من عامدانه و آگاهانه در زمان فوت آقای تقوایی چیزی ننوشتم. قطعاً در بزرگی ایشون و نقش و جایگاه‌شون در فرهنگ و هنر ما تردیدی نیست. اما چون خودم سررشته‌ای از هنر سینما ندارم و حتی چشمها و گوش‌های پرورش‌یافته‌ای برای دیدن و درک فیلم ندارم، حس کردم کار معناداری نیست. معمولاً اگر در زندگی کسی بهش اشاره نکرده یا درباره‌اش ننوشته باشم، معذب می‌شم که پس از مرگ بخوام در مورد اون فرد بنویسم، جوری که حس بشه صرفاً سوار شدن بر موج تسلیت‌هاست. اما حیفم اومد متن زیبای بهرام بیضایی دربارهٔ ناصر تقوایی رو نقل نکنم. احتمالاً بیشتر شما این متن رو خوندید. اما برای معدود دوستانی که ندیدنش و نخوندنش، اینجا می‌ذارمش. ظرافت، دقت و زیباییِ این نوشتهٔ محترم مثال‌زدنیه. اما بیش از همه، من خشمِ متینِ نشسته در دلِ این متن را دوست داشتم: عمرتان دراز …