باهم در یلدا: قصه گویی از ارتباطات و مذاکره

سلام و شب بخیر به دوستان قبیله مجازی

سلام به محمدرضا عزیز

شب یلدای همگی مبارک 🙂

متشکرم. نمیدونستم که فردا هم میشود بود. چون الان خیلی بدو بدو اومدم!
همه از شما به هر صورتی که میتونند بهتر بیانش کنند تشکر میکنند. آدم پیش خودش فکر میکنه که دیگه حرف تکراری نزنه اما واقعیت اینه که نمیشه از سپاسگزاری از شما گذشت!!!!
سپاس و سپاس و سپاس و……
بزرگوارید و بزرگ!
سلامت و پاینده باشید.

دروووووووووود محمد رضا من تمام سعی خودم را کردم و با دربست اووومدم که به مهمونی دوست و استاد عزیزی مثل تو و همه ساکنان این خونه برسم …. دوست دارم محمد رضا 🙂
.
.
.
امشب جایی حافظ خوانی داشتم به یاد تو تمام مهمونات یه دل سیر سه تار زدم …. همتوون را دوسسست دارم همه شمایی که برای بهتر زندگی کردن یاد می گیرید و یاد می دهید
🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

یه عالمه مهر و محبت تقدیم به تو محمد رضا و تمام مهمونا 🙂

سلااااااااااااااااااااااام
ببخشید
من خیلی دیر اومدم:(
استاد عزیزم
یلداتون یه عالمه مبارک

سلام استاد شبتون بخیر
مذاکره من و دوستام
من ادم صادقی هستم ومعمولا نظرم شفاف در جمع دوستام بیان میکنم .با تجربه ای که من داشتم این موضوع به نظرم شاید برای ادم گرون تموم بشه.مثلا من وقتی از کلاس یه استادی بیرون میام و اون کلاس برام مفید بوده حتی اگه یه چیز هر چند کوچیک از محتوای اون کلاس یا از رفتار اون استاد یاد گرفتم را به دوستام میگم و گاهی برعکسشم ممکنه باشه مثلا همون استاد خاص سر نمره دادن اذیت کنه یا… .و اینجور مواقع من برایند واکنش هایی که از دوستام گرفتم این بوده که مثلا موقعی که از اون استاد بین دوستام نقد میکنم اون تعریف هام یاد اوری میکنن وچماق میکنن و میزنن توسرم که مگه تو نبودی که فلان میگفتی!!! این جور مواقع من واقعا عصبی میشم از صداقتم .ولی دقت کردم که باسایر دوستانی که فقط از استادا بد میگن و پشتشون صفحه میذارن واکنش همون افراد خیلی مثبت تره به نسبت واکنشی که با من دارن !!! ویک مورد دیگه اینکه من معمولا با استادام سر کلاس به خوبی میتونم ارتباط برقرار کنم ادم کلا اکتیوی هستم بر خلاف سایر دوستام (دختر ها) که معمولا ساکت وخنثی هستن این موضوع باعث میشه اونها به راحتی پشت من صفحه بذارن و من تو بحثای خودشون راه نمیدن وبا من جوری برخورد میکنن که من ادم خنگیم و جلوی من با ایما واشاره حرف میزنن که من از بحثاشون چیزی نفهمم و… . اینجور مسائل ودورویی هامنو به شدت ازار میده وباعث شده که من کلا تو دانشکده با هیچ کس حرف نزنم وحتی سلام و علیک هم دیگه تقریبا قطع شده وخب حداقل الان یه ذره ارامش روانی پیدا کردم ولی تمام اخبار دانشکده واتفاقات بیخبر شدم…
استاد محمد رضا اشکال کار من کجاست؟

دوستان عزیز … حالا شهرزاد قصه گو ! می خواد یه داستان کوتاه و زیبا رو توی این شب دوست داشتنی می براتون تعریف کنه، 🙂 امیدوارم لذت ببرین. ( شاید هم قبلا شنیده باشین)

” زني از خانه بيرون آمد و سه پيرمرد را با ريش هاي بلند جلوي در ديد.

به آنها گفت: « من شما را نمي شناسم ولي فکر مي کنم گرسنه باشيد، بفرمائيد داخل

تا چيزي براي خوردن به شما بدهم.»

آنها پرسيدند:« آيا شوهرتان خانه است؟»
زن گفت: « نه، او به دنبال کاري بيرون از خانه رفته.»

عصر وقتي شوهر به خانه برگشت، زن ماجرا را براي او تعريف کرد.

شوهرش به او گفت: « برو به آنها بگو شوهرم آمده، بفرمائيد داخل.»

زن بيرون رفت و آنها را به خانه دعوت کرد. آنها گفتند: « ما با هم داخل خانه نمي شويم.»

زن با تعجب پرسيد: « چرا!؟» يکي از پيرمردها به ديگري اشاره کرد و گفت:« نام او ثروت است.»

و به پيرمرد ديگر اشاره کرد و گفت:« نام او موفقيت است. و نام من عشق است، حالا انتخاب کنيد

که کدام يک از ما وارد خانه شما شويم.»

زن پيش شوهرش برگشت و ماجرا را تعريف کرد. شوهر گفت:« چه خوب، ثروت را دعوت کنيم تا خانه مان

پر از ثروت شود! » ولي همسرش مخالفت کرد و گفت:« چرا موفقيت را دعوت نکنيم؟»

عروس خانه که سخنان آنها را مي شنيد، پيشنهاد کرد:« بگذاريد عشق را دعوت کنيم تا خانه پر از

عشق و محبت شود.»

مرد و زن هر دو موافقت کردند. زن بيرون رفت و گفت:« کدام يک از شما عشق است؟ او مهمان ماست.»

عشق بلند شد و ثروت و موفقيت هم بلند شدند و دنبال او راه افتادند. زن با تعجب پرسيد:

« شما ديگر چرا مي آييد؟»

پيرمردها با هم گفتند:« اگر شما ثروت يا موفقيت را دعوت مي کرديد، بقيه نمي آمدند ولي

هرجا که عشق است ثروت و موفقيت هم هست. “

خواننده خاااموش ٤ماهه وبلاگتونم
امشب دلم خواست بنويسم يلدااااى همتون به كااام باشه
على الخصوص ميزبان پرحوصله…سهمتون زياد از اين شب نشينى

سلام استاد
شب یلدات مبارک.
شب یلدای دوستان هم میارک .

سلام بر همه عزیزان و حاضران
یه خاطره میگم از زمانی که تابستون تو بازار تهران به عنوان فروشنده تو بازار کیف مشیرالخلوت کار میکردم.
دو هفته اخر شهریور بود و ما که بنک دار(عمده فروش) بودیم و طی تابستون تک فروشی نمیکردیم، واسه اینکه ته مونده جنسا هم فروش بره و انبار خالی بشه تک فروشی هم میکردیم و پاساژ هم پر بود از خریدار. لذا کلا بیخیال تاکتیک فروش و ازین بحثا بودیم چرا که این بحثا واسه وفتیه که عرضه بیشتر از تقاضاست. 3 نفر فروشنده بودیم. من که جوون بودم و 20 ساله دم در داخل مغازه وایساده بودم که کسی کیفا رو کش نره!! ناصر اقا هم که پیر مرد و پیر بازار بود وسط مغازه و اقا سعید هم که صاحب اصلی و کارفرمای ما بود ته مغازه(پشت دخل) وایساده بودن. قمتگذاری کیفها هم واسه فروش عمده کاملا مشخص بود اما واسه تک فروشی هر کدوم از ما یه قیمتی همینجوری میگفتیم و البته قیمتها بیشتر از عمده فروشی و کمتر از تک فروشی های سطح شهر بود. لابلای مردم یه خانم چادری حدود 45 سال پرسید از من “اقا فلان کیف چنده؟” منم گفتم 12 هزار. چند ثانیه بعد همون خانم از ناصراقا قیمت همون کیف رو پرسید، ناصراقا هم گفت 13 هزار!!!! اون خانمه بنده خدا کَفِش بریده بود!! گفت دیده بودیم دو تا مغازه یک جنس رو با دو قیمت بفروشیم اما ندیده بودیم تو یه مغازه این کارو کنن. منم دیدم خداییش حرفش حقه، گفتم خب من بدون تخفیف گفتم، حاج اقا با هزار تومن تخفیف! اون خانمه هم نخرید و رفت. البته واسه ما هم اصلا مهم نبود! جون تو اون مدت مغازه و پاساژ کیپ تا کیپ پر از مشتریه و نارضایتی یک مشتری اصلا مهم نبود واسمون. مخصوصا که اون مغاره بنک داری بود نه تکفروشی. این قضیه مال تابستون 88 بود.

سلام به محمدرضای عزیزم
سلام به همه دوستان این قبیله مجازی

شب یلدای همه مبارک
شب یلدای تو هم مبارک محمدرضا
واقعا شک داشتم که بتونم خودم رو به این شب یلدای مجازی باحال برسونم
2-3 باری شده که از جمع های اینجوری که محمدرضا (تو) سرپاش میکنی جا موندم (با کلی افسوس که بعداش باهام همراه بود) ولی الان رسیدم. واقعا خوشحالم.
راستش میخواستم مستقیم بیام حضوری پیشت و شب رو باهام باشیم (گفتم بقیه بچه ها اینجا حسودیشون میشه … ها ها ها) نیومدم .
شاید هم خلوتت رو بهم نزنم بهتر باشه.
خیلی لذت داره به کسی که شاید حدود 4 سال هست که با افتخار شاگردش هست، شب یلداش رو اینجوری تبریک بگم
خیلی جاها بوده و هست که محمدرضا از من بیشتر از اون چیزی که هستم (خیلی بیشتر) تعریف میکنه و همیشه من شرمنده این همه محبت، لطفش و البته بزرگیش به تمام معنی نسبت به خودم میشم.
از همینجا بابت این همه توجه ازت ممنون هستم.

من اولین چیزی که در کلاسهای مذاکره به خوبی از محمدرضا یاد گرفتم در خصوص “اثر شلاقی” سال 1389 هست.
حالا چرا میگم اولین چیز،
نه اشتباه نکنید، خیلی موضوعات هست که قبل از کلاس “اثر شلاقی” از ایشون یاد گرفتم ولی “اثر شلاقی” موضوعی بود که من با استفاده از اون، فضای شکست در مذاکره یک معامله را با پیروزی در برهم زدن معامله اصلی به نفع خودم تغییر دادم.
داستانش کمی طولانی هست.

ولی شاید این رو محمدرضا بگه بد نباشه
میشه خلاصه بگی؛ اخلاق رو در مذاکره باید صرفا در قبول شکست و خارج شدن از میدان مذاکره و واگذاری اون به رغیب معنی کنیم یا این موضوع یه امر نسبی هست و میشه در صورت عدم پیروزی در مذاکره از راههای دیگه ای برای بیرون کردن سایر رقبا از مذاکره هم استفاده کنیم.
نمیدونم تونستم معنی نظرم رو برسونم…

شب همگی خوش. خداحافظ اقای شعبان علی

راستش شاید اصلا جاشنباشه هم متنم طولانیه هم به درد یلدا نمی خوره ولی مذاکره ی من با من … چرا دروغ ، خیلی دوست داشتم اینجا بزارمش ….

من عزیز، من هیچ وقت از آن دسته از آدم ها نبودم که خودم رو با شرایط وفق بدم…هرگز جزو کسانی نبودم که کسی رو نخوام و باهاش سر کنم…من عزیز من هرگز نتونستم دوست نداشتن هام رو تحمل کنم چون همیشه یک روز صب از خواب بلند میشدم و احساس می کردم دیگه نفسم بالا نمیاد..دیگه نمی تونم.
من عزیز، من هیچ وقت از آن دسته از ادم ها نبودم که بی تفاوت از کنار هر اتفاقی رد شم و طوری به خودم بقبولونم که همه چی گل و بلبله ، هیچ وقت نسبت به آدمها سرد نبودم …هر وقت به ناحق کاری می کردم وجدانم دو دستی گلومو می گرفت.
من عزیز، من هیچ وقت زندگیم رو تو گنجه نمیزاشتم که درشو قفل کنم و قفل رو خاک ، بر عکس همیشه شفاف بودم اگر با یک بار سوال کردن جواب نمی دادم منتظر پرسش دوباره بودم.
عوضش من عزیز من همیشه از غصه فراری بودم.. هر جا که رنگ غم می گرفت نفس من دیگه بالا نمیومد..انگار تاب تحملش رو ندارم انگار غم مهر تاییدی بر نتوانستن های منه.. حالا می خواد هرچی باشه…
من عزیز تو شاهدی من هرگز کینه ی کسی رو به دل نگرفتم می دونی که هر وقت اشتباه کردم سرم رو بالا گرفتم و گفتم ” بله من اشتباه کردم”
من عزیز تو می دونی تلخ ترین پدیده زندگی برای من خداحافظی است .. انگار پذیرش حافظ بودن خدا رو ندارم..تو میدونی کندن از آدم ها با فرو رفتن یک چاقوی یک متری تو قلبم برابری داره…ولی اینم می دونی که من خیلی وقتها با دستای خودم این چاقو رو فرو می کنم…کاریش نمیشه کرد حتی اگه بسته شدن زخم اش سالها زمان ببره..
من عزیز تو می دونی آدمهایی که همیشه مستاصلن من رو عصبی می کنند انگار تاییدیند به اینکه من هیج کاری نتونستم براشون بکنم.
من عزیز خیلی ها فکر می کنند من آدم قوی ام یا مغرور..نمی دونند این غرور حفاظیه که من دور خودم کشیدم که هی حدتو بدون..
و من همیشه از این واهمه دارم که بگم ضعیفم…من عزیز گاهی احساس می کنم که زندگی نمی کنم احساس می کنم که انقدر خودم رو سفت گرفتم که احساساتم مردن..سالها تلاش به انکار کردن احساسم کردم ..شاید احساس رو نقطه آسیب پذیری می دونستم..
شاید می ترسیدم ضربه بخورم ..شاید این جوری همه ضعفم معلوم بوده..
من عزیز می دونی که همیشه قوی بودن برای من یک ارزش بودهانقدر که شاخصه ی شریکم هم همین باید باشه…نمی دونم … واقعا نمی دونم چرا این طوری شدم..شاید خاصیته 21 سال زندگیه..
من عزیز نمی دونم چرا وقتی از خیابون رد میشم دلم می خواد سرم رو بالا بگیرم و سینم رو ستبر کنم ..انگاربا راستی قامتمبه دیگران فخر می فروشم…! نمیدونم چرا وقتی قدم میزنم برام مهمه چهجوری راه میرم ..نمی دونم چی رو نمایش می دم و کافیه همون موقه یک بچه ای رو ببینم تا از این پوسته ای که ساختم بیرون بیامو با تمام وجودم بهش لبخند بزنم.
من عزیز گاهی احساس می کنم من نیستم گاهی احساس می کنم از همه چیز فرسنگ ها دورم… و اونموقع تنها کافیه که با یکی از دوستانم یک چای بنوشم و انگار زندگیم عوض میشه و رنگ می گیره..
من عزیز، من همیشه از تنهایی می ترسم همونطور که از تاریکی می ترسم انگار از وجود نداشتن ها می ترسم.احتیاج به کسی ندارم ولی انگار نیاز به بودن کسی دارم..من عزیز من همیشه می تونم پر از انگیزه و هیجان باشم ولی هیچ وقت در ته ته وجودم چیز مشخصی نیست.انگار یک صفحه ی سفید مبهمه که بهم دهن کجی میکنه.
من عزیز من از نفهمیدن ها واهمه دارم ازغم واهمه دارم…از از دست دادن ها واهمه دارم….از تهی بودن و بی امید بودن واهمه دارم انقدر که دلم نمی خواد حتی طعمشم بچشم..من عزیز من بیمارم؟؟
من عزیز نمی دونم چرا ولی انگاری تو رو هم دیگه دوست ندارم..رنگ تکرار گرفتی..احساس میکنم یک لباس نو می خوام….سالهاست بتنمی و احساس می کنم برام تموم شد

از دوستاي دانشگاه تهراني من كسي اينجا نيست؟