سرباز در دل میگفت: باید بیشتر کار کنم. اینگونه روزی شاه خواهم شد. شاه در دل میخندید: بیشتر کار کن سرباز، تا من بیشتر شاه باقی بمانم…
دل نوشته ها
تقریباً سالی یک بار این نوشته پنج سال قبلم را میخوانم و احساس میکنم باید آن را دوباره نوشت. پس چنین میکنم… باستان شناس فرهنگی… نه! اشتباه نکنید. این یک تخصص جدید نیست. شغلی هم نیست که همین دیروز اختراع شده باشد. ما در ایران دهها میلیون نفر باستانشناس فرهنگی داریم.
امیدوارم با خواندن این پست به سادگی من نخندید… اعتراف میکنم که همیشه از دیدن خانه های زیبا لذت برده ام و گاه ساعتی ایستاده ام و نگاهشان کرده ام، اعتراف میکنم بسیاری از ماشین های لوکس را با لذت دیده ام، و اگر چشم مردم و صاحب ماشین دور بوده، از شیشه با نگاهی کنجکاو، داخل ماشینها را بررسی کرده ام. اما باید این را هم اعتراف کنم، که به ندرت، حسرت خورده ام و تقریباً هرگز در دل نگفته ام: «ای کاش این خانه، خانه ی من بود» یا «ای کاش این ماشین، ماشین من بود». اما بگذارید اعتراف کنم،
چند روز قبل وقتی متن صوتی کتاب دشواری انتخاب را در TrustZone قرار دادم، گفتم که به تدریج بخشهایی از حرفهای کتاب را به بحث می گذارم. یکی از بحثهایی که در این کتاب مطرح میشود، «تصمیم های مرتبه دو» است. شوارتز میگوید ما میتوانیم با اتخاذ برخی تصمیم های کلی و مراجعه به آنها در موارد جزئی تر، بار تصمیم گیری را سبک تر کنیم. به عنوان یک مثال ساده از بستن کمربند ایمنی نام می برد. میگوید هر بار سوار ماشین میشویم برای بستن کمربند ایمنی به سوالات متعددی فکر میکنیم: – قرار است چقدر رانندگی کنم؟ یکی دو خیابان آن طرف تر یا ده کیلومتر دورتر؟ – پلیس در این مسیر حضور دارد یا خیر؟ – هوا در حدی تاریک شده که کمربندها را نبینند؟ – لباسی که امروز تن من است تیره است یا روشن؟ جای …
از کودکی به ما آموختند، همیشه زمانی میرسد که به یاد اشک ریختن ها و اندوه هایت بیفتی و بخندی، اما کسی به ما نیاموخت که گاهی هم زمانی میرسد که به یاد خنده هایت بیفتی و اشک بریزی و اندوه را احساس کنی.
حمله و جنگ در زمین مسطح و در شرایط قدرت برابر، با حمله کردن برای تسخیر یک قلعه مستحکم فرق دارد. فرماندهان کارکشته جنگی، قرنهاست که آموخته اند، در حمله به قلعه ها، تا زمان تسخیر آخرین کنج پنهان قلعه، نباید در شیپور پیروزی بدمی. باید آرام و بی صدا، اتاق به اتاق و حفره به حفره را اشغال کنی و روزی که بر پشت بام قلعه ایستادی، پرچم خود را برافرازی و شیپور پیروزی را بنوازی. در زمین مسطح، نوای شیپور اعلام آغاز جنگ است و در تصاحب قلعه های مستحکم، دمیدن در شیپور، آخرین گام بازی تسخیر. بازی شتاب زده، راز بسیاری از شکستهای تعجب آور تاریخ است… پی نوشت: این استراتژی، در سیاست، محیط کسب و کار، بازاریابی و ترویج محصول، مسیر شغلی و حتی رابطه عاطفی مصداق دارد.
استبداد، وضعیتی است که در آن، شجاعانه ترین رفتار، اندیشیدن با صدای بلند باشد.
دیروز یکی از دوستان دور قدیمی، زنگ زده بود که عید رو تبریک بگه. فکر میکنم حداقل حدود دو سال بوده که تماسی از اون نداشتم. وقتی اسمش روی موبایل افتاد تا چند ثانیه فکر میکردم که این چه کسی است و چه میخواهد و من از کجا با او آشنا شده ام… گوشی را برداشتم. احوال پرسی گرمی کرد…
سالها پیش درس مذاکره میخواندم. مثل اکثر دانشجویان تازه کار، فکر میکردم مذاکره اکسیری دارد یا شاه کلیدی. هر روز در پایان درس به استادم میگفتم: میشود در یک جمله راز موفقیت در مذاکره را به من بگویید؟ او هر روز میخندید و میرفت. آخرین روز کلاس، باز جلو رفتم و سوال خودم را تکرار کردم. استاد لحظاتی سکوت کرد و گفت: There’s a delicate difference between giving up and knowing when you’ve had enough یک تفاوت ظریف وجود دارد بین «تسلیم شدن» و «رها کردن». تسلیم شدن، پذیرش بی قید و شرط وضعیت موجود است و «رها کردن» پذیرش این واقعیت که «من آنقدر که باید انرژی گذاشته ام و بیشتر از این ارزش ندارد…». امیدوارم در سال جدید، شناختی از خود و اهدافمان پیدا کنیم، که نه به سادگی در برابر آنها سر تسلیم فرود آوریم و از …
امروز نشسته بودم و هزاران پیامک دریافت شده تبریک عید را در موبایلم میخواندم و پاک میکردم و جواب میدادم. گاه با یک پیام احساسی بسیار عمیق مواجه میشوی، خوشحال میشوی، اشک در چشمانت حلقه میزند، شرمنده میشوی که چنین دوستی را داشته ای و تا کنون از او مغفول مانده ای… و هنگامی که در عمق دریای احساسات غرق هستی، صدای زنگ مسیج تو را به خود می آرد:
