در کتاب فروشی قدم می زدم. به هدف های بزرگی که برای سالهای بعد دارم و امکانات اندکی که در دست دارم. عادت دارم در این مواقع، چشمهایم را می بندم، کتابی را بر می دارم و صفحه ای از آن را باز میکنم و چند سطری میخوانم. نخستین سطر صفحه ای که باز کردم این جمله بود: “What Counts, is not necessarily the size of the dog in the fight, it’s the size of the fight in the dog” در نبرد بین سگ ها، الزاماً سگ بزرگتر برنده نیست، بلکه سگی برنده است که نبرد بزرگتری در درونش برپا باشد… ——— پی نوشت: همین موقع‌ها، حدود سه سال پیش نوشتمش. الان که خوندم، حس عجیبی برام داشت و ارزش نوشتن و ثبت مکتوب لحظه‌ها رو برام یادآوری کرد.

از کاشان برگشتم و خبر رسمی را اینجا نوشتم. خسته شدم اما «حال» ام خوب شد. من فکر میکنم لغت «حال» از آن لغتهای فراموش شده زبان ماست. ما «شاد» و «خوش حال» را به یک معنی به کار میبریم. غافل از اینکه «شادی» احساسی برای یک لحظه است و «خوش حالی» چیزی عمیق تر و پر دوام تر. و چنین است که در نیایش ها خواسته اند که «حول حالنا الی احسن الحال». و چنین است اشارت آن بزرگمرد که می گفت: شما علم «قال» میگویید و ما علم «حال»… در کاشان، چند دوست را دیدم. کسانی که به لطف فضای مجازی، با آنها آشنا شده بودم اما دورادور. چقدر جالب است وقتی حتی  یک دقیقه هم قبلاً کنار هم نبوده ایم، اما وقتی حرف میزنیم گویی که سالهاست همدیگر را میشناسیم. یکی از بچه ها میگوید که چه …