دوست خوبم رضا. در زیر نوشته‌ی قبلی، مطلبی نوشت که فکر می‌کنم ارزش دارد به شکل جداگانه مورد بحث قرار بگیرد: محمدرضا. در مورد اینده آموزش و دانش شکی در مورد حرف های شما نیست .اما در مورد مهارت و تجربه جای سوال هست. مثلا در حوزه های کار فنی داشتن علم تنها کافی نیست بلکه تجربه حرف اول را می زند تا جایی که حتی سازمان های بزرگ فضایی هم بی نیاز از تکنیسین ها ی کارآزموده نیستند. و این مهارت و استادی در هیچ دوره ای منقرض نخواهد شد .تنها مسئله این است که چگونه این تجربه به نسل بعد منتقل بشود با توجه به سرعت تحولات و پیچیده شدن تکنولوژی ها که فرصت استادی و کسب تجربه را نمی دهند. آیا همین نقطه ضعفی برای تکنولوژی نخواهد شد؟ من هم پاسخی بسیار مختصر و کوتاه نوشتم تا …

پیش نوشت: زیر مطلبی که در مورد سبک زندگی و سطح زندگی نوشته بودم، یکی از دوستانم به نام زهرا، کامنتی گذاشته بود که آن را عیناً در اینجا نقل می‌کنم: من که پشت کنکور ارشدم, همه زندگیم درس خوندن واسه کنکور و آزمونای استخدامیه, ما کنکوریا یه سبک زندگی بیشتر نداریم. دلم از خواندن این کامنت خیلی گرفت. خیلی زیاد. نه به خاطر ترحم به کسانی که پشت کنکور یا آزمون استخدامی هستند. به خاطر جنس حرف‌ها و سبک نگاهی که به مسئله‌ی کنکور و زندگی و استخدام، در بین بسیاری از ما رایج است. اگر چه نمی‌دانم سبک درست چیست و پیشنهاد درست چیست، اما دلم می‌خواست حرفهایی را برای زهرا و زهراها و دوستان خوب دیگری که آنها را نمی‌شناسم و الان برای کنکور کارشناسی یا کارشناسی ارشد درس می‌خوانند بنویسم. نامه‌ای برای زهرا (یا زهراها): زهرای …

ماجرای نگارش تاریخ تمدن ویل دورانت، ماجرایی جالب و آموزنده است. ویل دورانت و آریل دورانت، با نگارش کتابهایی مانند داستان فلسفه و کتاب کاخ‌های فلسفه (که بعداً به دلایلی تصمیم گرفتند نام آن را به لذات فلسفه تغییر دهند) درآمد اولیه‌ای پیدا کردند که به عنوان نطفه‌ی اولیه‌ی تولد مجموعه تاریخ تمدن مورد استفاده قرار گرفت. بعد از آن، با انتشار هر کتاب، هزینه‌ی مطالعه و تحقیق و سفرهای مربوط به کتاب بعدی را تامین می‌کردند و به این شکل، پروژه‌ای بزرگ انجام شد. کاری که به نظر، فراتر از توانایی دو نفر (حتی با وجود صرف تمام عمر بر روی آن) است. کسانی که در زمان زنده بودن ویل دورانت و آریل، کتابی مثل مشرق زمین گاهواره‌ی تمدن را خریده‌اند، با کسانی مثل من و شما که امروز آن کتاب یا کتابها را می‌خریم، تفاوتی مهم دارند. آنها …

یکی از اولین فایل‌های رادیو مذاکره، فایل گفتگو با شاهین فاطمی، مدیر عامل چرم درسا بود. چند هفته قبل، با شاهین فاطمی در مورد درسا (که امروز دیگر خود را چرم درسا نمی‌داند) گفتگو می‌کردیم و راجع به کارهای جدیدی که درسا در حال انجام آن است، گپ می‌زنیم. نظرمان در همه جا، یکسان نبود. اما لااقل بحثی خوب و دوست داشتنی بود. از شاهین اجازه گرفتم و جلسه‌ی دومی را گذاشتیم و این بار حرف‌هایمان را ضبط کردیم. بنابراین، شاید حدود نیمی از حرف‌های این فایل، مشابه سایر فایل‌های رادیو مذاکره است و نیمی دیگر، بحثی بین دو دوست که هر دو علاقمند به یک برند هستند. اما در مورد پیاده سازی یک استراتژی، با یکدیگر اختلاف نظرهایی دارند. امیدوارم این جلسه‌ی طولانی دو ساعت و نیمه که در قالب سه فایل خدمت شما ارائه می‌شود، برای شما هم …

پیش نوشت صفر: این مطلب در ادامه‌ی چهار مطلب قبلی (گام اول، گام دوم، گام سوم، گام چهارم) نوشته شده و در صورتی که فرصت نکرده‌اید چهار مطلب قبلی را بخوانید، پیشنهاد (و در واقع خواهش) من این است که ابتدا سری به آنها بزنید. پیش نوشت 1: گران ترین چوب لباسی دنیا با یکی از دوستانم در مورد دستگاه تردمیل حرف می‌زدیم، گفت: ما تردمیل خریدیم و برای مدت کوتاهی از آن استفاده کردیم. اما به سرعت، شور و شوق آن از بین رفت و به یک چوب لباسی در کنار اتاقم تبدیل شده. تردمیل‌های چوب لباسی شده، قبلاً هم به چشمم آمده بودند. اما شاید چون کسی برایشان نامی نگذاشته بود، آنها را ندیده بودم. چیزهای زیادی هست که به چشم می‌آید اما دیده نمی‌شود. همچنانکه صداهای زیادی به گوش می‌رسد اما شنیده نمی‌شود. طی این مدت، با …