رویایت را چند می فروشی؟

سلام محمدرضا
اين نوشته ات را خيلي دوست دارم
هرازچند گاهي يك سري بهش ميزنم و ميخونمش
رويايت را چند ميفروشي؟
زماني روياي من فروشندگي بود. درمقابل مخالفت خانواده از شغل كارمندي بيرون آمدم و وارد بازار شدم .
الان روياي ديگري دارم .كه فروشندگي جزئي از آن است.

انتخاب مسیر شغلی مهمه محمدرضای عزیز، من دقیقا تو بیست و پنج‌سالگی تو این دوراهی موندم، معلمی یا مهندسی و مدیرت ؟ البته نه معلم کنکور و المپیاد، معلم خاطرات….
ولی بنظر میاد تو رویاتو داری پس میگیری و تونستی که اینکارو بکنی….
شرایط اقتصادی حاکم بر کشورم که بیش از پیش با رکود و تورم همراهه….
من پی موفقیت نیستم، میترسم که رضایتمو از دست بره…
به شرایط اقتصادی کشورت، عقلانیت و توسعه یافتگی و حرف مردم و آپورچونیستی هم اضافه کن

واقعا دیدن یه ادم 22 ساله که اینقدر موفقه خیلی لذت بخشه .من تو این سن میخواستم نوبل اقتصاد بگیرم .
ولی هیچ وقت هیچ کاری براش انجام ندادم.والان تو 31 سالگی به ادمی مثل محمدرضا تبریک میگم و امیدوارم مثل همیشه موفق باشند.

… و میدونی بزرگترین راز موفقیتت که قلبهای بسیاری رو هم با خودش همراه کرده، چیه محمدرضا جان؟… «اینکه عاشق کارت هستی و عاشقانه انجامش میدی»…
به نظر من، این ساده ترین و البته بزرگترین راز موفقیت همه انسان های بزرگ دنیاست…

جایی که رویا نیست
قوم سرکش میشود…

همزمان با وقتی که این نوشته رو خوندم، متوجه شدم من رویامو گم کردم. زندگی بدون رویا شبیه دلمردگیه. اینو الان میفهمم که پیداش کردم، از لابلای تمام نوشته هام، ترسهام و امیدهام. رویا و امید به تحققش، با زندگی آدم معجزه میکنه!!!

سلام آقای شعبانعلی
اگه رویا نداشته باشی چی؟!چطور میشه که کسی رویا نداشته باشه؟! نه اینکه نومیدباشه نه! نه اینکه از زندگی چیزی نخواد نه!اما رویا نداره..کسیکه رویا نداشته باشه هیچی هم نداره؟!

دوباره خریدم رویاهامو ولی برام گرون تموم شد…

خدا می‌دونه چه بر من گذشته و چه تلاشی می‌کنم که رویامو نفروشم. بعضی رویاها سخت و پرهزینه هستن؛ اما هر چقدر نزدیکتر بشی لذت بیشتری می‌بری. مهم نیست راهت تنگ‌تر بشه. حالا اگه این رویا یه راه باشه و نه یه نقطه‌ی ثابت …

دانشجوی لیسانس که بودم علاوه بر کار پاره وقت در یک شرکت، تدریس خصوصی هم می کردم. خیلی تدریس رو دوست دارم و همیشه وقتی به آینده ام نگاه می کردم و می کنم تدریس رو به عنوان یک فعالیت می بینم. نه به عنوان یک شغل به عنوان یک علاقه. چند وقت پیش به سرم زده بود که دوباره شروع کنم. داشت فراموشم می شد که این نوشته دوباره تازه کرد داغ دلم رو. نمی دونم تشکر کنم یا گله، ولی می خوام برای چند جا رزومه خودم رو بفرستم شاید بتونم دوباره تدریس رو کمی جدی تر شروع کنم. کار خودتو کردی آخر 🙂

سلام
گاهی ترس هایی توی دل آدم هست که ….
بماند، آپدیت نوشته‌هات توی فید خوانم (feedly) نمی‌آد.

خاطراتی که اینجا خوانده ام هرکدام برایم درسهایی داشته اند درسهایی که فقط یک معلم به معنای حقیقی کلمه میتواند انرا تعلیم دهد.روزنوشته هایی که هرکدام را با بها بدست اورده ای و رایگان دراختیارما مینهی.سپاس

به نام خدا
محمد رضای عزیز سلام
شاید از این حرف من ناراحت بشی ولی مدتی است که سایت شما از یه سایت آموزشی قوی به یه دفترچه خاطرات و یا
یه سایت سرگرمی ضعیف تبدیل شده و فعالیت آموزشی جدی توش انجام نمیشه . به شدت دچار افت شده. به امید روز هایی که وقت بیشتری برای سایتت بزاری.

دارم حساب میکنم من رویاهایم را به چه چیز فروخته ام
شاید به رویایی دست نیافتنی تر
دارم هرروز با رویاهایم رویایی ترین زندگی را میکنم
غرق شده ام در رویاهایم
شاید تفاوت تو من در همین باشد منطقی تر فکر کردی و از رویاهایت در آن زمان جدا شدی و به سراغ زندگیه جدیدی رفتی اما من هنوزهم در رویاهایم پرسه میزنم پرسه میزنم
عکس جالبیست چقدر عوض شدی
اما الان هم معلمی هم نویسنده و اینجا در ایران نفس میکشی نه در کنار دانوب
بنظرم یه عکس کنار زاینده رود یا کارون ایران بگیری و مقدار واقعی رویاهات رو پشتش بنویسی هم بد نیست چندسالی که فروختی را از مابقی زندگیت کم کن

خراب عکسم!

کاش میشد رویا را عملی کرد اما با وجود مشکلات جامعه ما معمولا مسیری را برای زندگیت بر می گزینی که در خلاف جهت رویاهات می باشد و اگر خیلی خوش شانس باشی در مسیری کنار مسیر رویاهات قرار میگیری.
عده اندکی به رویاهای واقعی خود میرسند.
به نظر من تمام شرایط باید مناسب باشد تا یک رویا به حقیقت بپیوندد و رویایی به فروش گذاشته نشود.

بیا اینگونه ببینیم
تو رویایت را نفروختی محمدرضا ،حتی آن زمان که بازرگان بودی
تو برای رسیدن به رویایت ،در آن شرایط و آن زمان هم ،2001 لینز هزینه کردی.
مگر نه اینکه برای رسیدن به رویا ها باید تلاش کرد،مگر نه اینکه شیرینی و لذت داشتن خواسته هامان به این است ،که چه اندازه برای آنها رنج برده ایم.

طبق قانون اول سمانه :رویا نه فروختنی است ونه ازبین رفتنی ،فقط از زمانی که شکل میگیرد تا زمانی دیگر، که به وقوع بپیوندد با ما همراه است تا حقیقی شود .لااقل حقیقی اگر نشد ،واقعی شود.

من در زندگیم قانون های دیگری هم دارم .
قانون دیگر این است که هرگز به خاطر انتخاب هایی که داشته ام پشیمان نشوم وخود را سرزنش نکنم .چرا که «بااطلاعات و شرایطی که داشته ام ودر آن قرار گرفته ام» ،بهترین تصمیمم را انتخاذ کرده ام.

و…..
که اینجا جای گفتن همه شان نیست .
و من این قوانین را از همین محمدرضا شعبانعلی بازرگان 22 ساله ی سالهای نه چندان دور ،و معلم ونویسنده ی همین روزهایی که نفس میکشم ،یاد گرفته ام.نه از سیبی که از درختی افتاده باشد .
اگر هم سیبی بوده ، این سیب را تو به دست ما دادی،«سیب دانایی» و ما دوباره هبوط کردیم ،این بار از بهشت ندانسته هامان ،وبا درد دانایی سرگردانیم …
بخند به همه ی روزهایی که گذشت .میدانم ،زخم هایش را تو با خود جابه جا میکنی ،زخم از دست دادن هایی که این روزها ،حاصل دست آوردهایت را به ما هدیه میدهی.
شاید آنگونه که برای رستگاری «رها»یت از جنس رستگاری وزندگانی مینویسی،رستگار نشویم .اما راز ورمزهای موفقیت ورستگاری را به ما نشان داده ای ونشان میدهی .
من ،تو را یک« معلم» میدانم ،نه یک بازرگان . و به پاس معلمی ، قیام میکنم در برابرت و سر خم میکنم .
بگذار بگویند محمدرضا شعبانعلی 34 سال بیشتر ندارد! من که میدانم ارزش واقعی هر کسی،به عمق زخم های اوست…

این متن رو نوشتم ودوست ندارم برگردم واز اول بخونم واصلاحش کنم .این حس من بعد از خوندن این نوشته تو بود که قبلتر هم خونده بودمش ،اما 5 ونیم صبح امروز اتفاق عجیبی رو برای من رقم زد …