دارم که آموزش، باید با پول رابطه دوستانه‌ای داشته باشد. مدرس‌ها باید پول بگیرند. دانشجوها باید پول بدهند و همیشه هم باورم بر این بوده که کسی می‌تواند «یاد بگیرد و متحول شود» که برای خریدن یک کتاب، فشار مالی تحمل کرده باشد. «شام نخورده باشد و پول ذخیره کرده باشد. یا به جای تاکسی و اتوبوس، پیاده رفته باشد». از طرف دیگر، کسی می‌تواند خوب آموزش دهد که برای آموزش پول بگیرد. وقتی پول نمی‌گیری،‌ کیفیت پایین می‌آید و مردم را بدهکار خود می‌دانی. اما وقتی پول می‌گیری،‌ تو بدهکار مردمی و مجبوری کیفیت را ارتقا دهی. اما…

احساس می‌کنم – به عنوان یک نظر شخصی – در بخش عمده‌ای از فضای آموزشی کشور، «پول  و درآمد نه به عنوان ابزار تضمین کننده کیفیت آموزش» بلکه «آموزش بی کیفیت به عنوان ابزار تضمین‌کننده کیفیت پول و درآمد» در نظر گرفته می‌شود. هنوز سهم زیادی از پولی که مخاطب در کشور برای آموزش می‌دهد، عملاً برای «تبلیغات موسسات آموزشی» صرف می‌شود و نه «محتوای آموزشی».

البته دلیل این امر را، «خودخواهی» یا «کم تعهدی» مراکز آموزشی نمی‌دانم. بیشتر احساس می‌کنم دلیلش، ضعف علمی در حوزه استراتژی است. در مورد بسیاری از موسسات آموزشی، اگر هزینه‌ای که برای بیلبورد و آگهی و تبلیغات صرف می‌شود،‌ به صورت محتوای مکتوب یا دیجیتال یا امکانات کمک‌آموزشی، هزینه می‌شد، احتمالاً امروز مجبور نبودند هنوز بخش قابل توجهی از درآمد خود را به سازمانهای «زیباسازی» و «روزنامه‌ها» و «صدا و سیما» و سایر فضاهای تبلیغاتی بدهند و تبلیغات دهان به دهان برای آنها کافی بود.

در کل، با همه این اوضاع، مدتی است که تصمیم گرفته‌ام حضور خودم را در دوره‌های آموزشی بلندمدت کمتر کنم. به دانشگاه خودم – شریف – برگشته‌ام و برای اینکه از فضای دانشگاهی دور نمانم، گاهی مذاکره درس می‌دهم. البته در سمینارهای آموزشی کوتاه مدت شرکت می‌کنم و دلیلش بیشتر برای خودم، تجربه کردن فضای آموزشی کاربردی فراتر از چارچوب آموزش‌های رسمی دانشگاهی است و دیدن دوستانی که اگر بهانه سمینارها نباشد، فرصت دیدارشان دست نمی‌دهد.

من به فضای آموزشی آزاد، بی علاقه نیستم. اما احساس می‌کنم اکثر فضاهایی که امروز «استراتژی اقیانوس آبی» درس می‌دهند، به دلیل درک ضعیف از استراتژی کسب و  کار، گرفتار «تنفس در استخر خون» شده‌اند. یک بار حساب کردم که کسی که ۱۰۰ ریال برای شرکت در دوره آموزشی می‌دهد، چند ریال آن را به صاحب ملک یا سالن یا کلاس، چند ریال آن را به مدرس، چند ریال آن را به تیم ستاذی، چند ریال آن را به سازمان زیباسازی یا سازمان آگهی‌های همشهری و …، چند ریال آن را به امکانات کمک آموزشی و چند ریال آن را به «محتوا» می‌دهد. نتایجش را نمی‌توانم اینجا منتشر کنم اما محاسبه‌اش برای شما سخت نیست.

بنابراین،‌ در حال مطالعه گسترده مفهوم محتوا و تولید محتوا در کشور هستم و با همکاری دوستان عزیزم در سازمان‌های مختلف، تلاش میکنم به اندازه‌ی توانم – به عنوان یک دانشجوی مدیریت – به تدوین و اجرای استراتژی‌های کلان تولید محتوا در ایران کمک کنم. امیدوارم نتیجه کاری که آغاز کرده‌ام، طی ده سال آینده، اگر عمری بود و مرگ مجالی داد، تغییرات مثبتی را در حوزه آموزش دانش و مهارت و توسعه نگرش، ایجاد کند. زیرساخت‌های امروز مورد نیاز برای توسعه در ایران، از جنس سخت‌افزار نیستند. بلکه به شدت از جنس فکرافزار هستند. این واقعیت، هم امیدبخش است – چرا که تحت تاثیر محدودیت‌ها و سختی‌ها نیست – و هم نگران کننده. چون چیزی که به صورت فیزیکی «دیده نمی‌شود»، زیاد احتمال دارد در تصمیم‌ها و برنامه‌ریزی‌های ما هم «دیده» نشود.

برای من که فضای آموزش عمومی را تا حد زیادی ترک گفته‌ام و تنها جایی که هنوز دانسته‌های خودم و دوستانم را در اختیار می‌گذاریم، متمم است، سمینار آموزشی مذاکره امسال،‌ با عنوان «پیامها در مذاکره» معنای دیگری دارد. دیدن دوستان مجازیم و تمام کسانی که مدتهاست جز با «پیام حروف و کلمات»، با آنها رابطه‌ای نداشته‌ام.

برای اینکه به دیگران ثابت کنم که می‌توان با استراتژی‌های دیگر هم کار کرد، سبک اطلاع رسانی سمینار را تغییر داده‌ام که احتمالاً در «پست معرفی سمینار پیامها در مذاکره» آن را دیده‌اید. دلم می‌خواهد بتوانم روزی این نظریه چند سال اخیرم را که به شکل‌های مختلف اجرا کرده‌ام، بیشتر از قبل اثبات کنم که «بودجه تبلیغات در آموزش» نباید به «رسانه‌های متعارف تبلیغاتی» اختصاص داده شود. بلکه باید به مخاطب آموزش اختصاص داده شود. آن هم نه برای اینکه بلافاصله بیایند و به تو پول بدهند. برای اینکه آموزش، سهمی از ذهن آنها را به خود اختصاص دهد. در بلند مدت – در حد چند سال – مخاطب هم سهمی از جیب خود را به صنعت آموزش اختصاص خواهد داد.

پی نوشت: اینجا حرف‌های دلم را نوشتم. شما را به خدا بحث‌های فلسفی این زیر ننویسید و بحث نکنید. اگر نقدی دارید، بروید عمل کنید، چند سال دیگر بیایید گزارش دهید. همان کاری که من سالهاست دارم انجام می‌دهم. حرف زدن خیلی راحت است و کامنت تایپ کردن مالیات ندارد. این است که بعضی‌ها که حوصله هزینه کردن میلیونی برای ارزیابی ایده‌هایشان را ندارند، به نظریه پردازان «کامنتی» تبدیل شده‌اند! اگر هم حرفی می‌نویسید، ای کاش از جنس گپ زدن باشد. از «گروه نظارت بر کامنت‌ها» هم خواهش می‌کنم، قانون‌های سایت را کمی جدی «نگیرند» و در این زیر بیشتر گپ بزنیم. نه راجع به این نوشته. نه راجع به آموزش. نه راجع به سمینار. حرف‌های روزمره. از خودمان. از زندگی. از همه سوال‌های شخصی و دغدغه‌های شخصی دیگری که بهانه‌ای برای نوشتنش نداریم. شما با هم در زیر کامنت‌ها زیاد حرف می‌زنید اما من کمتر این فرصت را دارم. شاید این پست،‌ فرصت گپ زدن غیر رسمی من با شما باشد. فرصتی که به میزبان این خانه‌ مجازی هدیه می‌دهید…

پی نوشت دوم: عکس نامربوط که به صورت غیرمنتظره بچه‌ها از من گرفته‌اند!

محمدرضا شعبانعلی - نوشته مربوط به دغدغه های آموزش و سمینار مذاکره

فایلهای صوتی مذاکره آموزش زبان انگلیسی آموزش ارتباطات و مذاکره خودشناسی آموزش مدیریت کسب و کار (MBA) کارآفرینی کسب و کار دیجیتال ویژگی‌های انسان تحصیل‌کرده آموزش حرفه‌ای‌گری در محیط کار


283 نظر بر روی پست “گزارش شخصی: از کلاس مذاکره تا سمینار مذاکره

  • مهدی گفت:

    منم معلمم. باید بگم جانا سخن از زبان ما می گویی……….
    گوش بدید این آهنگ رو. جالبه برای دنیای امروز
    http://dl.naslemusic.com/music/1393/08/Karmandan-Man-O-Donya-128.mp3

  • محسن رضایی گفت:

    عرض ادب خدمت کادر پشت صحنه.یه پیشنهاد قبلا دادم دوباره تکرارش میکنم که اگه بشه،بشه!

    اینکه : بتونیم کامنت صوتی بدیم.

  • ایرج گفت:

    اول کلام رو به رسم عادت با “سلام” شروع میکنم
    مدت های زیادیه که که یکی از دوستان و شاگردان مجازی آقای شعبانعلی(یا به رسم رفاقت محمد رضا) هستم
    اولین کامنتیه که دارم مینویسم.نمیدونم چرا؟ شاید بخاطر اینه که مدتها قبل یک ایمیل براتون فرستادم و توی زمینه خاصی راهنمایی میخواستم.اما یه ایمیل خالی هم در جوابم نیومد!!!!!!!!!!
    الان که توی این پست گفتید از خودتون و روزمره و زندگی حرف بزنید دوباره یاد اون قضیه افتادم و ….
    فکر میکردم شاید اینجا جایی باشه که بتونم از سردرگمی دربیام اما توقع زیادی بود

  • fariii گفت:

    سلام
    من راهنمایی می خوام:
    من فیزیک درس میدم و به نظرم تدریس هم می تونه به نوعی مذاکره و آموختنی باشه.
    من چطور می تونم متفاوت و موثرتر و البته جذاب تر کارم رو انجام بدم؟ تا هم برای شاگردم مفید تر باشم و هم خودم به سود مالی بیشتری برسم. ؟
    و همینطور می خوام کتاب کمک درسی بنویسم ولی هنوز شیوه ای متفاوت پیدا نکرده ام…
    با احترام و تشکر پیشاپیش

  • هیچ صیادی در جوی حقیری كه به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد كرد گفت:

    🙁

  • Hassan-3-Ensani گفت:

    یِکی از مشکلات بزرگ سَبک زندگی ما اینه که بی اهمیت ترین کالا در سبد مورد نیازمون آموزشو کتابه!

    کتاب هایی هم که تهیه میکنیم همه درسی اند! و شاید اگر مجبور نبودیم آن هارا هم نمیخواندیم!

    چرا ما باید فقط برای آموزش کنکور، مدرسه و ….. خرج کنیم؟

    آیا اموختن سَبک زندگی و غیره لازم نیست؟!

  • مهین گفت:

    سلام
    خوشحالم شما هم دغدغه نوع آموزش رو دارید آخه من وقتی لیسانس مدیریت بودم سال چهارم کلی دپرس شدم کاملا حس می کردم که دستم خالی هست و فقط یک چیزایی به صورت تئوریک یاد گرفتم که مطمئن بودم موقع اجرا همه شون یادم خواهد رفت واسه همین دوست داشتم بدونم بقیه دانشگاه ها به ویژه اونایی که تو دنیا مطرح هستند چطوری آموزش میدن به دانشجوهاشون. این باعث شد همیشه دنبال کسایی باشم که تو دانشگاه های خارجی درس خوندن ولی اونا هم وقتی به عنوان استاد میان سر کلاس مثل این که سبک این جا رو بلدند و عملا تفاوتی با ماها ندارن. حالا کا تقریبا میشه گفت دارم دانشجو دکتری میشم و میخوام تدریس کنم خیلی دلم می خواد نظر شما و همچنین تمام کسایی رو که این نظر رو می خونند بشنوم خیلی دوست دارم جور دیگه ای تدریس کنم تا هم خودم خیلی عالی یاد بگیرم و هم دانشجوهام علاقه زیادی به یادگیری پیدا کنند
    امیدوارم این تحقق پیدا کنه

  • رسول ايرانشناس گفت:

    محمدرضاي عزيز ، سلام و عرض ادب
    به بهانه اين پست كه ميشه گپ دوستانه زد ميخواستم يه تبريك به خودت بگم كه دوستان و همكاران درجه ۱ مثل خانمها سميه تاجديني و شادي قلي پور و … داري و به اين دوستان پرتلاش تبريك بگم كه افتخار همكاري با صاحبخونه رو از نزديك دارن . خوش به حالشون …و اميدوارم يكبار ديگه شهريور ماه امسال همه شما رو ببينم .

  • هومن کلبادی گفت:

    سلام دوستای عزیزم
    امروز حاضریم رو در سمینار ۶ شهریور زدم . بی صبرانه منتظر دیدار همۀ شما و محمدرضای عزیزمون هستم .
    به امید دیدار و مخلص همۀ هم خونه ای ها – هومن کلبادی

  • رسول ايرانشناس گفت:

    محمد رضا جان ، سلام و عرض ادب
    ميدونم سرت خيلي شلوغه ولي چون اين پست فرصتيه براي گپ دوستانه منم يك سئوال و يك يادآوري رو مطرح ميكنم :
    ۱- بعض از دوستان و همكاران رو كه به اين خونه دعوت كرده ام (البته با اجازه اي مربي و دوست عزيزم كه در بعضي پستهاي قبلي به دانشجويانت دادي) هنوز در مرحله آموزشهاي مثبت انديشي و كتابهايي عامه پسند روانشناسي موفقيت مطالعه مي كنند ( البته چون غذاهاي باكيفيت اين خونه رو تجربه نكردن ) . ميخواستم ببينم پيشنهادي براي اين گروه از دوستان داري؟
    ۲- به نظرم ميرسه اگر پستي رو در ارتباط با فايل تفكر سيستمي كه خيلي خيلي عالي بود ايجاد كني تا دوستان علاقمند بتونن پرسشها و پيشنهادات رو مطرح كنن بسيار مفيده .
    ارادتمند همه دوستان پر انرژي اين خونه كه از خوندن كامنتهاشون لذت بردم .

  • zoorba.booda گفت:

    سلام.وقت بخير
    قرار بود كه لينك ثبت نام سمينار مذاكره رو از روز شنبه بزارين داخل سايت ،ولي تا الان كه يكشنبه عصره خبري نيست.
    ميخواستم بدونم كه توي همين سايت منتظر بمونيم يا بايد از سايت ديگه اي اقدام كنيم؟
    ممنون

    • هومن کلبادی گفت:

      سلام بر zoorba.booda ی عزیز
      اگر در قسمتی از سایت که باید اطلاعات ایمیل خودتون رو برای دریافت ایمیل های مربوط به سمینار ثبت می کردید ، ایمیل حاوی لینک ثبت نام براتون ارسال میشد .
      امیدوارم مشکل شما حل بشه و بتونم همۀ دوستان خوبم از جمله شما رو ببینم .
      ارادتمند همۀ هم خونه ای های عزیز و صاحب خونۀ عزیزمون – هومن کلبادی

    • هومن کلبادی گفت:

      zoorba.booda جان سلام
      اگر از لینک زیر استفاده کنید ، می تونید ایمیل خودتون رو برای دریافت اطلاعات ثبت کنید و لینک ثبت نام برای سمینار رو دریافت کنید .
      http://www.shabanali.com/?p=2118
      به امید دیدار همۀ دوستان عزیزم و شما

  • آذر گفت:

    سلاااااام به استاد عزیزم
    سلااااااام به دوستای خوب و نازنین این خونه
    وای که چقدر من دیر رسیدم 🙁
    فکر میکنم خیلی وقته که کامنت نذاشتم تقریبا برای نوشتن یک جمله کوتاه یک ساعت فکر میکنم چون به شدت در نوشتن ضعف دارم 🙂 متاسفانه به خاطر ضعفی که دارم مجبورم کمتر بنویسم و به همین دلیل هر روز و هر روز از شما دوستای خوبم و استاد عزیزم فاصله میگیرم و دورتر دورتر میشم…
    به نظرم اساس و پایه ارتباطات مجازی نوشتنه و من چون خیلی سخت می نویسم نمیتونم ارتباط نزدیک و خوبی با شما برقرار کنم… 🙁
    خیلی دلم برای همتون تنگ شده با خوندن نوشته هاتون این دلتنگی چند برابر شد برای محمد رضای عزیز، شهرزاد مهربان برای آزاده م، طاهره جلیلی، نرگس آزادی، سیمین الف و همه ی دوستان دیگر
    امیدوارم حال همتون خوبه خوب باشه

  • احمد احمدی گفت:

    این داستان تقریبا همه ماست که حرف میزنیم که فقط حرفی هم ما زده باشیم
    نقاب های مختلف می زینم که بگیم ماهم هستیم
    مدرک می گیریم که …
    هر کاری نه فقط کارهای مثلا مهم حتی قلیون کشیدن، میکشیم که بگیم ماهم سوسول نیستم (مثلا)
    این جاست که هیچ کدام از اون اقدامات که ظاهرا خوب به نظر می رسن به خاطر هدف اصلیش انجام نمیشه.

    و مجموع اینها به مرور زمان مارو تبدیل به یک موجودی میکنه که نه از روی آگاهی بلکه کارها و تصمیماتش ازروی غریزش انجام میشه و خودش رو در یک چهارچوب بسته ساخته خودش زندانی میکنه و دوست نداره از اون بیرون بیاد.
    این آدم دیگه یک انسان نیست بلکه چیزی غیر انسانه زیرا که انسانیت رابطه مستقیمی با آگاهی و آگاهانه اقدام کردن داره ولی این افراد دیگه به این موضوع فکر نمیکنند و تنها می خواهند اثبات کنند ما زرنگ تریم ما بهتریم ما از انسان های تاپ جامعه هستیم و شما که این و میگی نمیفهمی.
    و وقتی در پایان عمرش یه نگاه به تاریخ زندگیش بنداره می بینه همش ریابوده و یک انسان ضعیف بوده که تنها خودش رو در چهارچوب ساختگی خودش زندانی کرده بوده تا کسی چهره واقعی اونو نبینه و همیشه یک انسان درنده خو بوده .

    وقتی تعداد این افراد در جامعه زیاد بشه چیزی جز وجود مشکلات مختلف در جامعه وجود نخواند داشت
    رابطه ظالم مظلوم ، غاصب مغصوب و …

    اگر این درنده خویی ز طبیعتت بمیرد
    همه عمر زنده باشی به مرام آدمیت

  • بهاره وحیدیان گفت:

    جرقه راه اندازی برنامه های ما هم دیدن همین مشکل محتوا در سیستم آموزشی بود، اینکه بعد از گذروندن چندین و چند دوره مختلف کارآفرینی هنوز احساس می کردیم اون اطلاعات لازم رو برای شروع کسب و کار نداریم، در نتیجه تصمیم گرفتیم برای بهبود یادگیری خودمون و دوستانی که مشتاقند کسب و کاری راه بندازن یا کارشون رو بهبود بدن، wise up community رو راه اندازی کنیم.
    ما در کنار هم یاد میگیریم و اگر کسی چیزی بیشتر از بقیه بلد باشه یا تجربه خاصی داشته باشه با سایرین به اشتراک میذاره.

    میدونم کار ما حرکت کوچکی هست برای بهبود فضای کسب و کار ایران، اما خوشحالم که مثل خیلی ها ننشتیم و منتظر معجزه برای تغییر فضا نمودیم….

    پی نوشت: این کامنت صرفا درد ودل و گزارش یک حرکت کوچک برای تغییره و هیچ هدف دیگه ای نداره! 🙂

  • الهه گفت:

    سلام به محمدرضای عزیز و همه ی دوستان
    خیلی خوشحالم که چنین پستی ایجاد شد تا هر کسی حرفشو بگه من یه چند ماهی هست که خواننده و شنونده ی اینجام و به این پست که رسیدم تصمیم گرفتم بنویسم . من تو یه مقطع زمانی که خیلی درگیر ناامیدی و بی انگیزگی بودم (به خصوص از تحصیل )وقتی چند تا از پست های شما رو خوندم حالم بدتر شد که تحصیل راهی نیست که منو به جایی برسونه که میخوام . فکر کردم و فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که ما نظرات و ایده ها و طرز فکر ادم های بزرگ و موفقی مثل شما رو میخونیم اما قرار نیست همه مثل هم باشیم قرار نیست همه بشیم محمدرضا شعبانعلی و رسیدم به این جمله ی کیلیشه ای که خالق ما یک خالق فوق العادست و هر کدوم از مارو منحصر به فرد افریده و به اندازه ی همه ی ادم ها راه است برای موفقیت . شما واقعا انسان فوق العاده ای هستید و من به عنوان یکی از کوچکترین شاگردهای مجازی شما دوستون دارم و براتون احترام قائلم با اینکه خودم از نحوه ی درس خوندن توی دانسگاهمون و وجود برخی اساتید فوق العاده بی سواد ناراحتم ولی الان حداقل برای خودم راهی نمیبینم جز درس خوندن بالاخره این اساتید دانشگاهی باید عوض بشن شاید هر کدوم از ماها تونستیم الگوی درستی از تدریس باشیم ویه چیز دیگه این که قاعدتا هر کی شرایط خاص خودشو داره شاید اشنا شدن با یه کسی که بهت فضا بده و اجازه بده برای اینکه تو خودتو نشون بدی و با جو و شرایط کاری اشنا بشی برای همه وجود نداشته باشه . به هر حال ما باید از روش ها طرز فکرهای همه ی بزرگان استفاده کنیم تا بهترین را برا خودمون پیدا کنیم نه عینا مسیری که انها قبلا رفتن . ببخشین که طولانی شد . خوشحال میشم نظرتون را راجع به کامنتم بدونم .

    • محسن گفت:

      درود فراوان به همه
      منم کاملا با نطر شما موافقم به نظر من سیستم مشکل داره. و تا وقتی تفکر سیستمی بر اساتید و دانشجویان حاکم نشه وضع همینه که دانشجو از اول ترم باید فکر انتخاب واحد باشه و بعد فکر نمره و این ها همش درد که جز استرس برای دانشجو نمیذاره. تازه به اینم باید فکر کنه که سر کلاس چیزی نگه که استاد(بنظرم استاد مقدس به خیلی از این اساتید واقعا استاد خطاب کردن حماقت) باهاش لج شه. ای کاش روزی می آمد که به درک و فهم و خلاقیت ما نمره ای داده میشد نه به حفظیات ما.صحبت زیاده ولی ما به نوبه خودمان که اینجا هستیم این صحبت هایی که می کنیم فراموش نکنیم شاید من و تو یه روزی یه عده بهمون بگن استاد

  • بهزاد رجبی گفت:

    صرفاً جهت اطلاع
    سلام
    استاد عزیزم محمد رضا، بابت این همه تلاش و کوشش بی نظیرت بهت خسته نباشید می گم و از خدا واست بهترین ها رو خواستارم.
    ازت عذر می خوام که در سومین کامنتم بازم به مصادیق پرداختم نه به مفاهیم چون حدود شش ماه قبل سر دومین کامنتم صراحتاً یادمه که نوشتی از کاربرانی که به تازگی به جمع اعضاء پیوستن به جای پرداختن به مصادیق به مفاهیم بپردازند (من هنوز در مرحله بالا بردن سطح اطلاعات و تغییر نگرشم و بالا بردن تجربیات با کمک خونه گرمت و مابقی ابزارهای آموزشی ت هستم پس عذر من رو پذیرا باش)
    محمد رضای عزیز شاید به دلایل مادی نتونم در سمینارت شرکت کنم نه که پول نباشه ها، هست اما ی سری مسائل و مشکلات مادی واجبتر دیگه هست که فعلا باید به اونها پرداخت. هرچند که آرزوی دیدنت از نزدیک رو دارم اما تلاشم رو میکنم خودم رو برسونم به سمینارت و از اطلاعات بی پایانت مثل همیشه استفاده کنم.
    ی وقت خدایی نکرده به خاطر حرفم فکر نکنی پول تراستزون رو ندادم – دادم اما با تاخیر
    ی مورد دیگه: منو بابت متمم ت ببخش هر چند ماه یکبار عضو می شم میام و مطالبم مورد نیازم رو بر میدارم تا سر فرصت بخونم که عقب نمونم این هم بگذار رو حساب شرایطم اماخدا می دونه که یکی از مبلغ های سفت و سختتم از معرفی خودت و کل سایتهای آموزشیت تو آخرین کلاسهای درس دانشگاه گرفته تا به مدیر مالی و کارمندهای شرکت و منشی مطب دکتر و دوست و آشنا و… (به شکل کاملا حرفه ای یعنی اگه مثل گولد کوئست بود قول می دادم در بالا ترین نقطه هرم بودم)
    من حامی پولی متمم شاید نباشم اما میشه گفت حامی خاموش خودت و تیم عزیزت و متمم ت هستم.
    امیدوارم که بتونم با این کار گوشه ای از زحمات شما و تیم کاریت رو جبران کنم و روزی برسه که یکی از میلیونها کاریرانت باشم که این حرف دور از تصور نیست. “میلیونها کاربر”
    با آرزوی موفقیت روز افزون برای بهترین استاد

  • هومن کلبادی گفت:

    دیروز طبق روال هر هفته ، برای کارم قرار بود از تهران بیام اصفهان ولی بلیط هواپیما نبود . خواستم با ماشین خودم بیام ولی تصمیم گرفتم با اتوبوس بیام . ساعت ۲ از بیهقی . از لحظه ای که داخل اتوبوس نشستم ، هدفونم رو داخل گوشم گذاشتم و مشغول شنیدن فایل paradox of choice شدم . در همین حال یک آقای حدود ۴۰ ساله اومدن و کنار من نشستن . یک لحظه هدفون رو از گوشم در آوردم و باهاشون سلام و علیکی کردم و به رسم ادب عذرخواهی کردم که دارم بدون توجه و مکالمه با ایشون به کار شخصی خودم ادامه میدم . حدوداٌ یک ساعتی از حرکتمون گذشت و یک فایل از ۴ فایل paradox of choice رو که برای دومین بار داشتم گوش میکردم تمام شد . هدفون رو از گوشم درآوردم و پس از تعارف کردن میوه ای که داخل کیفم داشتم به دوست تازم سر حرف رو باز کردم و پس از یک آشنایی مقدماتی و اینکه دوست جدیدم آقای هاشمی ، فارغ التحصیل عمران ، ۴۲ ساله و مقاطعه کار هستند رفتم سر اصل مطلب :
    گفتم :چند وقت پیش اتفاقی با یک سایت آشنا شدم که زندگیم رو متحول کرد و واقعاٌ ( به قول آقای سهیل رضایی مبتلا شدم بهش ) از اون موقع تا حالا تقریباٌ تمام وقتم رو به خودش اختصاص داده .
    آقای هاشمی ( مسافری که روی صندلی کناری من نشسته بود ) با تعجب و حیرت به من نگاه کرد که دارم با این شور و شوق اونم نصفه شب داخل اتوبوس در مورد سایت حرف می زنم
    من ادامه دادم : آره این سایت مطالب خیلی جالبی داخلش هست که خیلی آموزندست و واقعاٌ متفاوته
    تعجب و اشتیاق رو داخل چشمای آقای هاشمی میدیدم
    ادامه دادم : اسم این سایت shabanali.com هست و یک سایت دیگه هم هست که مدیرش همین آقای محمدرضا شعبانعلی هست . البته جالب تر از محتوای سایتها و مطالبی که توش هست ، رویکرد خود آقای شعبانعلی و سخاوت و عشق عجیبی هست که در سهیم کردن بقیه در آموخته ها و تجربیات و مطالعات خودشون دارن و به نظر من بی نظیره .
    اینجا بود که صحبت ما از monologue به dialogue تبدیل شد و انقدر با اشتیاق تجربۀ ۴۵ روزۀ خودم رو در ۴ ساعت با آقای هاشمی در میون گذاشتم که امروز به من sms دادن که وارد سایت شدن و تقریباٌ به نوعی گفته های من رو تایید کردن و خیلی تشکر کردن که این سایت ها رو بهشون معرفی کردم .
    فکر میکنم یک وظیفۀ مهم ما به عنوان ساکنین این خونه ، دعوت بقیۀ افراد پیرامون خودمون و آشنا کردن اونها با این دنیای زیبایی هست که ما افتخار پیدا کردیم باهاش آشنا بشیم و این حداقل کاری هست که برای ترویج این عشق و سخاوت میتونیم انجام بدیم .
    محمدرضای عزیز ما و تیم محترم متمم ، امیدوارم همیشه و در کنار همۀ عزیزانتون ، سلامت ، آرام ، شاد و سربلند باشید و ما هم از وجود باوجودتون بهره ببریم و شاگردای لایقی باشیم

  • سجاد صالحی گفت:

    سلام محمد رضا جان
    والا اینقده از بی محتوایی کلاس ها و دوره ای آموزشی ضربه خوردم، که تو این سالهای اخیر ترجیح دادم خودم بنای دانش خودم رو بسازم. یکم بیشتر وقت میبره، ولی فکر میکنم پایه ی تر و اصولی تر ساخته بشه.

  • ehsan گفت:

    سلام
    خسته نباشید و نمازو روزه هاتون قبول .
    این یه هفته ای که گذشت اونقدر برای من از زمین و آسمون بارید که دیگه …
    عجب روزگاری شده . البته نمیشه کسی رو هم مقصر کرد و خودم رو مسئول همه مشکلات می دونم . فقط امیدوارم حال هممون خوش بشه یه روزی و با تلاش خودمون .
    به امید تلاش و جبران اشتباهامون
    یه آهنگی هم از آراد آریا هست که شعرش رو رضا کیا سالر گفته . اسمشم “دنیای آشفته” هست که خیلی به حال این روز های حداقل خودم می خوره
    http://pop-music.ir/%D8%A2%D8%B1%D8%A7%D8%AF-%D8%A2%D8%B1%DB%8C%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D8%B4%D9%81%D8%AA%D9%87

  • یونا گفت:

    واقعا تولید محتوا چه راز بزرگیه، تولید محتوا در زندگی روزانه و معمولی هم میتونه به زندگی رنگ تازه بده. مثلا وقتی حرف میزنی انقد به دورو برت دقت کرده باشی که بتونی حرف قابل تاملی بگی، حتی خیلی ها ممکنه با حرفت مخالف باشن اما نمی تونن اونو نادیده بگیرن. به نظرم تولید محتوی راز ماندگاریه، راز تاثیر گذاشتنه. این نوع زندگی هیچوقت یکنواخت نمیشه، اصلا نمی تونه حقیر و بی ارزش باشه

  • پسرک خامه فروش گفت:

    سلام
    من یه برنامه ایی دارم…
    سمینار کجا برگزار میشه؟؟

  • محمد گفت:

    محمدرضا ببخش سوالمو اینجا میپرسم.
    متاسفانه من نمیدونم تو تاریخ سمینارها و برنامه هات رو کجا اعلام میکنی.قسمت اخبار سایت هم که معمولا میگی مثلا فلان سمینار برگزار شد و… یا همین کلاسای مذاکره شریف کی اومدی و تشکیل دادی و رفتی که ما نفهمیدیم.ممنون میشم بگی کجا باید تاریخ کلاسا رو سوال کنیم یا ببینیم…
    بازم از تو و دوستان عذر میخوام اینجا مطرح کردم…

  • محسن رضایی گفت:

    این خونته محمدرضا؟ چقد این طرز نشستنت آشناس! انگار از در درومده اولین کاری که کردی نشستی پای سیستمت…

  • سوری گفت:

    سلام و واقعاً خسته نباشید
    من معمولاً چیزی نمی نویسم و جزء بیسوادهای سایتتون هستم ، میشه گفت همیشه سرمیزنم میخونم و سعی میکنم انچه که یاد میگیرم توی کارم و زندگیم اثرش رو ببینم. توی محیط کارم آدمهای تحصیل کرده در مقاطع بالا زیاد داریم ولی بندرت می بینم که سوادشون باعث عملکرد بهتر چه از نظر درآمدزایی و چه از نظر اخلاقی باشه و خیلی متاسف میشم!!

  • هدیه گفت:

    حاشیه
    خیلی وقت که می خواهم یک ایمیل بلند بالا براتون بنویسم در مورد سیستم آموزشی ایران ووضع و اوضاع ما این وسط.اما این را می گذارم برای یک روز دیگه ووقتی که حال واوضاعم کمی بهتر بود.اگر زنده بودم ان شاالله.

  • هدیه گفت:

    سلام
    عجب روزی را پیدا کردی برای این بحث آقا محمدرضا.آن هم روزی که من این همه درب وداغانم.بله شاید حق با شما باشه.آدم خسته می شه از این همه چیز تکراری,حتی خود زندگی هم می توانه اینقدر تکراری و بی محتوا بشه که یک نفر من مثل خیلی جدی می شینه و فکر می کنه که چه جوری می شه بدون زجر خلاص شد از شر زندگی.
    اما در مورد تو محمد رضا,معلمی با پوست وخونت عجین شده,من فکر نمی کنم که بتوانی ازش دست بکشی,اینقدر این کار را کردی و اینقدر عاشق این کار هستی که این حرفت که می خوای چهار طرف تشک معلمی را ببوسی واین کار را برای همیشه بگذاری کنار مثل این می مانه که بخوای یک بازوت را با ساطور قطع کنی.
    به نظر من اگر تلاش کنی هربار که می خوای درس بدی از زاویه متفاوتی به آن حوزه نگاه کنی وگاهی هم با دور ریختن هر چی پیش فرضه کلا همه دانسته هات را با دستان مبارک خودت ببری زیر سوال و از نو همه چیز را باز آرایی کنی شاید یک کوچلو حال و احوالت بهتر بشه واحساس نکنی که توی تله تکرار گیر کردی.
    نکته بعدی اینکه این ور قضیه را هم گاهی ببین.یعنی از دریچه چشم ما دانشجوهات هم نیم نگاهی به کلاس ها ووجود مبارک خودتان بینداز,خوب برای ما در سر کلاس شما همه چیز بدیع و نووتازه هستش,فارغ از اینکه برای شما مطالب تکراری و ملال آور باشه.برای ما همه چیز تازگی داره وتازه می گیم ای بابا این هم بود ومن نمی دانستم؟
    وبرای اکثر ما هم خود تو هم نو, جذاب و دوست داشتنی هستی,فارغ از اینکه وجود شما برای خودتان تکراری و خسته کننده شده باشه.ما شما وآن رابطه دوستانه شکل گرفته در سر کلاس را دوست داریممممم .(اینجاش زبانم دیگه گیر کرد)!
    خوب حالا کلاهتان را خودتان قاضی کنید,تمامی این مسایل کی شکل گرفته؟ وقتی شکل گرفته که کلاسی وجود داشته و شما سر آن کلاس به ما درس دادید.درسته که شما ودوستان محترمتان خیلی برای فضای سایت متمم زحمت کشیدید ومی کشید اما هیچ چیزی جای خالی کلاس های شما را توی قلب وذهن من یکی پر نمی کنه.
    امیدوارم که این نگاه را بهتان منتقل کرده باشم که همه چیزمعلمی,شاگردی,دوستی,محبت ونوآوری را در مجموع وبا هم ببینید نه به صورت مجموعه ای تک تک ومجزا وهمچنین امیدوارم که کامنتم را به خاطر آنچه که از مصادیق محتوای مجرمانه به شمارمیاد سانسور نکنید.

  • kahtmayan گفت:

    راستی اینم میخواستم بگم که همیشه کسانی که یک ایده یا یک روش جدید رو خواستن تو یه جامعه بسته پیاده کنن با ناملایمتی های بسیاری باهاشون رفتار شده پس اگه با توام برخورد بدی شد ناراحت نباش

  • kahtmayan گفت:

    سلام محمدرضا خوبی ؟
    امروز با طاهره تو وایبر صحبت کلاس و جو کلاسا بود ، خیلی لحظات خوبی بود ، کلا دلمون برات تنگ شده
    راستی زیر اون پست مربوط به سمینار گفتی ایمیل هاتون رو ثبت کنید ، خواستم بدونم برای ما که ایمیلمون تو سایت قبلا ثبت شده لازم هست دوباره اونجا ایمیلمون رو ثبت کنیم ؟
    میشه واسه سمینارم یه بریک بذاری مثل بریک های وسط کلاس 🙂

    • طاهره جلیلی گفت:

      سجاد با این اسمی که انتخاب کردی باید کلی زحمت بکشم تا هردفعه بفهمم که تویی… 😀
      Breakهای کلاس هم واسه شماها بود نه محمدرضا…
      ولی چقدر دلم تنگ شد برای اون روزا یه دفعه… خوبه توی سمینار همدیگرو میبینیم بازم…

  • هادی گفت:

    سلام بر محمدرضا و دوستانی که کامنت میذارن
    یکی از بهترین چیزهایی که من در تو (محمد رضا) دیدم ، حس صداقتی که به مخاطبت میدی و امیدوارم این رویه ادامه پیدا کنه.
    در رابطه با درد دلی که انجام دادی ، امیدوارم بتوانیم در این راه با کمک همدیگه ، خلوص ، صداقت و کارایی نداشته در فضای آموزشی رو احیا کنیم.
    مخلصم

  • آیدین قلی نژاد گفت:

    بجای تعارفات و حرفهای کلیشه ای…اجازه بدین با زبان خودتون باتون حرف بزنم و بعبارتی ازتون بخاطر متمم تشکر کنم.

    تا فصل درو نرسیده
    گفتیم:سری به در یا بزنیم
    هنگام که نان جوانه بود
    گندم را درو کردند
    و ما باز نگشتیم
    شیفته شدیم
    و قطره
    ق
    ط
    ر
    ه
    به دریا ریختیم
    دیر بود و ساعت،ساعت مرگ
    *آیدین قلی نژاد

  • بهروز گفت:

    سلام محمد رضای عزیز،

    بیشتر از ده ساله که برای پیدا کردن یه هدفی که بتونم حد اقل یکسال بدون تجدید نظر راجع به ارزشش روش کار کنم وقت گذاشتم و هنوز هم به نتیجه‌ی مناسبی نرسیدم. چطور میشه یه هدف انتخاب کرد که بعد از یه مدتی کار روش هنوز هم با فکر کردن راجع بهش انرژی گرفت و ادامه داد؟

    حقیقتش این رو با توجه به همین پست شما نوشتم. برنامه‌ای که بخواد تغییر بزرگ ایجاد کنه حتما زمان میبره. چطوری میشه انگیزه‌ی ادامه کار رو تو این فاصله‌ی زمانی حفظ کرد؟

  • آرامه گفت:

    درود بر تو محمدرضای عزیز
    بی صبرانه منتظر سمینار و دیدار شما و دوستدارانتون هستم. راستی چقدر کار قشنگی که برای ما گزارش هفتگی ارسال میکنی ، اگرچه من هر روز مهمون صفحه خانه مجازی شما هستم که بی شک تجربه حضور برای من در این خانه از حضور فیزیکی در خیلی جاها مفیدتر و قشنگتر هست.

  • سیامک گفت:

    (زیرساخت‌های امروز مورد نیاز برای توسعه در ایران، از جنس سخت‌افزار نیستند. بلکه به شدت از جنس فکرافزار هستند.) استاد ارجمند ،سلام.من متاسفانه فقط درحد یک سمینار دوساعته که نصفش به پرفسور خرم تعلق داشت ،بصورت حضوری کسب فیض کرده ام.ودرعوضش ،خوشبختانه از دانش آموزان حرفه ای سایتتون هستم.این جملتون شدیدا داغ دلمو تازه کرد.من هم حدود ۱۰ سالی هست که در حوزه سیستمهای مدیریت وبصورت تخصصی تر ،رویکرد فرایندی درس میدم.واقعا هر دوره که میخوام برگزار کنم سعی میکنم کلی مطالعه کنم وبروز باشم.ایده جدید داشته باشم وووووو اما از بی انگیزگی افراد در یادگیری واینکه چه میخوان بکنن وپیگیری در ارائه سوالات و…… حالم گرفته میشه.سازمانها واسشون پول میدن.اصلا نمیدونن واسه چی اومدن.خلاصه فکر افزار یاببه تعبیر من فرهنگ افزار،درد اصلی این جامعه است.باور کنید ازانگیزه من هیچی کم نمیشه وبه اعتراف دوستانی که سر کلاسم میان نه بی سوادم نه روش تدریسم بده،اما خروجی که باپیگیری وپرسش وپاسخ اونا باشه نمیبینم.شاید به قول شما باید طرحی دیگر دراندازیم.به هر حال ممنونم که هستید وخداوند این موهبت آشنایی با شما رو به من عطا کرده.مستدام وبرقرار باشید

  • مونا.م گفت:

    سلام محمدرضای عزیز
    ممنون که فضای این پست رو برای گپی صمیمانه فراهم کردی.من یکسالی هست که مهمان خانه ی شماهستم.از طریق سایت دکتر شیری و با خوندن پربازدیدترین نوشته ات به این خونه رسیدم.و به سخاوت و زلالی و دانش صاحبخونه ، مهمان هرروزه ی اینجا هستم شاید کم کامنت بذارم ولی مشتاقانه نوشته هات و همینطور کامنتها ی دوستان رو پیگیری میکنم…
    امسال را با آموختن ازفایل نقطه شروع آغاز کردم وبه غیر از کار، بیشتر وقتم به آموختن و شرکت در دوره های آموزشی تخصصی رشته ام صرف شده.حالا هم دو هفته ای هست که فعالیتم رو تو یک مرکز خصوصی آغاز کردم.البته هنوز ساعت حضورم در حد چند ساعته و بسیار کم.می خوام آنچه که در پاراگراف پنجمت نوشتی رو مدنظر قراربدم .من روی مطالبی که در این مورد قبلا نوشته بودی خیلی فکر کردم و امیدوارم تغییر نگرش در من اتفاق افتاده باشه اگرچه که هنوز در آغاز راهم.شاید اگر اوضاع اقتصادی مردم سزمینم نابسامان نبود من اینقدر نگران هزینه هایی که برای مشاوره و آموزش میدن نبودم.حتی اولین حق مشاوره ای که گرفتم ناخودآگاه این فکر ذهنم رو مشغول کرد اما مراجعه بار دوم همون فرد، را اینطور معنی کردم که مایل به ادامه مشاوره و قادر به پرداخت هزینه است.به هر تقدیر، آماده کردن محتوای آموزشی در حد کارخودم اقدامی است که برای هفته های پیش رو مد نظر دارم…
    یه اعتراف.من رشته های متفاوت و غیر مرتبط رو تجربه کردم.حتی رشته هایی بودند که فکر میکردم اگر در زمینه اصلی کاریم که بسیار به اون علاقمندم به تثبیت نسبی رسیدم مطالعه تو اون زمینه ها رو آغاز کنم ولی هرگز هرگز فکر نمی کردم حتی ذره ای به هم دانستن از مدیریت، اقتصاد و مباحث مربوط به کسب و کار و… علاقمند باشم.هرچی ممکن بود الا این موضوعات.در دوره ی دانشجویی، هم اتاقیام گرایش ها ی مختلف مدیریت بودن اما تنها کلمه ای که از اون زمان یادم مونده اسم پیتر دراکره;). در میان اساتیدی که در کارگاه هاشون شرکت کردم و از محضرشون در حوزه ی تخصص رشته ام درس آموختم ،دکترفاطمی تنها فردی بود که در حوزه ی مذاکره و ارتباطات هم کار میکنند و در بین صحبت هاشون از مطالب روانشناسی مرتبط با این حوزه ها صحبت میکردند.گاهی وقتی دارم مطالبت رو اینجا و به ویژه در متمم میخونم حرفهای ایشون در کارگاه هاشون برام تداعی میشه.مثلا مدلی که از راسل اکاف در متممم ارائه شده رو من اولین بار چند سال قبل از ایشون شنیدم و… خلاصه اینکه زاویه نگاهت به مسایل و فضایی که برای معرفی و آموزش قابلیتهای این مجموعه از رشته ها فراهم کردی باعث شده دریچه ای در ذهنم به این سمت از دانش بازکنی .در اینجا بسیار آموختم و در بخشی از نگرشم به این موضوعات تجدیدنظر کرده ام.در جامعه آگاهی عموم مردم و حتی افراد تحصیل کرده در حوزه های دیگه، در مورد این مجموعه از دانش علوم انسانی کمه و امیدوارم حضور تاثیرگذارت و انسانهایی مثل تو در معرفی ارزش و اهمیت این حیطه از دانش آگاهی بخش باشه….

    • صادق گفت:

      سلام
      شاید تجربه من بهت کمک کنه بیهوده به خودت استرس ندی
      من الان دارم ارشد دانشگاه تهران میخونم. برای کنکور لیسانس هم مثل تو خیلی استرس داشتم هم قبلش هم بعدش.
      یادمه بعد کنکور هرچی رفیقم میگفت بیا بریم بیرون نمی رفتم و تو خونه الکی غصه میخوردم. که چی!!!؟؟؟؟
      این فکر بیخود که میگه تو ۱۲ سال درس خوندی و نتیجه اش را تو این کنکور میگیری.
      میگه اگه رشته خوب قبول شدی مسیر زندگیت عوض میشه.
      همه این ها حرف مفته.
      سرنوشت را لحظه لحظه تلاش و انتخاب های درست ما می سازند.
      بدون این حرفا را داری از کسی میشنوی که شاید فکر میکردی اگر برسی به این موقعیت دیگه همه چیز تمومه.
      درهر صورت هرچی نتیجه کنکور اومد، بدون اگه بخوای موفق باشی و قطعا همان طور خواهد شد.
      پیروز و پایدار باشید.

  • sheyda گفت:

    سلام محمدرضا.
    از آموزش گفتی و من اولین تصویری که برام تداعی شد تصویر ۱۲ سال آموزش بی اساس مدرسه بود.هنوز از دوران مدرسه فاصله ای نگرفتم و میبینم حاصل این سال ها محفوظاتی هست که به قول خودتون در آینده چیزی از اون به یاد نمیارم و اگر هم چیزی به یادم باشه به کارم نمیاد.بدتر از همه اینه که میبینی خیلی درس هایی رو که برای زندگی بهشون نیاز داری باید بعد از فراغت از تحصیل با خوندن و مطالعه ی شخصی به دست بیاری که البته لذت بخشه.اما اگر در دوران مدرسه بهشون پرداخته میشد شاید سطح درک عمومی خیلی بالاتر میرفت.
    من امسال کنکور دادم و الان منتظر یه رتبه ام که تعداد رقم هاش قراره سرنوشتم رو تعیین کنه.راستش روزهای پر استرسی رو میگذرونم.امیدوارم روزی برسه که آدما مجبور نباشن بهترین سال های عمرشون رو با این حجم از استرس سپری کنند.
    خیلی دوست داشتم تو این همایش باشم.اما امکانش نیست متأسفانه.راهم خیلی دوره.البته آدرس ایمیلم رو ثبت کردم تا ایمیل های همایش رو دریافت کنم.ممنون بابت شیوه ی نوین آموزشی که در پیش گرفتین.
    پایدار باشید استاد عزیز.

  • امید گفت:

    محمد رضای عزیزسلام،
    علیرغم اینکه قرار است راجع به آموزش صحبتی نشود، به بهانه تغییر رویکرد شما در بخش آموزش و همچنین برگزاری امتحان های ورودی مراکز آموزشی از تیزهوشان و غیر انتفاعی!! تا نمونه مردمی؟! و دولتی نظری داشتم. خانواده ها از پیش دبستانی تا تحصیلات تکمیلی در یک رقابت تنگاتنگ برای تامین بهترین امکانات و شرایط آموزشی، کسب رتبه بالا و مدرک! ( بی توجه به کیفیت آموزش که در حالت خوشبینانه با این تفکر که پول ضامن کمیت و کیفیت آموزش است) وارد یک سیستم آموزشی غلط می شوند. پول می دهند ولی خوراک آموزشی مناسب دریافت نمی کنند. از آن سو موسسات آزاد آموزشی(حلقه ای ثابت در زنجیره تولید دانش!) با هدف جبران ضعف این نظام با هیاهو و تبلیغات زیاد و با ابداع روشهای نو!!! طلبه علم را تاراج می کنند.در انتهای مسیر خروجی این سیستم بیمار ، فردی است با انبوهی از علوم محض، محفوظات و دانشی که در عمل به کار نمی آید.تعدادی یاد گرفته اند پول دهند و امکانات دریافت کنند و جایگاهی متمایز داشته باشند و برخی خود را همیشه درجه دو و سه دانسته و با همین حس بد ، از آموزش بیشتر فراری است .
    محمدرضای عزیز آنکه در روبروی توست محصول این نظام است و خوشبینانه از آنها، که کمبود محتوای آموزش خصوصاً نوع کاربردی آن را در کسب و کار خود حس کرده است گفتم خوشبینانه چون می دانی حجم دانلود تراست زون با دریافتی آن قابل قیاس نیست! تعداد کاربران ویژه با تعداد بازدیدکنندگان سایت تفاوت جدی دارد.
    تغییر نگرش نیاز به همت و اراده ای قوی و البته زمان دارد.ای کاش هدفت ریشه های نظام آموزشی باشد نه سرشاخه ها!

    • امید جان.

      اگر بخواهم صادقانه بگویم، باید بگویم که قسمت‌هایی را که به عنوان «فکت Fact» آورده‌ای قبول دارم و بعید می‌دانم کسی قبول نداشته باشد. اما قسمت‌هایی را که به عنوان «تحلیل» آورده‌ای، اساساً نمی‌فهمم و امیدوارم تا لحظه‌ی مرگ هم، دنیا را اینگونه نفهمم!
      چیزی به نام نظام آموزشی وجود نداره.
      در هیچ جای جهان.
      اینها اصطلاحاتی است که ما به اشتباه به کار می‌بریم و به دلیل به کار بردنش، تحلیلمون هم به بیراهه می‌ره.
      ما یک «جامعه» هستیم با مجموعه‌ای از رابطه‌های انسانی، اقتصادی، اجتماعی، تفریحی، آموزشی، فرهنگی، هنری، علمی، سیاسی و … با یکدیگر.
      اگر بخواهی جمله بالا رو به ده قسمت تقسیم کنی و نظام آموزشی و نظام سیاسی و نظام فرهنگی و نظام اجتماعی… اساساً صورت مسئله رو از بین بردی و روح رو از اون گرفتی.
      شبیه پزشکی که برای بیماری بری پیشش. چاقو برداره دستت رو قطع کنه. پات رو قطع کنه. سرت رو قطع کنه و … حالا بگه: می‌تونیم سر حوصله قسمت به قسمت با دقت زیاد به بررسی «ریشه‌ها» بپردازیم!
      پس اول از همه اینکه من لغت نظام آموزشی رو در ادبیات روزمره می‌فهمم اما در تحلیل سیستماتیک مشکلات موجود، این لغت در دائره‌المعارف من وجود نداره.
      نکته دوم اینکه چیزی به نام «ریشه» یا Root Cause هم به سادگی وجود نداره. «عارضه» یا «سرشاخه» یا «Symptom» وجود داره. به خاطر همینه که می‌گم با گزارش‌هایی که دادی موافقم اما با تحلیلش هرگز.
      ریشه فساد جامعه، تو هستی.
      ریشه فساد جامعه، من هستم.
      ریشه فساد نظام اقتصادی و سیاسی، من و تو هستیم.
      همین و بس. چون ساختمان این جامعه با آجری جز من و تو ساخته نشده.
      هیچ دولتی با ملتش مشکل ندارد. همچنانکه هیچ ملتی با دولتش مشکل ندارد. یا اگر فکر کنند که دارند ساده لوحانه است.
      «یک ملت و دولت» با هم به مشکل می‌رسند. بدون اینکه سهم یکی یا دیگری مشخص باشد.
      هیچ «غاصب» و هیچ «مغصوبی» وجود ندارد. دو قوم با یکدیگر به رابطه‌ی «غاصب و مغصوب» می‌رسند.
      هیچ «ظالم» و هیچ «مظلومی» وجود ندارد. دو گروه یا دو فرد با یکدیگر «رابطه ظالم و مظلوم» ایجاد می‌کنند.
      اما کسانی که حوصله یا جرات ندارند که در گذشته رابطه‌ها و تاریخ‌ها و داستان‌ها و خاطره‌ها، عقب بروند، در لحظه قضاوت می‌کنند.
      و در لحظه. به سادگی می‌توان ریشه دید. سرشاخه دید. غاصب دید. مغصوب دید. ظالم دید. مظلوم دید…

      اما می‌دانم که این دیدگاه، مسئولیت سنگینی دارد و پذیرفتن آن، در قدرت بسیاری از انسانها نیست.
      اگر آن کس که مورد سرقت قرار می‌گیرد، بپذیرد که این سارق، همان مرد یا زن مهربانی است که میتوانست یک موقعیت اجتماعی خوب داشته باشد که الان، آن موقعیت را به خاطر پارتی بازی، به فرزند خود در یک شرکت واگذار کرده است،
      اگر آن کس که برای جریمه نشدن، به پلیس رشوه می‌دهد و احساس «زرنگی» می‌کند، به خاطر داشته باشد که روزی در دادگاه، برای اینکه «حق واقعی خود» را هم بگیرد باید رشوه بدهد،
      دنیا دنیای دیگری می‌شود.
      اما می‌دانی ماجرا چیست؟
      همه می‌گویند: اگر من هم پارتی بازی نکنم دیگری می‌کند.
      همه می‌گویند: اگر من هم رشوه ندهم دیگری می‌کند.

      به عبارت دیگر، هیچ کس نمی‌خواهد اولین انسانی باشد که سالم زندگی می‌کند. همه ما می‌گوییم: اگر همه سالم شدند، ما هم چشم! سالم می‌شویم!
      چنین می‌شود که جامعه هر روز بیشتر از قبل، در فساد فرو می‌رود و راه برای تنفس و تغییر آن، دشوار‌تر و ناهموارتر.

      آن کس که برای رقابت آموزشی پول می‌دهد، همانکسی است که زمانی که با تو دوست می‌شود، تو به جای اینکه از نظرش راجع به دنیا و انسانها و فرزند و عشق و انسانیت بپرسی، مدرکش را می‌پرسی و وقتی به خانواده‌ات در مورد دختری که دوست شده‌ای توضیح می‌دهی می‌گویی: «فوق لیسانس جامعه‌ شناسی» است! همین یک کلمه تو، «عین فساد» است. چون پذیرفته‌ای که «فوق لیسانس» بودن مهم است. و پذیرفته‌ای که «شناختن جامعه» کار کسی است که چند سال روی صندلی – به دور از جامعه – نشسته باشد و روی میزش کتابی با عنوان «جامعه شناسی» باز باشد.
      ما هنوز آنقدر پخته نشده‌ایم و انقدر دنیا دیده نشده‌ایم که بپذیریم – این را با تمام ایمانم می‌گویم – که مقطع تحصیلی و مدرک تحصیلی، همانقدر می‌تواند پیش‌بینی کننده موفقیت و انسانیت و فهم و شعور و حتی درآمد باشد که: «رنگ جوراب!».

      فکر می‌کنم «توجه به ریشه‌ها» یا «تلاش برای دیدن مشکل از سطح کلان» یکی از مکانیزم های دفاعی هوشمندانه‌ی ناخودآگاهی است که مغز ما، برای فرار از مسئولیت مشکلات فرا می‌گیرد.

      قرار نیست انقلاب کنیم. قرار نیست دنیا را عوض کنیم.
      من اگر در تمام عمرم، فقط بتوانم یک نفر را قانع کنم که زباله روی زمین نریزد و بمیرم، به نظرم دنیا را به جای بهتری برای زندگی تبدیل کرده‌ام.
      اگر هم نتوانستم کسی را قانع کنم، همین که خودم زباله‌ام را تا کنون روی زمین نریخته‌ام کافی است.
      «جنبش‌های بررسی ریشه‌‌های روانشناختی و جامعه‌شناختی ریختن زباله بر روی زمین» عموماً – و نه همیشه – توسط کسانی انجام می‌شود که حوصله ندارند به «انگیزه‌های خودشان» از «ریختن زباله روی زمین» فکر کنند…

      خلاصه حرفم دوباره اینکه. نظام فاسد نداریم. انسان فاسد داریم. او هم غریبه نیست. همان کسی است که الان با تو حرف می‌زند و همان کسی که الان من با او حرف می‌زنم.
      یا باید درد این واقعیت تلخ را همچون دارویی برای اصلاح بپذیریم،‌ یا برای همیشه در مرداب متعفن همین فسادی که هست تنفس کنیم و غرق شویم…

      • امید گفت:

        محمدرضای عزیز سلام،
        من هم کل جامعه را به هم پیوسته می دانم که ریشه هائی در هم تنیده دارد که جدا کردن آن برای نجات یکی، نه عاقلانه است و نه شدنی و در نهایت موجب مرگ آن می شود.من هم باور دارم برنامه ریزی کلان کشور نمی تواند با هدف گذاری مستقل نهادهای وابسته به نظام صورت پذیرد و این نیازمند همفکری و تعامل جمعی متولیان امور است.
        سیاست های یک شبه بدون مطالعه سایر عوامل موثر نه تنها سودمند نیست بلکه مخرب است. بیکاری به عنوان یک معضل اجتماعی جدی گریبانگیربخشی از جامعه است که با مدرک و بی مدرک و اغلب بدون سرمایه و حمایت وارد جامعه می شوند. نیازهای شخصی! توصیه های وارده! جهت کامل شدن دین و همچنین بالارفتن میانگین سنی جامعه مسئولیت سنگین تشکیل خانواده !!! را به دوش آنها می گذارد.حال این جمعیت جوان که امکان تامین زندگی خود را ندارد، ترجیح می دهد به تنهائی زندگی کند و تعهدی نپذیرد که بعضاً ( تاکید می کنم بعضاً ) می تواند عواقب سوئی برای جامعه داشته باشد . برخی به مواد مخدر پناه می برند تا فراموش کنند تمامی آنچه در روهایشان بود و سالها آموزش نتوانست راهی را پیش پای آنها بگذارد. اینکه چه راهی را انتخاب کنیم خود ریشه در خانواده دارد و تربیت و آموزش آنها به گونه ای که او را برای شرایط سخت آماده کند.نظام سیاسی بیمارشرایط کار را برای دانش آموخته ای که کسب و کاری برای خود دارد نیز سخت می کند، یا کا را رها می کند و یا هزینه تحمیل شده ناشی از سیاستهای نادرست را به مشتری تحمیل می کند. راننده افزایش قیمت بنزین و لوازم یدکی را بهانه می کند و معلم افزایش قیمت محصولات مصرفی و کرایه خانه را.در سطوح بالاتر نیز همین داستان است . دانشگاهی که مدرک می دهد و فارغ !!! از تحصیل و نا آشنا با سیاست و پیچ وخم آن در یک نظام یبمار سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بر مصدر حکومت می نشیند و اوضاع کل کشور را به تباهی می کشد! و یا وزیری که با توهم ارزش مدرک دانشگاهی آنهم از نوع فرنگی، به جعل مدرک روی می آورد!
        من هم میدانم بهبود بخشی از این سیستم مشکلی را حل نمیکند ، یک همت جمعی می خواهد و یک فضای آرام با همدلی و مشارکت تک تک اعضای جامعه از خانواده تا سیاست گذاران کلان جامعه.می دانم بهبود وضع موجود غیر ممکن نیست ، اما زمان می برد. “هیچ دولتی با ملتش مشکل ندارد. همچنانکه هیچ ملتی با دولتش مشکل ندارد.” قبول ندارم!!!
        دولت هائی هستند که مردمی مطیع و فرمانبر می خواهند. بیکاری، هزینه های سرسام آور درمان، عوامل ایجاد فساد سیاسی و اجتماعی، دلائل افزایش آمار طلاق، افزایش مصرف مواد مخدر و…همه را نادیده گرفته و نمایندگان همین مردم ، دغدغه پوشش زنان و ازدیاد جمعیت دارند!
        با ریشه یابی معضلات اجتماعی می توان به راه حل رسید.حتی در کشورهای پیشرفته نیز این را به وضوح میتواند دید.مالیات بالا، دریافت مالیات به محض فروش آن، قیمت بسیار بالای بنزین، آموزش رایگان تا پایان تحصیلات مقدماتی، درمان رایگان و…) . وقتی خدمات اجتماعی محدود و گران است ، من مالیات نمی دهم، با بنزین ارزان به ارضای نیازها و فراموشی سرخوردگی های ناشی از ضعف خود و سیستم می پردازم، تخته گاز درس می خوانم و مدرک درو می کنم تا در خواستگاری پوششی برای بی هویتی و بی لیاقتیم در اداره خانواده باشد .
        آنچه می گویم تلاش برای ارزشمند نمودن آموخته هایمان است ( با تائیدیه یا بدون آن!).
        نتیجه آنکه من به عنوان عضوی از این سیستم مسئولیت های اخلاقی، اجتماعی، فرهنگی خود را می شناسم و تا آنجا که در توان دارم کمک به ایفای تعهدات و مسئولیت های اطرافیانم به نحو مطلوب ( البته اگر خود انسان کاملی باشم!) می کنم. اما اصلاح جامعه نیاز به تلاش و همسوسازی تمامی اعضای این جامعه در راه هدفی متعالی در سطح کلان دارد. باور کن شعار نمی دهم و تمامی تلاشم را در حد و توان خود انجام می دهم . امیدوارم روزی ( خیلی خیلی زود) انسانهای لایق و توانمند هدایت این کشتی طوفان زده را به عهده گیرند.خوشبختانه در حال حاضر بارقه هایی از نور سو سو می زند، می توان به طلوع خورشید امیدوار بود اگر ابرهای سیاه و مزاحم یا کنار روند یا بارانی شوند بر این زمین خشکیده.

        • محمد تقی امینی گفت:

          شریعتی از قول سارتر بیان می کند : تصور جزیره بهشت در یک منجلاب تصور خطایی است .

          اما یادمان باشد : تاریخ یك ماشین خودكار و بی راننده نیست و به تنهایی استقلال ندارد، بلكه تاریخ همان خواهد شد كه ما می خواهیم.ژان پل سارتر

          دوستی با روش زیر به اثبات مدعا پرداخت :
          گر بیمیرد دختری از قبر او روید گلی
          پس نتیجه گیری : گر بمیرند دختران دنیا گلستان می شود .

      • ali گفت:

        سلام مهندس عزیز
        من منفی دادم به دلیل اینکه به ریشه ها معتقدم
        ما رم كرديم از طبيعت بي قرار
        رشد كرديم و ناگهان ترسيديم از بزرگترشدنمان
        از تنهايي و آگاهي مان به تنهايي /ازجمع شدن و آگاهي مان به تماميت
        ترسيديم / و آنگاه پناه برديم به اديان مختلف
        در فرار از شكارگاه شنبه و يكشنبه پناهنده شديم به جمعه ها
        به خدايان مجاز/به سايه هاي حقيقت روشن!
        در آستانه خروج از توهم مانده ايم لبريز از ايمان هاي بلا استفاده!
        من هنوز از “يگان امداد ” ميترسم.

      • هیچ صیادی در جوی حقیری كه به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد كرد گفت:

        خدایا شکرت!!!!!!

      • سیامک‏ ‏کاظم‏ ‏زاده گفت:

        اگر‏ ‏اشتباه‏ ‏نکنم‏ ‏پیغمبر‏(‏ص‏)‏‏ ‏می‏ ‏فرمایند:اگر‏ ‏می‏ ‏خواهید‏ ‏قومی‏ ‏را‏ ‏بشناسید‏ ‏ببینید‏ ‏چه‏ ‏کسی‏ ‏بر‏ ‏ان‏ ‏قوم‏ ‏حکومت‏ ‏می‏ ‏کند.‏ ‏واژگونه‏ ‏شدن‏ ‏ارزشهای‏ ‏انسانی.دزدی‏ ‏یعنی‏ ‏زرنگی‏ ‏‏ ‏‏ ‏صداقت‏ ‏یعنی‏ ‏ساده‏ ‏لوحی‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏چاپلوسی‏ ‏یعنی‏ ‏سیاست‏ ‏داشتن‏ ‏‏ ‏و…‏ ‏.‏ ‏و‏ ‏‏ ‏متاسفانه‏ ‏تما‏ ‏م‏ ‏اینها‏ ‏رو‏ ‏در‏ ‏خانواده‏ ‏به‏ ‏فرزندانمون‏ ‏اموزش‏ ‏میدیم.وقتی‏ ‏به‏ ‏فرزندت‏ ‏میگی‏ ‏ماشا‏ ‏ا…‏ ‏پسر‏ ‏فلانی‏ ‏یکساله‏ ‏رفته‏ ‏گمرک‏ ‏و‏ ‏خیلی‏ ‏زرنگ‏ ‏و‏ ‏باهوشهه‏
        ‏ ‏و‏ ‏یکشبه‏ ‏میلیونر‏ ‏شده.‏ ‏عملا‏ ‏فرمان‏ ‏تباهی‏ ‏فرزند‏ ‏و‏ ‏جامعه‏ ‏ات‏ ‏را‏ ‏از‏ ‏درون‏ ‏خانواده‏ ‏صادر‏ ‏کردیم.اگر‏ ‏هم‏ ‏راه‏ ‏درست‏ ‏رو‏ ‏بری‏ ‏مسخرت‏ ‏میکنن‏ ‏تحقیر‏ ‏و‏ ‏…‏ ‏میشنوی.راه‏ ‏درست‏ ‏رو‏ ‏رفتن‏ ‏پر‏ ‏از‏ ‏سختی‏ ‏و‏ ‏رنجه.در‏ ‏شهری‏ ‏که‏ ‏همه‏ ‏میلنگن‏ ‏مردم‏ ‏به‏ ‏کسی‏ ‏که‏ ‏راست‏ ‏راه‏ ‏میره‏ ‏میخندن.پایدارباشید

      • آرشام گفت:

        چقدر قشنگ می نویسی…

  • علی خانی گفت:

    سلام استاد

    سمینارتون شرط سنی داره

  • َAli گفت:

    سلام استاد
    حتما این خبرو دیدید:
    نشان جایزه «آذریزدی» رونمایی شد.
    اینم لینکش هست:

    http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13930420000169

    http://isna.ir/fa/news/93042011553/%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%87-%D8%A2%D8%B0%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B4%D8%AF

    یاد فرمایش شما در خصوص آقای پرفسور بیژن خرم افتادم، خنده که نه! گریه و حسرتم گرفت.
    آدما باید بمیرن تا براشون یادبود بگیرن و یادشون بیاد اونا چقدر زحمت کشیدن و مفید بودن برای بچه ها، جوانها و …
    اما تا وقتی زنده هستن باید حسرت یه احوالپرسی ساده رو داشته باشن.
    شما میدونین چرا؟
    ببخشید قرار بود ریر این پست فلسفه ننویسیم، اما انگار نشد…

  • مریم محمودی گفت:

    سلام اقای شعبانعلی گرامی
    چون که قراره اینجا هر چی دلمون خواست بگیم میخواستم بگم :
    من مدتی قبل برای شما ایمیلی فرستاده بودم که سوالی راحع به شیوه کارکردن با یک همکار دشواری که رابطه نسبی با مدیران دارد ، بود. اما حالا که در پاسخ غزاله گفته بودید که سعی میکنید مشکلات رو در قالب دغدغه های عمومی تر پاسخ بدید میخوام سوالمو اینجوری مطرح کنم که به نظرم میاد که مطالبی که در متمم وجاهای دیگه تحت عناوین ،مختلف رفتار سازمانی میگذارید ، بیشتر مناسب کسب و کارهای خصوصی است و شرایط خاص سازمانهای دولتی رو در نظر نگرفته . در سازمانهای دولتی بسیاری از مفاهیم مثل بهره وری و میزان کارایی یک کارمند به اندازه کسب و کار خصوصی اهمیت نداره و روابط با شدت بیشتری از محیط های خصوصی حاکمه و حتی بین خود افاردی که تو این محیط ها کار میکنند ، هر کس زیاد کار کنه اتفاقا دوام کمتری در سازمان داره ، هر کسی کمتر به دنبال حاشیه و اخبار کی به کی چی گفته باشه در واقع از زد و بندهای سازمان بی اطلاع باشه ، در واقع بسیار سریعتر حذف میشه .
    خلاصه کنم که میخواستم بدونم که آیا از نظر شما واقعا این تفاوت راهکار ها در محیط کار دولتی و خصوصی وجود داره یا نه ؟ و میشه از همون راهکار ها ر دو محیط استفاده کرد؟
    و باید در شرایط مواجهه با همکاری که خودشو از همه بالاتر و ورای همه قوانین سازمان میدونه و از هر روشی( دروغ، شارلاتان بازی، بی توجهی و …) برای رسیدن به چیزی که میخواد استفاده میکنه و رییس مجموعه هم علیرغم اینکه در جریان قرار داره کاری نمیکنه ، باید چه کرد ؟

  • امیر جم گفت:

    محمدرضا کلا گیرپاج زدم.
    یه کسب و کار جدید شروع کردم.فروش تجهیزات ازمایشگاهی.جنس با کیفیت به بازار ارائه می دم اما بازار متقاضی جنسی ارزونه.چیزی که برند رقیب من داره بهشون ارائه می ده و اونا مصرف می کنن.
    مخاطب کالام هم تعدادی پزشک ان که بیشتر سود رو می بینن و تبلیغات و کیفیت براشون چندان توفیری نداره

  • احسان م گفت:

    محمدرضا جان
    میخواستم نظرت را راجع به این جمله بدانم:

    Fake it ’til you become it

    به نظرت چقدر درسته؟

    • هیوا گفت:

      احسان،
      اگر it یعنی someone
      شاید جوابتو در این نوشته محمدرضا پیدا کنی:
      “……ما نسل جوان، باید حرف همه را بشنویم و از ترکیب آنها یک «مدل ذهنی» مناسب برای رشد و پیشرفت خویش بسازیم. دلیل ندارد خواننده نوشته های من، همه نوشته های من را بپسندد. پسندیدن و پذیرفتن تمام اندیشه های یک فرد، «یادگیری» نیست بلکه «تقلید» است. باید بیاموزیم که برای زندگی، در پی «تقلید» نباشیم. وقتی ذهن مقلد پیدا میکنیم، دو نوع مشکل پیدا میشود. نخست اینکه به جای تعقیب مسیر زندگی خویش، مسیر زندگی فرد دیگری را طی میکنیم و به اهدافی می رسیم که اهداف ما نیست. و دوم اینکه گاه میکوشیم خواسته ها و آرزوهای خود را به «مرجع تقلید» خود تحمیل کنیم…….”
      http://www.shabanali.com/ms/?p=398
      _________________________________________
      “…. با دیدن تصویرهایی از زندگی دیگران، نمیتوان مدل موفقیت آنها را شناخت و تقلید کرد….”
      http://www.shabanali.com/ms/?p=84

    • مونا.م گفت:

      سلام احسان عزیز
      ویدیویی در TED هست از خانم Amy Cuddy با عنوان
      Your body language shapes who you are که درباره تاثیر بدن بر ذهن صحبت میکنه و با بیان خاطره ای از زندگیش جمله ای که نوشتید رو توضیح میده.Cuddy در Harvard Business School استاد و پژوهشگره.
      http://www.ted.com/talks/amy_cuddy_your_body_language_shapes_who_you_are

      • احسان م گفت:

        سلام هیوا جان و مونا جان

        من سخنرانی خانم Amy Cuddy را دیدم و این سئوال را از نتیجه‌ایی که ایشان در انتهای سخنرانی‌شان گرفتند برایم پیش امد :

        “وقتی ۱۹ سالم بود، تصادف خیلی بدی کردم. از ماشین پرت شدم بیرون، و چندتا غلت زدم. از ماشین بیرون پرت شدم. و وقتی در بخش توانبخشی صدمات مغزی به‌هوش آمدم، و دانشگاه را ول کردم، از ماشین بیرون پرت شدم. و وقتی در بخش توانبخشی صدمات مغزی به‌هوش آمدم، و دانشگاه را ول کردم، و دریافتم که آی.کیوی من با دو انحراف معیار کاهش پیدا کرده، که آسیب بسیار شدید بود. من میزان آی.کیوام را می‌دانستم چون همیشه به عنوان یک دختر باهوش شناخته می‌شدم، و به عنوان یک بچه بااستعداد بودم. خب من از دانشگاه بیرون آمده بودم، و شروع کردم به تلاش برای برگشتن به آن. بهم می‌گفتند: «تو دانشگاه را به پایان نخواهی رساند، می‌دونی، چیزهای دیگری برای تو هست که بتونی انجام بدی، اما دانشگاه برای تو سودی ندارد.» من بسیار با این موضوع جنگیدم، و باید بگم، اینکه هویت شما را ازتون بگیرند، جوهر وجودتان را، و برای من این هویت باهوش بودن بود، اینکه این را ازتون بگیرند، هیچی به این اندازه نمی‌تونه به شما احساس ناتوانی بده. بنابراین من کاملا خودم را ناتوان حس می‌کردم. تلاش کردم و تلاش کردم و تلاش کردم، و خوش‌شانس بودم، و کار کردم، و شانس آوردم، و تلاش کردم.

        درنهایت از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدم. برای من چهار سال بیشتر از هم‌سن و سال‌هام طول کشید، و تونستم به یکی بقبولانم، به مشاورم که مثل فرشته بود، سوزان فیسکه، که وساطت من‌ را بکند، بنابراین سر از پرینستون در‌آوردم، و من انگار، نباید آنجا باشم. من یک شیاد هستم. و شب پیش از سخنرانی سال اولم، و سخنرانی سال اول در پرینستون یک سخنرانی بیست دقیقه‌ای است در برابر بیست نفر. همش همین. من خیلی می‌ترسیدم که روز بعد مچم را بگیرند برای همین بهش زنگ زدم و گفتم، «من می‌خوام دانشگاه را رها کنم.» بهم گفت: «تو چیزی را ول نمی‌کنی، چون من به خاطر تو یک قمار را پذیرفتم، و تو می‌مانی. تو قراره بمانی، و این کاری‌ست که قراره انجام بدی. قراره وانمود کنی. قراره از این به بعد هر سخنرانی‌ای که ازت خواسته می‌شه را انجام بدی. فقط می‌ری و انجامش می‌دی و انجامش می‌دی و انجامش می‌دی، حتی اگر وحشت‌زده باشی و فلج بشی و از ترس قالب تهی کنی، انجامش می‌دی تا برسی به این لحظه که بگی: «وای خدا، دارم انجامش می‌دم. انگار، به این تبدیل شدم. واقعا دارم انجامش می‌دم.» خب این کاری بود که کردم. پنج سال تو دانشگاه، چندسالی، می‌دانید، من در نورث‌وسترن هستم، بعد به هاروارد رفتم، من در هاروارد هستم، من واقعا دیگر بهش فکر نمی‌:کنم، اما برای مدت طولانی این ذهنم را مشغول کرده بود، «من نباید اینجا باشم. قرار نبوده که من اینجا باشم.»

        خب در پایان سال اول تدریسم در هاروارد، یک دانشجو داشتم که در کل ترم در کلاس حرف نزده بود، کسی که بهش گفتم: «ببین، باید مشارکت کنی، وگرنه این درس را می‌افتی،» آمد به دفتر من. من اصلا نشناختمش. و بهم گفت، واقعا شکست‌ خورده آمد تو، و بهم گفت، «من به اینجا تعلق ندارم.» و این لحظه‌‌ی تکان دهنده‌ای برای من بود. چون دو چیز اتفاق افتاد. یکی این بود که تشخیص دادم، وای خدای من، من دیگر چنین احساسی ندارم. می‌دانید. من دیگر این را احساس نمی‌کنم، اما او چرا، و من حس او را درک می‌کردم. و دومی‌اش این بود که، او به اینجا تعلق دارد! آخه، او می‌تونه ادای تعلق داشتن را در بیاره، و می‌تونه به این تبدیل بشه. پس من گفتم: «چرا، هستی! تو به اینجا متعلق هستی! و فردا به این وانمود می‌کنی، تو قراره خودت را قدرتمند جلوه بدی، و می‌دونی، تو قراره -» (تشویق) (تشویق) «و تو قراره فردا بری توی کلاس، و قراره بهترین اظهار نظری که تا حالا وجود داشته را ارایه بدی.» می‌دانید؟ و او بهترین نظر ممکن را ارایه کرد، و مردم به سوی او برگشتند اینطور که، آه خدای من، من تا حالا حتی متوجه نشده بودم که او اینجا نشسته، می‌دانید؟ (خنده)

        ماه‌ها بعد او به دفتر من برگشت، و متوجه شدم نه تنها او به این وانمود کرده بود تا موفق شده بود، بلکه در واقع آنقدر در این نقش فرو رفته بود که بهش تبدیل شده بود. یعنی او عوض شده بود. و بنابراین من می‌خوام بهتون بگم، اداش را در نیارید تا زمانی که موفق بشید. وانمود کنید تا زمانی که همان بشید. می‌دانید؟ این چیزی نیست که – به اندازه‌ی کافی انجامش بدید تا زمانی که واقعا تبدیل بشید به آن و براتون درونی بشه.”

        سئوال من اینه که :
        “وانمود کردن تا زمانی که به همان تبدیل شدن” چقدر درسته؟ پس جای استعداد و روحیات فردی کجاست؟ یعنی اگر من علاقه به شغلی یا رشته دانشگاهی دارم ولی فکر کنم استعدادش را ندارم و با شخصیت و روحیات‌ام تناسبی نداره اگر وانمود کنم که داره و به تلاشم تو اون کار و رشته ادامه بدهم میتونم موفق شوم؟
        یا این متد برای افرادی متناسب است که اعتماد به نفس کافی به خود ندارند؟

        • طاهره جلیلی گفت:

          احسان جان
          من فکر نمیکنم در تمامیه موارد این موضوع مطرح باشه… عموماً ما دنبال کارهایی میریم که بهشون علاقه داریم و دوست داریم در اون زمینه ها مطرح بشیم… برادر من شما که میدونی یه رشته رو دوست نداری چرا اصلا وقت تلف میکنی؟ شجاعتش رو داشته باش تا از مسیری که مسیر تو نیست بیای بیرون به جای اینکه دنبال راه حل اضافی بگردی و انرژیتو جایی صرف کن که استهلاک کمتری داشته باشی….

  • یونا گفت:

    سلام محمدرضا
    ایده هوشمندانه و وزینی هست که هزینه تبلیغات به مخاطب آموزش اختصاص داده بشه اما فکر نمی کنی تا وقتی بخوای به سود برسی و حاصل کارتو برداشت کنی باید سالها از جیب خرج کنی؟ شاید دیگه اون زمان چیزی از آموزشگاه تو باقی نمونده باشه

    • یونای عزیز.
      نه اینطوری نیست واقعاً. من تجربه‌اش رو به شکل‌های مختلف دیده‌ام. اگر بخوام عددیش کنم (فقط برای اینکه شهودی
      به تو بخوام بدم) حاشیه سود ممکنه اینطوری تغییر کنه:

      برای کسی که با تبلیغ شروع می‌کنه: (از راست به چپ)

      ۱۰۰٪ ۱۱۰٪ ۹۰٪ ۱۰۰٪ ۱۱۰٪ ۱۰۰٪ ۹۰٪ ۸۰٪ ۶۰٪ ۵۰٪ ۳۰٪ ۳۰٪ ۱۰٪- ۱۰-٪ ۱۰٪ ۱۰٪ ۱۰٪ ۱۰٪

      برای کسی که با شیوه محتوایی عمل می‌کنه: (از راست به چپ)

      ۱۰٪ ۱۰٪ ۲۰٪ ۴۰٪ ۷۰٪ ۷۰٪ ۹۰٪ ۱۰۰٪ ۱۰۰٪ ۱۰۰٪ ۱۰۰٪ ۱۰۰٪ ۱۰۰٪

      البته منظورم از عددها دقیقاً اینها نیست. به جای نمودار ازشون استفاده کردم.

      تبلیغ اولش یک Rush یا هجوم بالای مشتری رو میاره. در سری‌های بعدی، حافظه مشتریان تبلیغ قبلی رو هم به خاطر داره پس با تبلیغ کمتر ممکنه نتیجه بیشتر هم بگیریم. بعد دیگران هم برای اینکه حذف نشوند و همه مشتریان رو تو نگیری، تبلیغ می‌کنند. حالا تو دیگه هزینه تبلیغ داری اما تبلیغی که باعث جذب نمی‌شه. چون مزیت نیست و روبرویی هم داره! مثل اینکه بگی: لطفاً در آموزشگاه من ثبت نام کنید. آموزشگاه من توالت هم دارد!
      از اینجا به بعد جنگ تبلیغی شروع می‌شه بدون سود تبلیغی. یه نگاه در خیابان‌های تهران بندازی ببینی مجموعه‌های آموزشی سر مالکیت بیلبورد‌ها چه رقابت خنده‌داری با هم دارند، حرف من رو بهتر لمس می‌کنی.
      بعد از مدتی مجبور میشی کمپین‌های بزرگ تبلیغاتی اجرا کنی. یه مدت منفی میشی و همه پولت میشه کمپین. بعد یک جایگاه کوچیک ثابت پیدا می‌کنی و با سود کم ادامه می‌دی…

      اما در روش دوم، هزینه تولید محتوای آموزشی یا محصولات کمک‌آموزشی ثابته و حتی کمتر هم می‌شه چون یادگیری در نحوه ایجاد محتوا و خدمات کمک آموزشی مهمه. ضمن اینکه محتوا اگر هوشمندانه درست شه، تاریخ مصرف نداره و از جنس کالاست. همیشه قابل فروش. در حالی که تبلیغات از جنس خدماته و تاریخ مصرف داره. ضمن اینکه هزینه تولید «کالای محتوا»، عملاً بستری برای عرضه است. وگرنه مواد اولیه یک بار هزینه می‌شه.
      پس در بلندمدت هزینه تو کمتر، محصول تو پخته‌تر، مشتری تو بیشتر می‌شه و اگر پولی که دستت می‌مونه وسوسه‌ات نکنه که همه‌اش رو بخوری (چون حاشیه سود بالا خودش فساد آفرینه!) و بخشی از اون رو به داخل کار تزریق کنی برای بهبود کیفیت، اونوقت یک توسعه پایدار سریع رو تجربه می‌کنی.
      اینجا نمی‌شه مثال زد. اما برای همه جملات بالا ده‌ها مثال ایرانی دارم.

      • یونا گفت:

        ممنون محمدرضا جان، اولین بار فکر کنم تو مصاحبه با شادی دانشور عبارت “تولید محتوا” به گوشم خورد، امیدوارم بیشتر از این بتونم از تو و سایتت درس بگیرم.

  • حمید گفت:

    آقا دلمو صاف کردم و دوباره برگشتم. سر بحث عزت نفس و خاطره زوج و فرد شتابزده رفتار کردم. دعا میکنم خداوند وسعت دید و سعه صدر عطا کنه.

  • داود گفت:

    داشتم به عکست نیگا می کردم دیدم موهات وسطش ریخته. هرکسی زیاد فکر میکنه موهاش میریزه. دیگه این برام قطعی شده!

  • سوده گفت:

    سلام محمد رضای عزیز
    شاید کمی بی ربط به موضوع باشه .اما چون قراره گپ باشه و حرف دل می خوام اجازه بگیرم و کمی خودخواهانه دغدغه خودم رو بگم .دغدغه همیشگی من به عنوان یک مادر آموزش هایی یه که بچه ها در مدرسه می بینند . بچه ها در سیستم آموزش و پرورش فعلی خیلی چیز ها رو یاد می گیرند اما جای بسیاری از مهارت ها و آموزش های کاربردی خالیه . در کنار آموزش های رسمی یکی از چیزهایی که بچه ها توی مدرسه یاد می گیرند رقابت ناسالم هست اما به اونها یاد نمی دن چه طور باید کار گروهی انجام بدن و چه طور باید مسیولیت کارهاشون رو به عهده بگیرند و خیلی از مهارت های دیگه . در واقع فکر می کنم آموزش و پرورش نیاز شدید به محتواهایی جدید داره و کاش می شد برای گروه سنی کودک و نوجوان هم کاری کرد. ممنونم که اجازه دادید اینجا از دغدغه هامون بگیم.
    سلامت و پایدار باشید

  • ali.sh گفت:

    میخوام از این پست سواستفاده کنم یک سوال شخصی بپرسم چون جای دیگه بهونه واسه پرسیدنش پیدا نکردم ولی فکر کنم دغدغه خیلی از هم نسلای منم باشه
    محمد رضا من تقریبا یکی دو ماه دیگه باید عازم خدمت مقدس!سربازی بشم
    حالا اگه نخوایم غر بزنیم که چرا باید بهترین دوران زندگیمونا که باید دنبال کار و تلاش باشیم بریم تو پادگانها کشیک بدیم تا مرد بشیم (که من مخالفم چون دوستای خودما که میبینم بیشتر نامرد شدن تا مرد!!) به نظر تو ادم تواین دوران چی کار کنه بهتره تا حداقل این دو سال یک آوردهای براش داشته باشه
    هرچند فکر کنم تو سربازی نرفتی؟؟ولی جایی خوندم که دو سال تو کویر برای خودشناسی زندگی کردی که چیزی تو مایه های همین سربازی میشه
    من عاشق نظرات شخصیتم چون خیلی به واقعیت خیلی نزدیکه امیدوارم تجربه شخصیتو در اختیار ما بزاری

    • علی جان.
      تو درست می‌گی.
      من سربازی نرفتم. به دلیل وضعیت خانواده و معافیت کفالت.
      بنابراین نگاه من بیشتر برگرفته از حرف‌های دوستان و نزدیکانمه که این فضا رو تجربه کرده‌اند به علاوه تجربه‌های خودم از فضاهایی که شاید به نوعی مشابه بوده‌اند و هستند.
      همونطور که همیشه هم گفته‌ام، این نوع نظراتم کاملاً شخصی و غیرمعتبر است و صرفاً جهت ارائه به کامنت‌گذار گرامی تنظیم شده و هیچ ارزش دیگری ندارد!

      در زندگی ما آدمها، مقاطع زمانی مختلفی پیش میاد که آدم احساس پوچی می‌کنه.
      احساس بی معنی بودن.
      احساس مسخره بودن دنیا.
      احساس سطحی بودن و غیر مفید بودن بسیاری از عرف‌ها و باورها و قانون‌ها.
      احساس ماشین بودن.
      احساس انسان نبودن.
      احساس بردگی.
      احساس ظلم.
      احساس گم شدن و فراموش شدن در گوشه‌ی پرت و بی‌خاصیتی از عالم هستی.

      همونطور که تو اشاره کردی، به نظرم سربازی یکی از این جور جاهاست. همچنان که زندگی من در بیابان.
      من باورم اینه که چنین فرصتهایی، توفیق اجباری برای عمیق‌تر فکر کردن هستند.
      اساساً سختی‌ و دشواری، انسانها رو به فلسفی و عمقی فکر کردن وادار می‌کنه.
      آمریکا رو نگاه کن! ببین چند تا آدم قوی متفکر بزرگ داره در مقایسه با انبوه اندیشمندان اروپا!

      من باورم اینه که هر یک از ما، در طول چند دهه زندگی، چند ماهی ممکنه در فضایی قرار بگیریم که ذهن و روح و جسممون، آماده فکر کردن عمیق و فلسفی بشه.
      به خاطر همین، خودم در چنین شرایطی، معمولاً کتابهایی می‌خونم که در مورد زندگی و بودن و شدن و به هر شکلی، درباره نگاه کلان به هستی حرف می‌زنند. ضمن اینکه این مقطع زمانی، بهترین تمرین هم هست برای نوشتن.

      بارها دیده‌ام که کسانی که در این مقطع، قلم و کاغذ در دست گرفته‌اند، حتی به بهانه یادداشت‌های روزانه،‌ عمیق‌ترین نوشته‌های خود را ثبت کرده‌اند.
      سربازی روزانه ساعتها وقت ما رو به بطالت می‌گذرونه و اگر تنها یک خاصیت در این بطالت باشه، اینه که انسان، می‌تونه بعد از ساعت کار – یا بیکاری – روزانه، با فشار عصبی ناشی از احساس پوچی و بیکاری و بردگی، به دنیای عمیق‌تری از تفکر وارد بشه.
      ما آدمها برای مدرک گرفتن و آموختن یک تخصص، چهار تا ده سال وقت می‌گذاریم.
      برای یادگیری یک زبان خارجی – که مهم‌تر از مورد اوله – روی هم رفته کمتر از یکی دو سال.
      و برای فکر کردن به الگوی ذهنی خودمون و تحلیل جهان اطرافمون و بهره‌گیری از اندیشه بزرگان قبل از خودمون شاید چیزی در حد چند روز و چند ساعت و چند نقل قول سطحی.
      شاید دنیا، دنیای دیگری می‌شد اگر این هرم رو، از سمت دیگر آن روی زمین می‌گذاشتیم…

      • ali.sh گفت:

        ممنون‌ از جوابت محمدرضا جان
        شاید بدترین قسمت سربازی تو ایران همین احساس پوچ بودن ،بیهودگی و بردگیش باشه که چقدر تو قشنگ گفتی
        درباره نگاه کلی به هستی و عمیق فکر کردن دوست داشتم چند تا کتاب که دوست داری بهم معرفی میکردی

  • امید گفت:

    سمیه جان سلام،
    فکر کنم خط قرمزها را رد کردم! فقط اظهار دلتنگی بود با یک دوست مهربان . میدونی فکر کردم نمیشه بی یاد آنها، دغدغه اینها را که هستند داشت. البته ایمان دارم که محمدرضا با کارهایش این را ثابت کرده…
    محمدرضا جان…
    نفس بالا نمیاد…
    مانا و برقرار باشی…

    • امید گفت:

      از خدا پرسیدم: خدایا چطور می توان بهتر زندگی کرد؟
      خدا جواب داد :گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر،
      با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس برای آینده آماده شو.
      ایمان را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز .
      شک هایت را باور نکن و هیچگاه به باورهایت شک نکن.
      زندگی شگفت انگیز است فقط اگربدانید که چطور زندگی کنید .
      نلسون ماندلا

  • علیرضا گفت:

    محمدرضا جان آنقدر دلم برای قهقهه های بلندت تنگ شده…خداروشکر که قراره با دانشگاه خودت حداقل دوستیت رو نگه داری

  • كيان گفت:

    آقاي مهندس شعبانعلي گرامي
    انقدر در متمم در زمينه آموزش ديجيتال به روز و كامل و متنوع
    كار ميكنيد ، كه به نظرم اگر هركدام از ما مطالعات روزانه خود
    را محدود به متمم كنيم ، چكيده مطالب مديريت و مذاكره و زندگي
    را به ساده ترين بيان دريافت خواهيم كرد.
    از شما سپاسگزارم .
    پيشنهاد ديگري دارم كه نميدانم چقدر امكانپذير است
    اينكه مطالب منتشره در متمم را بصورت فايل صوتي
    در تراست زون يا هر فضايي كه مناسب ميدانيد باز نشر كنيد.
    فايل تفكر سيستمي كه در دانشگاه آزاد ضبط و منتشر كرده ايد
    براي من و دوستانم بسيار كارآمد بود و تفكر سيستمي را به زندگي
    روزمره ما وارد كرد، طوري كه ناخودآگاه سيستمي فكر ميكنيم،
    شايد اثري كه فايل هاي صوتي و زبان محاوره در نقش متغير جريان ،
    روي عامه دارد در فضاي متمم متغير انباشته اي است كه البته در
    دراز مدت اثربخشي شايد هم بهتري دارد.
    در عين حال كه فضاي گفتگوهاي دونفره راديو مذاكره را به شدت مي پسندم
    كمبود فايل هاي صوتي شما را كه در حدود سي قسمت ارائه شده را حس ميكنم.
    پيشنهاد ديگري نيز دارم كه در صورت امكان سمينار يا جلسات پرسش و پاسخ
    را به صورت آزاد ( نه در يك مجموعه خاص يا دانشگاه ) و در مورد موضوع هاي
    مطرح شده در متمم برگزار كنيد ، چيزي شبيه به همايش ششم شهريور ولي به صورت
    ماهيانه ، امروز روي سايت تيوال سميناري عرضه شد با حضور دكتر حيدري و دكتر روستا
    و چند استاد ديگر ،بصورت يكروزه از ساعت ٨ تا ٣ ،يا مركز كار آفريني دانشگاه شريف كه
    دوره هاي آزاد را بصورت مدون ارائه ميكند با حضور اساتيد مختلف.
    فكر كردم چه خوب ميشد اگر شما بهمين ترتيب سمينارهاي بيشتري برگزار ميكرديد
    چه آنكه بسياري از كاربران اين سايت ، كم و بيش به يك زبان مشترك و درك واحد
    از آموزشها و سبك ارائه شما رسيده اند ،
    در چند ماه گذشته من در چهار سمينار با حضور شما شركت داشتم كه بي اغراق
    هر دقيقه اش مفيد و پربار بود .
    پيشنهاد ديگر فعال كردن تراست زون و كتاب هاي صوتي است ،
    فايلهاي مسير اصلي و دشواري انتخاب بي نظيرند و حيف كه مدتي است فعاليت
    در آن فضا را تقليل داده ايد ، هردو مورد را ميتوان ده ها بار شنيد و لذت برد و درس گرفت.
    باز هم از اين تريبون آزاد كه براي بيان نظرات ايجاد مي كنيد متشكرم .
    دغدغه شما را در ترويج دانش و ايجاد انگيزه براي رشد و آگاهي را مي ستايم .
    با احترام .

  • غزاله گفت:

    آقای شعبانعلی گرامی سلام
    من معمولا تو سایت ها نظر نمیذارم مگر اینکه با نوسینده در فضای حقیقی آشنا باشم(با نظر دادن و ارتباط مجازی راحت نیستم) برای همین هم فکر میکنم تا الان که حدود ۶ ماهه خواننده ی سایتتون هستم ، هیچ نظری ندادم اما امروز با دیدن این پست حس کردم میتونم حرف هام رو بزنم. اول میخواستم تشکر کنم از سایت خوبتون که توش خیلی درس گرفتم و با اینکه هنوز وارد بازار کار نشدم اما حس میکنم حرف هاتون بعدا به دردم میخورن و یک دفعه نمیشه همه چیز رو یادگرفت برای همین هم مطالب سابت رو دنبال میکنم. تشکر دوم مخصوص قسمت mba متمم.من فکر کنم حدود دو ماه پیش به شما ایمیلی فرستادم و در مورد تغییر رشته از برق به mba پرسیدم.گرچه جواب ایمیل دریافت نکردم اما مدتی بعد این قسمت تو متمم راه اندازی شد و خیلی کامل تر از اون سوالایی که من پرسیده بودم جواب گرفتم!واقعا ممنونم از راهنمایی تون.سومین حرفم مربوط به دوستانی ه که سایت رو همراهی میکنن :خیلی از جو دوستی بین مخاطبای سایت لذت میبرم. از اینکه وقتی کسی نظر میذاره جدا از اینکه شما جواب بدید یا نه،دوستانی هستن که جواب هم دیگه رو میدن و به هم کمک میکنند(این که شما نرسید به همه ی کامنت ها جواب بدید کاملا منطقی ه و همراهی بین مخاطبین سایت واقعا ارزشمنده)
    برای اینکه تو کامنت م حرف جدیدی برا دوستان باشه: من دارم کتاب «آخرین سخنرانی» رو میخونم (که تو همین سایت توصیه شده بود) بخشی داره به اسم ٬شکایت نکن،فقط بیشتر بکوش٬ و تو این بخش نوسینده میگه :«من همیشه اعتقاد داشته ام اگر یک دهم نیرویی را که صرف شکایت میکنید در راه حل مشکلات به کار می گرفتید از موفقیت کارها شگفت زده میشدید» و جکی رابینسون که اولین آمریکایی آفریقایی تباری ست که به مسابقات سراسری بسکتبال راه یافته را مثال زده.این رو در مورد این گفتم که آقای شعبانعلی نوشتند اگر نقدی دارید عمل کنید و بعدا گزارش بدید.ما باید سعی کنیم به جای شکایت از وضع موجود و کاستی ها ،کاری برای بهبود وضعیت بکنیم و بعدها میشه گزارش کارمون رو بدیم.
    ببخشید کامنت م طولانی شد

    • غزاله عزیز.
      قبل از هر چیز ممنونم که وقت گذاشتی و اینجا حرفهات رو نوشتی. می‌دونم که تنگی وقت و بی‌حوصلگی و هزار دلیل وجود داره که یک نفر بیاد سر بزنه و بره و حالی از دیگران نپرسه. همت زیادی می‌خواد نوشتن و حرف زدن.

      در مورد ایمیل تو، کامنت‌ها و موارد مشابه،‌ چون تو اشاره کردی گفتم شاید جالب باشه بدونی که من به دلیل فعالیت‌های زیاد روزانه، معمولاً قسمت عمده کامنت‌ها و ایمیل‌ها رو توی راه و لا به لای جلسات بی خاصیت و … از روی موبایل می‌خونم. به همین دلیل اگر قرار بشه پاسخ بدم،‌ می‌مونه یک موقعی که لپ تاپ من پهن باشه و وقت باشه و یادم مونده باشه و … که معمولاً کمتر پیش میاد.

      اما همه کامنت‌های سایت رو می‌خونم و اکثر ایمیل‌ها رو هم – تا حدی که زمان اجازه می‌ده – می‌بینم. کاری که انجام می‌دم معمولاً اینه که تلاش می‌کنم موضوعاتی که در ایمیلها و کامنت‌ها مطرح شده و عمومی‌تره و دغدغه خیلی‌ها هست به شکلی، در یکی از فضاهای مجازی که در اختیار ماست، مطرح کنم و به اندازه اطلاعات کم خودم و دانش بقیه دوستانی که کنار من هستند، راجع بهش حرف بزنیم.

      اگر دقت کرده باشی، خیلی از روزنوشته‌ها، صریحاً یا تلویحاً در پاسخ کامنت‌هایی که دوستان دیگر گذاشته‌اند نوشته می‌شه. حالا کمی دیرتر یا زودتر.

      بنابراین من از تو ممنونم که بحث MBA رو یاد ما انداختی و امیدوارم که اون سلسله مباحث در متمم ادامه پیدا کنه.

      یک نظر شخصی هم اینجا می‌نویسم که ممکنه با عقیده همه یکی نباشه:
      من در مورد دانشگاه‌ها، خیلی از تعدد دانشگاه‌ها، بیسوادی برخی اساتید، از بورسیه‌های غیرقانونی، از مدرک فروشی و … خوشحال هستم. خیلی زیاد. زمانی که وارد دانشگاه می‌شدم باورم این بود که جامعه ما بیش از صد سال زمان نیاز داره تا بپذیره که مدرک اگر «ارزش آفرین» نباشد، نباید «اعتبار آفرین» هم باشد. اما خوشبختانه به خاطر همه‌ی مواردی که اینجا نوشتم، الان همه مدرک دارند. همه دکتر شده‌اند. خیلی‌ها مهندس شده‌اند. هر کسی چند کاغذ A4 ممهور به مهر یک نهاد و وزارت‌خانه و … را دارد.
      حالا دیگر اگر بگویی دکتر هستم یا مهندس هستم یا … و به استناد مدرکت بخواهی حرف بزنی، مخاطب به تو می‌خندد. حالا اگر سر کار بروی،‌ می‌پرسند که مدرک به کنار. توانمندی تو چیست؟ چگونه می‌توانی به موفقیت مجموعه ما کمک کنی؟
      خوشحالم که MBA هم دچار همین سرنوشت شد. رونق شدید دوره‌های MBA و DBA و xBA و … باعث شد که این تخصص – که بسیار ارزشمند است – از قالب یک مدرک به یک نگرش تبدیل شود. الان دیگر داشتن مدرک MBA مهم نیست. مهم اینه که فرد، نگاه مدیریتی داشته باشه و بتونه اون نگاه رو نهایتاً به منافع مادی و معنوی برای خودش و سازمانش و جامعه‌اش تبدیل کنه.
      من باورم بر اینه و این رو در جمع خصوصی همکارانم در متمم گفتم که باید در سال ۹۴، خواندن کامل نوشته‌های متمم برای یک جوان ایرانی مفیدتر و اثربخش‌تر از شرکت در یک دوره MBA رسمی باشه. امیدوارم بتونیم به این هدفی که داریم برسیم…

      ببخش که کامنت منم طولانی شد. بگذار به پای ذوق زدگی ناشی از حرف زدن یک دوست خاموش چند ماهه

      • غزاله گفت:

        محمد رضای گرامی
        (صدا زدن به اسم برام کمی سخته اما الان احساس راحتی بیشتری با این خونه و اهالی ش دارم و چون یه جا خونده بودم شما اینطوری راحت تری با اسم خطاب کردم وگرنه شما برای همه ی ما معلم ید و از من بزرگترید.امیدوارم با این نوع صدا زدن جسارت نکرده باشم.)من موقع ارسال ایمیل اصلا توقع جواب نداشتم چون میدونم کارهای مهم تر زیادی دارید و برای همین هم از دیدن بخش MBAمتمم خیلی خوشحال شدم.ممنونم از کمکی که به من و همه ی مخاطبای سایت میکنی و بینهایت ممنون از وقتی که برای ما میذاری.

  • نرگس آزادی گفت:

    شبت بخیر محمد رضای عزیزم
    شبها توی سکوت شب کتاب ماندن در وضعیت آخر رو میخونم هزچی بیشتر میخونم بیشتر میترسم از دنیایی که هیچی ازش نمیدونم و هر چه جلو تر میرم ترسم بیشتر میشه بیشتر توی خودم فرو میرم بیشتر دوست دارم تنها باشم
    بحث کودک بالغ والد رو که میخونم و اینکه ما داریم ۱ تا ۵ سالگی کودکیمون رو ازطریق والد درونمون که همون رفتار والدینمون در اون سالهاست رو با خودمون حمل میکنیم همه وقایع رو ثانیه به ثانیه بی کم وکاست ضبط کردیم اصلا قادر به تغییرشون نیستیم ولی ولی میتونیم گذشته رو بشناسیم بدونیم که کجا و از چی داریم میرنجیم با این دونستن شاید بشه تاثیر گذشته رو تخفیف داد
    محمد رضا ناراحت میشم وقتی میفهمم که گذشته اینقدر توی رفتار الانم موثره با اینکه به خود ساخته بودن ایمان دارم اما از جبری که از گذشته با خودمون حمل میکنیم میرسم
    اصلا یه سوال من دارم هر روز سعی میکنم بهتر از دیروز باشم واگه حس کنم روزم تکراری بوده عذاب وجدان میگیرم چطور این شلاق کامل باش رو از روی خودم بردارم ولی دغدغه رشد هم داشته باشم؟

    • سیمین-الف گفت:

      نرگس جان سلام
      میشه من یه کوچولو پاسخت رو بدم؟
      از اینکه دغدغه آموختن داری، خوشحالم و مطمئنم _با شناخت کمی که ازت دارم_ می توانی در راهی که انتخاب کرده ایی موفق شوی.

      والدین ما در زمان کودکی مان بهترین و یا شاید بشه گفت تا اونجایی که در توانشان بوده رو برای تربیت ما به کار برده اند. چه بسا ما هم به همین صورت در مورد فرزندمون این رفتارها رو انجام بدهیم و گمان کنیم که بهترین را برایش به کار برده ایم.
      چیزی که هست گذشته ایی که تاثیر آن در بزرگسالی و ناخودآگاهمون جریان داره است که با آموزش هایی که می بینیم، کتابهای متعددی که می خوانیم و از حضور اساتید آن فن بهره مند می شویم، می توانیم آن را تعدیل کنیم و با تکرار و تمرین، به یک شناخت از خودمان دست یابیم.

      حال نظر خودم را بگویم: در حوزه ی شناخت خود، کتابهای مفید و متعددی در اختیار داریم که با موضوع ” والد، بالغ و کودک” در آن بحث شده و ما با مطالعه ی آنها به یک شناخت کلی می رسیم اما، اینکه چگونه این اطلاعات را تجزیه و تحلیل کنیم تا به یک نتیجه ی کاربردی و منسجم و دراز مدت قابل استفاده در طول زندگی یمان دست یابیم، به گمانم حضور یک استاد و راهنما کمک شایانی خواهد داشت.
      در مورد سوالت می توانم نظرم رو بگم، اونم اینه که:
      اینکه تلاش داری هر روزت متفاوت باشه قابل تقدیر و ستایشه. اغلب به این فکر کن که هیچ انسانی کامل نیست و نبوده و نخواهد بود و من و تو هم همین طور و این توانایی را داریم که تلاش کنیم و به کوششی که می کنیم و به خودمون و توانایی هامون اعتقاد داشته باشیم و بدون دلواپسی، به جلو پیش رویم.

      من مثل هیچ کس نیستم و نخواهم شد. من خودم هستم با تمام داشتن ها و نداشتن هایم، با تمام بودن ها و نبودن هایم، فقط می توانم تلاش کنم و ایمان داشته باشم به تمام فصول زندگی ام.
      روزهای روشن، منتظرت هستند.

      • نرگس آزادی گفت:

        سیمین عزیزم سلام
        ممنونم از وقتی که برام گذاشتی جوابت عالی بود به تک تک حرفات ایمان کامل دارم
        خیلی آروم تر شدم یک دنیا سپاس دوست خوبم

    • مریم .ر گفت:

      سلام نرگس جان. یه سوال داشتم ازت, لازمه که قبل خوندن کتاب ماندن در وضعیت آخر, کتاب وضعیت آخر رو بخونیم؟ در واقع می خوام بدونم این کتاب ادامه ی کتاب وضعیت آخر هست و مطالبشون به هم پیوسته ست؟
      ممنون میشم راهنمائیم کنی. و یا دوستان دیگه که این کتابها رو خوندن.

      • كيان گفت:

        از چند منبع معتبر شنيدم كه اول بايد كتاب ماندن در وضعيت آخر رو خوند
        و اگر ميخواين تازه شروع كنين ، اين ترتيب بيشتر توصيه ميشه .
        ولي من خيلي سال پيش اول وضعيت آخر رو خوندم و شد!

      • مهران گفت:

        شاید این جواب کوتاه کمی به دردت بخوره
        کتاب ماندن در وضعیت آخر، هم ادامه وضعیت آخر هست و هم نیست. در واقع این کتاب دوباره تئوری های کتاب قبل رو بصورت سطحی معرفی میکنه و این بار به جای توضیحش ما رو با مثال بمباران می کنه. اگه شنونده رادیو مذاکره بوده باشی، دکتر شیری (فایل شماره ۱۹) هم خوندن دومی رو بیشتر مناسب میدونه. از این جهت که مثال ها همیشه آموزنده تر هستن تا تئوری های محض. پس دومی رو به تنهایی خوندن حتما که خوبه

        • مریم .ر گفت:

          ممنون کیان و مهران عزیز.
          منم به توصیه ی دکتر شیری می خوام این کتابو بخونم, اما کمی دچار تردید شدم که شاید کتاب وضعیت آخر رو باید اول خوند. ولی الان با راهنمائی شما دوستان دیگه میدونم که ماندن در وضعیت آخر مناسبتره. بازم ممنون که وقت گذاشتین و توضیح دادین .:-)

          • نرگس آزادی گفت:

            سلام مریم عزیزم
            وقتی کتاب ماندن در وضعیت آخر رو شروع میکنی ما بین مطالبش تو رو ارجاع میده به توضیحات توی کتاب وضعیت آخر با اینکه خودشم توضیح مختصری میده منم مثل تو همین سوال برام پیش اومد تا اینکه چند روز پیش از دکتر شیری راهنمایی خواستم و ایشون هم همینطور که بقیه عزیزان گفتن خوندن ماندن در وضعیت آخر رو بهتر و مناسب تر میدونن.مریم جان این کتاب فوق العاده هست دیدگاه منو نسبت به دنیای اطرافم و حتی خودم دگرگون کرد
            مطالعه اش باعث میشه به شناخت بهتری از خودت ، دلیل ناراحتی و رنجش هات برسی و راحتتر باهاشون کنار بیای.
            رراستی ببخش دیر جواب دادم

          • مریم .ر گفت:

            خواهش میکنم نرگس جان, اینقدر گفتگوها زیر این پست زیاد و پیچیده شده که حدس می زدم متوجه کامنتم نشی. به هرحال دوستان دیگه لطف کردن جواب دادن و نظر تو هم که کامل کننده ی بحث شد :). راستش بعضی وقتا واقعا از دست خودم کلافه میشم و خیلی احتیاج دارم بهتر و بیشتر خودم رو بشناسم . حتما همین امروز کتاب رو سفارش میدم. ممنون از محبتت دوست عزیزم.

  • بهاربهار گفت:

    سلام محمدرضا
    خوشحالم که حضور پررنگی داری امشب.
    تو عالم استاد و شاگردی یه خواهش دارم . یه ایمیل بهتون دادم جوابمو ندادید. نه انتظاره و نه توقع فقط خواهش میکنم جوابمو بدید چون واقعا به راهنماییتون نیاز دارم شاید با گفتن یک جمله از طرف شما حال بد این روزهای من به حال خوب تبدیل بشه.
    سردرگم شدم و تا بحال هیچ کس نتونسته کمکم بکنه.
    اومدم پیش شما .
    اگه قابل بدونید یه نیم نگاهی به پیغام من هم بکنید .
    شاگرد کوچک شما ” بهار”

    • mohamad ali hoshyar گفت:

      salam bahar aziz
      nemidunam chand vaght hast be in kolbe sar mizany ama mohamad reza shayad bishtar az 1000000 email nakhunde dashte bashe az tarafy ham hargez nemikham tu nazar shoma dekhalat konam ama hozur va rahnamaey haye mohamad reza ro bayad tu neveshte ha va motamem peyda koni
      mohamad rezaztak tak ma ro khily dust dare ama bavar kon daghdaghe hash kheily kheily bozorg shode
      miduny shayad kam kam faramush konim monolog ba mohamad reza
      albate in nazar shakhsi bud mano bebakhsh
      mikham ye vagheeyat ro az zendegy khodam barat begam
      chand mahe pish ta hade marg be komake mohamad reza ehtiaj dashtam barash shoru be neveshtan email kardam 8 safheye kamel shod ama hargez vasash post nakardam az miun neveshte ham motevajeh shodam ke ba neveshtane kamel tar az mozu khod be khod rahe hal ham peyda shod va man ino be onvan ye dust kuchik tar behet pishnahad mikonam
      sabz bashy va shad

  • نرگس آزادی گفت:

    مجمد رضا کجایی؟

  • shiva گفت:

    محمدرضا میشه بگید این عکیس رو کجا ازت انداختند؟
    واقعا سوال یا نظر دیگه ای ندارم … 🙂

  • zoorba.booda گفت:

    سلام
    به محمد رضا ، به دوستان خوب این خونه ،به دوستان پشتیبانی این خونه (که زحمت سرپا نگه داشتنشو به چه خوبی انجام میدن)
    راستشو بخواین من کلاً اهل ارتباطات مجازی نیستم ،دلیل خاصی براش ندارم فقط ارتباط رو در رو واقعی رو ترجیح میدم .کارم با اینترنت در حد سرچ های معمولی،گاهاً تخصصی کارم، اخبار و جندتا کار دیگه است. اما این خونه خیلی برام فرق میکنه
    هر وقت از همه چی خسته میشم یکی از جاهایی که یه کم آرومم میکنه اینجاست. وقتی میبینم یکی هست که درکم میکنه و حرف های دلمو میزنه کمی حالم بهتر میشه. وقتی میام اینجا انگار راحت تر نفس میکشم
    گاهی باعت میشه با طمانینه بیشتری به زندگی نگاه کنم
    گاهی امیدم بیشتر میشه
    گاهی رنج بی معنایی رو برام سبکتر میکنه
    گاهی هم رو اعصابمه!
    گاهی اشکمو در میاره
    و…
    خلاصه اینکه دارم باهاش زندگی میکنم
    با تمام حس های متضاد زندگی …….

  • بهاربهار گفت:

    استاد !
    بدجور ازت دلگیر شدم . دلمو به در آوردی 🙁
    یه خونه ای درست کردی که خونه امن ما باشه که بتونیم باهات راحت درد دل بکنیم که تو حرفامونو بشنوی .
    اگه بچه های این خونه نبودن که من یکی دق کرده بودم.
    ما رو به حال خودمون رها کردی و رفتی . چرا آخه؟ 🙁

  • ali.sh گفت:

    واسه دوستایی گلم که به شکلک گذاشتن علاقه مندن
    برای گذاشتن شکلک تو کامنتها باید کد هر شکلکو بزنی
    اما کد شکلک ها را از کجا برداری؟!
    ۲ راه وجود داره یا برو توی صفحه گفتگو یا توی یاهو برو توی صفحه چت بعد هر شکلکی که میخوای را روش کلیک کن اونوقت کد اون شکلک توی باکس ( قسمتی که توش مینویسی ) میاد و اون کد رو کپی کن و توی کامنت ها پیست کن

    البته این برای روزهای اوله بعد چند وقت همه کدها را حفظ میشی

    مثلا خنده 😀
    قهقهه :))
    خنده شدید =))
    قلب 😡
    بوس :-*
    لبخند 🙂
    ناراحت 🙁
    گریه :((

    و….
    البته خودمم یاد نداشتم الان سرچ کردم 😀 😀 😀 😀

  • سید رضا گفت:

    با سلام
    من به شخصه یکی از مفید ترین و اثربخش ترین کلاسهایی که شرکت کردم کلاس مذاکره شما بوده حیف که دیگر کلاسهای حضوری برگزار نمی کنید
    اما متمم عالی است و سمینارهای سالانه هم که باید با توجه به تجربیات قبلی بهتر و عالی برگزار شود

  • سیمین-الف گفت:

    سلام و خدا قوت به “گروه نظارت بر کامنت ها”
    ممنونم که ما رو به همدیگر وصل می کنید.

    کامنت ها از مرز صد، گذشت و استاد نیامدند!

    شاید منتظرند تا آخرین نفر بیاید و نظری بگذارد.
    شاید منتظرند این شاگردان پر هیاهو، ساکت شوند.
    شاید هزاران امر مهم در شرف وقوع است و طبق معمول وقت ناچیز.
    شاید در تدارک یک پست “جوابیه”، در پاسخ به دوستان هستند.
    و شاید هیچ کدام از این ها.

    تا آن زمان من به احترام ایشان در سکوت می مانم.

    • شهرزاد گفت:

      و ما هم دیگه منتظر میمونیم تا صاحب خانه ی مهربانمون کلید در در بندازن و وارد خونه ی خودشون، همان خونه ای که کیانوش عزیز به زیبایی توصیف کردن بشن و با همخانه ایهای خودشون گپی بزنن. 🙂

      • آزاده م گفت:

        منم با منقل و اسفند(اسپند سپند) دم در منتظرم. 😉 استاد جان کجایید؟
        تیم نظارت آیا خبری دارین از استاد؟ نگران شدیم که 🙁

        چقدر این 😉 برام کاربرد داشت و خودم نمیدونستم! 🙂

  • محسن نوری گفت:

    محمدرضای عزیز سلام
    همیشه دوست داشتم این همه محبتت رو یه جوری جبران کنم. ما تو این خونه مجازی راه زندگی یاد گرفتیم. نگرش ما به همه چی عوض شد. واقعا نمیدونم این همه محبتت رو چطور میتونم جبران کنم.
    ضمنا محمدرضا با این سبک نگرشی که نسبت به معلمی داری چرا آموزش مجازی رو به شکل سایتهای ای.لرنینگ مثل آریانا اجرا نمیکنی؟ خیلی میتونه موفق باشه. هم ما پول میدیم و چیز یاد میگیریم و هم برای شما و تیمتون درآمدزا هست.

    • محسن جان. سلام. ممنونم از لطفت.
      اگر چه همیشه می‌دونم که بخش زیادی از لطف‌های تو و سایر دوستان عزیزم، اغراقه و بیشتر با هدف خوشحال کردن و من و بچه‌ها انجام می‌شه، اما به هر حال همین هم خیلی خوشحالم می‌کنه که فکر ما هستید.
      من همیشه گفته‌ام و الان هم هنوز باورم همین است که ما دو نوع آموزش در فضای آنلاین داریم.
      برای اینکه بتونم تفکیکش کنم اسم یکی رو می‌گذارم آموزش مجازی و اسم دیگری رو آموزش دیجیتال.
      آموزش مجازی شکل ناقص آموزش حقیقی است برای کسانی که دسترسی فیزیکی به مدرس و فضای آموزشی ندارند.
      آموزش دیجیتال، استفاده از امکانات دیجیتال از جمله فیلم و وب و صدا و … برای ایجاد شکلی از آموزش است که در فضای حقیقی امکان ندارد.
      من به آموزش مجازی اعتقاد زیادی ندارم و به نظرم به زودی طی همین ده بیست سال آینده به شکل کامل منقرض می‌شه.
      اما فکر می‌کنم آموزش دیجیتال روندی است که به تدریج در حال شکل گرفتنه و شاید تا چند دهه، پارادیم حاکم بر فضای فکری دنیای آموزش و یادگیری باشه.
      ما الان داریم تلاش می‌کنیم آموزش دیجیتال رو بفهمیم و پیاده سازی کنیم و عملاً درآمد متمم داره صرف تحقیقات در اون بخش می‌شه و مطمئن هستم که طی ماه‌های آینده که دستاوردهاش منتشر بشه، برای فضای آموزشی خیلی مفید باشه.
      من تصمیم دارم از فضای آموزش حقیقی وارد فضای آموزش دیجیتال بشوم و در این میانه، آموزش مجازی رو تجربه نکنم!

      • محسن نوری گفت:

        محمد رضای عزیز دوباره سلام
        متشکرم که به کامنتم پاسخ دادی. در مورد اینکه دوست دارم زحماتت رو جبران کنم واقعا اغراق نیست و دوست دارم هر طور که میتونم زحمات شما و تیمتون رو جبران کنم.
        البته مدلش رو نمیدونم شاید اگه رزومه‌ام رو برات بفرستم بتونی بهم بگی که چطور میتونم همراهت باشم و کمکی کنم.
        حقیقتش اینه تو آموزش دیجیتال من ایده‌هایی داشتم که چون آشنایی با تحقیقاتتون ندارم شاید اختراع دوباره چرخ باشه.
        در هر صورت همه جوره در خدمتم.

        • حمزه دهنوی گفت:

          محسن جان رضا به خاطر اینکه تعریف به حقی که ازشون کردی گفتن اغراق دوست عزیز
          بد برداشت نشه

      • نجمه گفت:

        مطمئنم از این راهی که دارین طی میکنین سود زیادی می برم، شاید حتی از کارتون سکانس به سکانس الگو برداری کنم. خیلی دلم خواست که در بخش تحقیقات با شما باشم

      • هومن کلبادی گفت:

        محمدرضای عزیز
        همونطوز که قبلاٌ هم گفتم در هر کامنت شما یک درس نهفته هست حتی اگر بخواین خودمونی هم حرف بزنین ، بازم نفس آموزش اونهم از نوع زیبای اون در پاسخ های شما به چشم می خوره . مثلاٌ در همین کامنت به زیبایی به محسن جان و ما رسوندین که:
        ” ما دو نوع آموزش در فضای آنلاین داریم.
        برای اینکه بتونم تفکیکش کنم اسم یکی رو می‌گذارم آموزش مجازی و اسم دیگری رو آموزش دیجیتال.
        آموزش مجازی شکل ناقص آموزش حقیقی است برای کسانی که دسترسی فیزیکی به مدرس و فضای آموزشی ندارند.
        آموزش دیجیتال، استفاده از امکانات دیجیتال از جمله فیلم و وب و صدا و … برای ایجاد شکلی از آموزش است که در فضای حقیقی امکان ندارد. ” و بعدش نظر شخصی و اعتقاد خودتون رو بیان کردین و به نوعی آموزش مذاکره هم بود که در عین احترام ، مخالفت کنیم و نظر خودمون رو بیان کنیم .
        امیدوارم به زودی شاهد نتیجۀ زحمتتاتون در آموزش دیجیتال باشیم
        بازم ممنونم که هستین و امیدوارم سلامت ، آرام و شاد باشین

  • Abolfazl گفت:

    به شدت دلتنگ این سمینارم
    وعده دیدار ۶ شهریور

  • mohammad گفت:

    ی سوال چند وقته ذهنمو درگیر کرده!!!
    چرا باید هر مطلبی رو میخونیم براش کامنت بذاریم؟؟!!
    بیش از ۸۰درصد کامنت ها بی مربوط هستند که واقعا دلیلشو درک نمیکنم!
    لزومی نداره بخدا کامنت گذاشتن
    اگه موافق حرف هستی تایید یا به قول معروف لایکش کن
    همین

    • رها راد گفت:

      دلي كه حرف دارد مشتاق يافتن مخاطبي است تازندانيان معاني راكه درون طغيان مي كنندوازخاموش مردن يه وحشت افتاده است;ازاد كند.شايدازنظرشما خيلي كامنت ها بي ربط باموضوع باشه ولي حرف دله وشايد كساني كه اينجان دنبال مخاطبي ازجنس خودشون ميگردن وممنون از صاحب خونه اين اجازه را به ماداده.

    • پسرک خامه فروش گفت:

      سلام
      تا حدودی درست میگی. اما من بشخصه برا دوستانی که توو نوشته هاشون به من لطف دارند و مینویسند تنها به ” لایک ” اکتفا نمیکنم! چون:
      اول: توو لایک کردن صرف، مشخص نمیشه که « تو » مطلب رو پسندیدی و فقط به تعداد رأی مثبت کامنت افزوده میشه!(قابل توجه خانم سمیه تاجدینی عزیز!! 😉 )
      دوم: وقتی که کسی واست می نویسه و بعد، جوابی که واسش نوشتی رو میخونه، یه حس خوبی ایجاد میشه… “احترام متقابل “… “دوستی و صمیمیت “…
      سوم: تمام کامنت ها قبل از نمایش، به تأئید « گروه نظارت بر کامنت ها » میرسه…
      سربلند باشید.

    • محمد جان.
      من به دلیل اینکه میزبان این خانه مجازی هستم نمیتونم صریح و دقیق له یا علیه حرف تو موضع بگیرم (البته من جزو لایک‌های + هستم!).
      اما من دوست دارم همه کامنت بگذارند و زیاد کامنت بگذارند. با یک پیش فرض:
      اینکه متعهد باشند در هر کامنتی چیزی به مخاطب اضافه بشود.
      به عنوان مثال.

      من می‌تونم برای «اعلام حضور و احوال پرسی با دوستان»، دو جور کامنت بگذارم:
      شکل اول: سلام بچه‌ها! کوشین؟ کجایی؟ دلم تنگ شد؟ جاااان؟ چرا کسی اینجا نیست؟!
      (که خیلی سلیقه من نیست)
      شکل دوم: سلام. خسته نباشید. داشتم کتاب «چرا ملت‌ها شکست می‌خورند» رو می‌خوندم. کتاب عالی در خصوص ریشه‌های قدرت و ثروت و فقر محسوب می‌شه. اما کمی سنگینه. برای استراحت گفتم سری به اینجا بزنم و احوال بچه‌ها رو بپرسم.

      کامنت دوم هم احوال پرسیه. ولی نویسنده متعهد می‌دونه «خواننده جملات من، باید بعد از خواندن جملات من، به نسبت قبل از خواندن جملات من،‌ بیشتر بداند و بفهمد و در سطح بالاتری باشد. حتی در حد بسیار بسیار جزئی».

      امیدوارم سبک کامنت گذاشتن بچه‌ها به سمت سبک دوم پیش بره.

      • آزاده م گفت:

        سلام استاد
        من بیشتر از شکل اول استفاده کردم. مخصوصا توی این پست. نمیدونستم که سلیقه صاحب خونه نیست.
        چشم. سعی میکنم شکل دوم رو رعایت کنم.:)

      • mohammad گفت:

        سلام محمد رضای عزیز
        این جمله و هدف زیباتو که نشان درک و شناخت بالاتون هست رو خیلی پسندیدم
        «خواننده جملات من، باید بعد از خواندن جملات من، به نسبت قبل از خواندن جملات من،‌ بیشتر بداند و بفهمد و در سطح بالاتری باشد. حتی در حد بسیار بسیار جزئی»
        با این حال
        خیلی پسندیده است که دوستان هم ارزش قائل باشن و به سمت رفتار درست در نظرهاشون پیش بروند.
        ممنون

      • شهرزاد گفت:

        سلام محمدرضای عزیز. ممنون که با بچه ها حرف میزنین.
        و … ببخشید اگه احتمالا با کامنتهامون ناراحتت کردیم. 🙁
        من به نوبه ی خودم سعی میکنم دیگه از این به بعد بیشتر به نکات خوبی که گفتی توجه کنم و رعایت کنم…

      • كيان گفت:

        نگاهي بسيار هوشمندانه به كتابي كه نام برديد :
        “کتاب چرا ملتها شکست می‌خورند را می‌خوانم. ترجمه زیبای میردامادی از زندان.
        روزگار غریبی است که مجرمان،‌ به آزادان اندیشیدن را می‌آموزند.”
        واقعاً اين نوع كامنت ها دانش جمعي جامعه رو متحول ميكنه.

    • هومن کلبادی گفت:

      دوست عزیز کامنت گذاشتن از نظر من نوعی تعامل هست با نویسندۀ متن اصلی ولی در خصوص ربط یا عدم ارتباطش به نظرم یک کم سخته که بشه نظر داد . ولی هدف از کامنت گذاشتن ایجاد توفان فکری ( brain storming ) میتونه باشه . با اینکار ممکنه هم نویسندۀ متن اصلی متوجه اشتباه احتمالیش بشه و هم کسی که کامنت گذاشته از تعاملی که انجام میشه ، درس یا نکته ای رو بگیره . بازم یاد فایل رادیو مذاکره با آقای سهیل رضایی افتادم که می گفتن خیلی وقتا ممکنه که یک حرف ، یک جملۀ یک فرد رهگذر ، اون چیزی باشه که ما دنبالش میگردیم و الهام بخش باشه برای ما . مرتبط یا بی ربط بودن مزالب از دریچۀ دید و نگاه ماست . ممکنه همون چیز بیربط ، گمشدۀ یکی دیگه باشه 🙂
      شاد باشی mohammad جان

  • بهرام (پخش) گفت:

    سلام
    استاد شما پارسال در سینار هوش مذاکره قول دادید محصولی رو با همین نام هوش مذاکره در فروشگاه تراست زون آماده کنید که دانلودش برای کسانی که در سمینار شرکت کرده اند هم به کل رایگانه اما هنوز بعد از گذشت یک سال خبری از این محصول نشده،آیا هنوز قصد تولید این محصول رو داری یا اینکه بکل از تولید آن منصرف شدید؟
    با تشکر

    • بهرام جان.
      دو تا مشکل به وجود اومد.
      اول اینکه کسانی که در سمینار شرکت کرده بودند، معتقد بودند که این کار نوعی، بی عدالتی است. به دلیل هزینه‌ای که اونها پرداخت کرده‌اند. شبیه کسانی که هزینه تولید فیلم رو در سینما می‌دهند و بعد بقیه دور میدان‌های شهر، سی دی‌های هزار تومانی اون رو می‌گیرند. شاید نگاه شخصی من این نباشه اما به حرف کسانی که برای یادگیری هزینه کرده‌اند هم باید احترام گذاشت.

      نکته دوم اینکه من معمولاً در سمینارها، آخرین آموخته‌ها و نگاه‌های خودم رو می‌گم و بعدش در طول سالهای بعد،‌ به شکل‌های مختلف اونها رو منتشر می کنم. حرف‌هایی که در سمینار انتخاب دو سال قبل گفتم، الان تقریباً همه‌اش منتشر شده. بخشی به شکل فایل صوتی. بخشی به شکل مقاله. بخشی به شکل اسلاید. بخشی در کتابها و عملاً کامل‌تر از قبل.

      هوش مذاکره هم، مطالب زیادی ازش به شکل‌ها و اسم‌های مختلف منتشر شده. هنوز هم مطالبی از اون مونده که در حال انتشار هست در جاهای مختلف.

      بنابراین مطلب گم نمیشه. فقط از اون شکل ساختار یافته چند ساعته، به شکل کامل‌تر اما پراکنده‌تر منتشر می‌شه.
      در مورد تراست زون، ما کلاً کمی مشکل داریم الان. باید ساختارش اصلاح شه. قیافه‌اش بهتر شه و یک سری سیاست‌گذاری هاش هم تغییر کنه.
      الان فشار کار روی تیم ما در حدی بالاست که واقعاً فرصتی برای این بازآفرینی نداریم. در برنامه‌ریزی ما، بازآفرینی و اصلاح استراتژیک محتوای عرضه‌ شده و سیاست‌های تراست زون، در آبان ماه سال جاری گنجانده شده.

      البته این مطلب آخر، ربطی به سوال تو نداشت اما من از فضایی که تو برای من ایجاد کردی سو استفاده کردم!

  • مریم .ر گفت:

    محمدرضا ما همچنان منتظریم که بیای و باهامون گپ بزنی. فقط ما داریم با هم صحبت می کنیم و از صاحبخونه ی عزیز خبری نیست.

  • مصطفی گفت:

    سلام محمدرضای عزیز.
    من هم همیشه برایم سوال بود که چطور یک معلم یا استاد دانشگاه می تواند هر روز یک سری درس های تکراری را برای افراد مختلف بازگو کند چرا که خیلی کار خسته کننده ای است. و چون درس کاملا تکراری است، تاثیر درس طبیعتا خیلی کم است.
    اینکه شما با این شیوه مخالفید خیلی برایم نکته ی ارزشمندی بود و به نظرم این “تکراری نبودن” خیلی هم آسان نیست. علاوه بر نیاز به مطالعه، به انرژی و توان خیلی زیادی نیاز دارد.
    بی صبرانه منتظر عملی شدن ایده تان هستم.
    خلاصه، خیلی مواظب خودتان باشید استاد.

    • مصطفی جان.
      البته منطقاً دانشگاه نباید چنین باشد.
      استاد دانشگاه باید دائماً مقاله بخواند. کتاب بخواند.
      پروژه‌های تحقیقاتی بزرگ اجرا کند. با فضای اقتصاد و صنعت و جامعه بیرون دانشگاه در ارتباط باشد و ساعات کمی را هم صرف تدریس کند.
      اما در بخش عمده‌ای از فضای دانشگاهی کشور ما، این کار امکان پذیر نیست و امرار معاش دانشگاهیان در این حالت سخت می‌شود.
      برای این وضعیت هم، قطعاً دلایل متعددی وجود داره. یکی از اونها اینه که دانشگاه، جیره خوار دولت هست و یا دانشجو. در حالی که تزریق دولتی یا تزریق از محل شهریه دانشجو باید بخش کوچکی از گردش مالی دانشگاه رو تشکیل بده و پول‌های بیرونی که شرکت‌ها و سازمانها برای دریافت خدمات تحقیقاتی به دانشگاه پرداخت می‌کنند، گردش مالی غالب رو به خودش اختصاص بده.
      چه کنیم که این تفکر هنوز برای ما جا نیفتاده که «علم» و «هنر» و «دین» و «مذهب» و «فلسفه» و …، اگر به بهبود کیفیت زندگی انسانها منجر نشه، هیچ خاصیت دیگری نداره و اولین گام در کیفیت زندگی، عبور از حداقل‌های مادی زندگی است…

      • مصطفی گفت:

        خیلی ممنون که پاسخ دادید.
        متاسفانه اینطوری هست و فضای بهترین دانشگاه های کشور به یک فضای منجمد تبدیل شده.
        ما فقط پوسته را چسبیدیم و فکر کردیم چون غرب دانشگاه دارد ما هم باید دانشگاه داشته باشیم به همان شکل. موفق هم بودیم اگر سطحی نگاه کنیم. ولی پروژه های تحقیقاتی بومی و صنعت نقش مهمی در گردش مالی دانشگاه ندارند و بالعکس.
        و ما فقط در “ظاهر” موفق بودیم و دانشگاه های تاپ کشور انگار وظیفه ی تربیت دانشجو برای غرب را دارند نه کشور خودمان.

  • احسان م گفت:

    سلام محمدرضا جان
    چی شد؟ قرار بود با کاربرها گپ بزنی! باز هم که مثل قبل ما داریم با همدیگه حرف میزنیم!
    صاحبخونه، کسی خونه نیست؟

  • رهاراد گفت:

    سلام
    وسلامی ویژه به شهرزاد،سیمین،آزاده وپسرک خامه فروش که با این گپ جالبشون من یکی رو که فارغ از دغدغه ها وروزمرگی ها شاد کردند.وامیدوارم همیشه تو زندگی فرصت ها وراه ها ی خندیدن (من یادگرفتم؟ 🙂 )رو به همدیگه یاد بدیم.

    آدم بزرگها اعداد را دوست دارند. وقتی با آنها از دوست تازه ای صحبت میکنی، هیچوقت از تو راجع به آنچه اصل است نمیپرسند. هیچوقت به شما نمیگویند که مثلاً آهنگ صدای او چطور است؟ چه بازیهایی را بیشتر دوست دارد؟ آیا پروانه جمع میکند؟
    بلکه از شما میپرسند: “چند سال دارد؟ چند برادر دارد؟ وزنش چقدر است؟ پدرش چقدر درآمد دارد؟” و تنها در آن وقت است که خیال میکنند او را می شناسند!

    اگر شما به آدم بزرگها بگویید: “من خانه زیبایی دیدم که روی پشت بامش کبوتران…” نمیتوانند آن خانه را مجسم کنند. باید به آنها بگویید: “یک خانه صدهزار دلاری دیدم!” آنوقت بلند فریاد می زنند: به به! چه خانه قشنگی!

    خوشحالم از این که وقتی میخوام این خوونه وصاحب خونه ودوستانم رو معرفی کنم وارد دنیای آدم بزرگا نمیشم وبراشون ازجنس نوشته های دوستام وجنس صداها(مثل صدای آقای پلخوابی که حس خوب و آرامی بم میدادمثل صدای استاد که هروقت این فکر یه لحظه به ذهنم میاد که رها توبه آرزوهات نمیرسی،انرژی صدای استاد وسرعت انتقال کلماتش منو ازجا بلندمیکنه..گر خسته ای بمان و اگر خواستی بدان/ما را تمام لذت هستی به جستجوست.)
    ودوست دارم خیلی بیشتر با این دوستایی که معیارم برای دوست داشتن وتصورشون دنیای آدم بزرگا نیست آشنا بشم وکاش شرایط جوری باشه که بتونم تو این سمینارشرکت کنم.

    • آزاده م گفت:

      رهاراد عزیز 🙂 😉

    • رها.
      قسمتی از کتاب اگزوپری که نقل کردی (شازده کوچولو) همیشه ورد زبان من هم هست.
      چقدر محمد قاضی ترجمه زیبایی کرد از این شاهکار و – کاملاً نظر شخصی من است – چه حیف که شاملو هم این کتاب رو ترجمه کرد. شاملو که خداوندگار کلمات و واژه‌هاست، کوشید واژه‌ها را «به معنی درست» به کار گیرد و چنین بود که «گوسفند شاملو، گل را می‌چرید!» در حالی که «گوسفند محمد قاضی، گل را می‌خورد!». درست همانطور که یک کودک فرق خوردن و چریدن را نمی‌داند و سالها طول می‌کشد تا در جامعه رشد کند و بزرگ شود و بفهمد که بخش کمی از موجودات در این جهان می‌خورند و چه بسیار، آنانکه می‌چرند!
      اما به هر حال، حرف زیبایی است و خوشحالم که به بهانه حرف تو، دوباره یادی از اگزوپری کردیم. مردی که دنیای آدم بزرگ ها را خوب تجربه کرده بود و خلبان بود و «زمین انسانها» را از بالا می‌دید و شاید همین بود که توانست تا آخرین لحظه که هواپیمایش توسط یکی از «طرفدارانش» سقوط کرد، کودک بماند.

      • نرگس آزادی گفت:

        روباه آه‌کشان گفت: -همیشه‌ى خدا یک پاى بساط لنگ است!
        اما پى حرفش را گرفت و گفت: -زندگى یک‌نواختى دارم. من مرغ‌ها را شکار مى‌کنم آدم‌ها مرا. همه‌ى مرغ‌ها عین همند همه‌ى آدم‌ها هم عین همند. این وضع یک خرده خلقم را تنگ مى‌کند. اما اگر تو منو اهلى کنى انگار که زندگیم را چراغان کرده باشى. آن وقت صداى پایى را مى‌شناسم که باهر صداى پاى دیگر فرق مى‌کند: صداى پاى دیگران مرا وادار مى‌کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم اما صداى پاى تو مثل نغمه‌اى مرا از سوراخم مى‌کشد بیرون. تازه، نگاه کن آن‌جا آن گندم‌زار را مى‌بینى؟ براى من که نان بخور نیستم گندم چیز بى‌فایده‌اى است. پس گندم‌زار هم مرا به یاد چیزى نمى‌اندازد. اسباب تاسف است. اما تو موهات رنگ طلا است. پس وقتى اهلیم کردى محشر مى‌شود! گندم که طلایى رنگ است مرا به یاد تو مى‌اندازد و صداى باد را هم که تو گندم‌زار مى‌پیچد دوست خواهم داشت…
        خاموش شد و مدت درازى شهریار کوچولو را نگاه کرد. آن وقت گفت: -اگر دلت مى‌خواهد منو اهلى کن!
        شهریار کوچولو جواب داد: -دلم که خیلى مى‌خواهد، اما وقتِ چندانى ندارم. باید بروم دوستانى پیدا کنم و از کلى چیزها سر در آرم.
        روباه گفت: -آدم فقط از چیزهایى که اهلى کند مى‌تواند سر در آرد. انسان‌ها دیگر براى سر در آوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر آماده از دکان‌ها مى‌خرند. اما چون دکانى نیست که دوست معامله کند آدم‌ها مانده‌اند بى‌دوست… تو اگر دوست مى‌خواهى خب منو اهلى کن!
        شهریار کوچولو پرسید: -راهش چیست؟
        روباه جواب داد: -باید خیلى خیلى حوصله کنى. اولش یک خرده دورتر از من مى‌گیرى این جورى میان علف‌ها مى‌نشینى. من زیر چشمى نگاهت مى‌کنم و تو لام‌تاکام هیچى نمى‌گویى، چون تقصیر همه‌ى سؤِتفاهم‌ها زیر سر زبان است. عوضش مى‌توانى هر روز یک خرده نزدیک‌تر بنشینى.

        • آیدا2 گفت:

          روباه با اون همه مکر و حیله چه حرفایی زده!
          اصلا چرا خودش شازده رو اهلی نمیکرده؟
          چقدر روباهای زندگیو دوست داریم.

      • رهاراد گفت:

        ممنون از استاد که با حضورشون به ما دلگرمی میدن…
        واین سایت باعث شده نظرمن نسبت به دنیای مجازی عوض بشه…ومن اهلی این خانه ودوستان اینجا شدم وامیدوارم بتونم روزی حق این دوستی را ادا کنم.

        • محسن رضایی گفت:

          مدتها فکر میکردم اگزوپری یه پیرزن بوده!! نمی دونم چرا.یعنی اگه بخوام بدونم چرا باید زوم کنم رو گذشته.

      • ali.sh گفت:

        شازده کوچولو پرسید: پس آدمها کجا هستند ؟
        آدم در بیابان احساس تنهایی می کند؛
        مار گفت: آدم با آدمها هم احساس تنهایی می کند !!

      • طاهره جلیلی گفت:

        فکر میکنم اگر “شازده کوچولو” و نه شهریار کوچولو توسط استاد عزیزم شاملوی دوست داشتنی فقط خونده میشد قطعاً خیلی بهتر بود… صدای استاد محشر میکنه اما متاسفانه در این یه مورد من ترجمه شو دوست ندارم…

  • سیامک گفت:

    گفتید‏ ‏کوه‏ ‏منم‏ ‏هوای‏ ‏کوههای‏ ‏شهرمو‏ ‏کردم.یادمه‏ ‏بهار‏ ‏که‏ ‏میشد‏ ‏تنها‏ ‏میرفتم‏ ‏روی‏ ‏یه‏ ‏تپه‏ ‏که‏ ‏پوشیده‏ ‏از‏ ‏گل‏ ‏شقایق‏ ‏بود‏ ‏روی‏ ‏علفها‏ ‏دراز‏ ‏می‏ ‏کشیدم‏ ‏واسمون‏ ‏و‏ ‏تماشا‏ ‏میکردم.زمانی‏ ‏که‏ ‏پرستوها‏ ‏بالای‏ ‏سرم‏ ‏پرواز‏ ‏می‏ ‏کردن‏ ‏و‏ ‏گاهی‏ ‏بصورت‏ ‏ناگهانی‏ ‏تغییر‏ ‏جهت‏ ‏میدادند‏ ‏و‏ ‏بسمت‏ ‏من‏ ‏شیرجه‏ ‏می‏ ‏زدند‏ ‏همش‏ ‏سکوت‏ ‏بود‏ ‏و‏ ‏ارامش‏ ‏و‏ ‏زیبایی‏ ‏گاهی‏ ‏چشمام‏ ‏خواب‏ ‏می‏ ‏گرفت‏ ‏و‏ ‏چرتم‏ ‏می‏ ‏برد.اگه‏ ‏میدونستم‏ ‏امروز‏ ‏اینقدر‏ ‏دلم‏ ‏برای‏ ‏اون‏ ‏روزا‏ ‏تنگ‏ ‏میشه‏ ‏هرگز‏ ‏اون‏ ‏چند‏ ‏لحظه‏ ‏رو‏ ‏هم‏ ‏با‏ ‏چرت‏ ‏زدن‏ ‏از‏ ‏دست‏ ‏نمی‏ ‏دادم.اون‏ ‏موقع‏ ‏من‏ ‏فقط‏ ‏۹ سال‏ ‏داشتم.یادش‏ ‏بخیر.

  • محمد گفت:

    محمد رضا سلام.
    یادته همین چند ماه قبل گفتی که احتمالا از ترم بعد میای دانشکده خودت و مذاکره درس میدی؟؟
    میخوام بدونم محمدرضا با حضور فیزیکیش ما رو خوشحال میکنه؟میخوام بدونم این شوق زیاد من برای نشستن سر کلاست عملی میشه؟؟؟
    لطفا اگه فرصت کردی بهم بگو حضورت برای تدریس توی دانشکده مدیریت و اقتصاد شریف به کجا رسید؟؟
    و آخرین حرف اینکه محمدرضا تو بهترین استاد من بودی.به خاطر اینکه یاد دادی نذاریم تصاویری که از واقعیتها برای ما ساخته ن باعث بشه تصمیماتی بگیریم که تحلیل خودمون نقشی توی اون تصمیمات نداشته.تو فکر کردن رو به ما یاد دادی.در مورد مفاهیم تجاری,انسانی,اخلاقی و در مورد همه ی زوایای زندگی…و قسمت لذت بخش ترش اینه که محمد رضا هرگز توی رفتارش حس خودپسندی القا نکرده…مرسی که هستی

    • مهشید گفت:

      سلام محمد عزیز

      +با خوندن کامنت شما یاد نوشته ای از “نادر ابراهیمی” افتادم.
      “یادم افتاد که آنوقت ها به معلم تاریخ مدرسه ام خیلی احترام می گذاشتم. همیشه وقتی درسش تمام می شد می گفت: اینها را یاد نگیرید. باید یک تاریخ تازه بنویسیم.”

      +معلمی که اندیشدن رو یاد بده همشه ی همیشه تو ذهن ماندگاره.
      فقط می خواستم بگم به دانشجوهای آقا معلم حسودیم میشه.

    • محمد جان.
      من به دانشگاه قول داده‌ام و سر قولم هم هستم که حضورم رو در دانشگاه زیادتر کنم و رسمیت جدی‌تری هم به آن بدهم. همین الان هم در ترم‌های تابستانی دانشگاه کلاس‌هایی رو برای دوره‌های مختلف که از قبل مانده بود و برنامه‌ریزی شده بود برگزار کردم و همین هفته‌های گذشته‌ هم زیاد دانشگاه کلاس داشتم.
      من به قولم عمل می‌کنم. هم قولی که به تو و بچه‌ها دادم. هم قولی که به استادان بزرگوارم دکتر آراستی و دکتر نجمی و دکتر فیض بخش و دکتر مشایخی داده‌ام که به اندازه‌ی یک دانشجوی کوچکی که سالها از آن فضا و آموزش‌هایش استفاده کرده، به اندازه‌ی توانم کمک کنم.

      • محمد گفت:

        محمدرضا عزیزی که مثل برادر دوسش دارم بازم سلام
        بی صبرانه منتظر حضورت هستیم.
        البته شک ندارم کلاسات تعاملی خواهد بود و شکل یک طرفه نخواهد داشت…به همین دلیل اشتیاقم بیشتره.;-)
        مرسی که وقت گذاشتی و جواب دادی

      • آیدا2 گفت:

        البته بچه های شریف باید خیلی بیشتر از این باید امکانات داشته باشن ولی شاید مردم عادی بیشتر به این امکانات نیاز داشته باشن البته ممکنه اون بچه ها رو زیر ساختهای کشورمون ببینیم و امیدوار باشیم در آینده تمام مردم ازطریق نگرش اونها به زندگی بتونن بهتر زندگی کنند ولی خیلی خوب بود اگر فقط ۴ ساعت در ماهتون رو به مردم عادی از طریق کلاس وقت میذاشتید البته پر واضحه که از طریق اینترنت این کارو به نحو احسن انجام میدید و وقت خودتون وقف مردم عادی کردین ولی دلم میخواهد همه مردم امکان تجربه ی کلاستون رو داشتن . البته من خودم اصلا از رفت و آمد در تهران اون هم در ترافیک و گرما خوشم نمیاید و هر وقت با خستگی سر کلاس میشینم متعجب میشم مگه استاد کجای درسو نمیتونسته آنلاین بگه و اگه فقط نهایتا سه جلسه حضوری کلاس تشکیل میشد کافی بود اما این مسءله در مورد کلاس شما خیلی فرق داره نمیدونم شاید مدل یادگیری من عجیبه! گاهی پیش خودم فکر میکنم این همه بچه های باشعور اینجا مطلب میذارن شاید یک دهمشون کلاس شرکت نکردن پس چطور اینقدر از نوشته های شما درک عمیق دارن که باعث میشه از خجالت اون ها خودم کمتر کامنت بذارم ولی برای من خیلی سخته بعضی از مطالبو سر کلاس یاد بگیرم در حالی که به سادگی میشد آنلاین یاد گرفت و بعضی از مطالبو نمیتونم آنلاین درک کنم . از نظر من آموزش مجازی و حقیقی جای همدیگر رو نمیتونن بگیرن اگر چه قاءدتا میباید سهم آموزش مجازی بیشتر از حقیقی باشد.
        البته ببخشید گفته بودید راجب این مسءله حرف نزنیم

        • امید گفت:

          آیدا۲
          من با تقسیم بندیت مشکل دارم. اینکه دانشجویان شریف را شایسته آموزش بیشتر و استفاده از امکانات بالاتر میدانی، ابتدای تضاد و خودبزرک بینی است و هیچ کس تضمین نکرده و ندیده که تمامی آنها افرادی اثرگذار در جامعه باشند. محمدرضا که به قول خود شانس آن را داشت که کمتر در دانشگاه باشد، کار و دانش را با هم تجربه کردو گرفتار برچسب های بی اساسی که جامعه به این دانشگاه و برخی دیگر می دهد، نشد.حال انبوه مردم عادی باید چشم به دست این اندک بوده تا زندگی آنها را متحول کنند.
          یک نظر کاملاً شخصی: ابتدا خود را باور کن ، پس از آن اگر هدفت دانستن باشد به هر طریق و هر راهی به هدفت می رسی و روزی خود منشا اثر می شوی.

          • آيدا2 گفت:

            اميد
            ۱- به نظرم خيلي واضح هست كه نخبگان يك جامعه سالم شايسته امكانات بالاتر باشند .كشورهاي ديگر نه تنها براي نخبگان خودشان بلكه براي نخبگان ديگر كشورها هم سرمايه گذاري ميكنند و اين نخبگان در سرزمين غريب از مزاياي بيشتري نسبت به شهروندان آن كشور دارند (البته خودم هيچ مشكلي با مهاجرت آنها به خارج ندارم و اتفاقاً از مهاجرت آنها خوشحال هم ميشوم)
            ۲- من نگفتم تمام آنها افراد اثرگذار ميشوند شايد يكصدم آنها اثر گذار شوند.
            ۳- آنها نخبه هستند و اين برچسب ، بي اساس نيست.

          • هومن کلبادی گفت:

            امیدجان و آیدا۲ عزیز سلام
            با احترام به نظر هر دوی شما عزیزان
            فکر میکنم آیدا جان از دید یک دانشجوی نخبه و از این زاویه که در مملکت ما واقعاٌ به این قشر بی محبتی و بی توجهی میشه به مسئله نگاه کردن و منظورشون انحصار امکانات نبوده و صرفاٌ گله از کم توجهی و بها ندادن به این گروه باشه و به نوعی به نمایندگی از طرف دانشجویان نخبۀ شریف از این بی عدالتی گله کردن . محمد عزیز شما هم حق دارید چون بعضی از تبعیض ها در میان دانشجویان و دانشگاهیان آزار دهنده هست به خصوص وقتی حالت افراطی داشته باشن . ولی انصافاٌ بسیاری از نخبگان علمی کشور به دلیل همین کم توجهی ها و بی توجهی ها ، جلای وطن گفتند و کشور رو از وجود خودشون محروم کردند و کمتر افرادی مثل محمدرضای عزیز و با آرمان تغییر کشور و خدمت به همۀ مردم ، حتی با وجود بهترین شرایط و امکانات در بیرون از کشور ، می مونند و تلاش میکنند که شرایط رو تغییر بدهند .
            در نهایت کاش با سعۀ صدر بیشتری نظرات هم رو بخونیم و خودمون رو به جای دوستانمون بگذاریم . شاید اینطوری به قول محمدرضای عزیز به جای اینکه همه چیز رو سیاه و سفید ببینیم ، اونها رو خاکستری ببینیم

          • آيدا2 گفت:

            مطمئنا تبعيض مورد پسند نيست ولي با كمبود امكانات چاره اي جز تخصيص بهينه آن نيست .
            در ضمن من فارغ التحصيل دانشگاه آزاد هستم.

          • هومن کلبادی گفت:

            آیدا۲ عزیز
            ممنون که با اینکه مثل من دانشگاه آزادی هستید ، از بچه های شریف و کمبودهاشون دفاع کردید و اونها رو مستحق توجه بیشتر دونستید .
            شاد باشید دوست ما

          • امید گفت:

            دوستان عزیز،
            در نوشته بالا به وضوح اشاره شده که محمدرضا مصمم است “تغییرات مثبتی را در حوزه آموزش دانش و مهارت و توسعه نگرش” ایجاد کند. او به فکر نجات خود از این جهنم ، که هیچ امکانی در اختیارش نگذاشته نیست! می توان شرایط را به نفع خود و البته دیگران تغییر داد. بستگی به این دارد که زندگی آرام و بی دغدغه را انتخاب کنند و هر از گاهی در گوشه ای از دنیا آوازه توانمندی ایشان زا بشنویم و در اوج فلاکت!!! به این دانشمندان ایرانی افتخار کنیم .بسیارند نابغه هایی که به کشور خود ادای دین می کنند و برای همیشه جلای وطن نکردند. دکتر سمیعی ، دکتر حسابی ، شجریان ، لطفی و بسیاری دیگر .
            اگر شما ، بزرگوارانه نوابغ کشور را در طبق اخلاص می گذارید و تقدیم دیگران می کنید، ما با خست تمام تلاش می کنیم شرایط بهتر را خود برایشان فراهم کنیم.

          • آيدا2 گفت:

            به راستي چه كسي ميتواند بگويد كدام وظيفه مهمتر است ؟ چنين موقعيت هايي در زندگي فراوانند. جمعي از دوستانم دور هم جمع شده بودند و گفتگو مي كردند . يكي از آنها تصميم گرفته بود به كشور ديگر مهاجرت كند . منطق او اين بود : عليرغم هوش ، استعداد و پشتكار خوبي كه داشت ساختار اداري كشور به گونه اي نبود كه او بتواند همه ي استعدادها ي خود را شكوفا كند . مثل كاشتن بذر در يك زمين نا مناسب طبعاً محصول چندان قابل توجه نخواهد بود . او مطمئن بود كه با مهاجرت از كشور امكان بيشتري براي تحقيق و پژوهش خواهد داشت . با اين كار هم خود را از دفن شدن رويا ها و و توانايي هايش نجات داده بود و هم كار بزرگتري در عرصه جهاني انجام داده بود ، كاري كه ثمره اش به اين كشور نيز باز ميگشت .
            اما دوست ديگرم منطق ديگري داشت . او اعتقاد داشت : ” در كوير خود ماندن و روييدن هنر است” . او ميگفت : ” كي ميتونه جز من و تو درد ما رو چاره كنه ؟” . نظر دوستم اين بود كه ” اگر فكر مي كني اين زمين نامناسب است و تو با استعداد و توانمند هستي چرا فكر نمي كني كه تو را با همه ي اين توانمنديها ، در اينجا گذاشته اند تا استعدادت را براي اصلاح اين زمين صرف كني . تو ميروي ، من هم بروم ، خيلي هاي ديگر هم بروند ، چه اتفاقي مي افتد ؟؟ حاصلخيزي زمين روز به روز كمتر ميشود و ميليون ها بذر ديگر هم تلف ميشوند . چرا فكر نمي كني فشاري كه روي تو مي آيد يك اقدام برنامه ريزي شده است براي اينكه بگذاري و بروي و تو با رفتنت به همانها كمك مي كني كه دشمن روياهاي تو هستند؟! تو با رفتن مقاله هاي زيادي دستاوردهاي بزرگي خواهي داشت ، جوايز ارزنده اي خواهي گرفت و دهها كار ارزشمند انجام خواهي داد ، اما با ماندنت ، فقط با حضورت ، دلگرمي هزاران نفر خواهي بود ، هنگامي كه نا اميد و مايوس مي شوند و مي خواهند بگويند اين باغ ديگر ميوه نمي دهد به ياد تو و امثال تو مي افتند وگرماي اميد را در خود مي يابند ! اگر چه جاه آبي كه در ميان كوير قرار دارد به رستن باغي كمك نمي كند اما تشنگان زيادي را نجات مي دهد ! آيا نجات چندين تشنه ، كمتر از فروش چند بار ميوه ارزش دارد؟” دوست ديگري موافق نظرات اين يكي نبود . او مثال جالبي زد : ” هنگامي كه پروفسور عبدالاسلام فيزيكدان پاكستاني تحصيلات خود را در انگلستان به پايان رساند به پاكستان برگشت . اما به جاي اينكه امكانات پژوهش هاي بيشتر را در اختيارش بگذارند به او دو پست در دانشگاه پيشنهاد كردند . يكي رياست خوابگاه هاي دانشجويان و ديگري مديريت ورزش دانشگاه ! طبيعي است كه پرفسور عبدالاسلام هيچ كدام را متناسب با توانايي ها و و علايق خود نديد و از همه مهمتر چشمش آب نمي خورد در پاكستان بتواند كار بزرگي انجام دهد. بنابراين مجدداً به انگلستان بازگشت . فكر ميكنيد اگر پرفسور عبدالاسلام مديريت خوابگاه هاي دانشجويي را قبول مي كرد مي توانست جايزه ي نوبل فيزيك را دريافت كند ؟ ”
            دوست ديگري نظر كاملاً‌متفاوتي داشت ، او مي گفت : ” تمام جانداران بر اساس تنازع بقا زندگي مي كنند . همه براي بقاي بهتر و طولاني تر با يكديگر به رقابت مي پردازند . نتيجه اين رقابت به نفع قوي ترهاست . در ابتدا اين قانون بي رحمانه به نظر مي رسد اما وقتي سير اين قانون را نگاه مي كنيم ميبينيم اين قانون باعث ميشود گونه هاي ضعيف ، رنجور ، كم هوش و كم قدرت از بين بروند و گونه هاي با هوش و قوي باقي بمانند . برايند اين رقابت به نفع قوي ها نيست بلكه به نفع حيات است . حيات پوياتر و مقاومتر ميشود.
            در عرصه زندگي انسانها هم اين قانون وجود دارد. باهوشترها و توانمندترها در كانون هاي خاصي از جهان تجمع مي يابند بنابراين كانون هاي ديگري در دنيا روز به روز تراكم كمتري از باهوش ها و توانمندها خواهد داشت در نتيجه هنجارهاي اين كانون ها توسط اكثريتي وضع ميشود كه هوش و توانايي هاي كمتري دارند و اين هنجارها براي گروه با هوش و توانمند قابل پذيش نخواهند بود.
            در نتيجه روند مهاجرت به كانون هاي خاص پرانرژي سرعت ميگيرد. حاص اين جريان تصاعدي در درازمدت چه بود؟چهان به دو كانون قدرتمند و ضعيف تقسيم خواهد شد . تفاوت بين اين دوقطب آن قدر زياد است كه قطب ضعيف به طور طبيعي چشم به سوي قطب قوي خواهد داشت . آن وقت قطب قوي بدون تلاش زياد و فقط با صدور دستورالعمل هنجارهايي هنجارهاي جديد و سبك زندگي جديد را به قطب ضعيف هم توصيه خواهد كرد و آن ها هم بدون كشمكش آن را خواهند پذيرفت بنابراين به جاي ماندن و مقاومت كردن در كوير با اين جريان طبيعي همگام شويد . اين كار طبيعي تر است و در نتيجه آرامتر و راحتر انجام ميشود.”
            وقتي دوستانم در مورد اينكه كدام وظيفه ي بزرگتري است مشغول كشمكش بودند ، يكي از دوستان نظراتي را عنوان كرد كه مثل آب سردي آتش وظيفه شناسي ما را فرو نشاند . او گفت : ” هيچ كدام شما كتاب بار هستي ميلان كندرا را خوانده ايد ؟ ميلان كندرا “نويسنده چك” زندگي را خيلي موشكافانه تجزيه تحليل ميكند . اسم اصلي اين كتاب :” سبكي تحمل ناپذير هستي ” است كه در ترجمه فارسي عنوانش عوض شده است . ميلان كندرا از ما مپرسد : چه كسي گفته است كه ما در اين دنيا وظيفه اي داريم؟ دنيا بسيار بزرگتر و عظيمتر از آن است كه چشم انتظار تصميمات و برنامه هاي ما باشد ! دنيا در يك سناريوي بزرگ چند ميليارد ساله مسير خود را طي ميكند و تمام طول عمر بشريت بر اين كره ي خاكي در مقابل عمر هستي بسيار كوتاهتر از زمان يك عطسه در مقابل طول عمر يك انسان است . با اين وجود ما ، بعنوان بخش فوق العاده كوچكي از اين عطسه ي كوتاه خيال ميكنيم در مقابل هستي با همه عظمتش وظيفه اي داريم .
            ما تحمل اين را نداريم كه بپذيريم هستي نه تنها باري بر دوش ما نگذاشته است كه به ما يك فرصت داده است . فرصتي كه ما با هم بودن را تجربه كنيم و به قول خيام از نيستي كنون چو هستي خوش باش . پس به جاي اينكه به فكر انجام يك وظيفه ي جهاني و تاريخي باشيد ببينيد چه انتخاب هايي در زندگي كمك تان مي كند كه اين فرصت را خوشتر بگذرانيد.”
            با اين نگاه جديد ، بازي ذهن هارا از اين سوال كه اين وظيفه مهمتر است يا آن ، به يك سوال ديگر كشاند ، زندگي يك وظيفه است يا يك تكليف ؟
            خيام اينگونه مي انديشد :
            اين عمر چو سر رسد چه بغداد و چه بلخ پيمانه چو سر شود چه شيرين و چه تلخ
            خوش باش كه بعد از من تو ماه ب از سلخ به غره آيد از غره به سلخ
            نوشته بالا بخشي از كتاب ده سوال بي جواب از دكتر سرگلزايي مي باشد.

          • امید گفت:

            “مسئولیت زاده توانایی نیست ، زاده آگاهی است و زاده انسان بودن” علی معلم
            .
            .
            .
            https://www.youtube.com/watch?v=5rl66FOdTzs

          • کیان گفت:

            آیدا
            مرکز کارآفرینی دانشگاه شریف سمینارهای یک روزه ای داره که برای عموم آزاده.
            و البته ۸۰ % از بچه های خود دانشگاه شریف هستند و با هزینه دانشجویی.
            البته این دوره های آزاد رو با ارائه آقای شعبانعلی ندیدم ولی این خوبی رو داره که ببینی اونها هم مثل همه ما هستند ، با موفقیت ها و ترسها و تردیدهای مشابه .
            فکر میکنم در بلند مدت EQ خیلی بیشتر از IQ در زندگی آدمها موثر باشه.
            و البته من بعنوان کسی که در کلاسهای آقای شعبانعلی حضور داشتم باید اعتراف کنم که آشنایی و حضور در کلاسهای ایشون و به مراتب تاثیر بیشتری روی نگرش من داشته تا متمم و البته من به شخصه فایل های صوتی رو هم به مکتوبات ترجیح میدم و اما میپذیرم که تنها راه ممکن برای نشر افکار با توجه به تعداد متقاضی همونطور که خودشون گفتند آموزش دیجیتال است.

  • حمزه دهنوی گفت:

    سلام رضاجان و دوستانه خوبم در این سایت
    رضا جان چندین بار از تو بین دوستام و در دانشگاه حرف زدم و از خوبی هات گفتم
    با مهندسی که تازه شرکت زده تا دکتری که شرکت عمرانی جا افتاده ای تو مشهد داره
    اکثرا نمیدونم چرا نمیشناسنت
    خوب یک همایش و سمینار تو مشهد بذار
    اصلا خودم همه ی کاراشو برات درست میکنم
    فک کنم از نوشته های قبلیت یادمه یکبار اومدی
    اما من اونجا باهات اشنا نشده بودم

    • حمزه عزیز.
      من کلاً خیلی مشهد اومدم. به عنوان سمینار یکی دو بار.
      اما سالهای ۸۲ تا ۸۵ به خاطر کارهای مترو مشهد، ماهها در اونجا مقیم بودم. قسمت‌هایی از کابل‌کشی مترو بلوار وکیل آباد رو خودم انجام دادم. در شبهای زمستانی آن سالها که یادمه یک بار رکورد سرمای هوا رو تجربه کردیم و منفی ۲۷ درجه! که وقتی پامون مدتی روی سبد فلزی در ارتفاع ۶ متری تکون نمی‌خورد به کف سبد می‌چسبید!
      به هر حال… می‌خوام بگم مشهد برای من با خیلی از شهرهای دیگه فرق داره. اگر چه از شهرهای زیادی در ایران و برخی کشورهای دیگر، خاطره های مشابه دارم.

      در خصوص سمینار.
      واقعیت اینه که منم دوست دارم سمینار برگزار کنم. اما هم مشکل محدودیت وقت خیلی جدیه و من الان در هفته حداکثر یک سمینار میگذارم – که خیلی‌هاش هم سازمانیه و عمومی نیست – هم اینکه احساسم اینه که فضای وب هم فضای بدی نیست. آدمها می‌تونن آشنا بشن.

      شاید کمی زمان ببره. اما بد هم نیست. در سمینار برگزارکننده باید به سراغ مردم بره و اصرار کنه که سمینار مفیده و سخنران مفیده و … و بعد هم مخاطب در موضع ارزیابی میاد.
      فضای وب، تعادل قدرت بهتری رو ایجاد می‌کنه. کسی که محتوایی داره اون رو عرضه می‌کنه و کنار می‌نشینه و مجبور نیست که وقت برای متقاعد کردن مخاطب بگذاره. مخاطب دیر یا زود، محتوای ارزشمند رو پیدا می‌کنه و خودش پیگیری می‌کنه.
      اینی که بهت می‌گم خیلی خیلی شخصیه حمزه عزیزم.
      راستش من اونقدر در طول یک دو دهه اخیر، به دلایل مختلف از فروشندگی کنار خیابان تا محافل سطح بالای سیاسی و اقتصادی کشور، مجبور شده‌ام که برای اثبات و شفاف‌سازی حرفهای خودم تلاش کنم که دیگه الان خسته و بازنشسته شده‌ام.
      وب این فرصت رو می‌ده که حرف بزنم و برم. سمینار، من یا دوستانم رو وادار می‌کنه در مقام اثبات ارزشمندی خودمون و حرفهامون بر بیاییم که کمی برای من سخته.
      در عین حال، هنوز هم همونطور که می‌بینی در تهران و شهرهای دیگه، گاه و بیگاه سمینار می‌گذارم و مطمئن هستم که دیر یا زود به مشهد هم سر می‌زنم 🙂
      اگ چیزی که من و دوستانم رو مجبور کنه بخواهیم خودمون رو به دیگران اثبات کنیم،

  • من گفت:

    مرسی برامون نوشتین
    امیدوارم در برنامه ای در پیش دارین موفق باشین

  • علی گفت:

    سلام
    (فقط می خوام درد دل کنم البته مجازید طبق قوانین سایت به جرم ناامید کردن خوانندگان اجازه ثبت و دیده شدن ندید اما خوبیش اینه که حداقل خالی می شم)
    شاید تو کل متن بالا ،قسمت پی نوشت و گپ زدن من رو به یاد اولین روز اشنایم با محمد رضا انداخت، انگار همین دیروز بود که خسته از کار روزانه توراه برگشت به خونه بودم، که صدای پر انرژی مردی رو از رادیو ماشین شنیدم که در مورد مدیریت کسب و کار صحبت می کرد واینکه تو دنیا خیلی ها که موسیقی گوش میدن ،نمی دونن یک نفر واسه اینکه اونا صدای با کیفیتی رو بشنون عمرش رو پای تنظیم ضبط و باند گذاشتن .
    اون موقع من چند طرح تو زمینه برندینگ محصولات روانکار داشتم که بیش از ده بار به شرکت های تولید کننده ارائه کردم که داستان داره ،داستان های که واسم در حد افسانه و توهم شده تا واقعیت و خاطره
    تهش این شد که چند تا طرحم رو بدون اجازم اجرا کردن و گفتن دم خودمون گرم که زرنگیم،خلاصه اینکه با اشنا شدن با محمدرضا ،چنان انرژی گرفتم که می خواستم صنعت محصولات روانکار رو نجات بدم
    ۷ سال متصدی انبار لوازم فنی یه شرکت تولید کننده روغن موتور بودن و سر کله زدن با انواع پمپ،الکتروگیربکس،شفت،مکانیکاسیل و…حالم رو بد کرده بود ،من تخصصم تبلیغات وبازاریابی بود اما تو برندسازی خودم مونده بودم،تصمیمم رو گرفتم چند ماه خواب و خوراک رو بر خودم حروم کردم،نمی دونم شایدم داشتم ادای بی خوابی بزرگان کارافرینی تو روزگار فلاکت رو در می اوردم. خلاصه نتیجه کارم شد یه پلان و ارائه کردن به کل شرکت های فعال تو نمایشگاه نفت و نتیجه یه چیز بود حداقل تو قبول کردن من ، بهترین کیفت برای گوش دادن به صدای موسیقی معنا نداره،حتی اگه تو بهترین باشی و بهترین محصول صوتی رو تولید کنی که کیفیتش صداش تک باشه ،صداش صدای نیست که با گوش سازگار باشه چون عادت به شنیدن صدای باکیفت ندارم. تو کار من یه سری دوزمی خواستن وشایدم نهایت یه مونتاژکار
    ناامید نشدم و نخواهم شد، می خوام برگردم گوشه انبار و با لوازمی که برندش ای بی بی،بوش،زیمنس،اس کا اف و …سر کله بزنم وبشگه های ادتیو چینی رو امار بگیرم و به مهندس های نگاه کنم که با یه مشاور المانی در مورد فوتبال صحبت میکنن بالا سر دستگاه های بلندینگ و اون ادامه توضیحش در مورد دستگاه رو میده و نه فوتبال.
    می خوام دیگه موسیقی گوش نکنم که دو سر ماجرا نباشم.
    خداحافظ

    • سلام علی جان.
      شاید اون روز که من قصه «ضبط و موسیقی» رو گفتم. و گفتم که: بعضی‌ها زندگیشون رو در اتاق‌های کالیبراسیون، شبانه‌روزی می‌گذرانند تا نوای با کیفیتی از موسیقی به گوش دیگران برسد.
      و بعضی‌ها، فقط کارشان شنیدن است. و گروه اول، هرگز فرصت نمی‌کنند که آرام و بی‌تنش به موسیقی گوش بدهند – و اگر هم فرصت کنند، تمرکز آنها به خاطر توجه به کیفیت کالیبراسیون سیستم صوتی، به هم می‌خورد! – و گروه دوم هرگز فرصت نمی‌کنند به گروه اول فکر کنند و زندگی متعادل و لذت‌بخش خود را ادامه می‌دهند…

      آن روز یادم رفت – یا شاید فرصت نشد – که از گروه سومی بگویم که سرمایه‌گذاری می‌کنند و گروه اول را استخدام میکنند تا محصولات خوب تولید شود و آن را به گروه دوم می‌فروشند.
      جالب اینجاست که این گروه سوم، نه کالیبراسیون می‌داند و نه حوصله گوش دادن به موسیقی دارد. تعطیلاتش را در سواحل دریای اژه یا کارائیب یا اقیانوس هند، حمام آفتاب می‌گیرد و به نوای طبیعی آب گوش می‌دهد!

      بسیاری از کارهایی که ما برای کمک به برندها و شرکت‌ها و سازمانها می‌کنیم، نتایج مادی برای خودمان نخواهد داشت. فقط حس و حال خوبی به ما می‌دهد که تاثیری هر چند کوچک، بر دنیای اطراف خود داشته‌ایم.

      این خیلی خیلی شخصی است.
      من گاهی دوازده شب یا یک نیمه شب، ماشین رو برمی‌دارم و چرخی در خیابان‌های تهران می‌زنم. دیدن بیلبوردها، لوگوی شرکت‌ها، چراغ‌هایی که بر بالای بامهای ساختمانها، روشن و خاموش می‌شوند، ساختمان‌های عظیم، دیدن اونها من رو آروم می‌کنه. به خیلی از اونها به اندازه توانم کمک کردم. گاهی کوچک. گاهی بزرگ. گاهی بی‌خاصیت. گاهی مفید. یک نوع احساس لذت مالکیت معنوی است که طعمی عجیب و شوقی عمیق دارد. مالکیتی که «ثبت شرکت‌ها» نمی‌تواند ثبتش کند و اوراق سهامداری نمی‌توانند انکارش کنند و به هیچ وجه از لذت مالکیت فیزیکی کمتر نیست.
      مگر اینکه بگویی محمدرضا. تو دلت رو خوش کرده‌ای. لذت واقعی وقتی است که مازراتی سوار باشی و در خیابان بچرخی و از دیدن ازدحام نور و رنگ شبانه، لذت ببری.
      برای من اینطور نیست.
      اما اگر کسی از خوانندگان من، این نوع لذت را در آن نوع ماشین دوست دارد، فکر کنم، بهتر است به جای گروه کالیبراسیون یا گروه مشتریان شنونده، گروه سرمایه‌گذار را انتخاب کند!

      ممکنه آدم بگه خوب من که پول ندارم و اصلاً راه ورود به دنیای این جور آدمها برای ما بسته است و …
      که من خیلی نمی‌فهمم.

      کسانی که می‌گن ما ایده داریم و پول نداریم، «بلد نیستند» ایده‌ رو به اندازه‌ی سرمایه‌شون کوچیک کنند.
      میگه من می‌خوام یک رستوران بزنم و غذای عجیب و غریب بدم و … حساب کردم یک میلیارد تومن داشتم الان می‌تونستم این کار رو …
      این آدم وقتی می‌تونه موفق باشه که ایده‌اش رو با پانصد هزار تومن در مقیاس خیلی خرد اجرا کنه و بعد با درآمدش در مقیاس بزرگتر کار کنه.
      اساساً هر کسی می‌تونه با چند میلیارد پول ایده‌های خوب کاری داشته باشه.
      کارآفرینی و هنر خلق ثروت اینه که اون ایده رو خرد کنه و یک مدل خیلی کوچکتر طراحی کنه که اون ایده بتونه داخلش رشد کنه و بزرگ شه.
      جواب این معمای سخت رو هم از کسی نمی‌شه پرسید. هر کس باید خودش پیدا کنه. چون تمام راز خلق ثروت همینه
      (می‌گم خلق ثروت. چون راز خلق پول، دزدی و رشوه گرفتنه. خیلی هم راحته)

  • سیامک گفت:

    اوایل‏ ‏که‏ ‏با‏ ‏استاد‏ ‏شعبانعلی‏ ‏در‏ ‏رادی‏ ‏اشنا‏ ‏شدم.اولین‏ ‏چیزی‏ ‏که‏ ‏فهمیدم‏ ‏این‏ ‏بود‏ ‏که‏ ‏۳۵ ساله‏ ‏که‏ ‏زبون‏ ‏باز‏ ‏کردم‏ ‏ولی‏ ‏مذاکره‏ ‏و‏ ‏گفتگ‏ ‏رو‏ ‏بلد‏ ‏نیستم.‏ ‏خلاصه‏ ‏بگم‏ ‏با‏ ‏شور‏ ‏و‏ ‏شوق‏ ‏زیاد‏ ‏‏ ‏مشغول‏ ‏دانلود‏ ‏کردن‏ ‏و‏ ‏مطا‏لعه‏ ‏و‏ ‏گوش‏ ‏دادن‏ ‏‏ ‏به‏ ‏صحبتهای‏ ‏استاد‏ ‏در‏ ‏باب‏ ‏مذاکره‏ ‏شدم‏ ‏و‏ ‏همش‏ ‏افسو‏ س‏ ‏می‏ خوردم‏ ‏که‏ ‏چرا‏ ‏دیر‏ ‏با‏ ‏استاد‏ ‏اشنا‏ ‏شدم‏ ‏و‏ ‏پی‏ ‏بردم‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏باب‏ ‏مذاکره‏ ‏چقدر‏ ‏جاهلم.چند‏ ‏ماه‏ ‏گذش‏ ‏بعد‏ ‏گوش‏ ‏دادن‏ ‏وسواس‏ ‏گونه‏ ‏فایلهای‏ ‏صوتی‏ ‏استاد‏ ‏ارام‏ ‏‏ ‏ارا‏ ‏م‏ ‏این‏ ‏توهم‏ ‏به‏ ‏سراغم‏ ‏اومد‏ ‏که‏ ‏الان‏ ‏دیگه‏ ‏خدای‏ ‏مذاکر‏ ‏من‏ ‏هستم‏ ‏و‏ ‏اگر‏ ‏اقای‏ ‏شعبانعلی‏ ‏از‏ ‏علم‏ ‏من‏ ‏استفاده‏ ‏کنه‏ ‏می‏ ‏تونه‏ ‏بیشتر‏ ‏پیشرفت‏ ‏کنه.سرتون‏ ‏درد‏ ‏نیارم‏ ‏عزیزان‏ ‏من‏ ‏چنان‏ ‏توهمی‏ ‏برداشته‏ ‏بودم‏ ‏که‏ ‏خیال‏ ‏میکردم‏ ‏اگر‏ ‏بجای‏ ‏اقای‏ ‏ظریف‏ ‏من‏ ‏و‏ ‏بفرستن‏ ‏واسه‏ ‏مذاکره‏ ‏با‏ ‏تسلطی‏ ‏که‏ ‏به‏ ‏علم‏ ‏مذاکره‏ ‏دارم‏ ‏ظرف‏ ‏نیم‏ ‏ساعت‏ ‏سر‏ ‏و‏ ‏ته‏ ‏بحران‏ ‏هسته‏ ‏ای‏ ‏رو‏ ‏هم‏ ‏میارم‏ ‏.پشت‏ ‏بندش‏ ‏چنان‏ ‏‏ ‏غرب‏ ‏رو‏ ‏با‏ ‏فنون‏ ‏مذاکره‏ ‏میپیچونم‏ ‏که‏ ‏تمام‏ ‏نیروگاهاشونو‏ ‏جمع‏ ‏میکنن‏ ‏بجاش‏ ‏‏ ‏مغازه‏ ‏فلافلی‏ ‏میزنن.‏ ‏سر‏ ‏تونو‏ ‏درد‏ ‏نیارم‏ ‏یه‏ ‏روز‏ ‏صبح‏ ‏طبق‏ ‏معمول‏ ‏هر‏ ‏جمعه‏ ‏پسرم‏ ‏که‏ ‏۲‏ ‏سال‏ ‏و‏ ‏۵ ماهشه‏ ‏اومد‏ ‏بیدارم‏ ‏کرد‏ ‏تا‏ ‏باهاش‏ ‏بازی‏ ‏کنم‏ ‏منم‏ ‏که‏ ‏خوابم‏ ‏میومد‏ ‏و‏ ‏تمایلی‏ ‏به‏ ‏خروج‏ ‏ارادی‏ ‏و‏ ‏اگاهانه‏ ‏از‏ ‏تختخواب‏ ‏و‏ ‏نداشتم‏ ‏سعی‏ ‏کردم‏ ‏با‏ ‏اخرین‏ ‏و‏ ‏نداشتم‏ ‏سعی‏ ‏کردم‏ ‏با‏ ‏اخرین‏ ‏فنون‏ ‏مدرن‏ ‏مذاکره‏ ‏شکستش‏ ‏بدم‏ ‏و‏ ‏بدون‏ ‏دادن‏ ‏هیچ‏ ‏امتیازی‏ ‏به‏ ‏‏اقا‏ ‏‏”‏کارن‏”‏‏ ‏همچنان‏ ‏از‏ ‏خوابیدن‏ ‏در‏ ‏روز‏ ‏جمعه‏ ‏لذت‏ ‏ببرم.اما‏ ‏همینکه‏ ‏درخواست‏ ‏اولش‏ ‏برای‏ ‏بیرون‏ ‏کشیدن‏ ‏من‏ ‏از‏ ‏رختخواب‏ ‏با‏ ‏جواب‏ ‏منطقی‏ ‏و‏ ‏فیلسوفانه‏ ‏من‏ ‏با‏ ‏شکست‏ ‏مواجه‏ ‏شد‏ ‏بی‏ ‏معطلی‏ ‏صورتم‏ ‏محکم‏ ‏بوسید‏ ‏گفت‏ ‏:بابا‏ ‏بیدار‏ ‏شو‏ ‏دیگه‏ ‏بیا‏ ‏بازی‏ ‏کنیم.فقط‏ ‏میتونم‏ ‏اینو‏ ‏بگم‏ ‏وقتی‏ ‏‏ ‏بخودم‏ ‏اومدم‏ ‏دیدم‏ ‏چهاردست‏ ‏و‏ ‏پا‏ ‏وسط‏ ‏پذیرایی‏ ‏دارم‏ ‏نبالش‏ ‏میکنم‏ ‏و‏ ‏واق‏ ‏واق‏ ‏میکنم.منی‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏باره‏ ‏مذاکره‏ ‏کلی‏ ‏حرف‏ ‏برای‏ ‏گفتن‏ ‏داشتم‏ ‏از‏ ‏یه‏ ‏پسر‏ ‏فسقلی‏ ‏شکست‏ ‏خوردم.هرچند‏ ‏یک‏ ‏امتیاز‏ ‏معنوی‏ ‏ـلذت‏ ‏بازی‏ ‏با‏ ‏فرزندـرو‏ ‏بدست‏ ‏اوردم‏ ‏ولی‏ ‏فهمیدم‏ ‏هنوز‏ ‏اندر‏ ‏خم‏ ‏یک‏ ‏کوچه‏ ‏ام.این‏ ‏مطلب‏ ‏‏ ‏روجهت‏ ‏انبساط‏ ‏خاطر‏ ‏استاد‏ ‏عزیزم‏ ‏نوشتم‏ ‏و‏ ‏همچنین‏ ‏دوستان‏ ‏‏ ‏همراهان‏ ‏گلم‏ ‏.هدفم‏ ‏اول‏ ‏خندون‏ ‏شما‏ ‏بودبعدش‏ ‏اگه‏ ‏خوب‏ ‏دقت‏ ‏کنید‏ ‏چند‏ ‏نکته‏ ‏جدی‏ ‏درباره‏ ‏مذاکره‏ ‏درش‏ ‏نهفته‏ ‏بود.در‏ ‏پایان‏ ‏تشکر‏ ‏و‏ ‏خسته‏ ‏نباشید‏ ‏به‏ ‏استاد‏ ‏شعانعلی‏ ‏که‏ ‏تاثیر‏ ‏اموزشهاش‏ ‏رو‏ ‏در‏ ‏این‏ ‏مدت‏ ‏کوتاه‏ ‏هم‏ ‏در‏ ‏کارم‏ ‏دیدم‏ ‏هم‏ ‏در‏ ‏خانواده.پیامم‏ ‏به‏ ‏استاداینه‏ ‏که‏ ‏شاد‏ ‏باش‏ ‏و‏ ‏استوارکهراه‏ ‏درست‏ ‏و‏ ‏اثرگذاری‏ ‏رو‏ ‏انتخاب‏ ‏کردید.پایدار‏ ‏باشید

  • کیانوش گفت:

    خونه ت آباد و آبادتر محمد رضا شعبانعلی عزیز
    امروز صبح زود که داشتم باغچه حیاط رو آبپاشی می کردم در فکرشما بودم… ماشاالله باغچه خونت چقدر گلهای زیبا و خوشبویی داره
    و ماشاالله درخت های خونه ت چقدر میوه های معرفت و شناخت داره و ماشاالله خونت چقدرسرسبز وآرامش بخشه وپر خیر و برکت
    وماشاالله چقدر دیگ غذا های روحی رایگان توی حیاطت روآتیش زحمت های تو گرم و آماده اند ……
    واینکه مجوز هفت سنگ و طناب بازی و گرگم به هوا و عمو زنجیر باف رو هم بهمون دادی ممنون
    و اینکه چی بنویسم که بدونی از اینکه یکی از دوستان مجازی ات اینقدر ازت ممنونه و قدرت و می دونه و آرزوی آرامش و شادی تو داره
    و اینکه چی بنویسم که همان طوری که داری جدی کامنت هارو می خونی لبخند بزنی و خوش حال شی ؟؟؟؟؟؟؟
    بهترین صاحب خونه عزیز سقفت مستدام

  • علیرضا داداشی گفت:

    سلام به هرکی تو این خونه ست.
    من برای کامنت هر پست روشی دارم. اینبار احساس کردم باید بگذارم اول جوونترها صحبت کنن تا حسم بیاد بیرون. امیدوارم اومده باشه.
    معتقدم وقتی کار خوب بکنیم نتیجه ی خوبی به سمتمون بر می گرده حتی اگه دعامون نکنند. همینطور نتبجه ی بدی، بدی است حتی اگه نفرینمون نکنند.
    میخوام بگم مطمینم در حق کس یا کسانی خوبی کرده ام که امروز نتیجه ش حضورم تو این خونه ست. دعای خیر پشت سرم بوده حتما.
    من اینستاگرام رو خیلی دوست دارم. میدونید ، محمدرضا شعبانعلی ای که تو متمم دات او آر جی خیلی جدی و عالمانه بحث می کنه و با تمرینات ظاهرا ساده حتی شده گاهی نصف روز گاهی بیشتر منو به فکر برده تا بتونم جواب تمرینش رو بدم، مجمدرضا شعبانعلی ای که تو شعبانعلی دات کام خیلی حرفه ای -ولی به قول خودش معمولی-حرف می زنه و بحث های چالش برانگیز می کنه، تو اینستاگرام، یه جورای دیگه ست. میدونید لایکهاش با اسم خودش برامون ثبت میشه. اونجا می تونیم ببینیم که با دوستاش رفته رستوران و پارک و هتل . می تونیم ببینیم که داره ازشون پذیرایی می کنه. می بینیم که رو مبل اتاق دوستش خوابش برده و یه دست غیبی !اونجا یا تو خونه ی شخصیش ازش عکس انداخته. اینا لذتبخشند. اونجا هم شعبانعلی به آدم متفاوته که از یه آدرس عکس گل و حیوون ، اول صبحی عکس یه جوجه عقاب رو برات میفرسته که داره خمیازه می کشه. معلوم نیست کی پشت چشمای جوجه عقاب رو براش آرایش کرده. اونجا حس صمیمی تری داره.
    یه پیشنهاد: من همه جا، حداقل همه جاهای مرتبط با هم یه اسم کاربری مشابه دارم. کاش دوستان بپذیرند که اینجوری راحت تر همدیگه رو پیدا می کنیم.
    خانم مریم.ر که فکر کنم اونجا یه عدد ۱۱ هم پشت اسمت داری ، من دیروز پسرک خامه فروش رو هم اونجا رویت کردم.لطفش شامل حالم شده بود.
    این شعر حافظ تقدیم به استادی که نمی خوابد الا قلیلا:
    قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
    قرار چیست؟ صبوری کدام ؟ و خواب کجا؟
    برقرار باشی ای قرار برقراری ما.

    • مریم .ر گفت:

      سلام. چقدر خوب اینستاگرام رو توصیف کردین , و ممنون که خبر دادین همین الان رفتم اینستا و پسرک خامه فروش عزیز رو رویت کردم. 🙂

    • مهشید گفت:

      سلام به آقای علیرضا داداشی

      + ممنون بابت توصیف زیباتون

      با اجازتون می خواستم بیتی از حافظ که شعار کلاس حافظ پژوهی ما بود رو اضافه کنم که وصف حال آقا معلمه

      ” اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
      رهروی باید، جهانسوزی،نه خامی ،بی غمی”

    • طاهره جلیلی گفت:

      منم خیلی خوشحالم که یه سری دوستان رو روی اینستاگرم میتونم ببینم…. کاش بچه ها یکم واضحتر باشن با اسما و عکسای خودشون تا بتونیم روز سمینار همدیگرو ببینیم….

  • نرگس آزادی گفت:

    سلام محمد رضای عزیزم
    آخرین باری که توی این دنیای مجازی گپ زدیم شب یلدا بود یادش بخیر اینترنت خونه مشکل پیدا کرده بود سریع آژانس گرفتم و رفتم خونه آبجیم که مبادا تو آنلاین باشی و من این فرصت رو از دست بدم اونجا فهمیدم که چقدر به این خونه دلبسته شدم.
    وقتی توی پستت نوشتی که اینجا فرصتیه واسه گپ زدن غیر رسمی من با شما دلتنگ شدم دلم نیومد مثل اغلب اوقات خاموش و سرشار از فکر از کنار پستت رد شم اینجا،تو و این خونه که وعده گاه هر روز صبح من با شما و هم خونه ای های عزیزشه (سیمین الف – شهرزاد – بهاربهار – آزاده م – علیرضا داداشی -zoorba booda ، مهسا ، مهشید ، هومن کلبادی ، هیوا ،محسن رضایی و….) کلی برام ارزش داره
    ماه رمضونی هر سحر و افطارش از خدا میخوام که یاریم کنه و بتونم سمینار پیامها در مذاکره رو شرکت کنم.
    یاد این جمله جبران خلیل جبران افتادم که میگه : دوست شما همان دعای شماست که مستجاب شده است.
    محمد رضا تو دعای اجابت شده منی، خوشحالم که هستی

    • آزاده م گفت:

      نرگس جان سلام
      دیشب بعد افطار که این پست رو دیدم نمیدونی چقدر تند تند تایپ میکردم. فکر کردم مثل شب یلدا همه هستند.:) 😉
      برای همین درکت میکنم که چه حسی داشتی.
      عزیزم من خیلی خوشحالم که هستی و هستیم.
      جمله آخرت رو که یه حقیقت قشنگه، خیلی دوست دارم.:)

      • نرگس آزادی گفت:

        سلام آزاده عزیزم
        من صبح این پست رو دیدم یه جوری منو با خودش برد به شب یلدا و همون اشتیاقا دوباره تو دلم زنده شد
        آزاده بودنت و دیدنت توی این خونه مجازی خیلی برام با ارزشه و همیشه کامنتهات رو با اشتیاق میخونم
        منونم از لطفت منم دوستی تو رو که یه حقیقت قشنگه خیلی دوست دارم عزیز

    • هومن کلبادی گفت:

      نرگس جان سلام
      از ابراز لطفتون ممنونم . بی اختیار از خوندن کامنت زیباتون اشک شوق تو چشام جمع شد 🙂
      واقعاٌ من هم همین حس رو به دوستان و هم خونه ای های خوبم دارم و از وقتی با شماها و محمدرضای عزیزمون آشنا شدم ، زندگیم رنگ و بوی تازه ای به خودش گرفته و ممنونم که هستین .
      من معمولاٌ شبا ۳ یا ۴ ساعت می خوابیدم ولی الان به شوق سیر در این منزل تقریباٌ شبی ۱ یا ۲ ساعت میخوابم و خیلی هم خوشحالم که محمدرضای عزیز و شماها هستین . تک تک کامنت ها رو میخونم و تا جایی که عقلم میرسه و دلم یاری میکنه ، همدلی و همزبونی میکنم .
      امیدوارم هیچ اتفاق غیر منتظره ای من رو از شرکت در سمینار ۶ شهریور محروم نکنه که واقعاٌ دلم میسوزه 🙁
      مخلص همۀ همخونه ای های عزیز و صاحبخونۀ بی نظیرمون محمدرضای عزیز

      • بهاربهار گفت:

        نرگس عزیزم ، آقای کلبادی ، من هم بی صبرانه منتظر این اتفاق هستم.
        به شرط حیات انشاالله میام و امیدوارم هیچ اتفاق غیر منتظره ای من رو هم از شرکت در سمینار ۶ شهریور محروم نکنه که واقعاٌ دلم میسوزه .
        آقای کلبادی فرمودید که اگه برای سمینار اومدیم با نام کاربری که در اینجا حضور داریم بیایم که همدیگرو زودتر پیدا بکنیم.
        اگه قرار باشه با کارت شناسایی وارد بشیم من با نام بهار بهار خواهم آمد.

        • نرگس آزادی گفت:

          بهار عزیزم

        • هومن کلبادی گفت:

          بهاربهار جان سلام
          بی صبرانه در انتظار هستم و ما هم شما رو به بهاربهار میشناسیم دوستمون .
          به امید دیدار و با بهترین آرزوها

        • هومن کلبادی گفت:

          راستی بهاربهار عزیز یک چیز هم به عنوان شوخی میگم خدمتتون
          من همیشه به دوستانم که من رو آقای کلبادی خطاب میکنن میگم : ” آقای کلبادی بابام هستن ، من هومن هستم ” . اینم که جسارتاٌ اسمم رو کامل نوشتم به عنوان نام کاربری ، برای احترام به هومن های احتمالی بود که پیشکسوت من در این خونه محسوب میشدن که به جایگاهشون تعرض نشه 🙂
          سلامت ، ارام و شاد باشین بهاربهار عزیز

      • نرگس آزادی گفت:

        سلام هومن عزیز
        ما هم خیلی از بودنت خیلی خوشحالیم و امیدوارم هر روز بهره بیشتری از حضور توی این خونه مجازی ببریم
        با این جمله ات خیلی موافقم
        امیدوارم هیچ اتفاق غیر منتظره ای من رو از شرکت در سمینار ۶ شهریور محروم نکنه که واقعاٌ دلم میسوزه 🙁
        برقرار باشی دوست عزیز

        • هومن کلبادی گفت:

          نرگس جان عزیز
          ارادتمندم و از محمدرضای عزیزمون و تیم محترمشون بی نهایت ممنونم که این خونۀ گرم و صمیمی رو با ما سهیم شدن تا با همخونه ای های نازنینی مثل شما عزیزان آشنا بشیم .
          جالبه که حداقل ۱۰ جای سایت برای تیم محترم متمم کامنت گذاشتم که امکانی فراهم بشه ، زمانی که دوستامون زیر کامنت ما ، کامنت میگذارن ، یک تذکر ( notification ) به ایمیل ما ارسال بشه مثل facebook ، Twitter ، persianblog و سایت های دیگه که مجبور نباشیم کلی وقت بگذاریم تا بگردیم و کامنت هایی که دوستامون گذاشتن رو پیدا کنیم و محبت یا انتقادشون رو بی جواب نگذاریم . ولی تا این لحظه هیچ پاسخی به این درخواستم داده نشده یا لا اقل چند جایی رو که من گشتم و زیر کامنت هام رو پیگیری کردم ، پاسخی ندیدم و همچنان در انتظار پاسخ هستم .
          ارادتمند و دوستدار همخونه ای ها و صاحب خونۀ بی نظیرمون – هومن

          • شادی قلی پور گفت:

            آقای کلبادی عزیز
            ممنون از پیشنهاد شما.این موضوع در برنامه کاری ما قرار گرفته ..
            فقط ممنون میشم که صبوری بفرمایید٬ چون این روزها حجم کاری ما یک مقداری بالاست…
            ارادتمند شما شادی قلی پور

          • هومن کلبادی گفت:

            سلام خانم قلی پور عزیز
            بینهایت ممنون که پاسخم رو دادید . چشم . صبوری می کنم . از همۀ زحمتهایی که برای ما میکشید ممنونم و ایکاش میتونستم و بلد بودم که کمکتون کنم تا کمی از این فشارهای ناشی از کار زیاد از روی دوش شما و تیم محترم محمدرضای عزیز برداشته بشه .
            ارادتمند همۀ همخونه ای های عزیزم و تیم محترم متمم و شما خانم قلی پور عزیز – هومن کلبادی

  • پرویز گفت:

    سلام محمدرضا
    مدتی هست که وقتی می‌خوام کامنت بذارم با خودم فکر می‌کنم چی بگم؟!
    تجربه تدریس رو من هم دارم این که در دنیای درد و دل‌های مربوط به تدریس، باید از علم بگیم یا تعیین محفوظات امتحانی! گرفت و گیرهای خواننده و مخاطب یه جورایی به نظرت احترام می‌ذارم و امیدوارم توی این مسیر موفق شی.
    با این حال که دوست ندارم اینو بگم، اما اگه بخوام باهات رو راست باشم و یه انتقاد به نوعی محکم از محمدرضای این روزها بکنم، باید بگم پی نوشت‌هات زیاد شده و انتظارهای زیادی از مخاطب عام سایتت داری! یه جورایی این می تونه تو رو از مسیر حرکتت به سمت اهدافت دور کنه! شاید باید دامنۀ رفتارهای قابل اقماض ما مخاطبین رو گسترده‌تر کنی؟!
    این رو به خاطر جلب مخاطب یا بالاتر رفتن آمار سایتت نمی‌گم تنها احساس می‌کنم این رفتار می‌تونه تو رو بیشتر از این که به منزل مقصود ببره به بیراهه بکشه….

    پر حرفی کردم، روزگارت خوش
    صاحب دنیای خودت باشی

  • محمد گفت:

    محمدرضا یادمه میگفتی هر سری که کلاس مذاکره رو برگزار میکنی مطالب ۲۰ درصد تغییر میکنند پس با اینحال خیلی لازم نبود مطالب رو هی تکرار کنی

    • محمد جان. یک دوره می‌گذاره آدم سه ماه طول می کشه. بعد سه ماه بعد دوباره تکرار می‌کنه و ۲۰٪ تغییر کرده. به قول تو ۸۰٪ یکسانه.
      اینکه آدم در عرض شش ماه، تو یک حوزه، اونهم حوزه تخصصی‌اش (که قاعدتاً باید خیلی رشد و تغییر بیشتری داشته باشه) ۸۰٪ روضه‌های ثابت بخونه و بیست درصد تغییر کنه یک فاجعه است!
      من مدتی بود گرفتار این فاجعه شده بودم.
      الان خوشحالم که هر هفته که می‌گذره،‌ بدون اغراق، به دانش و فهم کم خودم در هفته قبل می‌خندم و فکر می‌کنم که چطور هفته پیش فکر می‌کرده‌ام که چیزی می‌دانسته ام!
      زندگی برای من تازه چند ماه است که شروع شده…

      • نرگس آزادی گفت:

        محمد رضا آدم ی وقتی توی حجم کاری زیاد این پیشرفت روز افزونش گم میشه واسه من که قسمت عظیم رشد کاری و شخصیم توی مطالعه کتاب هست و سرعت خوندنم هم پایین هست گاهی وقتا توی ۲۰ درصد رشد میمونم چطور میشه اینا رو مدیریت کرد؟

  • مرتضی گفت:

    سلام دوستان

    حرفایی برای نگفتن:
    حدود ۳ سال پیش تو یه برنامه کوهنوردی با یکی از دوستان قدیمیم، رباط زانوی چپم آسیب زیادی دید و از اون وقت تا حالا نتونستم دیگه کوه برم. برای من که آخر هفته ها به کوه پناه میبردم خیلی سخته. روزایه سختی رو تجربه میکنم. فقط عید امسال تونستم از یه تپه کوچولو بالا برم و کل تپه نوردی من به ۵ دقیقه نرسید.
    زیباترین اوقات زندگیم رو تو کوه تجربه کردم جایی بدور از هیاهو. چند باری هم راهنمای گروه های آماتوری بودم.
    این حرفا رو برای یادآوری به خودم گفتم که هنوز خیلی امیدوارم ایشالا به اتفاق دوستان و به همراه شما با هم بریم کوه.

    • نرگس آزادی گفت:

      سلام مرتضی عزیز
      از خوندن کامنتت کلی دلم گرفت من چند ساله که کوهنوردم و قشنگ ترین خاطرات و عکسهام توی کوه ثبت شده میفهمم چی میگی
      میفهمم که چقدر سخته جمعه بیاد و توی خونه باشی آفتاب طلوع کنه و تو اونو از بلند ترین قله شهرت نتونی ببینی مدام توی این فکر که الان همنوردا کدوم قله ان و چقدر سخته که کنارشون نیستی که نمیتونی توی هوای مه آلودش نفس بکشی میدونم و امید دارم که روزگار بهتری از راه میرسه روزگاری که بهبود پیدا کرده باشی و به اتفاق بچه های این خونه مجازی طلوع صبح رو توی بلندترین ارتفاعات جشن بگیریم

    • رهایی گفت:

      من کوهنوردم و درکتون میکنم که چه قدر براتون سخته که نمیتونید برید کوه.
      راهی برای درمانش نیست که بتونید دوباره برید؟ چون همنوردای زیادی رو دیدم که زانوشون مشکل پیدا کرده ولی خب بعد درمان و استراحت تونستن کم کم برگردن به کوهنوردی.
      یکی از معجزه های زندگی خود من این بود که خدا منو با کوه اشنا کرد و کوهنورد شدم خیلی اتفاقی.

    • آزاده م گفت:

      ایشالا آقا مرتضی
      من هم گاهی کوه میرم. البته بیشتر جنگل نوردی میکنم تا کوهنوردی. ولی مثل نرگس و رهایی عزیز میتونم درکتون کنم. ایشالا خیلی زود حال پاتون خوب بشه و یه روز همه با هم بریم کوه:)

      • مهشید گفت:

        سلام مرتضی عزیز

        +براتون آرزوی بهبودی دارم و اینکه کوهنوردی براتون در حد خاطره و یا رویا باقی نمونه.

        • مرتضی گفت:

          ممنون از شما دوستان
          از محبتتون ممنونم. اتفاقا امروز تصمیم گرفتم بجای منفعل بودن یک اقدامی کنم. درسته الان قله نمیتونم برم اما جاهایی که تخت و صاف و زیبا باشه میشه رفت و در کنارش ورزشم رو بیشتر میکنم.

  • بهاربهار گفت:

    البته یه چیزی بگم خودمونیماآ .
    واقعا به یه همچین پستی نیاز داشتیم بعد از این همه مدت .
    کاش یه شرایطی پیش بیاد که همه اهالی این خونه یه روزی با هم قرار بذاریم و از نزدیک همدیگرو ببینیم . خیلی خوب میشه .
    یه چیزی شبیه ” گردهمایی اهالی خونه شعبانعلی دات کام” یا ” همایش دیدار خونه مجازی محمدرضا” 🙂
    جالب میشه ، نه ؟

    • کیانوش گفت:

      منم موافقم من که حتما میام

    • شهرزاد گفت:

      بهار عزيزم. چطوري …؟:)
      در مورد چيزي كه گفتي آره. خيلي خوب ميشه. البته ديدي كه ميزبان خوبمون توي نوشته بالا گفتن كه :
      “برای من که فضای آموزش عمومی را تا حد زیادی ترک گفته‌ام و تنها جایی که هنوز دانسته‌های خودم و دوستانم را در اختیار می‌گذاریم، متمم است، سمینار آموزشی مذاکره امسال،‌ با عنوان «پیامها در مذاکره» معنای دیگری دارد. دیدن دوستان مجازیم و تمام کسانی که مدتهاست جز با «پیام حروف و کلمات»، با آنها رابطه‌ای نداشته‌ام.”
      اين فرصت ميتونه همون چيزي باشه كه گفتي … براي همه مون.
      اميدوارم بتونيم همه مون شركت كنيم. هم بخاطر شركت در سمينار خوبي مثل اين سمينار و بهره مند شدن از تمام مطالب خوبش، هم بخاطر به دست اومدن يه فرصت طلايي براي ديدن و شنيدن استاد و صاحبخونه ي عزيزمون از نزديك، و هم فرصتي براي اينكه بتونيم دوستان خوب خونمون رو ببينيم و دقايقي رو از نزديك با هم گپ بزنيم…!:)

      • بهاربهار گفت:

        شهرزاد جونم . فدای تو بشم عزیزم .
        حالم خوبه اما تو باور نکن !
        کنار شما بودن کمی آرومم میکنه .

        • شهرزاد گفت:

          خدا نكنه عزيزم…
          دعا ميكنم همه چيز به زودي درست بشه و فكرت آزاد بشه و دلت شاد شاد …

        • هومن کلبادی گفت:

          بهار عزیز
          امیدوارم به زودی خوشحال ببینمتون . دوست عزیزم من که نتونستم گرهی از مشکلتون باز کنم و چون متاسفانه در آبادان و اون صنف خاص آشنایی نداشتم سعی کردم در مورد مشکلتون جویا نشم ولی می خوام یک تجربۀ شخصی رو باهاتون در میون بگذارم :
          من ۵ سال هست که به شدت درگیر مسائل و مشکلات کاری هستم که در سال ۱۳۸۷ برام به وجود آوردند ! در طی همین سالها و زمانهایی که به شدت نا امید شده بودم ، خالۀ همسرم که واقعاٌ یک انسان واقعی هستن و با همه همدل و همراه هستن ( و متاسفانه خودشون به سرطان مبتلا شدند ) به من گفتن ” پسر من ، راحت ترین مشکل ، مشکل مالی هست ، جونتون سلامت باشه همه چیز درست میشه ” . الان هم من خدمت شما دوست عزیز عرض میکنم ” بهار جان ، راحت ترین مشکل ، مشکل مالی هست ، جونتون سلامت باشه دوست عزیز ، همه چیز حل میشه به شرطی که راه حل محور باشیم و به جای اینکه بر یک راه حل تمرکز کنیم ، از راه های مختلف ، مسئلمون رو حل کنیم ” . ببخشید یک کم شعاری بود ولی خودم به عنوان کسی که این راه سخت رو دارم میرم ، امیدوارم که در سمینار خوشحال ( واقعی و دلی ) ببینمتون دوست ما

          • بهاربهار گفت:

            سلام آقای هومن.
            من واقعا از شما و بقیه دوستانم صمیمانه تشکر میکنم از اینکه همیشه همراه من بودید و من از این همراهی بارها و بارها خدا رو شکر میکنم.
            داشتن دوستان خوبی چون شما یکی از نعمتهای خداست.
            این روزها دید متفاوتی به این خونه دارم شاید بخاطر اینکه بزرگتر شدم شاید مشکلات و سختی های زیادی رو تجربه کردم. این تجربه “در گرانی است”.
            گوشه گوشه این خونه با ارزشه .
            خدا خیلی ما رو دوست داشته که تو فضای نامحدود و رنگارنگ دنیای مجازی ، ما رو تو این خونه پاک و مقدس کنار هم جمع کرده .

          • هومن کلبادی گفت:

            بهاربهار جان
            از ابراز لطفتون ممنونم . دوست خوبم وجود سخاوتمند محمدرضای عزیز باعث ایجاد همین صفا و صمیمیت بین هممون شده . امیدوارم بتونیم در کنار هم ، همدل ، همراه و همزبون دوستامون باشیم و با همدلی ، سختی ها و مشکلات رو برای همدیگه آسونتر کنیم . مطمئنم هرچی پیشتر بریم ، این روابط صمیمانه تر و با صفاتر میشه . به امید دیدار همۀ دوستای عزیزمون در ۶ شهریور . امیدوارم در سمینار ، خندون ترین نفر شما باشی بهارجان . خنده ای از ته دل که حاکی از عبور سربلند از بحران باشه
            مخلص همۀ همخونه های عزیزمون

      • هومن کلبادی گفت:

        شهرزاد جان و بهار عزیز
        امیدوارم که ۸ شهریور زودتر برسه و بتونیم محمدرضای عزیز و دوستان خوبمون رو از نزدیک ببینیم . فارغ از خود سمینار که مطمئناٌ خیلی پربار و به قول محمدرضای عزیز متفاوت هم خواهد بود ، فرصتی بسیار زیبا برای دیدار با صاحبخونۀ عزیز و هم خونه ایهای محترممون خواهد بود . پیشنهاد میکنم دوستان هم خونه ای پلاکاردی رو که اسم یا نام کاربری متممشون روش هست رو به همراه داشته باشند که کار آشنایی رو تسریع کنن .
        به امید دیدار دوستان خوبم در سمینار متفاوت محمدرضای عزیز

    • مهشید گفت:

      سلام بهار بهار عزیز

      + فقط می تونم برای تمامی اهالی این خونه آرزوی حال خوب داشته باشم.

      +من _آقا معلم_ رو تقریبا دو ساله که می شناسم به واسطه آقای شاهین شاکری و خانوم ندا مفاخری. هروقت سمینار یا دیداری صورت گرفته من فقط افسوس خوردم.
      چرا که محل برگزاری این مراسم تهرانه و مناسب شرایط من نیست. ولی اگر امکانپذیر بشه عااااااااااااااالیه

      • مهشید عزیز.

        شاید دنیای مجازی امروز، حسرت ندیدن‌ها و نبودن‌ها را کمتر کرده باشه و امکان اینکه انسانها از راه دور با فکر و کلمات هم زندگی کنند رو تا حد زیادی فراهم کرده باشه.
        البته می‌دونم که دیدن چیز دیگری است و بودن عینی می‌تواند فراتر از بودن ذهنی(!) باشد.
        اما امیدوارم تا زودتر فرصتی پیش بیاد و بتونیم همدیگر رو ببینیم. راستی اگر می‌شد که توضیح بدی و سوال خصوصی محسوب نمی‌شد،‌ بهم بگو کدوم شهر زندگی می‌کنی.

        —————
        پی نوشت: شاهین و ندا رو خیلی دوست دارم. اتاقی در خانه‌شان داشتم که هر وقت حوصله دنیا را نداشتم می‌رفتم و آنجا می‌خوابیدم! حالا دخترشان غزل آمده و اتاق من رو اشغال کرده!

        • سمانه گفت:

          پس اینجا داشتین به غزل میگفتین که چرا اتاق من رو اشغال کردی!!! 😉 http://instagram.com/p/pTZ6GUglya/

          آنقدر دل دل کرده ام و دلتنگ بوده ام این همه سال ، که پای آمدنی نمانده ، اما ایستاده ام ، غبار این همه راه که آمده ام را تکانده ام و در انتظار فرصتی
          شاید این بار ، اتفاق تازه ای افتاد …

          و دوباره ؛
          “از چیزی امیدی می سازیم برای فردا

          و کـِـش می آید

          همه ی وجودمان در جاذبه ی فوق العاده اش !

          سفری ، دیداری ، تغییری ،وچیزی از این دست ….

          چیزی که متعهدمان کند ادامه بدهیم!”

        • مهشید گفت:

          سلام

          +آقا معلم ممنون که با شکیبایی واسه پاسخ گویی وقت گذاشتید.

          +نقش دنیای مجازی در دیدن، آموختن، ارتباط برقرار کردن و… به شیوه ای نو انکارناپذیره. ولی همین طور که شما فرمودید دیدن عینی چیز دیگریست. مثل قیاس لمس خنکی آب و سرکشیدنش. یا تفاوت تاثیر فایل های رادیو مذاکره با خوندن روزنوشته ها. (البته از دید من) . هرچند روزنوشته ها مفید هستند ولی تاثیر صدا عمیق تره.

          +آقای شاکری و خانم مفاخری هم جز افراد پرتلاشی هستند که جزئی از زندگی من شدند. آقای شاکری لطف کردند عکس غزل کوچولو (احتمالا مدیر آینده) رو واسمون فرستادند.

          +شاید افسوسی که در نوشته من به چشم میاد به دلیل نیروی دافعه مبدا و جاذبه مقصد باشه. اینکه در دنیای حقیقی از نگاه سطحی و ساده اندیشی استادانی (البته با عرض معذرت) دلزده شی و مرتب مسیر طی شده یا بهتر بگم عمر تلف شده رو مرور کنی و به این باور برسی که اشتباه کردی. و از احساس بی هدفی و بی انگیزگی پر بشی.
          و دعا کنی کاش پرورش پیش از آموزش(!) بود.
          و در جایی دیگه لابه لای سرزمین کلیدها و حروف ها آقا معلمی رو پیدا کنی که به جای خواب شبانه، فایلهای صوتی رایگانی رو ضبط می کنه و مدام اصرار داره که به دیگران هم سفارش کنید!
          چقدر هضم این تناقض ها سخته. (ببخشید درد دل بود)

          + در پاسخ سوالتون،احساس کردم لزومی نداره بنویسم وگرنه خصوصی محسوب نمی شه. اهل شیرازم. 🙂
          “خوشا شیراز و وضع بی مثالش / خداوندا نگه دار از زوالش”

          +ببخشید طولانی شد.

        • هومن کلبادی گفت:

          محمدرضا جان
          من آدم حسودی نیستم البته این رو باید از اطرافیانم بپرسید ولی عمیقاٌ به شاهین خان و همسرشون حسودیم شد چرا که باید انسانهای نازنینی باشند که شما اینطور ازشون میگید . امیدوارم خدا اونا رو برای شما و شما رو برای هممون حفظ کنه که میزبان خونۀ گرم و صمیمی ما هستید و به ما یادآوری کردید که انسانیت ، سخاوت و عشق هنوز هم در جامعۀ ما هست و اینکه ما هستیم که جامعه رو میسازیم پس عاشق باشیم و انسان .

    • هومن کلبادی گفت:

      چه ایدۀ خوبی بهار جان . به امید اون روز خوب

  • بیننده خاموش گفت:

    سلام
    عرض ادب

    تو نوشته های شما یک شوری وجود داره انگار احساس توش موج میزنه آدم تشنه میکنه
    متاسفانه موجب حرکت نمیشه مثل اینکه توپی رو با شدت پرتاب کنی ولی ببینی جلوی پایت هست
    حرکت نیاز به رزونانس داره

    • فکر می‌کنم تصور اینکه باید «حرکتی» ایجاد شود، تصور دهه پنجاه و شصت است. یک حرکتی ایجاد شد که هنوز هم «می‌جنبد» و گاه «آزار» می‌دهد!
      حرکت در ذهن هر یک از ما آغاز می‌شود و در رفتار هر یک از ما منعکس می‌شود و در تجربه‌ای که هر یک از ما از زندگی خود داریم، ثبت می‌شود.
      چیزی به نام «جنبش ملی» و «عزم گروهی» و «حرکت بزرگ» و … به نظرم دیگه معنای خاصی نداره و بیشتر یک شعار ژورنالیستی است و حتی گاهی فکر می‌کنم شیوه‌ای اثربخش برای فلج کردن یک جامعه.
      حرکت حداکثر این است که شما اگر برای فرزندت خواستگاری آمد و دیدی مدرک ندارد اما شعور دارد، از مدرکش نپرسی.
      همین یک کار برای یک عمر کافی است. حتی همین یک کار برای یک جامعه هفتاد و هفت میلیونی کافی است.
      آنهایی که منتظر حرکت‌های بزرگ بودند، سنگ شدند و ایستادند. خرده حرکتی هم اگر بوده، توسط آنهایی بوده که از «رویای حرکت‌های بزرگ» فاصله گرفته‌اند و جنبشی هر چند کوچک را در تصمیم‌ها و زندگی شخصی خویش آغاز کرده‌اند…

      • هومن کلبادی گفت:

        محمدرضا جان سلام
        همین حرکت متفاوتی که شما در خونۀ ما به راه انداختید نمونۀ زیبایی از حرکتی هست که نیازمند تصمیم گیری تک تک افراد هست که آیا میخوایم در جهت توسعۀ مهارتهای فردیمون قدم برداریم یا نه ؟ همونطور که شما گفتید حرکت در ذهن هر یک از ما آغاز می‌شود و در رفتار هر یک از ما منعکس می‌شود و در تجربه‌ای که هر یک از ما از زندگی خود داریم، ثبت می‌شود . متاسفانه به دلیل اینکه تفکر و تعقل در عمدۀ حرکاتی که در این سالها و خیلی پیش از این به صورت گروهی در کشور انجام شده ، کمترین نقش رو بر عهده داشتند و افرادی سودجو با سوار شدن بر موج احساسات پاک مردمی ، به اهداف خودشون رسیدند ، چه از داخل و چه از بیرون مملکت و عمدۀ این حرکات به بیراهه رفتن و نتایج غیر مطلوبی داشتن . به امید روزی که ما تغییر رو در خودمون جستجو کنیم و از خودمون شروع کنیم حتی به اندازۀ ترک یک عادت بد و حذف یک رفتار غیر اخلاقی .
        سلامت ، آرام و شاد باشید

  • کیوان گفت:

    دلم برای دیدنت در کلاس تنگ شده

  • هیچ صیادی در جوی حقیری كه به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد كرد گفت:

    در سمت توام
    دلم باران ، دستم باران
    دهانم باران ، چشمم باران
    روزم را با بندگی تو پا گشا می کنم …
    هر اذانی که می وزد
    پنجره ها باز می شوند
    یاد تو کوران می کند …
    هر اسم تو را که صدا می زنم
    ماه در دهانم هزار تکه می شود …
    کاش من همه بودم
    کاش من همه بودم
    با همه دهان ها تو را صدا می زدم …
    کفش های ماه را به پا کرده ام
    دوباره عازم توام …
    تا بوی زلف یار در آبادی من است
    هر لب که خنده ای کند از شادی من است
    زندگی با توست
    زندگی همین حالاست…
    زندگی همین حالاست.

    • شهرزاد گفت:

      آزاده جون خوبي؟
      به قول آزاده م جونمون، آزاده مرواريد.:)
      اي جان.. كه بعضي وقتها ديگه حرفهاتو در قالب اشعار ميزني … همشهري خوب سهراب كه به سراغش گر بخواهيم برويم، نرم و آهسته برويم، مبادا كه ترك بردارد چيني نازك تنهايي اش… چقدر دوستش دارم … و هر وقت تو رو ميبينم يادش ميفتم.
      عزيزم اميدوارم خوب باشي و اوضاع بر وفق مراد باشه …:)

  • * نیما گفت:

    سلام آقا معلم ؛ چقدر چقدر دلم واسه حرف زدن با شما تنگ شده بود .
    متفرقه دیگه ؟!؟ این عکس مربوط به چه زمانی هست ؟ آخه زمستونه تن تون هست .

    سلام و شادباش به همه ی همخونه های گللللللللم .
    دلم براتون تنگ شده بود کلی ی ی . . .

    • این عکس باید مال زمستون باشه.
      خونه محمدرضا جباری.
      عکس رو شادی قلی پور گرفته.
      شادی قلی پور و سمیه تاجدینی به دلیل اینکه در خیلی از فضاها و جلسات رسمی و دوستانه همراه ما هستند و مشارکت می‌کنند، عکس‌ها و نوشته‌ها و حرف‌های زیادی از من دارند که البته خیلی‌هاش رو خودم هم نمی‌دونم و گهگاه متوجه می‌شم.
      مثل همین عکس که تازگی شادی روی وایبر برام فرستاد.
      خوشحالم که اونقدر مطالب عجیب و غریب و خاص از من دارند که اگر من نباشم، اطرافیانم از فروش همانها می‌توانند امرار معاش کنند…

      • * نیما گفت:

        ممنون استاد که میون این همه مشغله تون وقت گذاشتید .
        در مورد عکس و اون مطالب عجیب و ارزشمند هم ، محبت وافر و صادقانه همراهان شفیق شما رو میرسونه که البته ما هم ارادتمند و هم سپاسگذارشون هستیم . ولی می خوام یه کم مثل مادربزرگ م حرف بزنم ؛ ایشون میگفتند : یه بوستان زیبایی واقعی ش به اینه که هم باغبون عاشق داشته باشه هم گل خوب و هم زایر خوب ….
        خدمات شما و خیلی یادگاری هایی که این دو بزرگوار دارند از شما و خیلی خیلی چیزای دیگه ای که همه ما داریم هر لحظه از شما به معنای واقعی کلمه هدیه میگیریم از آموختن درست فکر کردن تا هدفمند فکر و اصولی مذاکره و پربار زندگی کردن تا به جامعه نگاه کردن و دیدن درد ها و دردمند هاش تا ….. . و تا داشتن دغدغه تولید علم .
        همه در بهترین حالت با حضور شاد و سلامت (هر دو با تعریف خاص خود شما ) فوق العاده ارزشمند هست ؛ دوست دارم باش اید و با نگاه مهربون تون به تماشا بنشینید گلهای بوستان تون رو . هرچند نام نیک شما بر گنبد دوار خواهد ماند به پشتوانه سرمایه حقیقی شما که باعث میشه بر جریده عالم ثبت باشید.
        فقط یه چیز ؛
        هر جوابی بنویسید نیما متواضعانه با سکوت سرش رو میندازه پایین و دیگه هیچی….
        استاد ما خیلی شما رو دوست داریم و ایمان داریم شما بسیار بسیار بیش از ما ، عاشقانه ما رو دوست دارید پس چیزی که میگم رو اطمینان دارم درک میکنید .، استاااااد وقتی از موقع هایی که نیستید میگید دلمون رو می لرزونید :'( . خودتون گفتید فلسفی ننویسیم ، نمیخوام ازتون به اندازه فوسکا ( صرفاً از نظر طول عمر ) ( کتاب همه می میرند ) بمونید و باتوجه به علاقه تون به مردم تون رنج فهمیدن دردهای ناسور جامعه مون روح بیدار تون رو آزار بده هرچند که واسه مرهم درداش بی تفاوت نیستید . بزارید مثل بچه ها که فکر میکنند باباهاشون قهرمان های جاوید اساطیری اند . . . .
        از موقع ای که نیستید نگید آقا معلم حداقل برای یه مدت خیلی کوتاه . . دل نازک شده نیما :'(:'(

      • * نیما گفت:

        استاد؛
        خوب یادمه که گفته بودید دیگه حال تون از ایمیل هایی که حاوی ابراز احساس های سطحی هست بد میشه .ولی راستش اینه که وقتی دانشجو ، دوست یا مخاطب شما از شما چیزی یاد میگیره و با اجرایی کردنش یه سطح صعود میکنه یا مقدمات صعود خودش رو فراهم میبینه ، من باب سپاسگزاری – که شما پیشاپیش سخاوتمندانه و متواضعانه خودتون رو از تشکر بی نیاز میدونید – احساساتش رو در قالب واژه بروز میده بتعبیر من این یه دادوستد نیست یه تعامل ه . استاد واقعا قصدم یه ابراز احساسات سخیف نبودآآآ . قراره یاد بگیرم هنوز ازتون ؛ مثلا شما ابراز تشکرتون نسبت به استاد حیدری و خواستن طول عمرشون و آرزوی دیدن سالگردتولدشون توی سال ۹۳ و درک محضر ایشون رو فرض کنید عرض من چیزی مشابه اینها برای شما و آموزه هاتون بود.
        ولی یه تبریک ویژه میخوام به شما بگم ؛ اون هم اینکه ، شما توی تمام سطوح اجتماعی ، علمی و آموزشی و از اون مهمتر مهارتی میهمان و دانشجو دارید و این یعنی قابلیت شما و آموزش هاتون و یه طیف وسیع از مخاطب .
        نمیدونم چرا حسم بد شد وقتی دیدم در جواب کامنت دوست مون نوشته بودید ابراز احساسات دوستان واسه خوشحال کردن شما و دوستان و تیم تون هست . البته که هست ولی نه صرفاً به این دلیل .
        ممنون از شما وتیم همدل شما ، هرچند سپاس ما عموما در وجه فیزیکی و توی این خونه محدود به لایک کردن میشه و تشکر کردن هم که دیگه . . .;-)
        ولی حس خوبیه گذر از بیسوادی عددی ، بیسوادی سیاسی و خیلی بیسوادی های دیگه به سمت سوادآموزی . پس استاد فقط لایک . ارادتمندتون من که کلا چادر زدم توی خونه ی shabanali dot com و ابدا قصد نقل مکان و درک محرومیت ندارم . ببخشید طولانی شد باز .

        • هومن کلبادی گفت:

          نیما جان سلام
          من هم با نظرتون موافق هستم وامیدوارم این سعادت رو داشته باشیم که ما هم برای محمدرضای عزیز شاگردان خوبی باشیم مثل ایشون برای استاد حیدری و چه حس خوبی هست حس استادی که مثل یک باغبون عاشق که نتیجۀ زحمتاشو در شکوفا شدن گلها و جوانه ها می بینه ، استاد ما هم مثل فرمودۀ استاد مسعودحیدری در همایش بین المللی ماهان ( که جانانه و تمام قد از محمدرضای عزیزمون تعریف و تمجید کردند و گفتند که هر جا در مذاکره کم میارم و مشکلی دارم میبینم که آقای محمدرضا شعبانعلی در این مورد چی گفتن و . . . ) روزی برسه که از شاگرداشون راضی باشن و حس کنن که عمر با ارزششون رو در راه درستی هزینه کردن . محمدرضای عزیز ، تمام تلاشمون رو میکنیم که روسفید بشیم

  • زینب گفت:

    محمد رضا خیلی خوبی!
    دیگه خودمونی تر از این؟:))

  • بهاربهار گفت:

    سلام
    هنوز حالم خوب نشده ولی نمیتونم شما رو ببینم و تو جمعتون نباشم . دیگه نمیتونم ازتون دور باشم. بدجوری بهتون عادت کردم. منم اومدم دیگه 🙂
    حرف از مذاکره شد و حرفهای خودمونی بذارید براتون یه خاطره با نمک بگم. ولی خیلی بهم نخندید 🙂
    قبلنا همش دنبال یه چیزی بودم یه چیزی شبیه این سایت ، اولین بار که وارد این سایت شدم و خوب زیروروش کردم دیدم همونیه که دنبالش هستم .
    اول چند تا از فایلای مذاکره رو دانلود کردم و خوب بهشون گوش دادم. گفتم اینا فعلا کافیه برم با همین دوتا فایل کارمو انجام بدم بقیه رو سر فرصت گوش میدم . فکر میکردم با گوش دادن به این دوتا فایل شدم ( محمدرضا شعبانعلی):-) ببخشید استاد شرمندم بخدا.
    خلاصه کمر بسته بودم به حل مشکلم و این فایل ها رو که دیده بودم کلی ذوق کردم گفتم تمومه دیگه ، ” پیش به سوی موفقیت”
    فکرشو بکنید صبح با انگیزه از خونه زدم بیرون ساعت یک و نیم ظهر یه جور عجیبی برگشتم خونه، پاهام نای راه رفتن نداشتن واسه راه رفتن نمیتونستم از روی زمین بلندشون بکنم. چشمام پر از اشک بودن. مامانم گفت اتفاقی افتاده ؟ کسی دنبالت کرده که این حال و روزت شده ؟! یک شکست به تمام معنا خورده بودم.
    وقتی که یه کم استراحت کردم و نفسم اومد سرجاش نشستم با خودم صحبت کردم که بنده خدا ، محمدرضا شعبانعلی با سال ها مطالعه و کار و تجربه شده محمدرضا شعبانعلی ، حالا تو با دوتا فایل ………
    آخه حق داشتم دیگه خداییش ذوق داشتم که این فایلای استاد معجزه میکنه ، واقعا هم معجزه میکنه ولی نه به این شکل که من پیش گرفته بودم .
    خیلی جای حساسی استفادش کردم یه سازمان خیلی خیلی بزرگ و استخون دار و قدیمی با مقررات سفت و سخت که نیاز به مدت طولانی مطالعه داشت و من این ریسکو کردم دیگه، آخه خیلی اذیتم کرده بودن منم میخواستم سریع به نتیجه برسم .
    خلاصه اون روز کلی خودمو ملامت کردم .
    الان که فکرشو میکنم اتفاق قشنگی بود .
    اون خاطره رو هیچ وقت یادم نمیره.
    البته جوون بودمو عجول . الان دیگه “قرار” گرفتم . بزرگتر شدم و منطقی تر .

    • آزاده م گفت:

      بهار بهاری سلام
      چی شد دیروز؟ موفق شدی با دوست آقای رضایی صحبت کنی؟
      خاطره ت قشنگ بود. خوشحالم که قرار گرفتی دوستم

      • بهاربهار گفت:

        سلام آزاده جون
        آره عزیزم صحبت کردم متاسفانه هنور مشکلم حل نشده .
        چند وقت پیش برای این مشکلم به استاد ایمیل دادم چون میدونستم که میتونه کمکم بکنه ولی استاد جوابمو نداد.
        کاش این کامنتم رو ببینه استاد .
        اگه هم ندید که هیچ .
        ما همچنان دوسش داریم این معلم با صفا رو .

    • بهار بهار عزیز.

      دیروز سر کلاس دانشگاه شریف، یکی از دانشجویان خوبم، که البته بسیار هم مستعد است، حرف‌های رادیو مذاکره من رو با دوره‌های Self-Help مقایسه می‌کرد. دوره‌های اعتماد به نفس و دوره خودشناسی و دوره کشف رویای گمشده و هزارتا از این اسم‌ها و رسم‌ها.
      بعد می‌گفت: دیدی که بعضی‌ها، به خود این نوع دوره‌ها معتاد می‌شوند؟ طرف بیست و هشت دوره کلاس خودشناسی رفته و الان در حال مرگه. هنوز می‌گه یه جاهایی از خودم رو درست نشناختم فکر کنم باید یه کلاس دیگه برم!
      خلاصه می‌گفت. خیلی از این دوره‌ها ذاتاً معتاد کننده هستند و کسی که می‌آید در آن گیر می‌کند و می‌رود و می‌گفت گاهی فکر می‌کنم نکنه حرف‌های تو در حوزه مذاکره هم به چنین فضایی رسیده باشه یا برسه.

      من براش توضیح می‌دادم که برخی آموزش‌ها، به انسان «توهم دانستن» می‌دهند و برخی دیگر «درک ندانستن». کسی که دوره‌های عجیب و غریب «راز» و «مثبت اندیشی» و … میره، به نظرم بیشتر دچار توهم دانستن می‌شه و بسیاری از معماهای هستی براش شفاف‌تر میشه یا فکر می‌کنه شده. و لذت این کشف اون رو معتاد می‌کنه به ادامه‌ی این بازی شگفت.
      من همیشه علاقمند بوده‌ام که «درک ندانستن» رو ترویج کنم. فایل‌های مذاکره من، بیشتر از اینکه به آدمها بگه چه چیزهایی می‌دانند یا یاد گرفته‌اند، میگه که چه چیزهایی نمی‌دانند.
      این نقد رو سر کلاس هم زیاد شنیده‌ام. گاهی دانشجویانم می‌گویند: تو هزاران مشکل رو مطرح می‌کنی و بی‌‌آنکه توصیه و راه‌حلی مطرح کنی می‌روی و ما می‌مانیم و دنیایی مبهم و پر از سوالات جدید.
      من همیشه گفته‌ام که بشر، بیشترین خسارت را از جانب آنانی دیده است که «قطعیت» را توصیف کرده و «راهکار» را تجویز کرده‌اند.
      ذهن ما امروز سرشار از زباله‌های آموزشی است. چیزهایی که پدر و مادر گفته، جامعه آموخته، تجربه تثبیت کرده و تحقیق، مستدل‌ترشان کرده است! یادگرفتن، قبل از هر چیز نیازمند فراموش کردن است و تردید در دانسته‌های قبلی.
      اگر بتوانیم ذهنمان را خالی کنیم، خود به خود، «یاد» خواهیم گرفت.
      گفتم «یادگیری». یک نق‌هم بزنم به دوستانی که همیشه کنایه می‌زنند که محمدرضا زیاد انگلیسی می‌گویند و می‌نویسد و مواظب فارسی نیست.
      این دوستان همین الان بیان بگن این لغت «یادگیری» یعنی چی؟ ما فکر کرده‌ایم «Learning» یعنی «حفظ کردن و به یاد آوردن». یادگیری یعنی طرف به یاد می‌سپارد و به یاد می‌آورد. ترجمه Learning باید چیزی از جنس «عمل» در آن باشد. من واژه‌‌ی «آموختن» رو ترجیح می‌دهم. اگر چه تفکیک حالت فاعل و مفعولش چندان برام ساده نیست.

      به هر حال. حرف‌های من خیلی هم ربطی به حرف‌های تو نداشت شاید. شاید هم داشت.
      اما برای تو،‌ دنیایی پر از ندانستن، نفهمیدن، ابهام و تردید آرزو می‌کنم. بهشت جایی در پشت حیرت است…

      • سمانه گفت:

        تا زمانی که آموخته ها «یادگیری» ما کامل نباشه، یعنی با « تفکر » ، « تجربه » و « آموزش » همراه نباشه و فقط به یکی از این سه مورد کمتر توجه کرده باشیم . یادگیری ما یادگیری کاملی نیست و دچار توهم دانستن هستیم.
        هرروز بیشتر میفهمم که نمیدانم، وقتی آموزش هایی که از طریق همین سایت و بیرون در فضای واقعی میبینیم و بعد از جلسه کاری یا مذاکره معمولی به خودم میگم ای کاش این موضوع رو هم مطرح میکردیم و درموردش صحبت میشد ، یا ای کاش …. یا ای کاش…
        زمانی که ای کاش گفتن ما کم بشه و یا ای کاش گفتنی در بین صحبت های ما نباشه میتونیم سربلند کنیم و بگیم یاد گرفته ایم…
        نه چندان بی ربط به نوشته :http://trainingskills.blogfa.com/post/431

      • بهاربهار گفت:

        سلام استاد خوبم .
        ممنون از اینکه برام نوشتید.
        با وجود اینکه این افتخار هنوز نصیبم نشده که شما رو از نزدیک ببینم ولی همین فضایی که فراهم کردید اونقدر به نظرم غنی هست که شاید حتی اگه شما رو از نزدیک ببینم حرفی برای گفتن باقی نمونه .
        بعد از اون خاطره ای که تعریف کردم واقعا بعدش به این پی بردم که چقدر نمیدانمهای زیادی دارم . و شما خوب من رو متوجه این موضوع کردید. دوست خوب و معلم خوب دقیقا یعنی همین.
        من به شاگردی شما افتخار میکنم.
        اگه جایی توی این خونه کامنت نسبتا مناسب و خوبی نگذاشتم عذرخواهی میکنم و منو ببخشید از اینکه شاگرد خوبی نبودم . دوست دارم به جایی برسم به نقطه ای که باعث سربلندی شما بشم . این رو از صمیم قلب آرزو دارم .

      • عطیه گفت:

        سلام استاد عزیز
        دو سال میشه که زندگی من و همه ی کسایی که با من در ارتباطن به خاطر بودن شما جور دیگه ای شده. همه مون حالمون خوبه.
        اینجا نظرمو نوشتم چون جواب خیلی از سوالامو تو همین کامنتا پیدا کردم. از این آرزویی که برای دوستمون کردید واقعا ممنونم واقعا.
        من میدونم که هنوز خیلی مونده به مفهوم «درک ندانستن » برسم . این که واقعا درک کنم خیلی چیزا رو نمیدونم…
        اما همیشه با هر پست شما، با هر فایل رادیو مذاکره، با تک تک کتابایی که معرفی میکنید و تمام تلاشمو برای خوندنشون میکنم، هر روز بیشتر با این واقعیت رو به رو میشم که خیلی چیزها فقط توهم دونستن بوده!

        ممنونم بابت معرفی رندی پاش، ممنونم بابت باور تلاشی که تو وجود برادرم ساختید و بهش گفتید « در همه ی لحظه های زندگیش احساس خوب رو به هیچ بهایی نفروشه »
        ممنونم بابت وقتی که برامون میذارید .
        ممنونم بابت همه ی چیزایی که نمی تونم به هیچ شکلی تو کلمات بیانشون کنم.

      • هومن کلبادی گفت:

        محمدرضای عزیز
        هر کدوم از کامنت های شما یک کلاس درس هست و چون از دل برآید لاجرم بر دل نشیند . چه آرزوی زیبایی برای بهار بهار عزیز کردید . اجازه می خوام چون صحبت رو آزاد گذاشتید دو تا مطلب رو اینجا بگم :
        محمدرضا جان ، من حدوداٌ ۴۵ روزه به طور اتفاقی افتخار اشنایی با شما رو پیدا کردم و واقعاٌ به جرات میتونم بگم یکی از بهترین اتفاق های کل دوران زندگیم بود و هست . یک مشکل جدی دارم و شاید از سر ناچاری ، این مشکل رو در چند جای سایت شما و متمم عنوان کردم که شاید دیده بشه و رفع بشه ولی تا الان موفق نشدم . محمدرضا جان اینبار و اینجا که بحث آزاد هست یکبار دیگه خواهشم رو مطرح میکنم . زمانی که من یا هر یک از هم خونه ای های عزیزمون کامنتی رو می گذاریم به نوعی انگار حرفمون رو زدیم و رفتیم و پیگیری اینکه شما یا هر یک از دوستانمون چه نقدی رو به نظر ما داشتند ، فقط با مراجعۀ چند باره به صفحۀ مورد نظر و کنترل کردن کامنت ها امکان پذیر هست ولی اگر امکان فنیش باشه که زمانی که ما کامنت میگذاریم و دوستان یا شما نقدی بر اون کامنت می نویسند یک تذکر ( notification ) به ایمیل ما ارسال بشه که ما رو مستقیماٌ و در کوتاهترین زمان مطلع کنه ، هم تعامل بهتر و مناسبتری با دوستان خواهیم داشت ( که باعث توسعۀ فرهنگ تعامل و احترام متقابل میشه ) و هم متوجه نقطه نظرات دوستانمون میشیم . شاید هم بتونیم با روشن تر کردن منظورمون ، ابهام ها رو از بین ببریم و هم خودمون و هم دوستانمون درک بهتری از ندانستن خودمون پیدا کنیم .
        دومین مطلب مربوط به خاطره ای هست که در ایمیل هم خدمت شما گفتم ولی مطمئناٌ در صف طولانی انتظار برای خوالنده شدن قرار داره 🙂
        در دهۀ ۴۰ فرماندۀ دانشکدۀ افسری ، مرحوم تیمسار حجت بودند و دستور داده بودند که روی دیوار دانشکده افسری بنویسند ” بعد از مرگ ، وقت برای استراحت ، بسیار است ” و به این مطلب اعتقاد قلبی داشتند . منظورم از بیان این مثال در اینجا این بود : من کلاٌ بسیار کم خواب بودم ، تقریباٌ ۴ ساعت در ضبانه روز می خوابیدم ولی از زمانی که با شما آشنا شدم تقریباٌ این مقدار به ۱ یا نهایتاٌ ۲ ساعت در شبانه روز رسیده ولی نه تنها ناراحت نیستم ، خیلی هم خوشحالم و هر روز بیشتر و بیشتر به سمت آرزویی که برای بهاربهار عزیز کردید میرم .
        محمدرضا جان ، ممنونم که هستید و برای دیدن شما و دوستان عزیزم در سمینار لحظه شماری میکنم

  • جعفر گفت:

    حالا که زدن حرف نامربوط آزاده 🙂 میخواستم این کتاب رو معرفی کنم برای مطالعه و دانلود.البته استفاده از طرف ناشر و مترجم آزاد است ولی این به معنای کم ارزش بودن اون نیست.شاید بیشتر به زمینه های زندگی شخصی و مدیریت مالی شخضی و نه مباحث مدیریتی مربوطه ولی شاید خوندنش برای هر شخصی لازمه.و اینکه وبلاگ شما و وبلاگ مترجم کتاب یعنی یک ریال تقریبا تنها وبلاگ هایی اند که سعی میکنم حداقل چند روز یک بار چک کنم.فکرکنم اگر دوستان یه نگاهی به کتاب بیندازند پشیمون نشند.از این آدرس میتونید این کتاب که کم حجم هم هست را دانلود کنید:
    http://www.1-rial.com/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9-%D8%B1%D8%B6%D8%A7%DB%8C%D8%AA-2/

    • * نیما گفت:

      سلام آقای جعفر
      ممنون از لینک کتابی که لطف کردید، دانلودش کردم مخصوص جمعه که وقت مطالعه بی دغدغه رو دارم .
      ممنون از پیشنهادتون .

    • نجمه گفت:

      بخش “بودن در یک رابطه ی کامل” جواب سوالم بود
      ممنون

  • سیمین-الف گفت:

    سلام استاد عزیز
    این نوشته از “جبران خلیل جبران” تقدیم تان:

    … شما با کار خود دورترین رویای زمین را تعبیر می کنید و این قرعه ایی ست که به هنگام زایش آن رویا به نام شما زده اند…

    … و اما کار کردن با مهر یعنی چه؟
    یعنی بافتن پارچه ایی که تارو پودش را از دل خود بیرون کشیده باشی…
    یعنی ساختن خانه از روی محبت…
    یعنی کشتن دانه از روی لطف و برداشتن حاصل از روی شادی…
    یعنی دمیدن دمی از روح خویش در هر آنچه می سازی…

    • آزاده م گفت:

      سیمین عزیزی که هم کوچولو ها دوستش دارن و هم کوچولوهاییکه بزرگ شدن و شدن ما! سلام عزیزم
      با خودن این جمله یه لبخند شیرین اومد سراغم
      “شما با کار خود دورترین رویای زمین را تعبیر می کنید و این قرعه ایی ست که به هنگام زایش آن رویا به نام شما زده اند…”
      خدارو شکر که خواست؛ استاد ایران متولد بشه. فکر کن اگه قرار بود توی یه کشور دیگه بدنیا بیان چی میشد؟ هیچی. فقط دیگه متمم و خونه شعبانعلی دات کام نداشتیم.. مثل خیلی چیزهای دیگه که نداریم:(
      پس خدا رو شکر یه عالمه:)

      • هومن کلبادی گفت:

        آزاده م جان
        کاملاٌ موافقم باهاتون و در تکمیل گفته هاتون میگم خداروشکر که اینجا به دنیا اومدن و اینجا موندن نه مثل خیلی های دیگه که اینجا نموندن . این همون عشق و سخاوتیه که در وجود محمدرضای عزیز هست و به قول خودشون :
        ” محمدرضا شعبانعلی برای این خلق شد که یک کم حس خوب به اطرافیانش بده “

  • مرضیه7 گفت:

    سلام محمدرضا خوبی
    چه خوب کردی مهمونمون کردی به یه حرف خودمونی
    انگار که توی همین عکس شما نشستی داری برای ما حرف میزنی ما هم دورت نشستیم داریم با دل و جون گوش میکنیم
    و من با خودم زمزمه میکنم که وای چقدر از ته دل دوستت دارم و خدا رو شکر که یه معلم ، مربی ، استاد به این خوبی رو خدا سر راه من قرار داد
    این احوال پرسی من با یه لبخند پت و پهن از خوشحالی بودن باشما : خوبین ؟ کم پیدایین؟ طاعات قبول
    و راستشو بخوای هر سحر به یادتون هستم و برای همیشه سالم بودنتون دعا میکنم

  • پسرک خامه فروش گفت:

    سلام به دوستان همراه
    سلام به محمد رضای گل گلاب..
    من دوتا حس خوب و بد دارم:
    خوب: دیروز تونستم بالاخره هزینه آموزش فایل “مسیر اصلی” رو واریز کنم.
    بد: که نتونستم این بدهی رو زودتر پرداخت کنم.. 🙁 (پرداخت بموقع اش چقد میتونست کمک کننده باشه برای تهیه برنامه های بعدی تراست زون…:-( 🙁 ) شرمنده ام… حلال کن..

    • سیمین-الف گفت:

      با اجازه استاد

      پسرک خامه فروش قبول نیست!
      برای حس بدت دوتا صورت ناراحت گذاشتی، ولی برای حس خوبت یه آدمک خندون نکشیدی!!!

      اینجا هم، یه آدمک خندون تصور کن. چون من، تکنولوژی شو ندارم که برات بذارم.

      مهم نفس کارت هست که زیباست و اینکه صادقانه می یای و عنوانش می کنی.
      موفق باشی دوست این خونه.

      • پسرک خامه فروش گفت:

        سلام سیمین
        ممنون. آره، راست میگی.حقیقتش سنگینیه حس بد بود که اینطورش کرد…!
        نیاز به تکنولوژی نداره که! اول علامت نقل قول بذار. بعد از اون بدون فاصله و spase یه خط تیره بذار. بعدشم یه پرانتز باز. اینطوری صورتکت میخنده. اینجوری: 🙂

        • سیمین-الف گفت:

          ممنون
          تا حالا به خودم اینقدر نخندیده بودم 🙂
          راست می گی 🙂
          اینا هم دارن به من می خندن 🙂

          اعترافیه: امروز از شما این شکلک رو یاد گرفتم.

          • مریم .ر گفت:

            سیمین جان باید اعتراف کنم منم دیدم نوشتی تکنولوژی کمی خندیدم . 🙂 البته اصلا خندیدن تمسخر آمیز نبود ها. بیشتر به نظرم حرفت با نمک اومد. 🙂

          • سیمین-الف گفت:

            می دونم.
            واسه این نوشتم تکنولوژی چوم یاد این افتادم که وقتی کوچیک بودم اصلا این جور چیزا نبود که!!!ا
            ولی حالا می بینی بچه ی شیرخوره هم داره به باباش sms می ده.
            جل الخالق!!!
            به هر حال من تازه دارم با “تکنولوژی” ها آشنا می شم و می دونی که، جا و زمان برا ما جوون تر ها زیاده.

            خوشحالم که خندوندمت!

        • آزاده م گفت:

          سلااااااااااااااااااااااام به همه
          پسرک خامه فروش به من صورتک چشمک رو یاد میدی؟ شرمنده اینجا بلد نیستم بذارم:(

        • مهشید گفت:

          سلام پسرک خامه فروش:-(

          +امیدورام درست تایپ کرده باشم.

          منم دوست داشتم شکلک یاد بگیرم. کاش شکلک گذاشتن شبیه بلاگفا بود.
          برامون کلاس آموزش شکلک بذارید. 🙁

          • مهشید گفت:

            چرا اولی درست نشد؟ 🙂
            دومی هم اخمو شده که 🙁

          • سیمین-الف گفت:

            سلام دوستم

            بذار من بگم:

            اگه درست بعد از آخرین حرف نوشته ات فاصله نگذاری اون آدمک نمی یاد.

            و وقتی پرانتزباز بذاری اخمو می شه وقتی پرانتز بسته بذاری خوشحال.

            آقا معلم 🙂 دارم درس جواب می دم.

          • پسرک خامه فروش گفت:

            آفرین! 🙂 اختیار دارید سیمین خانم.
            سرمشق بعدی رو استاد شهرزاد ارائه می دهند…!! 😉
            – ببخشید مهشید خانم؛ سلام… –

            استاد! نمی آیی؟

          • مهشيد گفت:

            ممنون سیمین جون و پسرک خامه فروش

    • آزاده م گفت:

      پسرک خامه فروش قراره یه چند روز دیگه بیام اینجا یه همچین اعترافی بکنم:(
      یه یکسالی میشه نمیگم درآمد نداشتم ولی هر پولی که به حسابم واریز شد تا ۹۵ درصدش صرف هزینه پروژه ای شده که کارفرماش دو ساله به دلیل نداشتن بودجه برای قرارداد من بودجه مصوب نکرده . بدهیشون بیشتر از صد میلیون میشه. شاید مبلغش برای بچه های اینجا کم باشه ولی برای من خیلی زیاده.. برای انجامش وام گرفتم ولی کارفرما حرف حساب حالیش نمیشه:( حالا قول دادن تا آخر تیر یه مقدارشو پرداخت کنن
      بخاطر همین سعی کردم خیلی از هزینه های شخصیم رو کم کنم.. میدونی پسرک خامه فروش اون روزی که فایل رو دانلود کردم پیش خودم خیالم راحت بود که به کسی بدهکارم که غریبه نیست..
      ببخشید استاد
      دوستان یکم سبک شدم:)) شما هم این دوستتون رو ببخشید که اینجا درد ودل کرد..

      • سیمین-الف گفت:

        آزده جون
        امیدوارم بعد از این شیب تند در شغلت، یه سرپایینی پر برکت داشته باشی. 🙂

        حالا ول کنتون نیستم اینقدر آدم براتون بکشم که برید و به حسین بگید دیگه چیزی بهم یاد نده. 🙂

      • هومن کلبادی گفت:

        آزاده م جان
        من هم مشکل مشابهی دارم ولی همینجا قول میدم همۀ دیونم رو یکجا پرداخت کنم چون این چرخۀ عشق و سخاوت ( و به خصوص اعتماد ) باید با سرعت بچرخه و باید به بانیان این سایت و به خصوص محمدرضای عزیزمون ثابت کنیم که اشتباه نکردن که به ما اعتماد کردند و چه زیباست نام trustzone . قول میدم 🙂

  • احسان م گفت:

    سلام محمدرضا جان

    میخواستم ازت یک درخواست داشته باشم :

    اولش یک مقدمه بگم : همانطور که میدانی خیلی از دانشجوها بخاطر انتخاب غلط دانشگاهی و نشناختن تواناییها و علایقشون، رشته دانشگاهی نامناسبی را انتخاب میکنند که نه در آن علاقه‌ایی هست و نه استعدادی و اگر بتوانند با زحمت و فشار زیاد یک مدرک بگیرند به احتمال زیاد نمیتونند در آن رشته بازدهی داشته باشند و هم خودشان ضرر میکنند و هم مجموعه‌ایی که در آن کار میکنند و هم مراجعانشان (مردم عادی که برای انجام کارهایشان به آنها مراجعه میکنند)

    میخواستم خواهش کنم یک فایل رادیو مذاکره یا یک مطلب در سایت‌ات را به انتخاب درست رشته دانشگاه اختصاص بدهی

    (حتی اگر از این جمعیت یک میلیون نفری داوطلب کنکور سراسری که در مرداد ماه باید انتخاب رشته کنند ۱٪ مخاطب حرفهای تو باشند مطمئناً با بیان خوب و تاثیرگذارت روی زندگی آن ۱۰٫۰۰۰ نفر اثر مثبت و بزرگی خواهی گذاشت)

    شاگردت
    احسان

    • احسان جان. خیلی حرفت منطقیه. چشم. همین روزها یک فایل در این باره ضبط می‌کنم و منتشر می‌کنم.
      اگر چه همون طور که تو می‌دونی و همه می‌دانند چنین بحثی تا حد زیادی تابع سلیقه است.
      اما به عنوان یک دوست و برادر کوچکتر، من هم می‌تونم – و دوست دارم – برای بقیه بچه‌هایی که دارند به دانشگاه و انتخاب رشته فکر می‌کنند، کمی درد و دل کنم.
      حتماً این کار رو انجام می‌دم. ممنون از ایده خوبت

  • سعید دمیرچی گفت:

    سلام محمد رضا !!!

    هنوز از نوشتن عبارت « سلام آقای شعبانعلی» خسته نشده ام ! اما این بار نوشتم محمد رضا تا چند نکته را دوستانه برایت بنویسم.

    چند ماهی است که دلم می خواست شما را ببینم اما اراده نکرده بودم ! اما سه هفته ای می شود که اراده کرده ام و از تمام راه هایی که می شود شما را دید در حال استفاده ام !
    البته همه چیز از سایت آقای رضا امیرخانی شروع شد و شب های قصه توانگری
    افغانستان واسطه من و آقای رضا امیرخانی بود. هر دو به این کشور سفر داشتیم و مردم این کشور را می فهمیم.
    البته تعداد سفر های من به واسطه کار شخصی که شروع کردم بیشتر است. اما همیشه با آقای امیرخانی در باره افغانستان و کارهایی که می شود در این کشور در حوزه فرهنگ انجام داد گپ می زنیم.
    دلیل اینکه اراده کرده ام شما را پیدا کنم و کمی در موضوع افغانستان گپ بزنیم استفاده از تجربیات شما است!!!
    درست است که شاید شما هیچ سفری به افغانستان نداشته اید یا درگیر موضوع افغانستان نبوده اید اما قطعا تجریاتی دارید که من به عنوان ایده از آن ها استفاده خواهم کرد.
    شاید توضیحات من از افغانستان منجر به وجود آمدن ایده های جدید برای دوره های مذاکره شما شود.
    جالب است بدانید که افغانستان تنها کشوری است که رسم الخط فارسی دارد (نگفتم فارسی زبان، چرا که چند کشور فارسی زبان داریم اما دارای رسم الخط فارسی فقز افغانستان است) و دانشگاه کابل قدیمی تر از دانشگاه تهران ما است!
    من کتابخانه تخصصی حوزه افغانستان را برای اولین بار راه اندازی کرده ام. شاید جالب باشد بدانید که بیش از ۸۰۰ عنوان کتاب در ایران با موضوع افغانستان چاپ شده است.
    سعی کرده ام از نوشته های سایت های شعبانعلی دات کام و متمم نهایت استفاده را ببرم. برای مذاکره با ناشران افغانستانی ، مدیران افغانستانی، مدیران ایرانی ، ناشران ایرانی.
    رادیو مذاکره به من ایده داد جلسات خودم با سایرین را ضبط کنم تا با گوش دادن های مکرر اشتباهات، نقاط ضعف و قوت خودم و طرف مقابلم را به دست بیاورم.
    شاید بیش از ۱۰۰ ساعت در یک ماه اخیر مطالب سایت های شما را خوانده و گوش دادم ام. مطالب قدیمی (حتی فایل پی دی اف نوشتن برای فراموش کردن) و جدید را خوانده ام تا روزی که اراده ام به نتیجه رسید و محمد رضا شعبانعلی را دیدم بتوانم نهایت استفاده را از یک ساعتی که شاید در اختیارم بگذارد ببرم.
    محمد رضا !!!
    کارهای خوبی را شروع کرده ای که امیدوارم طبق برنامه ای داری بتوانی جلو ببری. البته کمی بیشتر باید برای تراست زون وقت بگذاری.
    رادیو مذاکره خوب است.البته اگر بتوانی قبل از اینکه با افراد جلسه داشته باشی در سایت بگویی که با چه کسی قرار است صحبت کنی و سوالات دوستان و خوانندگان سایت ات را هم در بخشی از رادیو مذاکره بیاوری خوب است.
    متمم هم خوب است. اینکه هزینه پرداخت شود برای آموزش خوب است. تا افراد قدر دانشی را که بدست می آورند بدانند. و به آن اهمیت بدهند و از آن استفاده کنند.
    محمد رضا!!!
    تلنگر دکتر محسن قدمی در سر یکی از کلاس هایش باعث شد من با کتاب های پیتر دراکر آشنا شوم. امیدوارم این پست من تلنگری باشد برای آشنایی بیشتر شما با موضوعات فرهنگی و آموزشی افغانستان

    موفق باشید آقای محمد رضا شعبانعلی

    • رسول ايرانشناس گفت:

      سعيدجان سلام
      كامنتت خيلي دقيق و پر از تلاش و اراده بود بهت تبريك گفته و برات آرزوي موفقيت مي كنم .

    • سعید دمیرچی گفت:

      سلام آقای رسول ایرانشناس

      ممنون

      اگر بتوانید با هزینه شخصی یک دوره آموزش خصوصی با کیفیت اما بدون مدرک ! در حوزه سفر برگزار کنید که تو این دوره اینقدر با سایرین متفاوت باشید مطمئن باشید دیگر نیازی نیست به بخش صدور مجوز برید.
      مهم اینه کسایی که میان دوره شما به این نتیجه برسن که چیز مفیدی یاد گرفتن حتی اگر کوچک باشد. مثل همین شعبانعلی دات کام برای شما و من
      موفق باشید

  • رسول ايرانشناس گفت:

    محمد رضاي عزيز ، سلام و عرض ادب
    بارها در مورد پيچ و خمهاي سيستم آموزشي عمومي سنتي ، با اثربخشي ضعيف مطالبي خوانده و شنيده ايم و اما يك تجربه:
    در مورد حوزه مورد علاقه خودم سفر هم اين درد جدي و بزرگ وجود داره و موسسات زيادي براي آموزش غلط!! دارند تبليغات مي كنند و به محتوي توجهي ندارند . به همين خاطر با هدف كمك كردن هزينه و افزايش كيفيت براي آموزش نيروهاي متخصص مرتبط با كسب وكار سفر در دنياي مجازي با كمك دو گروه از دوستان برنامه نويس و كارشناس توريسم پكيج كامل قابل ارائه تهيه شده اما وقتي به بخش صدور مجوز آموزش سازمانهاي دولتي براي مجوز اجراي دوره مراجعه ميشه ، جوابهايي مي شنوي كه …!؟!
    در هر صورت از اينكه توي اين خونه امكان درد دل بوجود آمده واقعا ممنونم و اگه راهنمايي داشته باشي خوشحال ميشم نظرت رو بدونم .

  • باران گفت:

    سلام
    من خیلی وقته که اینجا کامنتی نگذاشتم.. نه از این بابت که به اینجا سر نمی زنم و یا اینکه مطالب رو نمی خونم.. فقط فکر می کنم اگه حرفی ندارم که چیز بیشتری به دیگران اضافه کنه پس بهتره چیزی نگم
    الانم فقط خواستم احوالپرسی کرده باشم و بگم که هنوز هستم و از اینکه وقتی میام اینجا و میرم چیز جدیدی دارم که بهش فکر کنم حس فوق العاده ای دارم
    ممنونم
    راستی من از متمم عقب افتادم چون نمی رسم مطالب رو کامل بررسی کنم و دوست ندارم اطلاعات رو بدون فکر کردن درباره اشون وارد مجموعه ی دانسته هام بکنم یا اینکه هنوز مواردی که میشه پیاده کنم رو کامل اجرا نکردم تا با موارد جدید خودم رو روبرو کنم… این خوبه یا بد؟

    • مریم .ر گفت:

      سلام باران عزیز. منم همین مشکل تو رو در مورد مطالب متمم دارم. از طرفی دوست ندارم مطالب رو سرسری بخونم و رد شم و از طرف دیگه حس می کنم عقب افتادم و استرس گرفتم. واقعا چاره چیه؟

      • آزاده م گفت:

        باران سلام
        خوش اومدی خانم. در مورد متمم منم مثل تو و مریم مشکل دارم. همین دو سه هفته پیش ایمیل زدم به شهرزاد با موضوع کمککککککککککک 🙂 شهرزاد هم راهنماییم کرد. یکم آروم شدم و آرومتر مطالب رو دارم میخونم و ازش استفاده میکنم. کاش خودش بیاد همون راهنمایی رو که به من کرد برای شما با بیان قشنگ و آرومش بگه.

        • شهرزاد گفت:

          عزيز دلم. لطف داري تو …
          خوشحالم كه يكم آروم شدي و داري مطالب رو ميخوني و آروم پيش ميري …
          ولي بچه ها راستشو بخواين خودم هم تقريبا همين حال و روز رو دارم. از خيلي از مطالب هنوز خيلي عقبم.
          چون واقعا مطالب اونقدر خوب و پرمغز هستن كه نميشه سرسري خوندشون و بايد عميق و با دقت خوند و براي جواب دادن و كامنت نوشتن هم بايد وقت گذاشت و تا حد زيادي فكر و تمركز كرد و بعد نوشت …
          اوندفعه هم كه توي يكي از ايميلهاي محمدرضاي عزيز نوشته بود كه قراره تنبيهات و تشويق هايي در متمم تعبيه و اتخاذ بشه، بخاطر اون قسمت تنبيهش استرس گرفتم!;)
          درسته كه الان از نظر تعداد مشاركت كامنت هاي متمم مقام سومي رو دارم!;) ولي فكر كنم دارم به زودي اين مقام رو از دست ميدم.;)
          (ياد برزيل افتادم … فوتبالش … چقدر دلم براشون سوخت … (ربط نداشت؟ … ببخشيد …:)) )
          البته اين عددها زياد مهم نيست به نظر من. مهمتر از اون، توانايي استفاده و بهره بردن هر چه بيشتر محتوايي و كيفي از متمم هستش…
          جالبه دوستان … همين امروز صبح جايي خوندم كه :
          “اول مشق بعد اینترنت!
          اخیرا در آمریکا یک روتر (رهیاب) مخصوص ساخته شده که فقط پس از انجام کارها و تکالیف روزانه به کاربران اجازه می دهد که به اینترنت دسترسی پیدا کنند.”
          پس به درد ما نميخوره، نه؟ چون بيشتر مشق هاي ما همينجاست ديگه … تو اينترنت. 🙂

          • هومن کلبادی گفت:

            شهرزاد جان سلام
            دوست خوب ما دلم میخواد دوستای دیگمون هم با وبلاگ شما آشنا بشن و مطالبش رو بخونن ولی میخوام خودتون لطف کنی و معرفیش کنین . راستی یک مسئله و یا یک مشکل (دوست خوبم ضیای عزیز ) زمانی که شما یک کامنت میگذارید چطور کنترل میکنید که هم خونه ای هامون یا محمدرضای عزیزمون نقد یا نظری در موردش دادن ؟؟؟ لطفاٌ من بی سواد رو راهنمایی کنید 🙂

    • * نیما گفت:

      باران جان من هم با بخش اول نوشته ی شما ، روبرو هستم . بیشتر اوقات میبینم متن کامنت احتمالی من به چیز بیشتری به دانش دوستانم هدیه نمی کنه . به مرور دارم به خوانتده خاموش تبدیل میشم . . .
      کامنت تون باعث شد من هم امروز حضور کامنتی داشته باشم ، هرچند هر روز ، خورشید صبحگاهی من از پنجره خونه ی shabanali dot com طلوع میکنه و لبخند معلمم امید شروع روز جدید رو بهم هدیه میکنه .
      دوستت داریم آقا معلم ، بسیار بسیار:-)

  • مهدي گفت:

    سلام محمد رضاي گرامي
    دلم براي قصه هايت در شب قصه نوجوان تنگ شده بود .گرچه من به بهانه حضور ديگري حضور داشتم سن خودم گذشته.

  • مریم .ر گفت:

    سلام محمدرضای عزیز.
    چقدر حس خوبیه عضو این خونه بودن و همخونه بودن با تو و دوستانی که به قول بچه ها بهتر از آب روان هستن.
    فکر کنم تو کامنتهای این پست کلی گپهای دوستانه و صمیمی زده بشه که آدم با خوندنش کلی حالش خوب بشه از اینهمه مهربونی و همدلی. من که همیشه خدارو شاکرم از اینکه با تو و دوستان دیگه آشنا شدم و عضو کوچکی از این خونه هستم.
    بهار عزیز چند روز پیش چه حرف خوبی زده بود ,اینکه اینجا براش مقدسه, و واقعا برای من هم همینطوره, اینجا رشد می کنم, یاد می گیرم, زندگی می کنم و از بودن با دوستان هم فکرم لذت می برم.
    همینجا هم از بچه ها میخوام اگه امکانشو دارن بیان اینستاگرام, نمیدونین چقدر خوبه دیدن عکسای شخصی تر و حرفهای صمیمانه تر از صاحبخونه ی عزیزمون. اینو گفتم بیشتر ترغیب بشین برای اومدن. 🙂
    فعلا که شهرزاد عزیز و آقای دادشی و دوستی به نام سرور و چند تا از دوستان دیگه اونجا هستن, البته اینا دوستانی هستن که من می شناسم , کاش بقیه هم به ما ملحق بشن .:)

    • شهرزاد گفت:

      ای شیطوون… ؛)
      مریم عزیز من. چقدر دلم برای کامنتهات تنگ شده بود.
      برای منم این خونه و صاحبخونه ش و همه همخونه ایهامون همه بدجوری دوست داشتنی و باارزشن.
      مریم دیدی محمدرضا گفت “من هم به عنوان یکی از هم خانه ها…” چقدر قشنگ بود برام این حرفش و کلی ذوق کرد.
      محمدرضای عزیز ما … چقدر خوب شد که ما اینجا رو از بین اینهمه دات کام ها و دات آی آرها و …. پیدا کردیم و شد دیگه خونه مجازی همه ی ما…
      یادمه شب یلدا قرار شد من و آزاده م، توی این خونه گل بکاریم و بهشون آب بدیم و … یادته آزاده؟ 🙂
      راستی چقدر جای فایزه خالیه… امیدوارم هر جا که هست خدا یار و نگهدارش باشه…
      و راستی دقت کردی خیلی وقته از آذر هم خبری نیست …!!

      • مریم .ر گفت:

        ممنون شهرزاد مهربونم. آره منم از اینکه محمدرضا خودش رو یکی از هم خونه ها میدونه کلی ذوق کردم و حس خوب گرفتم.
        شب یلدا واقعا یه شب خوب و فراموش نشدنیه برای من و فکر کنم برای خیلی از دوستان دیگه. تو و آزاده هم الحق که خوب گل کاشتین تو این خونه و با حضور و مهربونیتون گل محبت و صمیمیت رو دارین آبیاری می کنین. 🙂
        من همیشه به یاد فائزه ی عزیز هستم و دلم براش تنگ شده و واقعا غصم میگیره از اینکه بی خبریم ازش, و منم مثل تو امیدوارم خوب و خوش باشه … آذر هم درست میگی چند وقته نیست که امیدوارم اون و دوستان دیگه که خیلی وقته کامنت نذاشتن به بهانه ی این پست بیان و کمی با همدیگه گپ بزنیم . 🙂

        • آزاده م گفت:

          مریم جان لطف داری عزیزم کاش تو هم بیشتر تو کامنتها باشی. گاهی دلم تنگ میشه برات. راستش مثل شهرزاد مهربوون نیستم که سراغتو بگیرم ولی بدون نبودنت رو حس میکنم عزیزم

          • مریم .ر گفت:

            آزاده ی عزیزم چقدر خوشحال شدم با دیدن کامنتت . خیلی هم خوب و مهربونی و من به خودم می بالم که همچین دوستانی دارم . 🙂 همتون رو دوست دارم و با دیدن اسم و کامنتتون کلی شاد میشم و انرژی می گیرم.
            راستش منم کمی مودی هستم و باید حسش باشه تا بنویسم 😉 اما همیشه هستم و تک تک کامنتهاتون رو میخونم و لذت می برم . و چشم از این به بعد سعی می کنم مثل شما دوستانم مهربونتر باشم و بیشتر حالتون رو بپرسم . 🙂

        • هومن کلبادی گفت:

          شهرزاد جان و مریم.ر عزیز
          مطمئناٌ اگر محمدرضای عزیز ما انقدر باصفا و بی ریا نبودن ، ما به همون دردی که آقای سهیل رضایی در رادیو مذاکره بهش اشاره کردن مبتلا میشدیم ولی یکبار دیگه میگم با نهایت احترامی برای آقای سهیل رضایی قائل هستم از اینکه نظریۀ خودشون رو به همه تعمیم میدن یا به نوعی قضاوت کلی میکنن در مورد همه ، باهاشون مخالفم چون هم محمدرضای عزیز معلمی متفاوت هستند و عاشق و امیدوارم ما هم شاگردانی متفاوت و عاشق باشیم .
          هنوز دارم به آرزوی زیبایی که محمدرضای عزیز ما برای بهاربهار عزیز کردن فکر میکنم . . .

    • آزاده م گفت:

      سلام شهرزاد و مریم
      خوبین؟ چه خبر؟ روزتون خوب بود؟واسه من که پر از خستگی بود. بعد از ظهر که رسیدم خونه با مانتو رو کاناپه خوابم برد.:( تا ۷ خواب بودم:) واسه همین دیر اومدم خدمتتون.
      چقدر حالم خوب شد وقتی این پست رو دیدم..مرسیییییییییی از استاد و تیم مهربان شعبانعلی دات کام
      آره یادمه شب یلدا رو .مگه میشه یادم بره؟ همون جا باهات دوست شدم.. قرارمون یادم نرفته شهرزاد..گل کاشتیم دیگه:) همینکه با هم دوست شدیم همینکه اینجا یه عالمه باهم حرف زدیم و یه عالمه دوست پیدا کردیم 🙂
      توی بیشتر پست ها با اینکه اطلاعاتم کم بود ودر مورد پست حرفی نداشتم دقت کردین کامنتهای حاشیه ای واحوالپرسی میذارم؟:)) که بگم هستم، که بگم اینجا رو دوست دارم:)
      فائزه جاش واقعا خالیه.. آذر هم نیست.. مهربان هم نیست.. آزاده ام ، آزاده مروارید، zoorba booda هم کم پیدا شده(آیکون عصبانیت) و دوستانیکه ما رو با خودشون عادت دادن و حالا یا نیستن یا برامون نمینویسن..:( کاش بیان تو این پست پیش ما تا با هم حرف بزنیم..

  • ستایش مطهر گفت:

    باسلام؛

    لپ تاپتونو کج نگه ندارین، به هاردش فشار میاد. اینم یه حرف خودمانی:))))

    • آزاده م گفت:

      ستایش منم گاهی لپ تاپمو اینجوری نگه میدارم. نمیدونستم به هاردش فشار میاد. مرسی از حرف خودمانیت:) دیگه کمتر این جوری نگهش میدارم. اخه دوستش دارم لپ تاپمو. با اینکه همه مسخره اش میکنن(آخه خیلی قدیمیه سالهاست از چرخه تولید خارج شده طفلی) ولی عوضش نمیکنم. 🙂

      • مریم.پاییز گفت:

        سلام به شما استاد عزیز و همه ی شما دوستان مهربون چند ماه پیش باید تصمیم میگرفتم که پولم رو لپ تاپ بگیرم که فکر میکردم داشتنش لازمه و یا اینکه یه ویولون بهتر بگیرم که آرزوم بود. بالاخره با این فکر که یاد داشتن کامپیوتر یه امر الزامیه لپ تاپ خریدم. و حالا هرموقع به اینجا میام خدا رو شکر میکنم بخاطر انتخابم. استاد عزیز از شما به خاطر وقتی که برای ما شاگردانتون صرف میکنید ممنونم. امیدوارم همیشه موفق باشید.

        • نرگس آزادی گفت:

          سلام مریم جونم چه جالب منم جدیدا لپ تاب خریدم
          عزیزم من ویولن دارم از اونجایی که هم خونه ای هستیم اصلا قابلت رو نداره گلم فقط اراده کن

          • مریم.پاییز گفت:

            واقعا ممنونم به خاطر مهربونی شما نرگس جان. اما فکر میکنم من هنوز دین ساز قدیمیم رو اونجوری که باید ادا نکردم و همچنان در خدمتش هستیم.

      • ستایش مطهر گفت:

        خواهش عزیزم :-*
        فکر کردم اینجا هم میگن ” مامانمون شدیاااا این کارو بکن اونکارو نکن”. آخه چیکار کنم حیفم میاد دستگاهه خراب شه کلی پول باید خرج کرد براش. در ضمن مهم کاربرده وگرنه سن و سال و مدل که از ماهم گذشته و دیگه اسقاطی شدیم 🙂

    • نرگس آزادی گفت:

      سلام ستایش جان
      منم نمی دونستم مرسی که گفتی عزیز

  • شهرزاد گفت:

    محمدرضاي عزيز.
    چقدر اين گپ غير رسمي، براي ما ارزشمند و دوست داشتني يه.
    ممنون كه حرف هاي دلتون رو برامون نوشتيد و ممنون بخاطر همه چي …
    و با آرزوي موفقيت هاي روزافزون گره خورده با رضايت و سلامتي و شادماني…

    • سیمین-الف گفت:

      شهرزاد دیدی اینقدر بقیه 🙂 مابین درس های استاد حرف زدن!!! که آخر استاد به این نتیجه رسید که یه بار هم شده با خیال راحت بذاره بچه ها با هم صحبت کنن 🙂

      آخیش دلمون گرفت اینجا نمی شه دو کلوم با همدیگه حرف بزنیم:-)

      پی نوشت: من تا زمانی که مدرسه می رفتمو دانشگاه، بچه ی خجالتی بودم که صدا از سنگ در می اومد از من در نمی اومد. از بخت خوشم حالا شاگردای شیطونی دارم که همش در حال صحبت و بازی و زدن، تو سر و کله ی همدیگه هستن. ای روزگار…
      🙂 🙂

      • شهرزاد گفت:

        دوستاااای نازنین. چقدر خوشحالم که میبینم همه تون خوشحالین و گپ میزنین.
        آره سیمین جونم. و ممنون از محمدرضا جان که این اجازه رو رسما صادر کردن. ! ؛) …
        راستی مبارکه شکلکهای خنده ات :)… خیلی ماجرای بانمکی بود سیمین و ممنون از پسرک خامه فروش عزیز بخاطر آموزشش.
        آزاده جونم خسته نباشی.:) آره باید مراقب گلهای خونه مون هم همیشه باشیم. راستی مینا mina90 جونمون کجاست؟!
        آره از مهربان هم خیلی وقته خبری نیست. اینهمه زحمت کشیدیم با محمدرضا جان آشتی شون دادیماااا…؛) راستی عزیزم. برای چشمک wink، باید بجای : بذاری ؛

        • آزاده م گفت:

          سلامت باشی شهرزاد جان
          ؛-) اینجوری؟

          • پسرک خامه فروش گفت:

            سلام شهرزاد
            سلام آزاده
            نه! اینجوری 😉 (البته فک میکنم این صورتک به نمایش در نمیاد!)
            بچه ها! “کیان ” هم چن وقتی میشه نیستااا.. امیدوارم شاداب و سرزنده باشند…

          • پسرک خامه فروش گفت:

            نه! انگار نمایش داده میشه..! 🙂
            آزاده اینجوریه: ; – ) (با فاصله نوشتم که مشخص بشه برات.)
            درضمن اگه دوستان توو ترسیم صورتکت های فوق مشکل دارند میتونند با واحد ” اسمایل کمک ” شعبانعلی دات کام تماس بگیرند..!! 😀 بنده در خدمتشونم. 🙂
            فک ککککن… “مرکز آموزش تخصصی ترسیم صورتکت های خندان”!! 😉 🙂

          • شهرزاد گفت:

            اي واي نشد …
            اينجوري بود شايد … 😀
            😉
            سيمين … همه اش تقصير توئه ه ه ه ه … 🙂
            ( شرمنده … ببخشيد صاحبخونه ي عزيز و تيم خوب اين خونه:) )

          • شهرزاد گفت:

            سيمين. عزيزم. شوخي كردمااا …
            اتفاقا … (گوشتو بيار نزديك، بقيه نفهمن) … خيلي بامزه شد … 🙂
            (يادم افتاد به مامان بزرگ نازنينم. هميشه باهامون شوخي ميكرد… بعد براي اينكه كسي يه وقت ناراحت نشده باشه ميگفت: “شوخي كردم بخندين.”(و چقدر يهو دلم براش تنگ شد …) )
            راستي … ببخشيد كه من اينقدر زياد كامنت گذاشتم. چند تا حرف رو حالا همينجا ميخوام بگم …
            دوستان عزيز اين خونه. چقدر كامنت و نوشته هاي تك تكتون قشنگ بود. واقعا از خوندن همه شون لذت بردم.
            كيانوش عزيز. چقدر قشنگ و دوست داشتني توصيف كردي اين خونه رو و اتفاقاتي كه هرروزه توش ميفته و صاحبخونه ش رو.
            مرتضي عزيز. اميدوارم هر چه زودتر بتوني به كوه بري و از آرامش و زيباييهاش دوباره بهره ببري.
            نرگس آزادي عزيز. چقدر قشنگ گفتي و جمله ي آخرت شگفت انگيز بود و به قول آزاده يه حقيقت قشنگ براي همه ي اهالي اين خونه.
            مرضيه ۷٫ چقدر قشنگ بود اين حرفت. كه انگار همين الان محمدرضا مثل اون عكس نشسته پشت لپتاپش و داريم باهاش حرف مي زنيم.
            زينب. مختصر و مفيد چقدر قشنگ گفتي. اگه من هم ميتونستم همه ي حرفهامو در يك جمله خلاصه كنم اون يه جمله قطعا هموني بود كه تو گفتي. ( ولي چه كنم كه خلاصه نميشه … 😉 )
            *نيما. چقدر قشنگ گفتي كه هر روز ، خورشید صبحگاهی من از پنجره خونه ی shabanali dot com طلوع میکنه.
            آقاي داداشي. چقدر زيبا همه چيز اينستاگرام رو توصيف كردين.
            مريم پاييز. چقدر خوب كه از خريد لپتاپي كه به ويولن ترجيح دادي و ميتوني باهاش هر روز بياي توي اين خونه، خوشحالي.
            ستايش مطهر. كه حتي به فكر لپتاپ استادشه كه يه وقت خراب نشه.
            و همه ي دوستان خوب ديگه …
            خوندن كامنتهاي همه تون خيلي لذتبخشه …
            و همينطور دوستاني كه بعدا اينجا به جمع ما مي پيوندن …
            اميدوارم دل همتون هميشه شاد و لب همتون هميشه خندون مثل همين آدمكهاي سيمين باشه … 🙂 😉

          • نرگس آزادی گفت:

            سلام شهرزاد عزیزم
            یک دنیا ممنون گلم چقدر خوبه که تو حواست به همه هست بودنت توی این خونه عطر خاصی داره مثل گل نرگس همه جا رو پر میکنه

          • * نیما گفت:

            ممنونم شهرزاد جان از ابراز لطفت .
            راستی چه خوبه که شما ، سیمین جون ، آزاده جان و آقای پسرک خامه فروش صمیمانه باب گفتگو رو باز می کنید چون متفرقه و بیربط گویی استثنا آزاده (البته من که کامنتهای گذشته م هم چندان پر محتوا نبود) باید بگم من خیلی سخت می تونم یه گقتگوی دوستانه رو شروع کنم ولی همیشه از خوندن کامنتهای شما حس خوبی پیدا می کنم 🙂 .
            درمورد کامنت پر محتوا هم باید بگم : یه موقع که استاد از شور بیشعور و شهوت کامنت نوشتن صحبت کردند منم تصمیم گرفتم روی این دو مورد ، در مورد خودم بیشتر حساس شم ؛ تا جایی که از شهوت نوشتن دیگه داشتم میرسیدم به افسردگی ناشی از عقده نوشتن !!!! 🙂 🙂 کلا از یه ور بوم می افتم من ولی جانانه استاد با این درخواست شون از هیات نظارت منو از سقوط قطعی نجات دادند!
            خوشحالم که اینجام . . .

          • سیمین-الف گفت:

            شهرزاد می دونم تقصیر منه!! 🙂

            وقتی امروز اومدم خونه مون دیدم ۸۰ نفر پیام گذاشتن و خودمو آماده کردم که بیام و دونه دونه بخونم، که دیدم چه غوغایی به پا کردم. 🙂

            یعنی من موندم، اگه ماجرای این شکلکا نبود جمیع دوستان چی یو بهونه می کردن برای شیطونی. 🙂

            استاد ببخشید من از طرف همه ی بچه ها از شما معذرت می خوام. 🙁
            بچه ها بگید که دیگه تکرار نمی شه بگید 🙂

          • هومن کلبادی گفت:

            دوستای خوبم یک چیز بی ربط
            نمیدونم چرا وقتی کتمن های دوستانۀ بالایی شما در مورد شکلک ها رو می خوندم و دیدم که تقریباٌ در زیر همشون یک نفر مخالفت کرده یاد شخصیت گلام ( Glum به معنی افسرده و مخالف ) در سفرهای گالیور افتادم یا گوچا در کارتن ” بنر ” که خیلی وقتا و بی دلیل با همه مخالفت میکرد . کاش یک کم به آزادی هم بیشتر احترام بگذاریم البته با اجازۀ دوست عزیزمون glum 😉

          • آزاده م گفت:

            درس پس میدهیم به اساتید “اسمایل کمک”
            😉 (با فونت انگلیسی) تمرین استاد پسرک خامه فروش
            ؛) (با فونت فارسی) تمرین استاد شهرزاد
            استاد ضیا تمرین شما سخت بود. اینا ( ‘;’ ‘-’ ‘)’ ) رو از کجا بیارم آخه؟:(

          • آزاده م گفت:

            شهرزاد شرمنده م خواهرو دفعه بعد بهتر تمرین میکنم. 🙂
            استاد پسرک خامه فروش هیچ وقت این لطفتون رو فراموش نمیکنم. 🙂 😉

          • شهرزاد گفت:

            خدايااا … آزاده از دست توووووو …. خيلي خنديييييدم …
            آخه ميدوني … استاد ضيا، هر كدوم از symbol ها رو توي كوتيشن مارك گذاشتن كه مشخص تر باشه … ولي خوب انگار يه كم گيج كننده شده … 😉
            ولي لطفشون جاي تشكر بسيار داره 🙂
            راستي فكر كنم براي چشمك بايد از درس همون استاد پسرك خامه فروش عزيز بهره ببري، يعني با خط تيره …:)
            اينجوري: 😉

          • ضیاء گفت:

            شاید هم اینطوری: 😉 ( ‘;’ ‘-‘ ‘)’ )

          • شهرزاد گفت:

            جاان…
            آره آزاده جون. ولي چرا شبيه شكلك صورت بامزه ي زرد نشد؟! البته من بدون خط تيره ش مي زنماا.
            خيلي وقتها هم كه دلم ميخواد حسم رو با لبخند يا همين wink در آخر جمله م بيارم، با جمله ام فاصله ش نميدم و به آخرين حرف يا نقطه جمله م ميچسبونمش كه همينطوري به صورت symbol ها بياد و به شكل شكلك نشه… ميدوني چرا؟ آخه مثلا ميخواي آخر جمله ت فقط يه لبخند خيلي آمرانه و آروم بزني!;)) (مدل لبخندهاي ياهو مسنجر) ولي بعد تبديل ميشه به يه خنده ي شيطون، كه خيلي نازه ولي يه كم بيشتر از اون لبخنديه كه ميخواستي بزني … 🙂 (البته وردپرس همه ش همينطوريه …:) )

        • سیمین-الف گفت:

          ممنونم از اظهار لطفت.
          این آدمک خندون هم یادگاری شد برای من از این شب. 🙁

        • mina90 گفت:

          سلاااام دوستای عزیزم و صاحبخونه گل.
          سلام شهرزاد عزیزم.
          چه خبره اینجا 🙂
          انگار دیر رسیدم.
          ولی خوبه به هر حال رسیدم.
          سیمین یه چیزی بگم؟؟؟؟؟
          میتونستی کپی پیست کنی. 🙂 منم اول تکنولوژیشو نداشتم بعد گفتم بذار کپی پیستشون کنم. این طوری معلوم میشه چطورین 😉

  • آرزو گفت:

    شما بزرگواری استاد جان.