تقریباً همه‌ی ما از نخستین سال‌های کودکی، پروانه‌ها رو می‌بینیم. اما متاسفانه مثل خیلی چیزهای دیگه بهشون عادت می‌کنیم. این عادت گاهی چنان عمیق می‌شه که این موجودات زیبا دیگه نمی‌تونن توجه ما رو به خودشون جلب کنند و عمر چند هفته‌ای خودشون رو آرام و بی‌صدا در کنار ما می‌گذرونند و می‌میرند. زمانی که در متمم، زنگ تفریح مهاجرت پروانه ها منتشر شد، سعی کردم یک بار دیگه حضور این موجودات زیبا در اطرافمون رو جدی‌ بگیرم. این روزها که حجم کارم به طرز نامتعارفی بالاست، گفتم شاید چند عکس که از پروانه‌ها ثبت کرده‌ام، هم یادآور زیبایی اونها باشه و هم بهانه‌ای برای به روز کردن روزنوشته‌ها. قطعاً لذتی که از دیدن عکس‌ها می‌برید، کمتر از لذتی خواهد بود که من در جستجوی تک تک آنها تجربه کرده‌ام، اما امیدوارم باز هم به لذت دیدنش بی‌ارزد. پی نوشت: همون …