ما یک ملت طلبکاریم، ما معتقدیم همه چیز در دنیا حق ماست. ما معتقدیم آنچه داریم کمتر از لیاقتمان است و آنچه دیگران دارند با خوردن حق ما به دست آمده ما در حسرت روزهایی هستیم که مالک جهان بوده ایم و در رویای روزی هستیم که دوباره مالک جهان باشیم ما وقتی تصادف می کنیم هر دو با صدای بلند فریاد میزنیم و برنده کسی خواهد بود که فحشهای بهتری میداند ما معتقدیم آنها که کمتر از ما ثروت دارند بی لیاقتند و آنها که بیشتر از ما دارند دزدند. ما به لحظه ای رای میدهیم و به لحظه ای به انکار آن بر می خیزیم. به دانشمندان خود بی حرمتی می کنیم و خود را قلب دانش و تمدن جان می دانیم. ما تنها میتوانیم ادعا کنیم که در ادعا کردن رتبه نخست را به سادگی از آن …

حدود 10 سال است که در ایران کلاس و سمینار برگزار میکنم. هیچوقت برای همایشها و کلاسهایم تبلیغ های روزنامه ای و رسانه های انبوه نداشته ام. چند هزار نفر در سایت من ثبت نام کرده اند و اطلاعات تماس خود را گذاشته اند و هر بار، با ارسال ایمیل یا پیامک، همایشها و کلاسهایم تا سقف 1000 نفر پر شده اند. این بار، اعلام کردم یک سمینار به نام «توقف اضطراری» در روز جمعه در تالار الغدیر دارم و عواید آن به صورت کامل به بنیاد کودک اختصاص می یابد. در انواع رسانه ها اطلاع رسانی کردیم اما برای اولین بار در این ده سال، تعداد ثبت نامی ها تا این لحظه به زحمت یکصد نفر رسیده است! چند روزی است که در حال بررسی و ریشه یابی هستم. اینکه چرا مردم به «من» راحت تر از «کودکان محروم» …

کافی است، زورگیر باشی، کافی است است بیشتر از متوسط جامعه ات عمر کنی، کافی است در یک مصاحبه، «دشوار» را «دوشوار» تلفظ کنی، کافی است کلمات را بی عمق و معنی، اما با وزن و قافیه، به زنجیر بکشی، کافی است ماشینی لوکس داشته باشی با پلاکی رند، تنها یکی از اینها کافی است تا خبرساز شوی، بر سرخط خبرها بنشینی، تنها یکی از اینها کافی است تا له یا علیه تو، بگویند و بنویسند و زار بزنند یا فریاد کنند. حتی لازم نیست آدم باشی، کافی است توپی باشی، سرگردان میان رنگ های آبی و قرمز، تا صفحه نخست روزنامه ها را از آن خود کنی، زیرا اینجا، سرزمین زندگی در حاشیه هاست… سرزمینی که مردمش از متن می گریزند و در حاشیه تنفس میکنند. در فرهنگ ما، کودکان مستعدی که به دلیل محدودیت مالی، محرومیت از رشد …