مهم‌ترین انگیزه از گذاشتن این عکس – همان‌طور که معمولاً اشاره می‌کنم – فاصله انداختن میان نوشته‌هایی است که چندان روان یا دوست‌داشتنی نیستند یا طعم‌شان شیرین نیست. خصوصاً این‌که دو سه مطلبی هم که قصد دارم در روزهای آتی بنویسم، باز خشک و جدی هستند و لازم بود در میانه‌ی آن‌ها، فاصله‌ای ایجاد شود. ما این کار را در متمم، با انتشار عکس گرگ و جغد و روباه و گاو تحت عنوان زنگ تفریح انجام می‌دهیم. اما وقتی خودم هستم دیگر به سگ و گاو نیازی نیست و همین نوع عکس‌ها همان نوع کارکردها را دارند. دومین انگیزه هم، اشاره‌ی جواد در یکی از کامنت‌ها بود که عکس بگذار و چون جواد به ندرت خواسته‌ای را مطرح می‌کند، وقتی حرفی می‌زند نمی‌شود انجام نداد. سوم هم این‌که خواستم در کنار کتابخانه‌ی جدیدم عکسی داشته باشم تا آخرین تصویری که از من …

با توجه به این‌که اخیراً عکسی از بعضی سبزیجات و علوفه‌های روی زمین منتشر کردم (ریحون‌ها)، حس کردم انتشار یک عکس از خودم هم منطقی باشه. البته علت دومش هم مثل همیشه، بهانه‌ای برای به‌روز کردن وبلاگه؛ در وقت‌هایی که حرفی برای گفتن ندارم، یا حرف‌هایی که دارم گفتنی نیستند.

این روزها کمی تراکم کارها بیشتر از همیشه است و به همین علت، کمتر برای به‌روزرسانی روزنوشته‌ها فرصت پیدا می‌شه. به همین علت، تصمیم گرفتم چند تا عکس آرشیوی رو به عنوان #لحظه نگار منتشر کنم تا این‌جا به روز بشه. اگر کامنت‌های بچه‌ها در متمم رو پیگیری کنید (و من هم جزو کسانی باشم که کامنت‌هام رو می‌خونید) احتمالاً توضیح من رو درباره پرورش گیاهان و به طور خاص کاشت ریحون (یا به شکل رسمی‌تر: ریحان) دیدین. در گذشته‌های دور، خاک یکی از داشته‌های مهم انسان‌ها محسوب می‌شد. این روزها هم البته، کسانی که در روستاها و شهرهای کوچک زندگی می‌کنند، هنوز از این نعمت برخوردار هستند. اما زندگی در شهرهای بزرگ، معمولاً ما رو از خاک دور می‌کنه و دغدغه‌ی خاک، بیشتر می‌مونه برای سیاست‌مدارها تا به بهانه‌ی اون، مردمشون رو به جنگ با مردم جاهای دیگه ترغیب کنن. و …

احتمالاً شما هم تصویر آموزش مایکروسافت ورد در غنا پای تخته با گچ را دیده باشید. اما حیفم آمد که آن را دوباره در اینجا منتشر نکنم. عکس‌ها مربوط به اوورا کوادرو هاتیش (Owura Kwadwo) معلمی در کشور غنا است که خودش آن را در صفحه‌ی فیس‌بوکش منتشر کرده است. این نوع تصاویر بهتر از بسیاری نوشته‌ها و حرف‌ها می‌توانند معنای شوق واقعی معلمی را پیش چشمان ما ترسیم کنند. پی نوشت ۱: شاید این عکس‌ها برای بعضی از دوستانم عجیب یا سخت یا حتی ترحم‌انگیز به نظر برسد. اما برای من، واقعاً شوق برانگیز است. هرگز یادم نمی‌رود زمانی که کامپیوتر کمودور ۶۴ داشتم و به خاطر اینکه ماوس چیزی نبود که هر کسی داشته باشد و بعضی برنامه‌ها فقط با ماوس کار می‌کردند، با اسمبلی ۶۵۱۰ برای کمودور برنامه‌ای نوشته بودم که حرکت Cursor را از من به عنوان …

چون در مطلبی تحت عنوان داستان دو نگهبان یکی از جانورهای دوست‌نداشتنیِ کوچه‌ رو معرفی کردم، گفتم اینجا عکس یکی از جانورهای دوست‌داشتنی کوچه رو بذارم. تجربه‌ی مواجهه‌ی بسیاری از ما با روباه – در صورتی که در شهر زندگی کرده باشیم – به حرف‌هایی برمی‌گرده که دختر و پسرهای شکست‌خورده‌ی عاطفی در اینستاگرام توی دهن روباهِ شازده کوچولو می‌ذارن. البته روباهِ شازده کوچولو، اخیراً غیر از مسائل عاطفی، در مسائل اجتماعی و فلسفی و سیاسی هم اظهار نظر می‌کنه. مثلاً وقتی ازش می‌پرسن کی همه چی درست می‌شه؟ می‌گه وقتی بفهمی همه‌چیز به خودت بستگی داره (واقعاً دلم برای #اگزوپری می‌سوزه). اما این‌ها رو گفتم که بگم، من این شانس رو دارم که با یه روباه همسایه باشم و اتفاقاً الان بهتر می‌‌فهمم که چرا حیوانی که باید در شازده کوچولو از اهلی شدن حرف می‌زده، روباه بوده. بر …

در چند روز اخیر، تراکم کارها و فشرده بودن برنامه‌ها در حدی بوده که کمتر فرصت کردم به روزنوشته‌ها سر بزنم و اگر هم اینجا آمدم بیشتر به ستون کنار نگاه کردم تا آخرین نوشته‌های دوستانم را ببینم. راستش را بخواهید ذهنم چنان درگیر کارهای دیگر بود که نتوانستم آن را مرتب کنم و چیزی بنویسم. با وجودی که فهرست بلندبالایی از موضوعاتی که باید در روزنوشته‌ها بنویسم و منتشر کنم در دست داشتم و دارم. این بود که در میان فایل‌هایی که روی لپ‌تاپ داشتم گشتم و گفتم این سه عکس را اینجا بگذارم.  بعد با خودم فکر کردم که خیلی حس بدی است که عکسی از خودت منتشر کنی (اگر دقت کرده باشید هر وقت کف‌گیر محتوای من به ته‌ِ دیگ‌ می‌خورد چنین کاری می‌کنم). برای اینکه حداقل دیدن این پست به کلیک کردنی که زحمتش را کشیده‌اید …

سال پیش یک عکس از یکی از گربه‌های خیابانی اطراف خانه‌ام به اسم اسکیزو در روزنوشته گذاشته بودم (اینجا). چند وقت پیش چند عکس از او انداختم که اگر چه به علت شتابزدگی کیفیت آنها خوب نیست، اما نکته‌ی آموزشی مهمی در آنها بود که گفتم شاید برای شما هم جالب باشد. اسکیزو حدود سه ماه پیش بچه‌دار شده و سرگرم آموزش اصول اولیه مثل عبور از خیابان، نحوه‌ی تشخیص آدم‌های خوب از آدم‌های بد، شکار کردن پرندگان و موارد مشابه به فرزند خودش است. توضیح تکمیلی: نژاد اسکیزو و بچه‌اش Norwegian Forest است که از جمله هوشمندترین نژاد گربه‌ها محسوب می‌شوند. شوهر‌ش را هم خودم دیده‌ام، او هم نروژی است و این بچه را تقریباً می‌توان یک گربه‌ی خیابانی متمایز و تیزهوش‌تر از متوسط گربه‌ها دانست. چند هفته قبل دیدم اسکیزو در تلاش است به کودکش بالا و پایین رفتن از …

در راستای این تعهد اخلاقی من که همواره سعی می‌کنم در اینجا با دوستان خوبم صادق باشم، اعلام می‌کنم که هدف از این لحظه نگار، صرفاً عوض شدن فضای روزنوشته و فاصله‌ گرفتن این فضای شخصی از بحث‌های متمم است. چون از همکاران به خاطر کشیده شدن بحث‌های آنجا به اینجا (در کامنت‌های پست قبل) اخطار گرفته‌ام.

نمی‌دانم بعد از سه چهار جلسه هم‌نشینیِ نیم ساعته با یک طوطی شهرنشین، تا چه حد می‌توانم در مورد اخلاق و رفتار طوطی‌های شهرنشین نظر بدهم. اما با توجه به اینکه هنوز هستند کسانی که در همین مدت در جلسه‌ی خواستگاری در مورد انتخاب شریک زندگی خود تصمیم می‌گیرند، فکر می‌کنم روایت من از رفتار این طوطی، تا حدی پذیرفتنی باشد. به هر حال، تاکید می‌کنم که آنچه می‌گویم روایت من از ماجراست و ممکن است روایت طوطیِ عزیز متفاوت باشد. توضیح اول: اگر روی عکس‌ها کلیک کنید، نسخه‌ی باکیفیت‌تر آنها را می‌بینید. توضیح دوم: کیفیت آخرین عکس، کمتر از سایر عکس‌هاست. اما حیفم آمد تصویر این طوطی را که در حال پاک کردن نوک خود بعد از خوردن غذاست در اینجا نگذارم. روایت من از این طوطی: نمی‌دانم طوطی‌ها از چه زمانی به شهرها سرزدند و با انسان‌ها همراه شدند. اما …

تقریباً همه‌ی ما از نخستین سال‌های کودکی، پروانه‌ها رو می‌بینیم. اما متاسفانه مثل خیلی چیزهای دیگه بهشون عادت می‌کنیم. این عادت گاهی چنان عمیق می‌شه که این موجودات زیبا دیگه نمی‌تونن توجه ما رو به خودشون جلب کنند و عمر چند هفته‌ای خودشون رو آرام و بی‌صدا در کنار ما می‌گذرونند و می‌میرند. زمانی که در متمم، زنگ تفریح مهاجرت پروانه ها منتشر شد، سعی کردم یک بار دیگه حضور این موجودات زیبا در اطرافمون رو جدی‌ بگیرم. این روزها که حجم کارم به طرز نامتعارفی بالاست، گفتم شاید چند عکس که از پروانه‌ها ثبت کرده‌ام، هم یادآور زیبایی اونها باشه و هم بهانه‌ای برای به روز کردن روزنوشته‌ها. قطعاً لذتی که از دیدن عکس‌ها می‌برید، کمتر از لذتی خواهد بود که من در جستجوی تک تک آنها تجربه کرده‌ام، اما امیدوارم باز هم به لذت دیدنش بی‌ارزد. پی نوشت: همون …