رهای عزیزم. گاه گاهی، در تراکم کار و زندگی، چشم هایت را ببند و پا به دنیای رویا بگذار. نگرانم که فرصت دیدن رویا را، در میانه ی تلاش و تقلای بی پایان دنیا، به دست فراموشی بسپاری. رویا، توانمندی شگفت انگیز انسان است. هیچ حیوانی رویا ندارد. رویا خواب نیست. خواب، بازی شبانه مغز است با آنچه در روز دیده است. مانند کودکی که کتابهای کتابخانه ی پدر را، برگ به برگ پاره میکند و میکوشد با چسباندن آنها کنار هم، کتاب تازه ای بسازد. رویا خیال نیست. خیال، فرار به فردا است. خیال، بازی آنها است که به  دنیا و آنچه در آن است دل بسته اند. اما بیشتر از آنکه هست می خواهند. چه دیدار یار و چه درهم و دینار. خیالپردازی برای اینان، نوعی تجدید قوا برای ادامه ی بازی دنیاست و انگیزه ای برای دویدن بیشتر. …

برخی، تمام زندگی را صرف فرار از ترس هایشان میکنند و و برخی دیگر، صرف تعقیب رویاهایشان. شاید مهمترین تفاوت انسانها همین باشد…  

کاش «به خود» نبودم. «بی خود» بودم. رویایی آشفته در خواب تو. آنگاه که میکوشیدی فراموشم کنی، محو نمیشدم. یک پله فروتر میرفتم. در ناخودآگاهت. در انتظار جرقه ای، تا دوباره سر برآرم و بیداریت را آشفته تر کنم…