قوانین یادگیری من (۴): فرایند یادگیری فشرده وجود ندارد

در داستان‌ها و افسانه‌های قدیمی ملل مختلف، بسیار نقل شده که کاروانی در عبور از بیابانی بزرگ، با زمینی درخشان مواجه می‌شوند و می‌بینند که همه جا از الماس پوشیده شده. هر کس به قدر توان خود از آن الماس‌ها برمی‌دارد و سرزمین را ترک می‌کنند. پایان این نوع داستان‌ها معمولاً چنین است که عده‌ای، زیر فشار بار زیادی که برداشته‌اند می‌میرند و عده ای دیگر، از حسرت و اندوه اینکه چرا بیشتر برنداشته‌اند، دق می‌کنند و جان می‌سپارند!

به نظر می‌رسد برای بسیاری از ما، تلاش برای یادگیری چیزی شبیه جستجوی سرزمین الماس است. به دنبال «یادگیری خالص و فشرده» هستیم. سرزمینی از الماس که عصاره دانش و تجربه انسانی در آن روی زمین ریخته باشد. البته باید پذیرفت که محدودیت زمان و شتابزدگی اجتناب ناپذیر عصر جدید هم، چنین رویکردی را تشویق و ترویج می‌کند.

این مسئله ویژگی فرهنگ ما نیست. روندی است که در دنیا هم مشاهده می‌شود. به همین دلیل است که عصر جدید، عصر فهرست‌ها و خلاصه‌ها و مرورهای کوتاه است:

فهرست پنجاه کار که هر روز باید انجام دهیم

فهرست هفت اشتباه که نباید انجام دهیم

فهرست ده کتاب که باید بخوانیم

فهرست بیست و پنج نکته مهم زندگی

خلاصه کتاب بازاریابی کاتلر

خلاصه کتاب در جستجوی زمان از دست رفته مارسل پروست

منتخب کلام بزرگان

هفتاد نکته که هر مدیری باید بداند

سی نکته که هر مادری باید رعایت کند

چنین روشی، شاید نکاتی را در خاطر ما ماندگار کند، اما عموماً به تغییر رفتار منتهی نمی‌شود. ذهن به همان اندازه که در «به خاطر سپردن» سریع عمل می‌کند، مکانیزم‌های شناختی‌اش برای «یاد  گرفتن» بسیار کند و پیچیده است.

چنین است که مثلاً همه می‌گوییم فلانی خودخواه است. خودخواهی را به عنوان صفتی مذموم و منفی به کار می‌بریم،‌ اما مدتی دیگر، همان صفت در رفتار خودمان هم پدیدار می‌شود. از سوی دیگر، در شرایط دیگری که اتفاقاً باید خودخواه باشیم، منافع خودمان را به نفع منافع دیگری کنار می‌گذاریم و احساس قهرمانی می‌کنیم. و دیری نمی‌گذرد که می‌فهمیم «قربانی» بوده‌ایم و نه «قهرمان». ما کلمه خودخواهی را بلد بوده ایم اما هرگز مفهوم خودخواهی و جوانب مختلف آن را نفهمیده بودیم.

قبلاً نوشته‌ای داشتم به نام «واژه‌های مقدس و نتایج نامقدس». آنجا توضیح دادم که شناخت سطحی از مفاهیم، تا چه حد می‌تواند ما را به بیراهه ببرد. جای دیگری هم در یکی از شبکه‌های اجتماعی به یکی از دوستان که می‌گفت «هرگز نباید قضاوت کنیم» توضیح دادم که دوست نازنینم. تو نمی‌فهمی که چه می‌گویی و اگر چه این واژه‌ها فارسی است اما برای تو که آنها را بر زبان می‌رانی، از کلمات یک زبان منقرض شده در آمریکای جنوبی هم بیگانه‌تر است!

مگر می‌شود قضاوت نکرد؟ ما هر لحظه در حال قضاوتیم. همین الان که شما این پاراگراف از متن من را می‌خوانید قضاوت کرده‌اید. چون در پایان پاراگراف قبلی، روی نوشته‌ی من ارزش گذاری کرده‌اید که آیا به خواندش می‌ارزد یا خیر؟ در عبور از هر سطر به سطر دیگر قضاوت می‌کنیم. همین الان که این سایت روبروی شما باز است و سایت دیگری بسته است، قضاوت کرده‌ایم. کسی که زیر یک نوشته در شبکه‌های اجتماعی لایک می‌زند، قضاوت کرده است. آنهم که نمی‌زند، قضاوت کرده است.

قضاوت، چارچوب دارد. هزینه دارد. الگوی ارزشی دارد. زمان بهینه دارد. فضای مناسب دارد. افق زمانی دارد. افق مکانی دارد. افق تاریخی دارد. افق تخصصی دارد. افق منافع دارد. افق مواضع دارد. قضاوت می‌تواند ناشی از سایه‌های روحی باشد می‌تواند نباشد. می‌تواند ناشی از عقده‌ها باشد می‌تواند نباشد. می‌تواند ناشی از خیرخواهی باشد و می‌تواند نباشد. گاهی قضاوت کردن خیانت در حق دیگران است و گاهی قضاوت نکردن تجاوز به حقوق آنها.

همین داستان قضاوت را اگر بخواهیم بنویسیم برای آدم بیسوادی مثل من، روایتی بیش از پانصد صفحه است و می‌دانم که آنها که اهل دانش هستند هزاران صفحه در موردش می‌نویسند. اما چه کنیم از آن شتاب زدگی یادگیری و ما که به دنبال الماس‌های دانش هستیم. تجربه هایی که دیگری در فشار روزگار و در گرماگرم سختی‌ها و دشواری‌ها کسب کرده باشد و امروز آن جان سوخته و زغال شده،‌ در فشار و گرمای سوزناک تجربه‌های زندگی، الماسی گرانقدر باشد و در دستان ما قرار گیرد.

بی دلیل نیست که نیلز بور گفته است: خلاف یک حقیقت ساده، یک اشتباه احمقانه است و خلاف یک حقیقت عمیق، یک حقیقت عمیق دیگر.

حقایق عمیق، آنقدر اما و اگرها دارند و آنقدر تعاریف مفاهیم و واژه‌ها را در خود پنهان کرده‌اند، آنقدر لایه‌های متعدد و پیچیده دارند، آنقدر تعامل عوامل متعدد در آنها زیاد است که معکوس آنها هم به همان اندازه درست در می‌آید.

اگر به ما بگویند سه ضربدر چهار می‌شود دوازده. خلاف آن یک جمله احمقانه است. اما اگر بگویند گاهی زخم‌هایی در زندگی بر پیکرت می‌نشیند که دیگر نمی‌گذارد بایستی و راه بروی، معکوسش هم درست است. گاهی تنها انگیزه‌ی ما از ایستادن و راه رفتن،‌ مداوای زخم‌هایی است که بر پیکرمان نشسته است.

ما اگر می‌خواهیم اهل فکر باشیم، باید باید باید وقت بگذاریم. باید بپذیریم که دانش و آموزش، هرگز و هیچ جا سرزمین الماسی نداشته است. آنچه هست معدنی از طلاست. باید تلاش کرد و وقت گذاشت و معدن را شکافت. باید سنگ‌های معدن را به شکل ناخالص استخراج کرد. باید تک تک آنها را فرآوری کرد. وقت گذاشت. شبها و روزها را صرف آن کرد و سپس رگه‌ای از طلا را یافت و به درخشش آن خیره شد. دنیا در هیچ جا برای هیچکس، شمش طلای طبیعی پنهان نکرده است و این یک واقعیت انکارناپذیر است.

قضاوت کردن و قضاوت نکردن، چیزی نیست که از طریق نوشته یک وبلاگ یا یک پست اینستاگرام آموخته شود. باید یک هفته نشست. هر شب رمان تام جونز هنری فیلدینگ را خواند. وقتی کتاب به انتها رسید و بسته شد، یک جمله در ذهن می‌ماند و آن، ماجرای شگفت انگیز قضاوت و تاثیر آن بر زندگی انسانهاست.

برای اینکه گذشته مردم را معیار قضاوت در مورد امروزشان قرار ندهیم، یک جمله و توصیه کمک نمی‌کند. حتی تعریف کردن ماجرای طولانی بینوایان و ژان والژان هم کمک نمی‌کند. باید شبها تا صبح بیدار ماند و بینوایان را خواند و ژاور را دید و از او – که نماد تمام مردم جامعه‌ای هستند که نمی‌گذارند گذشته‌ات را فراموش کنی- متنفر شد. اما باز هم کافی نیست. باید به آخرین صفحه برسی. بالای گور ژان والژان بنشینی. به سنگ بدون نوشته‌ای که در میان علف‌ها گم شده و باد و باران، رنگ و رویش را برده نگاه کنی. قطره‌ی اشکی بریزی و بیاموزی که «انسانها را باید از گذشته آنها تفکیک کرد».

آن روز است که اگر جمله اسکار وایلد را دیدی که می‌گوید: هر قدیسی گذشته‌ای و هر گنهکاری آینده‌ای دارد، می‌توانی بفهمی و ساعت‌ها با آن مست شوی.

جملات قصار خوبند. اما برای کسی که یک اندیشمند را با تمام وجود بشناسد یا کتابی را با جان و دل خوانده باشد و سپس، دیدن یک جمله‌ی کوتاه، همه‌ی آموخته‌هایش را برایش دوباره زنده کند. اما یادگیری از طریق جملات قصار، یک انتظار ساده اندیشانه است.

وقتی نیچه می‌گوید: «آن کس که پرنده نیست، بر پرتگاه‌ها لانه نمی‌سازد» نمی‌توانی با عکس و منظره و رسم الخط و کار گرافیکی، این جمله را برای مخاطب تفهیم کنی. باید چنین گفت زرتشت را خوانده باشی و زیست کرده باشی. باید به همراه زرتشت نیچه از کوه پایین آمده باشی. باید همکلام عقاب او شده باشی. باید همراهش بر پای وعظ واعظان مرگ نشسته باشی. آن وقت، این جمله، دنیایی را برایت تداعی می‌کند. در غیر این صورت، هیچ چیز نیست جز جمله‌ای زیبا که خواندش تمرینی برای ماهیچه های زبان است و دیدنش، استراحتی برای عصب‌های چشم.

به همین خاطر است که من همیشه در شبکه‌های اجتماعی از بحث کردن فرار می‌کنم. دلیلش این نیست که بحث کردن و فکر کردن و جدال فکری را دوست ندارم. دلیلش این نیست که نمی‌خواهم مسائل را از دیدگاه فرد دیگری که به شکل دیگری فکر می‌کند ببینم. دلیلش این است که کسی که بحث کردنش را به محیط فیس بوک و اینستاگرام و توییتر می‌برد، «اهل فکر» نیست. آمده است حرفی بزند و برود. آمده است که بگوید هست. بگوید زنده است. بگوید حرف دارد. آمده است که از «فکر کردن» فرار کند و به «حرف زدن» بپردازد. همین است که اگر چه همیشه در شبکه‌های اجتماعی فعال بوده‌ام، اما هر وقت حرفی داشته ام که برایم مهم بوده، آمده‌ام و اینجا نوشته‌ام. پرانرژی ترین وقت هفته را برای خواندن حرفها و کامنت‌های دوستانم در اینجا گذاشته‌ام. چون اینها «طرحی از یک زندگی» نیست، بلکه «خود زندگی» است.

سالهاست که در خواندن یک کتاب، به دنبال یک تک جمله می‌گردم که وقتی آن را کنار گذاشتم در ذهنم بماند. در یک کلاس یا سمینار، به دنبال یک ایده یا یک حرف تازه هستم و نه بیشتر. مقاله می‌خوانم و می‌دانم که در انتهایش تنها یک جمله برایم باقی خواهد ماند و شاید آن جمله هم باقی نماند. تعجب می‌کنم وقتی کسی مطلبی را می‌خواند یا کتابی را ورق می‌زند و یا پای حرف کسی می‌نشیند و می‌گوید: اکثر حرف‌ها تکراری بود!

معلوم است که اکثر حرف‌ها تکراریست. ما به جستجوی سرزمین الماس نیامده‌ایم. ما به جستجوی رگه‌هایی از طلا، در معدنی از سنگ و گل می‌گردیم. هر حرفی، هر محفلی، هر کتابی و هر انسانی، یک پیام و حداکثر یک پیام برای ما دارد. آن پیام در قالب بحث و شعر و داستان و به هزار لباس، بیان می‌شود. اما پیام یکی است.

طه حجازی، معلم ادبیاتم در دانشگاه می‌گفت: کلاس استاد که تمام شد، جزوه‌ها را ببند. آنها را کناری بگذار و در یک برگ کوچک، خلاصه‌ی کلاس را در یک جمله بنویس. همه‌ی کلاس همین یک جمله بوده که البته برای فهمیدن و شنیدنش شاید باید ماه‌ها می‌آمدی و می‌رفتی.

آموختن، جستجوی رگه‌های طلاست. شتابزدگی ما را به استفاده از بدلیجات وسوسه می‌کند. بدلیجات درشت و پرزرق و برق هستند. اما کمی که نزدیک می‌شوی، تهی بودن برق آنها و فریبنده بودنشان، حال تو را بد می‌کند…

 

فایلهای صوتی مذاکره آموزش زبان انگلیسی آموزش ارتباطات و مذاکره خودشناسی

آموزش مدیریت کسب و کار (MBA) کارآفرینی کسب و کار دیجیتال

ویژگی‌های انسان تحصیل‌کرده آموزش حرفه‌ای‌گری در محیط کار



111 نظر بر روی پست “قوانین یادگیری من (۴): فرایند یادگیری فشرده وجود ندارد

  • MiladInk گفت:

    آموختن، جستجوی رگه های طلاست نه شمش های طلا.
    متشکرم بخاطر این جمله.

  • حسین گفت:

    بنظرم قصار وقتی خوب است که خودت با درک کامل موضوع ساخته باشی یا بر موضوع احاطه کامل داشته باشی

  • وحید گفت:

    پیامی که از این درس گرفتم:
    آموختن باید حال من را خوب کند و تغییری در رفتار و نگرشم ایجاد کند، اگرنه ارزشی ندارد.

  • زهرا گفت:

    تشکر به مجهولاتم پاسخ خوبی داد. از سردرگمی ام کاست

  • هادي گفت:

    پايان بحث و داستان سرزمين الماس ها منو ياد اين شعر صايب ميندازه كه ميگه
    كثرت موج تورا در غلط انداخته است
    ورنه در سينه ي دريا گهر راز يكي است

  • آرش گفت:

    شروع جستجوی رگه های طلایی و ناب را از نوشته ات می توان آغاز کرد…

  • آرتین گفت:

    سلام
    این را یاد گرفتم که بر خلاف باورم ، خیلی نمیدانم یا بهتر بگویم درست نگرفته بودم و با مطالعه این مطلب فهمیدم جمله قضاوت نکن در جاهایی کاربرد ندارد و باید قضاوت کرد.
    در کار کارشناسی آموخته بودم نباید سیاه یا سفید دید خاکستری نگاه کردن باعث دیدن و سنجیدن کاملتر می شود. بسیار ممنونم و مدیون

  • moji گفت:

    ازین مقاله برای من ماند:
    “آنچه هست معدنی از طلاست. باید تلاش کرد و وقت گذاشت و معدن را شکافت”

    “کسی که بحث کردنش را به محیط فیس بوک و اینستاگرام و توییتر می‌برد، «اهل فکر» نیست. آمده است حرفی بزند و برود. آمده است که بگوید هست.”

    تشکر فرآوان
    خدا خیرتون بده

  • محمدی گفت:

    سلام. در مورد قضاوت کردن نوشته بودید. می خواهم برای من بیشتر توضیح بدهید مطلبی که در مورد قضاوت کردن داشتید همانی نیست که گفتید ما همیشه در حال انتخاب کردن و تصمصم گرفتن هستیم؟ مثلا آیا تصمیم داریم این سایت را دنبال کنیم یا نه؟

  • لعیا احمدی مقدم گفت:

    سلام
    ممنونم از حس مسئولیتی که دارین من واقعا متن های شما رو جایه دیگه ای نخوندم و با اشتیاق دنبال می کنم یعنی یک معما یا یک مسئله ای داشتم و دارم که با خواندن این متون کم کم آرامشمو به دست می یارم
    لطفا در آخر متن به علت طولانی بودن و رفتن ذهن خواننده به درون خود ویا افکار خد یک چکیده و یک نتیجه گیری اضافه کنید تا تاثیر بیشتری داشته باشد
    با تشکر فراوان

  • علیرضا دورباش گفت:

    سلام
    محمدرضا جان! چه دل نشین بود این متن
    خیلی ذهن نقادی دارم ولی این متن خیلی جذبم کرد به قول جناب سهیل رضایی، خودم مبتلاش شدم
    در تایید فرمایشات خودت اگه در یکه جمله طولانی بخواهم چکیده این متن رو بگم چون با نفت سر و کار دارم:
    از قوانین این دنیا است که مشکل می شود چیز باارزشی را به سادگی و به صورت خالص و در دسترس بدست آوری به طور مثال برای رسیدن به همین نفت بایستی نقشه های زمین شناسی تهیه بشی، یه سری تست های اولیه گرفته بشه، چاه اکتشافی زده بشه که خودش چندین مرحله حفاری و استفاده از سیال حفاری و سیمانکاری و بکار گیری امواج صوتی و آلترا سوند و … دارهف نمونه های سنگ مخزن جمع آوری بشه و تحلیل بشه، لاگ گیری بشه و …. و تازه بعدش نوبت می رسه به حفر چاه تولید که خودش صدها مرحله داره و آخرشم مراحل تکمیل چاه و فراهم کردن شرایط تولید

    با همه این سختی ها تازه رسیدی به نفت خامی که یه عالمه ناخالصی و آب شور و مواد خورنده و سبکی و سنگینی داره

  • سعید عباسپور گفت:

    سلام استاد ..
    مطلب دقیق و عمیقی بود و از بابت انتشار افکارتون از شما متشکرم ..
    همیشه از اینفوگراف‌ها و عکس‌نوشته‌ها و جملات قصار فراری بودم حس خوبی بهشون نداشتم و الان دلیلش رو فهمیدم که همیشه حس میکردم باری به دارایی من افزون نمیکنه و من رو پربارتر نمیکنه بلکه ممکنه سرپوشی باشه بر نادانسته‌های من و به نوعی رفع مسئولیت از ندانستن!
    من هم از این کلاس امروز یک جمله مینویسم..
    این متن و تحلیل زیبای شما بیش از پیش به من آموخت که مطالب رو افقی و تیتروار نخونم ، و عمقی مطلبی رو تحقیق کنم به جای بدلیجات بی ارزش ، تکه‌ای دُرِّ گرانبها بدست بیارم …
    ..
    ممنونم .. (تبریک میگم که حداقل درمورد من در فعالیت‌های روزانه‌م تبدیل به رقیب سرسختی شدید مقابل همه شبکه‌های اجتماعی و سایتهای در ظاهر زیبا و شیک و لوکس و پر زرق و برق اما بی‌محتوا که زمان گرانبهای من رو همیشه ساعتی و روزی و هفتگی و انبوه انبوه میسوزوندند بدون هیچ بازخورد مثبتی ، اما اینجا ثانیه ثانیه برای من ذخیره میکنه ..)

  • هامون گفت:

    حقیقتا لذت بردم ، و باید بگم متعجب شدم حرفهای دلم را با پیرایشی اینچنین دلنشین خواندم …
    ممنون

  • نرگس گفت:

    چقدر حرف هایتان به دلم نشست فوق‌العاده بود.فقط سپاس از عمق وجود

  • نسیم گفت:

    با خوندن نوشته هات فکر میکنم

  • فاطمه گفت:

    اون همه پای درس این محمدرضا شعبانعلی دوست‌داشتنی بودم و این همه پای نوشته‌هاش، هنوز هم و همیشه‌ی همیشه هم، حرفی و نگاهی، سوای همه‌ی شنیده‌ها و خونده‌ها و دیده‌های قبلی داشته.
    خیلی وقت بود که می‌خواستم تشکر کنم که هستش، می‌نویسه و یاد می‌ده؛
    متشکرم آقای معلم خوب:)

  • مریم ک. گفت:

    سلام
    نوشتن‌تان تحسین برانگیز است و به یاد ماندنی! میگویید یک جمله، اما چند جمله برایم می‌ماند.
    راستی کاش مثل متمم، مطالب مرتبط را همین دور و بر ها لینک کنید.
    همینطوریش وقتی میام توو، برگشتنم با جیغ خانواده‌س! چی برسه که بخوام دنبال یه چیزی هم بگردم، دیگه کرام الکاتبین می‌طلبم.
    خوب باشید.
    خیر پیش

  • حامد گفت:

    مصداق توضیحات بالا رو به خوبی میشه در کتاب خلبان جنگ حس کرد. وقتی می خوندمش داشتم کم کم از حجم توصیفاتی که راجع به وضعیت خودش و شرح حالش و چیزایی که به صورت تکراری بیان می کرد کلافه می شدم تا به نوعی به مخلص حرفاش رسیدم. اونجا که جان کلام رو خوندم، به خوبی درک کردم که اگه اونهمه با ذهن ما بازی نکرده بود، امکان نداشت حرفای آخر کتاب انقدر خوب در دلم بشینه.
    اون کتاب تمرینی بود برای اینکه به قول شما یاد بگیرم در فرآیند یادگیری عجله نکنم و انقدر به خودم و دیگران نگم آخرش رو بگو! حالا می فهمم برای بهتر فهمیدن باید رنگ زمان به دانسته ها بخوره و فهم واقعی نیاز به بلوغ داره. بلوغی که در دل زمان ایجاد میشه

  • طبقی گفت:

    با سلام خدمت محمد رضای عزیز
    ازت متشکرم به خاطر بینش ونگرش جدیدی که برای نگاه به محیط اطراف و پیرامونم به من دادی.
    پایدار و سربلند باشی.

  • محمد حسن گفت:

    قبلا هم این حرف شما رو خونده بودم که گفته بودین گاهی برای یافتن یک جمله که بینش شما را عوض کند مدتها مطالعه کرده اید و کتابهای بسیار خوانده اید
    از همان روز این حرف شما را خریدار شدم و فهمیدم که خواندن رمان های قطور ، هیچ گاه تلف کردن عمر نیست و وقتی به این یقین رسیدم ، با لذت بیشتری مطالعاتم را انجام می دهم … قبل ترها مدام از خودم می پرسیدم آیا این کارم اشتباه نیست ؟!
    ممنون که لذت چشیدن خط به خط و سکانس به سکانس و قسمت به قسمت و نُت به نُتِ رمان ها و فیلم ها و سریال ها و موسیقی ها را دویاره به من هدیه کردید. ممنون

  • نگاه گفت:

    با سلام وسپاس فراوان از یک مطلب تفکر برانگیز دیگر، تقریبا نیم ساعت فکر کردم تا بتونن آنچه دلم میخواهد را بنویسم. اما گاهی کلمات نمی آیند، بنظر شما این به این دلیل هست که افکار واضح و روشن نیستند یا دلیل دیگری می تونه داشته باشه مثلا قوی نبودن شخصی من در بیان که خیلی اوقات باهش مواجه شدم؟
    جدا از سوال بالا آنچه بنظرم اومد این بود که همونطور که اشاره کردین ما انسانها تو این عصر شاید بدلیل تنوع فوق العاده علوم و امکان زیاد دسترسی، دچار شتابزدگی شدیم و برای هر چیزی دنبال یک قرص فشرده می گردیم که مشکلمون را حل کنه، کمتر حاضریم برای چیزی واقعا وقت و انرژی بگذاریم، گاهی کارهای هنری قدیم را که آدم نگاه می کنه تعجب می کنه که پای هرکدام چقدر زحمت کشیده شده اما الان اکثر آدمها حوصله اش را ندارن و میخواهند از وقتشون بیشتر استفاده کنند! یادم افتاد به جمله معروف” نابرده رنج، گنج میسر نمی شود.”

  • مونا گفت:

    چه قدر این متن همونی بود که باید! دارم می دم تک تک شاگردام بخوننش! مرسی به خاطرش!

  • محمد حسن بهرامی گفت:

    این روزها وقتی فکر می کنم آخرین مطلبی که باعث تغییر در زندگی من شده چیه سایت شما رو نمی تونم فراموش کنم
    واقعاً جالبه من متشکرم مخصوصاً مطالب مربوط به یادگیری ، اگر امکان دارد بیشتر در مورد یادگیری و روانشناسی یادگیری و مکتب های یادگیری مطلب بنویسید. محمدرضا باز هم تشکر می کنم

  • کاوه گفت:

    سلام استاد عزیز
    سپاس از نوشتهایتان که غبار از راه دیده می زداید و نشانه های افقهای جدید را به نمایش می گذارد

  • البرت گفت:

    آموختن آسان نیست
    خستگی هر آن در کمین است
    آزرده میشوی،احساس شکست میکنی
    شک میکنی که رها کنی وبگذری
    می خواهی بر کناره روی وا وانمود کنی که اتفاقی نیفتاده
    اما نه !
    توبازنده نیستی
    که یک مبارزی !
    پیش از آنکه برنده باشیم باید بازنده باشیم
    باید گاه بگرییم تا بتوانیم روزی بخندیم
    بایدآزرده باشیم تا روزی توانمد باشیم
    اگر پیوسته بکوشی و ایمان داشته باشی
    در پایان پیروزی از آن تو خواهد بود !
    ” آن دیویس”

  • علیرضا داداشی گفت:

    سلام.
    بله قطعاً فرآیند یادگیری فشرده وجود ندارد. این را باید به مدیرانی(!) گفت که کارمندانشان را به اجبار به کلاس های درس دانشگاهی می فرستند و الزام می کنند که تا فلان تاریخ مدرک بگیرید. آن افراد هم از مجموع غیبت های مجازشان به علاوه یک دنیا ترفند برای غیبت های غیر مجاز استفاده می کنند، تا با حداقل میزان صرف وقت، صاحب مدرکی برای افزایش حقوق بازنشستگی شان بشوند.
    با کل این فرایند مخالفم ولی از همه مهم تر این که کاش بعد از اتمام دوران درس خواندن شان ، به صرف یک «شناخت سطحی از مفاهیم»، ادعای دانایی نکنند.

    دوستان عزیز با عنایت به همه ی کامنتهایم، می توانید نام مرا به عنوان « غُر غُر میرزای بحث یادگیری » در این خانه ثبت کنید . یا چیزی شبیه این.
    برقرار باشید . ممنون.

  • ّfereshteh2 گفت:

    من می خوام از فیلم perfrct sence بنویسم که نشون می داد چطوری ادم ها حواس ۵ گانه شون رو به ترتیب از دست می دادن و دیگه نمی تونستن زندگی کنن. از دست دادن هر یک از حواس یه بیماری همه گیر بود. جمله ای تو یه فیلم تکرار می شد ” زندگی ادامه دارد” . به خاطر اوردن همین جمله چون تو فیلم درکش کرده بودم تو یه شرایط خیلی سختی بهم کمک می کرد.

  • اعتضاد گفت:

    یک عمر می‌توان سخن از زلف یار گفت

    در بند آن مباش که مضمون نمانده است

  • حسین گفت:

    سلام
    کتابی رو در دست دوستم دیدم در مورد “تند خوانی” بود.
    گفتم اااا من این کتاب رو خوندم…
    گفت جدی؟ خب چی توش نوشته؟؟
    گفتم کل حرفش اینه: تند بخون…
    گفت یه کم خلاصه نگفتی ؟ خب تند بخون یعنی چی؟؟
    گفتم هوووم خب باید کتاب رو بخونی ، وقتی تمومش کردی میفهمی “تند بخون” یعنی چی!

  • نی لبک گفت:

    این روزا مشغول نوشتن پایان نامه هستم و حال روحیم اصلا خوب نیست..کارم جواب نمیده و اصن حال خوبی نداشتم. نمیتونم توضیح بدم چطور و چرا ، ولی این مطلب خیلی کمکم کرد. خیلی.
    برای همین نتونستم به یه لایک اکتفا کنم
    ممنون آقای شعبانعلی به خاطر این مطلب.خیلی خیلی ممنون.

  • مجيد گفت:

    سلام تاكنون نشده متن هاي آقاي شعبانعلي عزيز را با تمام گرفتاريها تا پايان نخوانم سخن كز از دل برايد بر دل نشيند و از داشتن چنين هموطن عزيزي كه صادقانه آنچه دارد مي بخشد سپاسگزارم . نكته اي كه مي خواهم بگويم بر گرفته از روش اعتدالي است كه مدتي است پيش گرفتم يعني خاكستري ديدن .من گاهي رگه هاي طلا را استخراج مي كنم هم براي خودم و هم براي دادن به ديگران -همان كاري كه محمدرضاي عزيز مي كني – پس در يك دنياي مبادله كه اساس زندگي است همانطوريكه من استخراج خودم را مي دهم از ديگران هم مي گيرم اما نه بصورت بسته بندي شده بلكه بقول شما لقمه آماده را خودم مي جوم و هضم مي كنم نه ايكه بروم بكارم درو كنم بپزم .من بيشترين وقتم را بر اساس نظر مولانا كشف معدن وجود خود مي كنم تا با آن بتوانم رگه هاي طلائي ديگران از جمله انديشه محمد رضاي عزيز را ببينم و بچشم .خلاصه كلام اينكه وقتي با كشف خود به سلاح پيشرفته مجهز شدي بدون كندن مي تواني رگه هاي طلا را بيابي در حقيقت وقت و زحمت كندن را روي درون خودت مي گذاري و با شكافتن آن بصورت معجزه آسائي رگه هاي طلاي ديگران را مي گيري . من نهج البلاغه را نخوانده ام ولي سخنان علي (ع) را تا حد زيادي مي گيرم لطفا بگوئيد من اشتباه فكر مي كنم يا خير؟

  • مهرداد گفت:

    کلامتون مسحور کنندست استاد
    غنای خاصی داره که نمی‌ذاره سر ازش برداری وقتی شروع به خوندنش کردی.
    جملاتتون هم طوری چیده شده‌اند که موقع خوندنشون یقین می‌کنی که چینش بهتری براش نمی‌تونی پیدا کنی
    پشتیبان محکمش هم محتوای حرفتون هست که در عین سادگی مستند هم هست.

  • حق پرست گفت:

    سلام
    از پاسختان ممنونم.

  • رضا گفت:

    با سلام و احترام

    محمدرضای عزیز
    علاوه بر دوست سال بالایی من هم هستید و از این این بابت خوشحالم. یادمه در گفتگو با دکتر حیدری از ایشون خواستید تا برای شما در مورد کارهایی که یک مدیر صبح ها باید انجام بده صحبت کنند وایشون اشاره به محصولی کرند که تقریبا با همین عنوان در آینده نزدیک منتشر خواهد شد… شاید اگر بگوییم علیرغم صحت حرف های شما این فکر هم درست باشد که ذهن انسان به صورت پیش فرض دنبال میانبر است گرچه بیش از آنچه توصیه پذیر باشد تجربه پذیر است اما جستجو را به عمل ترجیح می دهد هم کم هزینه تر است هم راحت تر

    با آرزوی توفیق روز افزون

  • رضا گفت:

    با سلام. ممنون از وقتی که برای نوشتن این مطالب میگذارید. من دارم یک کتاب صوتی گوش میکنم که به نظرم اومد تو این خانه مجازی معرفیش کنم تا شاید به درد بعضی از دوستان بخوره. البته به احتمال زیاد شما و اکثر دوستان با این کتاب آشنا هستید. فقط غرض عرض سلامی بود از طرف یکی از خوانندگان خاموش و البته همیشگی مطالب شما. با آرزو سلامتی برای شما.

  • مهدی گفت:

    مولانا:
    رگ رگ است این آب شیرین و آب شور
    درخلایق می رود تا نفخ صور

  • انونیموس گفت:

    سلام. آقای شعبانعلی من سوالی پیش اومده بود برام که خیلی خوشحال میشم یک پست هم در این باره برامون بنویسین؟
    نظرتون در رابطه با این که سختی ها زندگی باعث میشن ما به معنای واقعی رشد بکنیم چیه؟
    راستش من تا به حال دو بار رابطه عاطفی ناموفق داشتم. و هر بار حس کردم نسبت به قبل انسان عمیق تری شده ام.
    در مقاله ای میخوندم که ناخودآگاه انسان عمدا خودش رو درگیر عشق های ناممکن میکنه که سختی عشق رو بچشه و تو این سختی ها جنبه ها و زوایای مختلف درونش رو نمایان بکنه. آیا شما هم در مورد روابط عاطفی چنین تجربه ای داشته اید؟

  • شهاب گفت:

    تک جمله من از این متن:
    برای آدم بهتر ی شدن باید فکر کرد و برای همین فکر کردن باید زحمت کشید…

  • یاسین اسفندیار گفت:

    باسلام به همه دوستان عزیز
    مقاله خیلی خوبی بود. خیلی خوب .
    آموختن، جستجوی رگه‌های طلاست.
    شتابزدگی ما را به استفاده از بدلیجات وسوسه می‌کند.بدلیجات درشت و پرزرق و برق هستند.
    اما کمی که نزدیک می‌شوی، تهی بودن برق آنها و فریبنده بودنشان، حال تو را بد می‌کند…

  • زهره گفت:

    سلام
    نوشتار شما را تا حدی قبول دارم و در این مورد فعلا نمیتونم کاملا با شما هم عقیده باشم و بگم انچه نوشتین درست و به جاست …
    جناب شعبانعلی بنده مخالف فکر و اندیشه کردن نیستم این را هم میتوان قبول کرد که فرصت و زمان ما برای خواندن همه کتابها و سرگذشت ها و کسب کردن تجربه ها (درکل پیش نیازها ) و پیدا کردن رگه های طلا کافی نیست …
    احتمالا در جواب من در ذهنتون گذر میکنه : که ما نیازی نداریم که همه کتابها و سرگذشتها و تجارب را کسب کنیم تا بتوانیم حرکت کنیم .همینکه حداقل نیازهای لازمی که ما با فکر و اندیشه کردن بدست اورده ایم بتواند راهگشای ما باشد ،کافی است .

    ولی چه بخواهیم چه نخواهیم بخش عظیمی از دانش و اموخته های ما از روی فکر نیست بلکه از محیطی هست که در اون سالهای سال زندگی و رشد پیدا کردیم .گاهی لازمه که از دانش و یافته های دیگران استفاده کرد .خوب واقعا مفهوم عبرت و عبرت گیری برای من اینجاست که خودش رو تداعی میکنه .و گاهی هم این ما هستیم که باید برویم زحمت بکشیم فکر کنیم و یاد بگیریم و از دانش و مهارتمون استفاده کنیم

    شاید هم دارم اشتباه میکنم

    • فکر می‌کنم احتمالاً قسمت چهارم این نوشته رو قبل از قسمت دومش خوانده‌اید (در راستای همون نگاه خودتون که فرمودید فرصت کافی نداریم،‌ زیاد پیش میاد که این کار رو انجام بدیم که از وسط یک مطلب رو بخونیم).

      http://www.shabanali.com/ms/?p=4685

      حدسم اینه که خواندن قسمت دوم و سوم قبل از قسمت چهارم، خود به خود مسئله رو حل کنه.

      با جمله‌تون هم که فرمودید «گاهی» لازمه از دانش و آموخته دیگران استفاده کرد موافقم. حتی بیشتر از گاهی. عموم اوقات باید این کار رو کرد. اما حرف من اینه که نمیشه فقط به «جویدن لقمه‌ی هضم شده‌ی دیگران» محدود شد. نه طعم خوبی دارد و نه خاصیت زیادی از آن باقی مانده.

      فکر می‌کنم مطالعه کتاب From Zero to One از پیتر ثیل – که واقعاً صفت حکیم برازنده‌ی اونه – می‌تونه تو این زمینه ایده‌های خوبی بده.

      اما در کل یک نکته را در حد ایمان باور دارم. آن هم بحثی است که در قسمت اول فایل صوتی منابع گفتم
      http://radio.shabanali.com/resources-lq.mp3
      آموخته‌ای که ارزان به دست بیاید، به کار گرفته نمی‌شود.
      تصمیم و رفتار دیگران عموماً موجب عبرت ما نمی‌شوند. فقط خاطره‌ای به خاطراتمان می‌افزایند.
      مگر آنکه برای یادگرفتن هزینه کنیم.
      این هزینه یا پول است. یا زمان است. یا عرقی که برای بازآموختن آموخته‌ی دیگران می‌ریزیم…

      پی نوشت: البته فکر می‌کنم حرف من و شما یکی است و فقط اختلاف در واژه‌هاست.
      اگر منظور ما از دانش همان مزخرفاتی باشد که دانشگاه‌ها می‌آموزند، عملاً آنها را می‌توان «معلومات» دانست و معلومات، همچنانکه از نامش پیداست، معلوم هستند!
      آنچه من به آن فکر می‌کنم، مجهولات است. منظورم Wisdom و شناخت و بینش است. چیزی که ثروت، رضایت، رشد و موفقیت را به همراه می‌آورد و هیچکس در هیچ جای جهان، هنوز مجوز صدور «گواهینامه» را برای آن به دست نیاورده است.

  • الهه گفت:

    “جملات قصار خوبند. اما برای کسی که یک اندیشمند را با تمام وجود بشناسد یا کتابی را با جان و دل خوانده باشد و سپس، دیدن یک جمله‌ی کوتاه، همه‌ی آموخته‌هایش را برایش دوباره زنده کند، … ”

    کیفورم و هیجان زده از خوندن این نوشته و خیلی از نوشته های دیگه تون
    چطور میشه از شما تشکر کرد؟
    چطور میشود اینهمه شفافیت را ستایش کرد؟

    حقا که آشنا شدن با این وبسایت برای من شانس خیلی خیلی بزرگی بوده
    مرسی، مرسی واقعا

    هر چند که احتمالا اینجا برای تشکر نیست، ولی به نظرم لازمه بدونید که حضورتون نعمتی ست 😉
    پاینده باشید

  • دیدگاهتان را بنویسید (مختص دوستان متممی با بیش از ۱۵۰ امتیاز)


    لینک دریافت کد فعال

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    yeni bahis siteleri 2022 bahis siteleri betebet
    What Does Booter & Stresser Mean What is an IP booter and stresser