به مناسبت روز معلم

محمد رضای عزیز روزت مبارک
تو این سه سال خیلی چیز ها ازت یاد گرفتم .
ازت ممنونم.

سلام محمد رضای عزیز
من دیروز هرچقدر سعی کردم برای تبریک روزت چیزی بنویسم مطلبی به ذهنم نیومد , یعنی حرفی که از ته دل باشه پیدا نکردم , امروز داشتم برنامه ماه عسل تو رو میدیدم , جایی که مجری ازت پرسید فکر میکنی خدا از تو راضیه یا نه و گفتی نمی دونم و نمیتونم خودمو جای خدا بزارم احساس خوبی به من دست داد که شاید به اندازه سهمی از روح خدا که در وجود هر انسان هست بهت بگم اگه میدونستی چه گره هایی از من و امثال من باز کردی یقین پیدا میکردی که خدا ازت راضیه و با خودم گفتم اگر خدا از تو راضی نیست پس اونی که ازش راضیه چه فاکتورایی داره که تو نداری , امیداوارم با کمک تو و سایر عزیزانی که تو این کشور بدون منت و با صبر و فقط به خاطر کمک به رشد دانش تلاش میکنند روزی شرایطی بسیار بسیار بهتر در انتظارمون باشه .
استاد عزیزم روزت مبارک

محمدرضا نمیدونی چقدر خوشحالم وقتی میبینم اینقدر آدم مجذوب تو هستند و همه این دوستان سعی میکنند ارادتشون رو بهت ابراز کنند،من برای تو و مردمم خوشحالم.برای چون تویی که عاشق این هستی که مردم ات رو یک پله ببری بالا و شاگرد های علاقه مندی که دورت جمع شدند و دوست دارند پله ها رو برند بالا ،در عین حال سپاس گذار استادشون هم هستند.
همه ای کامنت ها رو خوندم حسم به مردم کشورم بهتر شد!و نباید فراموش کنیم که لیاقت تو مسلما بیشتر از درکی است که ما ازت داریم.ممنون که هستی و برامون مینویسی

محمد رضای عزیز…..قشنگ گفتی اونجا که مدرسان کشور ما میگن ” باید دید مردم از چی خوششون میاد ” این حرف رو من زیاد شنیدم.البته با کمال تاسف ذات بزینس همچین رنگ و بوی بدی هم داره که میخواد نیاز رو پر کنه.همونطوری که کسی نمیاد کمپانی کوکاکولا رو تعطیل کنه و لی همه میدونن یکی از خطرناکترین اما خوشمزه ترین نوشیدنیها رو تولید میکنه..متاسفانه نیاز در جامعه باعث رواج کتابهای زرد شده.
من خاطرم میاد یه روز با یکی از سخنرانای معروف کشور صحبت میکردم ایشون خیلی راحت برگشتن همین حرف به من زدن که باید دید مخاطب چی میخواد و ما اون بهش بدیم.و بعدش هم برگشت کل علم روانشناسی رو توی MBTI و کتاب برندن و سلیگمن و آنتونی رابینز خلاصه کرد و گفت بقیه روانشناسی همش چرنده…..( بیچاره فروید و آلپورت و کتل و اریکسون….)متاسفانه راست میگی شما همچین جوی رایج شده که دیگه فقط خوندن کتابهای برایان تریسی به ما مجوز آموزش دادن میده

سلام شب شما بخیر
جناب شعبانعلی عزیز روز معلم بهتون تبریک میگم. طی این دوسال آشنایی حق استادی بر من را به حق دارید هرچند حضور فعال ندارم ولی هرشب از گفته هاتون استفاده کردم حداقل تغییردیدگاه رو تونستم داشته باشم
سپاس از حضور گرم و پرثمرتان

روزهای نخست ،ولع بیشتر خواندن بود و کم خوابی و بی خوابی
چند وقتی که گذشت ، درک درد تنهایی
و هنوز ترس روبه رو شدن با من است ، نه ترس رو به رو شدن با محمدرضا شعبانعلی که یک معلم است
ترس روبه رو شدن با تمام نادانی هایم ، تمام نادانسته هایم ،تمام نافهمیده هایم ، تمام ناکرده هایم و تمام ادعاها و قضاوت هایم.
ترسی که سه سال است به واسطه ی بودنش ، خواب هایم را به یاد نمی آورم .شاید هم خواب نمیبینم اصلا ،و فقط یک رویا دارم.
معنای واقعی درد را تو به من آموختی و حالا خیلی خوب میدانم که “درد من ،درد جامه و چکامه نیست ”
هنوز هم واژه ها را به هم می بافم ، میبینی و میدانی که چیزی جز این برای گفتن در برابر تو را ندارم .اما مدت زمانی است که همین واژه ها را هم گم کرده ام انگار
با این حال
ایمان دارم به تمام روزهای خوب نیامده ….

سلام بر عزیزترین معلم زندگی‌ام، محمدرضای عزیز.

روز معلم رو به شما تبریک میگم و امیدوارم سایه شما حالا حالا بالای سر ما و صنعت آموزش کشور باشه. استاد فرمودید که مخاطب گلایه‌هاتون ”معلمانی که در صنعت آموزش قبل از دانشگاه در مقاطع مختلف زحمت میکشند و اتفاقاً مظلوم ترین و محروم ترین هم هستند” نیست. من به عنوان کوچک‌ترین عضو این جامعه دوست دارم چند کلامی از تجربیات و در دل‌های خودم رو برای شما بگم.

استاد عزیزم، من دبیر زبان انگلیسی مقطع متوسطه اول (راهمنایی سابق) هستم با سابقه 10 سال تدریس. خاطرم هست اوایل استخدام با چه شور و انرژی در منطقه ای محروم در خوزستان که نزدیک به 70 کیلومتر با محل زندگی‌ام فاصله داشت و روزانه مجبور به رفت و آمد بودم، تدریس می‌کردم. دقیقا یادمه روز اولی که از مینی بوس پیاده شدم و به سمت مدرسه حرکت کردم لات و لوت‌های روستا که سر خیابون ایستاده بودن، با گفتن یه سری حرف‌های نامربوط به من توهین کردن و من هیچ کاری نمی‌تونستم بکنم جز نشینده گرفتن و ادامه دادن به راهم. به مدت 5 سال تو اون روستا تدریس می‌کردم و رویاهای زیادی داشتم مثل تغییر کتاب درسی، ساخت نرم‌افزاری برای طراحی خودکار سوال به صورت تصادفی، اثر گذاری روحی مثبت روی بچه‌ها و … با تمام توان کار می‌کردم. اون سال‌ها به غیر از امر آموزش زبان انگلیسی، نکات اخلاقی و آداب اجتماعی رو هم با بچه‌ها کار می‌کردم؛ گاهی اوقات برای اونا داستان گویی هم می‌کردم تا یک سری مفاهیم اخلاقی اجتماعی رو هم به اونا آموزش بدم. شاید خنده دار باشه ولی احساس می‌کردم گفتن اون نکات برای ‎اون بچه‌ها خیلی ضروری تر از یادگیری زبان انگلیسی بود؛البته وقت داستان گویی عذاب وجدان داشتم که آیا دارم وقت کلاس رو تلف می‌کنم؟ آیا دارم از کار خودم می‌زنم و کم کاری می‌کنم؟!

دقیقا یادم هست تو سال چهارم پنجم آرزو می‌کردم ای کاش تعداد نفرات کلاس کمتر بود تا می‌تونستم به همه به خوبی برسم. فکر می‌کردم اگه نفرات کمتر باشه می‌تونم همه رو تو زبان انگلیسی نخبه کنم! چهار سالی هست به منطقه‌ای نزدیک‌تر به محل زندگی‌ام منتقل شدم و در حال حاضر در سه روستا تدریس می‌کنم. تو یه مدرسه دانش‌آموزای 2 کلاس 16 نفری میشن. با این که یکی از آرزوهای ده سال پیش یعنی کم شدن نفرات کلاس محقق شده اما متوجه‌ شدم این به تنهایی کافی نیست. خیلی از روند‌ها باید اصطلاح بشه تا هدف محقق بشه. بحث‌های شما در مورد تفکر سیستمی همه چیز رو برام زیر سوال برد و باعث شد نگاهم به همه چیز تغییر کنه.

آشنایی با شما موهبتی بود تا بتونم همه چیز رو از نو ارزیابی کنم و بسنجم که آیا در حال گام برداشتن در مسیر درسی هستم؟ رفته رفته متوجه شدم سیستمی که در حال حاضر در اون مشغول به کار هستم ایرادات جدی داره و کسی که در همچین سیستمی تربیت میشه و آموزش میبینه اون طور که باید و شاید پیشرفت نمیکنه. منظورم از پیشرفت، تعالی چند جانبه هست نه تنها طی مقاطع تحصیلی، اخذ مدرک، شاغل شدن و …

متوجه شدم دانش آموزام به جای حفظ کردن صرف دانسته‌ها و نمره 20 آوردن نیازمند مهارت‌هایی برای زندگی هستن… به همین خاطر با یقین و نه تردید به آموزش اصول زندگی مشغول شدم… فهمیدم دانش‌آموزی که مثلا در زبان انگلیسی ضعیفه در زمینه خطاطی مهارت داره به همین خاطر کتاب خوشنویسی هدیه میدادم… یکی دیگه از دانش‌آموزام علاقه عجیبی به نقاشی داشت واسش کتابی معتبر در زمینه نقاشی تهیه کردم… بعضی از بچه‌ها رو تشویق می‌کردم استعداد خودشون رو در حوزه‌ فناوری ادامه بدن و شکوفا کنن و … اما استاد به نظر شما من نوعی چند نفر رو می‌تونستم یا می‌تونم به این شکل پشتیبانی کنم؟

استاد عزیزم وقتی تونستم کاری کنم دخترم در 9 ماهگی اولین جمله انگلیسی رو بگه تا به امروز که یک ماهه دیگه 4 ساله میشه و کلا به انگلیسی تفکر میکنه و تو خونه و هر جای دیگه‌ای که با هم هستیم با من فقط انگلیسی حرف میزنه و حتی تو این زمینه از من هم جلوتر رفته و جلوش کم میارم، فهمیدم اون سال‌ها چقدر اشتباه می‌کردم… افسوس می‌خورم که چرا اون موقع تجربه الان رو نداشتم تا بهتر عمل کنم. استاد یه جا گفتید اگر وارد سازمانی بشید و ببینید کارمندا قبل از ورود به محل کار چند دور، دور خودشون می‌چرخن به جای این که اونا رو زیر سوال ببرید ابتدا اون کار رو چند وقتی انجام می‌دید و سعی می‌کنید فلسفه‌اش رو بفهمید و بعد اگه نقدی داشتید مطرح می‌کنید. استاد عزیزم، درد دل زیاده و اینجا جای مناسبی برای پرحرفی نیست ولی دوست دارم بعضی از نقاط ضعف مناطقی که شخصا تدریس‌ داشتم و به عینه دیدم و لمس کردم رو براتون بگم:

بعضی از مدیرها از معلم‌ها فقط لیست قبولی دانش‌آموزها رو می‌خوان (به خاطر ترس از بازخواست از طرف اداره)، اکثر مدرسه‌ها مشاور ندارن و اگه هم داشته باشن کاری ندارن جز سنجاق کردن چند کاغذ پند و اندرز روی برد، نمایشی بودن اکثر فعالیت‌ها مثل برگزاری آیین‌ها و مراسمات، ساعات کم تدریس بعضی از دروس، محیط بسیار خشک مدارس، عدم وجود تجهیزات صوتی تصویری و آزمایشگاهی، عدم دنبال شدن اهداف آموزشی و تربیتی بلند مدت، آموزش مستقیم مفاهیم به بچه‌ها و … (این مشاهدات مربوط به بعضی از شهرها و روستاهای خوزستان هست و من از شرایط و وضعیت آموزشی سایر مناطق کشور اطلاع دقیقی ندارم).

استاد تنها دلخوشی من اینه که در جلسات آخر سال تحصیلی، بچه‌ها این آرزوشون که سال بعد هم معلم‌شون باشم رو بهم بگن. واقعا لذت بخشه و شاید نشونه‌ای از این باشه که اگه ضعفی تو تدریس داشتم حداقل تونستم تو دل بچه‌ها جایی داشته باشم.

از شما و سایر دوستان بابت زیاده گویی پوزش می‌طلبم.

سلام.
تبریک را گفته ام؛ نکته ای هست که دوست دارم بدانید:
روزی آرزویم این بود که پاسخ همه ی سوال های دنیا را بدانم. هر سوالی که از من می پرسند را.
هنوز هم هست. گرچه خیلی آموخته ام.
روزی آرزویم این بود که کار علمی انجام بدهم.
هنوز هم هست. گرچه کارهای کوچکی می کنم.
روزی آرزویم این بود که معلم باشم.
هنوز هم هست. گرچه تدریس می کنم.
همیشه آرزویم این بوده که «بهترین معلم» یک عنوان واقعی باشد و قابل اطلاق به من.
هنوز هم هست.
حالا می خواهم به جایی برسم که خودم هم بتوانم این عنوان را به خودم اطلاق کنم.
دشواری امروزم متفاوت است. شاخصی از یک «بهترین معلم» دارم که دست یافتن به آن برایم غیر ممکن است:
محمدرضا شعبانعلی.
تنها دلخوشی ام در این روزهای جواب نگرفتن، این است که می دانم میدانی اینها نوشته ی دل است نه دست و کی برد.
خدا را شکر.

سلام بر معلم من.
در تکمیل صحبت های شما، تا معلم جایگاه رفیع خود را نشناسد خیلی از مشکلات هم در کنارش رشد می کند.
همیشه خوشحالم که شغل خود را معلمی می دانی و آن را با بلندترین صدا فریاد میزنی و به بهترین شکل معلمی می کنی.

سلام محمد رضا عزیز
روز معلم را به تو تبریک میگویم که بعد از سالها دوری از فضای مدرسه و دانشگاه و میز و نیمکت ، حس زیبای شاگردی و لذت آموختن را به من یاد آوری کردی .
امیدوارم که همواره تنت سالم و در این مسیر سخت و زیبای آموزش ثابت قدم باشی.

ای ابر پرسخاوت دانش!
باز هم فرو ببار و دل به روزهایی ببند، که نهال هایی را که درزمین دانایی به دست تدبیر و مراقبت وخون دل کاشتی ثمر دهند
این برترین پاداش معلمی است.

روزتون مبارک. بی هیچ بزرگنمایی، شما یکی از موثرترین معلمان و بلکه هم موثرترین در زندگی من بودید. متاسفانه به علت سفر و عدم دسترسی به اینترنت، با تاخیر این روز رو خدمت شما تبریک عرض می کنم. امیدوارم همیشه همینطور پرتوان باشید.

محمدرضا روزمون مبارک …
معلم نیستم و ولی برای آرامش دل خودم معلمی میکنم…

تا قبل از آشنایی با روزنوشته هات خودمو سرزنش میکردم (و البته همچنان میکنم…!) که چرا احساسی وارد رشته ای شدم و در سخترین دانشگاه مملکتمون عاشق رشتم شدم و خوندم و خوندم . و برای خودم خوندم … از دیدگاه یک “م مکانیک” به تو افتخار میکنم (البته مثل خیلی ها به تو حسادت میکنم… البته از اون مدل حسادت ها که خودت میدونی 🙂 ) که به قول خودت عصیانگری میکنی در این جامعه و با به رشته تحریر درآوردن شعور و تفکرات و مدل ذهنی جنس خودمون، تصور قشنگی و اصلاح شده ای از ما مهندسین عاشق فریبخورده سیستم آموزشی در ذهن بچه های متمم میسازی …

ممنون برای دانش ات وصفا و صداقتت ممنون برای نو بودن حرفهایت و شجاعتت برای قدم در راههای جدید گذاشتن وشکستن کلیشه های اموزشی