هفته پیش چهارشنبه در وبلاگ نشستیم و گپ زدیم. قرار شد که یک ماژول چت خوب پیدا کنیم که به دلیل حجم کاری بالا در این هفته، من هنوز موفق نشده ام آن را پیدا کنم. بنابراین قول من در مورد امکان چت، به هفته آینده موکول میشود. اما به هر حال، امشب هم به سبک هفته پیش، ساعت 10 تا 12 آنلاین میمانم تا دوستانم را ببینم. به نظرم هر کسی هر حرف و موضوعی را میتواند مطرح کند. اما اگر قرار باشد من پیشنهاد بدهم، دلم میخواهد راجع به جمله ای حرف بزنم که چند روز پیش، در صفحه فیس بوک خودم نوشتم: میتوانی هر چه میخواهی داشته باشی، اما نمیتوانی همه چیزهایی را که میخواهی داشته باشی. You can have anything you want,but you can’t have everything you want تا آنجا که من جستجو کردم، این جمله …

 اگر این نوشته را نخوانید و برای هفت نفر نفرستید پس از هفت روز هیچ اتفاقی نخواهد افتاد حتی پس از هفت سال هم اتفاقی نخواهد افتاد اما پس از هفتاد سال، جامعه ای خواهیم داشت که به هیچ شکل به آن مباهات نمی توانیم کرد. زلزله که می آید، برای چند روز عزادار میشویم. برای تصویر کودکی که تکه نانی در دست دارد، اشک میریزیم. تصویر پروفایل خود را به نقشه ایران تغییر میدهیم. خون میدهیم و لباس هدیه میکنیم. زلزله طبیعی، را میتوان زلزله سیاه نامید. زلزله ای که دیده میشود و همه را می ترساند. اما زلزله سفید نیز وجود دارد: زلزله اقتصادی. تحمل زلزله اقتصادی برای همه ما سخت است. اما برای کودکان بسیار سخت تر است. فشارهای اقتصادی مانند یک زلزله، آینده کودکان هموطن ما را تخریب میکنند. این زلزله، در مسیر کودکان رو به …

« به کسی یا چیزی دل نبند» بیشتر از اینکه یک «توصیه» باشد، یک «توهین» است. زیرا انسان بودن من را زیر سوال میبرد…

قمارخانه را بسته اند. همه رفته اند. فضا نیمه تاریک است و جام ها نیم نوشیذه. میز گرد بازی، در آن میانه، ساکت و آرام. چه آنکه، هزاران بازی به خود دیده است. خسته از تکرار بردها و باختها. خسته از اشک های شوق برندگان و لبخندهای تصنعی بازندگان. ورق ها پراکنده روی میز ریخته اند. پسرک، به نوبت جای هر یک از قماربازها می نشیند، میکوشد به جای هر یک از آنها فکر کند، به جای هر یک از آنها شرط ببندد، به جای هر یک از آنها بازی کند… پسرک ساعت هاست پشت میز قمار نشسته، نه بازی در کار است و نه بازیگری. قمار او، هر گونه که پیش رود، میز یک بازنده میخواهد و او تنها بازیگر میز است…