لحظه نگار | خودم – از سر بی‌موضوعی

از شما چه پنهان که مدتیه نوشتن در روزنوشته برام سخت‌تر شده. این رو قاعدتاً از فاصله‌ی زمانی بین نوشته‌ها هم می‌تونید حدس بزنید.

علت‌های متعددی دست به دست هم داده‌ان تا چنین شرایطی پیش بیاد.

اول از همه، تراکم کاریه که واقعاً فرصت کمی برای نوشتن در روزنوشته باقی می‌ذاره. اما این تنها علت نیست.

طی سال‌های اخیر، روندهایی طی شده که به شکل سیستماتیک، فضا رو برای روزنوشته تنگ و تنگ‌تر کرده.

اول از همه اینه که ترجیح می‌دم خیلی از مطالبی که «سر و ته» دارن و محتوایی دارن که به نظرم ارزشمنده، در متمم منتشر بشه. اون‌جا هم چارچوب شفاف‌تر و محکم‌تری داره و هم این‌که مطالب این فرصت رو دارن که بارها و بارها ویرایش و به‌روز بشن (مطمئنم هر نوشته‌ای، دوست داره پیوسته به روز بشه و به حال خودش رها نشه).

دوم این‌که خیلی از مطالب این‌جا از جنس دلنوشته بوده که واقعاً این روزها با نوشتن «دل‌نوشته» میونه‌ای ندارم. پیش از این هم گفته‌ام که خیلی از دلنوشته‌هام رو دیگه نمی‌پسندم. نمادش هم «نامه‌ به رها» است که واقعاً الان هیچ ارتباطی باهاش برقرار نمی‌کنم.

قدیم یه سری مطالب هم داشتم که از جنس موضع‌گیری در برابر رویدادها و خبرها بود که واقعاً الان خیلی این خبرها رو بی‌مزه و بی‌ارزش می‌دونم و کلاً چرخه‌ی خبری یا News Cycle به سادگی من رو گرفتار خودش نمی‌کنه.

ضمناً در مقیاس کلان (مثلاً چند هزارسال) کل ملک و ملوک و مملکت (= سیم‌خاردارها و مدعیان و متولیان اون‌ها) به چی می‌ارزه که آدم بخواد «کلمه» رو که دستاورد چند صدهزار سال تکامله، به پای چنین موضوعاتی بریزه.

توی مطالبم یه سری نق هم داشتم که الان دیگه نق زدن هم برام راحت نیست. هم به خاطر این‌که نق‌هام کمتر شده و هم از این جهت که احساس می‌کنم فضای نق، توییتر و اینستاگرامه و نه وبلاگ شخصی.

خلاصه «روزنوشته‌ها» که قاعدتاً باید به «روزمرگی‌ها» بگذره، الان بیش از هر زمان دیگه‌ای از «روزمرگی» دور شده و مطالبی که توش نوشته می‌شه غالباً فارغ از زمان انتشار هستن (به زبان ساده، حسم بهش شبیه «تک ماکارون» شده وقتی به جای «ماکارونی» داره «روغن کنجد» عرضه می‌کنه).

میمونه بعضی گفتگوهای دوستانه و جواب کامنت بچه‌ها که گاهی در قالب کامنت و گاهی در قالب مطلب مستقل می‌نویسم و طبیعتاً چون دقت و انرژی و حوصله می‌خواد، نمیشه همیشه به سمتش رفت.

با این توضیحات، به نظر می‌رسه نگاه من به روزنوشته باید عوض بشه و ایده‌های متفاوتی برای به‌روز کردنش داشته باشم که فعلاً فرصت نکرده‌ام بهش فکر کنم.

همه‌ی این‌ها رو گفتم که بهانه‌ای باشه برای این‌که یه عکس از خودم بذارم و «خالی بودن عریضه» رو به این شکل، پنهان کنم.
عکس محمدرضا شعبانعلی

فایلهای صوتی مذاکره آموزش زبان انگلیسی آموزش ارتباطات و مذاکره خودشناسی آموزش مدیریت کسب و کار (MBA) کارآفرینی کسب و کار دیجیتال ویژگی‌های انسان تحصیل‌کرده آموزش حرفه‌ای‌گری در محیط کار


23 نظر بر روی پست “لحظه نگار | خودم – از سر بی‌موضوعی

  • آرام گفت:

    با این تصویر دیگه جای سخن نیست 😊
    مگر آرزوی اینکه همه چیز خوب باشه برات…

  • محسن نوری گفت:

    بعد از مدت‌ها که از فضای متمم و روزنوشته ها دور بودم. امروز با دیدن عکس محمدرضا و دیدن کامنت‌های مریم رئیسی، شهرزاد و علیرضا داداشی خاطرات خوش اینجا برام زنده شد.
    امیدوارم دوباره بتونم تو متمم مثل سابق فعال باشم. خیلی دلم برای همه چیز اینجا تنگ شده

  • محمد تقی امینی گفت:

    {با ما گفته بودند:”آن کلام مقدس را با شما خواهیم آموخت،لیکن به خاطر آن عقوبتی جان فرسای را تحمل می بایدتان کرد.”عقوبت جانکاه را چندان تاب آوردیم ، آری ، که کلام مقدسمان ، باری ، از خاطر گریخت.}
    درد مشترک سیستمی است در این مقطع از زمان و مکان ، و شاید نیاز به تغییر روش ، شیوه حرکت در روز نوشته ها نباشد ، چه آن نیز تغییر در معلول است که در شرایط معمول پاسخ درست خود را داده است . گواه این داستان ، وضعیت قلم دیگر دوستان .

  • امیررضا بنی‌کمالی گفت:

    سلام محمدرضا جان
    بالاخره به خودم جرأت دادم یه کامنت هیجانی بذارم. بارها شده نوشتم و بعد که اومدم ارسال کنم دیدم در سطح صحبت‌های دوستان خوبم نیست. پیشاپیش از سطحی بودن و لوس بودن حرفام عذر می‌خوام (هرچند می‌دونم بهتره اول عذر نخوام و در انتها عذرخواهی کنم)
    واسه من خوندن اظهار نظرهای حرفه‌ای و دریافت تجربه و دانش تخصصی هدف ثانویه اومدن به روزنوشته هاس. اینجا بیش از هر چیزی دنبال دیدن تو هستم و آموختن درس زندگی از حرفات. البته که در کنارش از صحبت‌های بقیه دوستان هم یاد می‌گیرم.
    برای من روزنوشته‌ها همین از «اونجا» به «اینجا» رسیدنه اس. اینکه روندها رو ببینم. اینکه چطور با شرایط تصمیم بگیرم. تغییر کنم و مثل مرداب راکد نباشم.
    در یک کلام روزنوشته‌ها جدای از بحث‌های تخصصی حال جمع دوستانه‌ای رو داره که می‌شه بدون ملاحظات متممی [آدمک چشمک‌زن با زبان بیرون] خودمونی خوند و بود.
    الان آدمایی در اطرافم هستن که با تو چهره به چهره در ارتباط بودن اما هیچوقت بهشون حسودیم نشده، چون من تو رو با تک تک روزنوشته‌هات و متمم و تراست زون حس کردم و شناختم (البته وقتی مطرح می‌کنم حتما دردم اومده [خنده ملیح])
    اینکه ما رو قابل دونستی و اومدی از نبودنت گفتی و یه عکس قشنگ و خندون از خودت ضمیمه کردی کلللی [از عمد با سه تا «ل» نوشتم] واسه ما می‌ارزه. حتما خودتم می‌دونی نگرانت می‌شیم وقتی کمتر هستی [همینطور که اشک می‌ریزد بوسه‌ای بر عکس می‌زند].
    ببخشید خارج عرف می‌نویسم ولی یجوری باید بهت می گفتم که چقدر نه تنها معلمی بلکه حق رفاقت به گردنم داری.
    یه چیزی تهش می‌گم دو تا سه کیلومتر از مرزهای عرف روزنوشته‌ها خارج شم [لبخند شیطانی]
    مرسی که هستی [گل سرخ]

  • […] “از شما چه پنهان که مدتیه نوشتن در روزنوشته برام سخت‌تر شده […]” (+) […]

  • امین جباری گفت:

    سلام
    محمدرضای عزیز
    دیدن عنوان لحظه نگار بهم جرات داد که بعد مدت‌ها بتونم به بهونه تبریک این عکس جدید، عرض ادبی کنم.

    اگرچه هر روز شونصد بار به اینجا سرمیزنم تا پست‌ها و کامنت‌های جدید رو از دست ندم، خیلی وقتها می‌بینم که حرف‌ها و حکمت‌ها و تجربه‌هایی که قبلا مطرح کردی، هنوز راهی به رفتار و نگاه من پیدا نکردن و جا داره به جای انتظار برای مطالب جدید،‌ همون‌ها رو دوباره و چندباره بخونم و امیدوار باشم که شاید فرجی حاصل بشه.
    به خاطر همین هم دست از مطالعه مطالب قبلیت برنمی‌دارم وچندباره خوانی آرشیو روزنوشته‌ها، سهم قابل توجهی از زمان حضورم در اینجا رو به خودش اختصاص میده و هر بار نکته جدیدی نظرم رو جلب می‌‌کنه.
    چند شب پیش بود که قابلیت ویژه جستجو سایت کار نمی‌کرد و با خودم فکر می‌کردم نکنه به خاطر استفاده بیش از حد من بسته باشینش. 😉
    حتی وقتی که مطلبی رو تکرار می‌کنی و یا اینکه به صورت پیوسته مطلبی رو ادامه میدی، با خودم میگم که احتمالا این موضوع باید اهمیت خیلی زیادی داشته باشه که محمدرضا خواسته با اختصاص مطالب بیشتر، توجه ما رو به اهمیتش جلب کنه.(یکی از تفاوت‌‌های اینجا با متمم)
    خلاصه اینکه اینجا و متمم به قدری محتوای ارزشمند در اختیارم قرار داده که احتمالا تا مدت‌ها باید در خم اینها بمونم.
    اینجا شبیه صحنه نمایشیه که همیشه نمایش‌های خاص و ویژه‌ای داشته. این روزها بدون اینکه عنوان نمایش رو بدونم،‌ به این جا سر میزنم و میدونم هر نمایشی در اینجا به نمایش دربیاد،‌ قراره ازش لذت ببرم.
    میدونم هر تغییری که در محتوای نمایش این صحنه به وجود بیاد، بازهم قراره همون رنگ و بوی آشنا رو داشته باشه و لحظات لذت‌بخشی رو رقم بزنه.
    پی‌نوشت: عکس جدید هم مبارک باشه. بسی خوشحال شدم از رویت روی استاد.

  • میترا گفت:

    سلام آقای شعبانعلی عزیز
    چقدر خوب که یه لحظه نگار نوشتین.
    همیشه قبل از اینکه به متمم سر بزنم اول از روزنوشته هاتون شروع می کنم و بعد از لینک صفحه چپ وبلاگتون قسمت آخرین مطالب متمم ، وارد متمم میشم.
    اینجا منزل امید ماست و احساس خوبی باهاش داریم. اگر برای شما هم مقدور باشه تجربه هاتون را از زندگی برامون بیشتر بنویسید.
    تجربه های شما در طول تحصیل و کار همیشه برای من شیرین و آموزنده بوده.
    سلامت ، شاد و پرتوان باشید.

  • جواد گفت:

    آقا محمدرضا.
    از راه دور سلام.
    اول که خیلی خوش حال شدم جمال شما رو دیدم.
    دوم اینکه من هم چند وقت بود که روزها و شب ها میامدم اینجا سر می زدم و می دیدم که مطلب جدیدی برامون ننوشتی و می خواستم یواش یواش این موضوع رو بگم که دیگه مثل سابق نه از داستان کتاب هایت خبری هست و نه از تجربه جلسات کاریت و مذاکره هایت. که خود شما موضوع رو مطرح کردی.
    به هر حال امیدوارم همچنان چراغ اینجا روشن باشه چرا که من و احتمالا تعداد زیادی از دوستان با نوشته هایت زندگی میکنیم و به شخصه میدانم آنقدر خلاق هستی که می توانی ایده های جدیدی برای اینجا داشته باشی.
    حضورت مستدام

  • فرید آقاجانی گفت:

    اینجا خانه ی ماست
    این خانه را دوباره احیا کنید

  • امیرحسین کامیابی گفت:

    سلام محمدرضا جان.
    چقدر این پیراهن بهت اومده 🙂
    مدتیه فضای کاریم کمی عوض شده و بیشتر ارتباطم با نوجووناس. دنیای جالب و متفاوتیه و به همون نسبت کار کردن با نوجوونا پیچیدگیا و حساسیتای خاص خودشو داره. به طور مثال اگر بخوای از ابزار کهنه و مخربی مثل خشونت یا تهدید و تنبیه فاصله بگیری و با روشهای دیگه ای بخوای با دانش آموز همراه بشی و اونو با خودت همراه کنی، اونوقت متوجه میشی که چالش جدی پیش روته. دنیای ذهنی اون با تو تفاوتای جدی داره. چیزهایی که تو بهش میگی احترام، برای اون بی معنیه. اگر درسی رو دوست نداشته باشه، صراحتا میگه و این تو هستی که باید روش خودتو عوض کنی و خیلی چیزهای دیگه. به نظرم یکی از جاهایی که همدلی و مهارتهای ارتباطی به شدت مهمه و معنی پیدا میکنه، در ارتباط با نوجووناس و به همین خاطر من بودن در چنین محیطی رو به فال نیک میگیرم.
    علاوه بر این من این روزها به دنبال منابع مرتبط با توسعه فردی و کسب و کار هستم که مناسب این گروه سنی باشه و یا حتی با داستان بتونه چنین مفاهیمی رو به دانش آموزا منتقل کنه. مورد دیگه بحث استعدادیابی هست که دارم به نحوه اجراش در مدرسه فکر میکنم. اگر در این موارد نکته ای به ذهنت میاد خوشحال میشم باهام در میون بذاری.
    راستی چند روز پیش هم یه کامنت توی متمم گذاشته بودی درباره کتابهایی که دوست داری به دیگران هدیه بدی و در اون از کتاب جادوی واقعیت نام برده بودی که میتونه جایگزین درس علوم در مدرسه بشه. بلافاصله بعد ازین که کامنتتو خوندم خیلی سریع کتابو به همکارام معرفی کردم. البته کتاب به فارسی ترجمه نشده و فقط یه پی دی اف ازش تو بعضی سایتا وجود داره.

  • سعیده گفت:

    سلام
    همچین هم خالی از عریضه نبود. کلا یه چیزهای زیادی رو میشد درک کرد، لمس کرد و یاد گرفت. یعنی بی موضوعی هم خوب موضوعی بود و کلی خوشمان آمد:)
    البته خیلی هم خوشحال شدم عکس خندان دیدم و این خودش کلیه.

  • علیرضا حقگو گفت:

    سلام محمدرضا جان ! راه حل مشکلت اینه : یه مقاله بنویس با طعم ریاضی یا فیزیک یا پیچیدگی ! آدم دلش وا شه 😉😀

  • فرید آقاجانی گفت:

    سلام
    عرض ادب و احترام
    عزیزانِ وفادار به روزنوشته ها سلام
    ولی از اول قرار بود(قرارداد روانی البته! برای مطالعه رجوع شود به مبحث قرارداد روانی در متمم) که دل نوشته هاتون در روز نوشته ها قرار داده بشه و در متمم مطالب آکادمیک قرار داده بشه
    کاملا هم در جریان هستید که اکثر ما وقتی دلمون می گیره و هوای دلتنگی داریم میایم روزنوشته ها و وقتی حس و حال یادگیری و کار علمی داریم به متمم سر می زنیم.
    آقا معلم عزیز
    خواهش داریم که روزنوشته ها مثل قدیم بشه
    نه جایی برای مطالب آکادمیک

    (اینجا شور! متمم شعور!)

  • مصطفی قائمی گفت:

    غبارِ گذرِ زمان رو در این عکس دیدم آقامعلمم.
    و بغض کردم.
    (شاید گفتنش در عرف جالب نیست، ولی ما که این حرف‌ها رو نداریم 🙄)

  • پویان گفت:

    من که دلم واقعن برای نوشته هاتون تنگ شده، با هر موضوعی امیدوارم بیشتر بنویسید حتی مسائلی روزمره جامعه

  • مهدی کاواری گفت:

    سلام آقا معلم
    این اولین باری هست که اینجا می نویسم
    نمی دانستم چطور هر آنچه می خواهم به تو “ببخشید که همین اولین بار از تو استفاده می کنم” بگویم را بگویم
    قبل از این که در متمم به ۱۵۰ امتیاز برسم برایش لحظه شماری می کردم
    برای نوشتن در اینجا بی تاب بودم.
    درست روز تولدم یعنی ۷ شهریور با امتیاز ساناز مجرد به ۱۵۰ رسیدم!
    آمدم بنویسم دیدم چیزی برای گفتن پیش تو ندارم! چیزی نیستم و هیچ نمی دانم. حال که این لحظه نگار را دیدم دامنم از دست برفت و قرارم تاب شد!
    پس این نامه یک هیچ چیز ندان در میانه ول معطل است به تو:
    اسم من مهدی است.
    ۳ سال پیش با شعف و سرور سرشار پا به دانشکده پزشکی شیراز گذاشتم. از خانه مان در اهواز کوچ کردم به خوابگاهی درست آخر دنیا بین چند کوه کوچک! سال ها زحمت کشیده بودم. خودم و خانواده ام و البته اولین و گرانقدرترین معلم زندگی ام که برادرم باشد! احتمالن بشناسیش؛ “میلاد کا”
    او اولین بار از تو به من گفت؛ او اولین بار عینک پر از لکه و خط و خشم را از چشمانم برداشت و به من یاد داد عمیق تر نگاه کردن را عاشقانه آموختن را! هنوز لحنش و آن مردمک های براق و مجذوبش وقتی از تو و چیزهایی که از تو یاد می گرفت برایم میگفت در ذهنم است. آن جا بود که من تورا شناختم.
    نمیدانم چه بگویم! قبل از شروع فکر می کردم قرار است این نوشته ۲-۳ ساعتی از من وقت بگیرد اما الان زبانم بسته شده و دستم می لرزد.
    حال که زبانم از نوشتن برای تو قاصر است بگذار کمی از خودم برایت بگویم. سال۹۵ با رتبه ۴۲۷ کشور و ۲۱۵ منطقه ۲ وارد دانشکده پزشکی شیراز شدم. در این سالها اتفاقات خیلی زیادی برایم افتاد. نوجوانی که تا ۱۸ سالگی تا سوپری سر کوچه هم میرفت بعد ۵ دیقه میومدن دنبالش حالا تنها شده بود. احتمالن میتوانی حدس بزنی که از چه حرف نمیزنم تا متنم گزاف نشود و خواندنش وقت تو را بیش از این نگیرد. در این سال های تنهایی گروه خیریه تشکیل دادم؛ خطاب به دکتر مطهری نامه سرگشاده نوشتم!کلی کارگاه برگزار کردم با داعیه ایجاد پرسش؛ نشریه نوشتم؛ و عاشق شدم ؛ من شکست خوردم محمدرضا
    من ۳ سال شکست خوردم
    اما از آن هایی که به کارت می آید
    از آنهایی که پشتت را خم میکند اما مردمک چشمت را بزرگ
    درست به وسعت زندگی!
    ماه هاست که دارم در درس “تصمیم گیری درست الزاماً به نتیجه مطلوب منتهی نمی‌شود” متمم تلو تلو می خورم. میخواهم تمرینش را حل کنم اما هی چیزی که فکر می کنم شاید جواب باشد مثل پتک جمجه ام را تهدید می کند. آیا من اشتباهی اینجا آدمدم؟!
    بگذار برایت از آخرین کارگاهی که در دانشکده پزشکی شیراز گذاشتیم بگویم. مدت ها فکر کردم که ورای همه ی کارگاه های تکراری و کلیشه ای و صد من یه غازی که برای بچه های تازه ورود “که درست مثل نهال های نوپا دوستشون دارم” میزارن چه کاری میشه کرد که به دردشون بخوره! بزار ساده ترش کنم؛ چجوری برای این تعداد جوونی که بعد اومدن نتایج همه حلوا حلواشون کردن و آقای دکتر خانم دکتر صداشون کردن و الان برای خودشون تو قله ها سیر میکنن پرسش ایجاد کنم! کسایی که من ازین دامنه کوه هر چقدر داد بزنم صدام به گوششون نمیرسه! آدم هایی با هدف های یکسان که همه میخوان ۷ سال عمومی بخونن یه جوری طرح رو بپیچونن که برن تخصص بخونن و بعدشم دوباره درس بخونن که فوقشون رو بگیرن و بعدم فلوشیپ که بشن دکتر و استاد دانشگاه و پول خوب در بیارن و همین! این چیزیه که همه در سر می پرورن!
    بعد از مشورت با امیرمحمد قربانی “که اینجا تو شیراز از معدود آدم هاییه که میشه ازش یاد گرفت” تصمیم گرفتیم برای بچه ها از استعدادیابی بگیم که بتونن تو مسیرشون قدم های منطقی تری در راه تخصصی شدن تو پزشکی بردارن!
    کار به صورتی کارگاهی بود و به سختی یه تیم ۱۰ نفره برای ارائه جمع کردیم
    ما از متمم استفاده کردیم محمدرضا
    این افتخار ما بود و البته همیشه متمم رو هم به عنوان منبع اصلیمون معرفی کردیم.
    یک روز با سعید که یکی از بچه های تیم ما بود “سعید به طور حرفه ای برنامه نویسی انجام میده” داشتیم تو سلف دانشکده با همدیگه و یکی از بچه هایی که تو کارگاه ما شرکت کرده بود حرف میزدیم. اون می گفت که به درس ها علاقه ای نداره و کارهای فنی چیزیه که توش فلو میشه؛ منم خواستم شروع کنم به گفتن از کسایی که جرات کردن و رفتن پی علاقشون و به اون چیزی که خودشون می خواستن رسیدن که سعید به نشونه هشدار زد به پای من و منم ادامه ندادم! اون پسره چند دیقه بعد رفت و من و سعید تنها شدیم.
    چند دیقه سکوت کردیم. نیاز نبود چیزی بگیم چون میدونستیم چی داره تو ذهن شخص مقابل میگذره!
    یک ابهام بزرگ!
    من یک سوال کردم و بعد ما از هم جدا شدیم؛
    “سعید نکنه آخر این پروژه انصراف ما از پزشکی باشه؟”
    همه این گزاف گویی ها برای این بود که بگم هنوز مسیرم رو نشناختم محمدرضا! ۳ سال تلاش کردم برای پیدا کردن مسیر و هنوز هم برام مبهمه. چیزی که من رو اینجا نگه داشته پالس های کوچیک گاه گاهی و البته عمیقیه که گاهن بهم میرسن و یا میبینمشون! من با اونها زندگی می کنم و هنوز هم از جستجو برای پیدا کردن مسیر خسته نشدم. چیزی که این روزها منو سرپا نگه می داره یاد گرفتنه! من به مدیریت علاقه زیادز دارم و تو همه این سال بیشتر دروس آکادمیک مدیریت رو خوندم تا پزشکی
    به تازگی کنار پزشکی دارم MPH سیاست گذاری سلامت می خونم.
    MPH مخفف “Master of public health” هست. دارم تقلا می کنم برای پیدا کردن اشتراکات
    و البته بعد از درد و رنج هایی که تو زندگی شخصیم داشتم اینروزها دارم روی چشم هام برای وسیع تر و عمیق تر دیدن کار می کنم و در این راه بیشترین کمک رو از “عباس کیارستمی” می گیرم. چیزی که این روزها زیاد بهش فکر می کنم واژه بلوغ هست محمدرضا؛ واژه ای که سال ها ازش فراری بودم و این روزها سعی میکنم مصداق هاش رو پیدا کنم؛ ممنون میشم اگر از بلوغ برام بنویسی.
    همینجا نامم رو تموم میکنم
    نمیدونم چجوری تموم کنم!
    بگذار رجعت کنم به عکس زیبایی که از خودت گذاشتی و برایت شعری از بیژن الهی را بیاورم:
    “آن لحظه که آب
    به رنگ خود پرخاش میکند
    تو آنی؛ آن لحظه ای
    و رنگ آب
    هر چه بیشتر در آب غرق می شود
    زنده تر می شود؛ آبی تر!”

    پی نوشت ۱: دلیل اینکه تو را “تو” خطاب کردم خاطره ای بود که برادر و معلمم “میلاد کا” از تو برتیم تعریف کرد. می گفت سال ۹۵ در break همایشت از او دعوت کردی که کتاب مذاکره ات را با مقدمه ای از خودت به او بدهی. میلاد میگوید همیشه حسرت آن لحظه ای را می خورد که موقعی که بقلش کرده بودی خجالت نگذاشته که تورا در آغوش فشار بدهد! راستی ما تورا خیلی خیلی دوست داریم. خیلی خیلی هم به تو دین داریم.از بخت ما دیگر همایشی نمیگذاری که تورا ببینیم. بگذار به کودک درونم جرات بدهم محمدرضا؛ این شاگرد شیطنت باز ته کلاس نشین تو خیلی دوست دارد تورا ببیند؛ دوست دارد برای لحظاتی تا میتواند تورا در آغوشش فشار دهد:)
    پی نوشت۲: یادم رفته بود که می خواستم بگویم من هم در نوشتن متوقف شدم! مدتیست که تصمیم گرفتم ننویسم و آخرین نوشته وبلاگم”mehdikavari.blog.ir” برای ۴۶ روز پیش است. دلایل متعددی دارد که اصلی ترینش فاصله گرفتن از فضای دل نوشته نویسی است که به قول تو برای اینجا نیست!
    پی نوشت۳: احساس میکنم چیز مهمی را جا گذاشتم.عذر من رو از برای این حجم پراکنده گویی بپذیر آقا معلم🙂

  • لیلا گفت:

    سلام آقامعلمِ عزیزِ دل
    چندماه پیش تو یکی از نوشته‌هاتون چنین چیزی خوندم، اینکه آدم‌ها یک چیز متحرکی هستند که کلمات ازشون آویزونند (بارها دنبالش گشتم که دوباره بخونمش اما پیداش نکردم) اون‌موقع کمی جا خوردم راستش بهم برخورد گفتم یعنی چی، چرا آقامعلم اینطوری می‌گه
    اما از اون‌زمان به بعد، بارها و بارها تو کتاب(مثلا فصلی که در مورد خودانگاره‌ها در کتاب هنر دستیابی نوشته شده و درس مرتبطش در متمم در بخش درس‌های انگیزه) و نوشته‌ها و حرف‌های دیگران به اون جمله‌ی شما رسیدم و همش در ذهنم تداعی شد، آخرین بار هم در نوشته‌ای از آقا ملکیان بود که حرف شما مجدد برام یادآوری شد اونجا هم در مورد استعاره و کلمه‌ای که برای زندگی انتخاب می‌کنیم و تاثیری که روی برداشتمون از زندگی و وقایع می‌گذاره و سوالاتی که برامون ایجاد می‌کنه گفته بود. کلا از وقتی اون جمله شما رو خوندم ذهنم باهاش درگیر هست و دنیای کلمات و انتخاب کردنشون کمی برام دلهره آور شده.
    یادم بود تو یکی از درس‌های متمم(استعاره مفهومی چیست و چه کاربردی دارد)، یک استعاره می‌نوشتیم، رفتم تو اون درس و دنبال کامنت شما گشتم که ببینم اونجا استعاره‌ای از زندگی نوشتید یا نه، استعاره‌اتون در مورد “مطالعه کتاب شبیه یک سفر است” بود، و راستش خیلی دوست دارم بدون چه استعاره‌ای برای زندگی دارید، خودم اون‌زمان زندگی رو شبیه سفر می‌دیدم.
    ممنون می‌شم اگر امکانش بود در مورد کلمات بیشتر بنویسید و لینک اون نوشته رو هم قرار بدید که بتونم مجدد کلمات خودتون رو بخونم.
    پی‌نوشت: چه دختر خوبی شدم، شما عکس میذارید و من چیزی در مورد عکس نمیگم. (تو دلم گفتما) ; )

  • سعیده گفت:

    چه خوبه این عکس. انقدر ذوق کردم این عکسو دیدم. خیلی زیاد.
    نمی دونم این چه حسیه که هر وقت عکستونو می گذارید میاد سراغ آدم.

  • مریم رئیسی گفت:

    محمدرضای عزیزم. این عکست خیلی خوبه، چشمات هم میخنده :).
    تا باشه از این بهانه‌ها و «خالی بودن عریضه» ها ؛).

    • علیرضا داداشی گفت:

      سلام.
      راستش دارم به این نتیجه می رسم که تفسیر یک تصویر ثابت هم می تونه به حال تفسیر کننده مربوط باشه؛ آخه من بر عکس شما احساس می کنم که محمدرضا جان تو این عکس کمی معذبه (!). شاید چون خودم چند روزیه که میزان نیستم. انشاءالله که اینجوریه.
      بعد هم یک سوال از خود محمدرضا جان:
      حال چشمت خوبه؟ مشکلی نیست؟
      برقرار باشی.

      • مریم رئیسی گفت:

        دقیقا همینطوره آقای داداشی و من کاملا باهاتون موافقم.
        اون روز که من این کامنت رو گذاشتم حالم خیلی خوب بود و همه چیز رو رنگی میدیدم :).
        ولی مثلا اگه دیروز صبح می خواستم کامنت بذارم احتمالا می نوشتم محمدرضا جان حالا چرا اینقدر عصبانی هستی؟ :))
        امیدوارم که حال چشم شما هم به زودی خوب بشه. 🙂

  • شهرزاد گفت:

    محمدرضا جان. خوشحالیم که امروز، اینجا می‌بینیمت.
    این جمله‌ای که گفتی، برام خوشحال‌کننده بود. اینکه:
    “با این توضیحات، به نظر می‌رسه نگاه من به روزنوشته باید عوض بشه و ایده‌های متفاوتی برای به‌روز کردنش داشته باشم که فعلاً فرصت نکرده‌ام بهش فکر کنم.”
    امیدوارم به زودی این فرصت پیش بیاد، و در این فصل جدیدتر با هوایی تازه‌تر، باز هم ما رو مهمون نوشته‌های همیشه خوبت بکنی.

  • علی طاعتی مرفه گفت:

    سلام و خداقوت
    وقتتون بخیر

    به نظرم این تغییری که گفتین ایده بهتری هست و حدسم اینه که دیگر دوستان متممی هم از این تغییر بیشتر استقبال می کنند.

    یه پیشنهاد به ذهنم رسید. لطفاً از تجربیات خودتون که ميتونه برای ما هم آموزنده باشه، بنویسید.

  • دیدگاهتان را بنویسید (مختص دوستان متممی با بیش از 150 امتیاز)

    لینک دریافت کد فعال

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *