امروز خبر بستری شدن دکتر مهدی گلشنی را در رسانه‌ها دیدم (+) و مجموعه‌ای از تصویرها، شنیده‌ها و خاطرات دوران دانشجویی برایم زنده شد. آن نام بزرگ سال هفتاد‌وشش که من وارد دانشگاه شدم، اسم دکتر گلشنی را زیاد می‌شنیدیم. در دانشکده فیزیک، ذرات بنیادی درس می‌داد. از سال‌بالایی‌ها و دانشجویان دانشکده‌های دیگر می‌شنیدیم که یکی از اسم‌های بزرگ دانشگاه ماست. می‌گفتند «در فیزیک به اسم خودش نظریه دارد.» آن روز، برخلاف امروز، مبهم بودن چنین جمله‌ای را نمی‌فهمیدیم. فقط می‌دانستیم که اسم بزرگی دارد. و علم و معنویت و دنیا و آخرت را به یک اندازه می‌فهمد و در قالب چارچوب‌های ریاضی و فیزیک کنار هم قرار می‌دهد. تجربهٔ دنیا برای ما در آن سال‌ها، خصوصاً سال نخست، محدود به دستگا‌ه‌های VAX با سیستم عامل VMS بود و مانتیورهای منوکروم قدیمی. آن هم در اینترنتی که هنوز تقریباً خالی …
