پیش نوشت: این مطلب قسمت سوم از نوشته‌های من در مورد شبکه های هرمی است.  قسمتهای دیگر از طریق لینک‌های زیر در دسترس هستند: چهار معیار اصلی سنجش یک فعالیت اقتصادی (شرع، قانون، اخلاق، استراتژی) ایراد اصلی شبکه های هرمی در نفروختن یا فروختن یک کالای فیزیکی نیست درباره شبکه های هرمی (۴): جنس رابطه میان اعضای یک شبکه هرمی با شبکه شبکه های هرمی به عنوان یک شبکه وقتی از شبکه های هرمی حرف می‌زنیم، همان‌طور که از نام آن پیداست در مورد یک شبکه یا Network صحبت می‌کنیم. طبیعی است که اگر می‌خواهیم یک شبکه و به طور خاص یک شبکه اجتماعی را بشناسیم، منطقی است که باید دانش تحلیل شبکه های اجتماعی مجهز باشیم. وقتی یک شبکه از فروشندگان یا بازاریابان تحت عنوان بازاریابی شبکه‌ای یا نتورک یا MLM یا هر اصطلاح دیگر شکل می‌گیرد، تمام محاسبات و تحلیل‌های مربوط به شبکه ها در آن …

چند سال پیش، از رفتار یکی از همکارانم بسیار گله مند بودم. در حال قدم زدن در پارک، برای یکی از دوستانم درد و دل می‌کردم که فلانی را در شرایطی استخدام کردم که شرایط مطلوبی نداشت اما نیازمند شغل بود. در شرایطی از او حمایت کردم که هنوز توانمندی‌های لازم را کسب نکرده بود. چنین کردم و چنان کردم و بعد از چند سال، او در فلان جا با من چنین رفتاری کرد. گفت: گله‌ات چیست؟ گفتم: حق من این نبود. گفت: حق تو چی بود؟ من هم توضیح دادم که حق من این بود که او در آن جلسه این را بگوید و فلان جا به آن شکل برخورد کند. دوستم – که دقیقاً سابقه‌ی مدیریتش دو برابر کل سن من بود – به آرامی گفت: محمدرضا. اینها که گفتی، حق تو نبود. انتظارات تو بود. گفتم: پس حق من …

نوع مطلب: گفتگو با دوستان برای: علیرضا دورباش متن صحبت‌های علیرضا تقریبا همیشه و همه جا در مواجهه با افرادی که به نظرم در جستجوی یادگیری و یا محتوای فارسی ارزشمند و به روز، هستند، شما، وبلاگ تان و متمم را با افتخار و شور و شوق معرفی می کنم و حدس می زنم سایر دوستان متممی هم این کار را بکنند؛ مانده ام که چرا با این حال، هنوز پیش می آید که با افراد فرهیخته ای مواجه می شوم که هرگز اسم شما را هم نشنیده اند (کسانی که می توانند همیاری (collaboration) خوبی با ما داشته باشند). گاهی احساس می کنم شاید همین استراتژی شما سبب شده که افراد ارزنده ای از این فضا و هم افزایی مان با یکدیگر محروم بمانند و از شما شاکی می شوم اما گاهی نیز همین تفاوت های شما را با بقیه …

پیش نوشت: یک بار به یکی از دوستانم نشان می‌دادم که قسمتی از خانه‌ام را به شکلی چیده‌ام که می‌توانم آن را در هر ساعتی از شبانه روز کاملاً تاریک کنم و فقط چراغ مطالعه روشن بماند. پرسید: چه خاصیتی دارد؟ توضیح دادم که بر اساس تجربه‌ی من، در فضای کاملاً تاریک که نور فقط در حد روشن کردن صفحه‌ی کتاب است، تمرکز من افزایش پیدا می‌کند و انگار هیچ چیز دیگری در این دنیا نیست که بخواهد حواسم را به خودش پرت کند و این نه تنها باعث می‌شود که سریع‌تر بخوانم، بلکه کمک می‌کند که عمیق‌تر هم بفهمم. دوستم خندید و گفت: وقتی از حداکثر ظرفیت مرغ‌داری بهره برداری می‌شود،‌ برای افزایش ظرفیت هیچ راهی باقی نمی‌ماند جز اینکه با تاریک و روشن کردن فضا، شب و روز را به شکل مصنوعی برای مرغ‌ها کوتاه‌تر می‌کنند تا آنها تخم‌های …

امروز دقیقاً هشت ماه هست که سیاست محدود کردن کامنت گذاری در روزنوشته‌ها اعمال میشه. دوستان زیادی بودند که در ابتدا چندان موافق این تصمیم نبودند (شامل خوانندگان وبلاگ. همکاران من. دوستانم. واحد نرم افزاری ما و خلاصه هر کسی غیر از خودم). با خودم قرار گذاشته بودم که هشت ماه صبر کنم و اگر روزنوشته‌ها هنوز پابرجا بود و اثرات این تصمیم هم مطلوب بود، گام بعدی این سیاست رو اجرا کنم. امروز که مرور می‌کنم (و البته این بار دوستان و همکاران و واحد نرم افزاری هم تایید می‌کنند) کیفیت کامنت‌ها بهتر شده. تسلط کلامی در کامنت‌ها و حساسیت در کامنت‌ها بیشتر شده. بدون هر گونه اغراق و تعارف، در تعداد قابل توجهی از کامنت‌ها، حرف‌ها و ایده‌ها و مسئله‌هایی هست که از نظر اهمیت، دقت و ارزشمند بودن، بهتر از نوشته‌های من هستند. آمارها و برآوردها و …