فایل صوتی آموزشی حرفه‌ای گری در محیط کار

در دورانی که انسانها روی کاغذ و بر اساس مجوزها و گواهینامه ها و تاییدیه ها، بیش از هر زمان دیگری شبیه یکدیگرند،
اثربخش ترین ابزار متمایز شدن و متمایز ماندن، حرفه ای گری است.

Category: روزمرگی‌ها

باز هم نیویورک تایمز

قبلاً یک بار در مورد تبلیغ خلاقانه‌‌ی نیویورک تایمز نوشته بودم.

ترجیحم این بود که با فاصله‌ی زمانی کم، دوباره مطلب مشابهی منتشر نکنم. اما وقتی تبلیغ دیگری از نیویورک تایمز را دیدم، حیفم آمد آن را با شما به اشتراک نگذارم.

ترامپ، واژه‌ها و اصطلاحات متعددی را به ادبیات رسانه و سیاست آمریکا (و حتی جهان) افزوده است که از جمله‌ی آنها می‌توان به Alternative Facts اشاره کرد.

ترامپ، حتی وقتی نمی‌خواهد مستقیماً Fact‌ های مطرح شده در رسانه‌ها را کاذب بخواند، توضیح می‌دهد که فکت‌های دیگری هم وجود دارند که رسانه‌ها آنها را نمی‌بینند و برای توصیف این فکت‌ها از اصطلاح Alternative Facts استفاده می‌کند.

حالا با این پیش‌زمینه تصویر زیر را ببینید:

Just Facts No Alternatives - تبلیغ خلاقانه نیویورک تایمز

پی نوشت: بحث درباره‌ی دو سارق را فراموش نکرده‌ام. اتفاقاً آن بحث را می‌توانیم در چند قسمت ادامه بدهیم. فقط منتظرم کمی زمان بگذرد و همه‌ی ما (شامل خودم) بیشتر روی آن فکر کنیم.

+138
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش

خودافشایی گاردین

پیش نوشت: چون الان مدتی است واژه‌ی #خودافشایی را به هر بهانه‌ی مربوط و نامربوطی به کار برده‌ام و چون بلد نبودم تیتر دیگری برای این مطلب انتخاب کنم، تیتر را این‌گونه انتخاب کردم.

اصل خبر:

امروز داشتم به عادت هر روز، خبرهای نشریات مطرح را مرور می‌کردم که مطلبی در پایین یکی از خبرهای گاردین، توجهم را جلب کرد:

guardian-request

گاردین به مشکلات مالی خود و کاهش شدید درآمد تبلیغاتی اشاره کرده و با توجه به افزایش روزافزون مخاطبان و کاهش روزافزون درآمدها، از خوانندگان درخواست کمک کرده است.

دو گزینه‌ی پیشنهادی هم جالب بود. خواسته بود که یا با دادن اطلاعات کارت، به صورت سالیانه حدود ۷۰ دلار از حساب خوانندگان کم شود.

یا اینکه اگر حاضر نیستند این کار را بکنند، یک بار مبلغ ۲۵ یا ۵۰ یا ۱۰۰ پوند کمک کنند. البته فضایی برای ارقام دیگر هم در نظر گرفته شده بود.

اینکه این نوع اعلام خبر چه تاثیری در آینده‌ی گاردین دارد، هنوز به سادگی قابل پیش‌بینی نیست.

و نیز اینکه نمی‌توان به سادگی  عکس‌العمل آگهی دهندگان را حدس زد.

آنها ممکن است از این فرصت برای آگهی دادن بیشتر (با نرخ کمی منصفانه‌تر و احتمالاً قدرت چانه‌زنی بیشتر) استفاده کنند که این خبر خوبی است.

ممکن هم هست که میزان آگهی‌های خود را کاهش دهند و معتقد باشند که این رسانه اثربخشی گذشته را ندارد.

البته گاردین هوشمندانه در متن خود به افزایش مخاطبان و کاهش درآمدها اشاره کرده تا آگهی‌دهنگان چنین چیزی را پیش‌بینی نکنند.

اما من با استفاده از الکسا نگاهی به وضعیت گاردین کردم و به نظر نمی‌رسد که ادعای گاردین در مورد افزایش مخاطب‌ها صادقانه باشد:

رتبه الکسای گاردین

ممکن است احساس کنیم که شاید مخاطبان وب‌سایت‌های خبری ریزش داشته‌اند.

اما بررسی سایت‌های دیگری مانند Independent نشان می‌دهد که چنین فرضی چندان درست نیست:

independent-audiences

اینها را نوشتم تا یادم بماند و در آینده دوباره تبعات این رفتار را بررسی کنم. از طرفی گفتم شاید برای شما هم جالب باشد.

+199
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش

تبلیغ زیبای نیویورک تایمز: حقیقت…

معمولاً تلاش می‌کنم مطالب متوالی در مورد مسائل کشورهای دیگر و چیزهایی که مستقیماً دغدغه‌ی ما نیست منتشر نکنم.

با توجه به اینکه اخیراً مطلب کوتاهی در مورد روز رییس جمهورها در آمریکا منتشر کرده بودم و بعد از آن هم به ائتلاف بیل گیتس و راننده‌های آژانس (تحت عنوان هم‌صدایی بیل گیتس و صنف اتومبیل کرایه) منتشر کردم، منطقی نبود که باز هم مطلبی در آن فضا منتشر کنم.

اما حیفم آمد که این مطلب را با شما به اشتراک نگذارم.

شاید یادتان باشد چند سال پیش که فضای محتوا چندان غنی نبود، یکی از انواع محتوا که خیلی جذابیت داشت تیزرهای تبلیغاتی شرکت‌ها و برندها بود.

شاید اگر هنوز هم نشر این نوع محتوا رایج بود، مثالی که اینجا مطرح می‌کنم، نمونه‌ی بسیار خوبی برای آن محسوب می‌شد.

می‌دانید که ترامپ از  روز اول با رسانه‌ها چندان دوست نبوده است. معمولاً هم وقتی از رسانه‌ها مثال می‌زند، سیخی یا نیشی به نیویورک‌تایمز هم می‌زند.

گاهی از آن با عنوان Failed Times یاد می‌کند. گاهی Fake News. یک بار هم توییت کرد که یکی بیاید اینها را بخرد ما خلاص شویم.

نیویورک تایمز در اقدامی که حداقل در یک دهه‌ی گذشته سابقه ندارد، تصمیم گرفته است برای خودش تبلیغ تلویزیونی منتشر کند.

این کار نه تنها برای نیوریورک‌تایمز، بلکه برای بسیاری از رسانه‌های مکتوب رایج نیست.

این تبلیغ به صورت رسمی هم‌زمان با اعطای جوایز اسکار از شبکه های تلویزیونی پخش خواهد شد و الان نسخه‌ی اولیه‌ی‌ آن در رسانه‌های وابسته به نیویورک‌تایمز، اطلاع رسانی (تبلیغ) می‌شود.

تصور کنید رسانه‌ای که ابزارش جملات و کلمات مکتوب هستند و خودش سالها برای کسب و کارها و برندها تبلیغ کرده، می‌خواهد برای خودش وارد بازی اطلاع رسانی و #تبلیغات شود.

هم باید این کار را حرفه‌ای انجام دهد و هم چندان از ظرفیت‌های تلویزیونی استفاده نکند (وقتی یک رسانه‌ی مکتوب دارید، سعی می‌کنید نشان دهید که ظرفیت‌های آن را مناسب می‌دانید).

حاصل این ملاحظات تیزر تبلیغاتی زیر است:

 


ابتدا چند جمله از رایج‌ترین جمله‌های فعلی در فضای رسانه‌ای آمریکا را می‌خوانیم.

نخستین جمله هم این است که کشور، بیش از هر زمان دیگری، اکنون دچار تفرقه و دودستگی شده است.

جمله‌ها به تدریج با سرعت زیادتری نمایش داده می‌شوند. در حدی که خواندن آنها ممکن نیست و کلمات آنها در همهمه‌ی صداها و تراکم تصویر گم می‌شد.

در پایان می‌خوانیم که دانستن و تشخیص حقیقت، سخت است. اما الان بیش از هر زمان دیگری ضروری است.

پی نوشت بی‌اهمیت: ببخشید که این را اینجا می‌نویسم. در واقع خیلی به شما ربطی ندارد. چند روز پیش دیدم نشریه‌ای، تایم را با تایمز اشتباه گرفته بود. فقط چون ‌آن نشریه، رویدادهای روزمره‌ی خودمان را هم خیلی اشتباه می‌گیرد، حس کردم لازم نیست جداگانه در موردش بنویسم.

به هر حال حتماً یادمان هست که Time و The Times و New York Times سه چیز کاملاً متفاوت هستند.

+227
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش

روش درست باختن (عنوان زیبای یک کتاب)

the-right-way-1این مطلب را به قصد معرفی یک کتاب یا توضیح دادن در مورد یک کتاب ننوشتم.

صرفاً دوست داشتم لذتِ دیدنِ انتخابِ نامِ زیبا برای یک کتاب را با شما در میان بگذارم.

اسم این کتاب را می‌شود به این شکل ترجمه کرد:

شیوه‌ی درست باختن در یک جنگ

عنوان دوم کتاب هم هست:

آمریکا در عصر تعارض‌های پایدار

البته شاید بعضی ترجیح بدهند که Unwinnable را غیر قابلِ بُرد یا بدون برنده ترجمه کنند. اما با توجه به بحث‌های کتاب فکر می‌کنم ترجمه به تعارض‌های پایدار یا تعارض‌های ماندگار بهتر باشد.

 پی نوشت: گفته بودم که فقط قصد دارم یک عنوان زیبا را معرفی کنم. اما حیفم می‌آید چند جمله هم ننویسم (گاهی یاد کارتون زیبای معاون کلانتر می‌افتم که در دوران کودکیِ ما پخش می‌شد و معاون کلانتر در آن کارتون، همیشه اول می‌گفت حرفی ندارد و بعد می‌گفت بر اساس اصرار دوستان، می‌خواهد چند کلامی صحبت کند و بعد هم دیگر ساکت نمی‌شد).

کتابهای دومینیک تیرنی زیبا هستند. استاد علوم سیاسی است در آکسفورد درس خوانده‌ و در هاروارد می‌چرخد و درس می‌دهد.

تحلیل‌گر خوبی هم هست. از آن تحلیل‌گرهایی که حتی اگر در مواردی، برخی باورها یا برخی تحلیل‌هایشان را هم قبول نداشته باشید، همچنان می‌شود از نحوه‌ی فکر کردن‌شان، نکته‌های فراوان آموخت.

اصل ماجرای کتاب، به نگرش آمریکا به جنگ مربوط می‌شود. تیرنی، ابتدا مروری به جنگ‌های آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم دارد و توضیح می‌دهد که جز در یک مورد (عراق و کویت)، تقریباً هیچ‌جا دستاورد مشخص مثبتی وجود نداشته است. حتی جاهایی که منافعی هم برای آمریکا تامین شده، آن‌قدر هزینه‌ها و چالش‌ها و تبعات و دردسرها زیاد بوده که در نهایت، نمی‌توان جمع‌بندی قطعی انجام داد و صاحب‌نظران، در مورد اینکه بیلان کلی آن جنگ، مثبت است یا منفی، هم‌نظر نیستند (تیرنی جنگ افغانستان و جنگ دو کره را هم نمونه‌هایی از این نوع جنگ‌ها می‌بیند).

اینجاست که دومینیک تیرنی، ایده‌ی خود را مطرح می‌کند: جنگ‌ها و تعارض‌ها و بسیاری از اختلاف نظرهای گروه‌ها‌ی سیاسی و حزب‌ها و کشورها، قرار نیست حل شوند یا لازم نیست حل شوند. اما تفکر سنتی فکر می‌کند که بهتر است به نفع یکی از طرفین وارد میدان شود و جنگ را از بین ببرد. کاری که آمریکایی‌ها بعد از جنگ جهانی دوم بارها انجام داده‌اند.

تیرنی، معتقد است که نگرش سنتی آمریکایی که در هر دو حزب اصلی آمریکا به شکل‌های متفاوتی دیده می‌شود باعث شده که آمریکا هر جا جنگ یا اختلاف دیدگاهی را می‌بیند،‌ تصمیم بگیرد سریعاً موضع بگیرد و البته موضع گیری هم معمولاً با ارسال نیروی نظامی بوده و در نهایت هم، جنگ و تعارض حل نشده و باقی مانده است یا صرفاً به آتشی زیر خاکستر تبدیل شده.

تیرنی در این کتاب که در سال ۲۰۱۵ منتشر شده توضیح می‌دهد که این نوع نگرش (شصت سال دخالت ناموفق یا گران‌قیمت)، در نهایت باعث می‌شود که مردم آمریکا از هر نوع دخالت و جنگی ناامید شوند و نهایتاً‌ به سمت دولتمردان یا سیاستمدارانی بروند که نگاه (یا ادعای نگاه) درون‌گرایانه دارند و می‌خواهند دوباره آمریکا را از درون بازسازی کنند.

پی نوشت دوم: اگر روزی این کتاب را خواندید با این دید نخوانید که من هم همه‌ی بحث‌ها و ایده‌های آن را قبول دارم. بخش‌هایی هم هست که برای من جذاب یا قابل قبول یا لااقل قابل درک نیست.

پی نوشت سوم: ربط مستقیم به مطلب فوق ندارد. اما دوست داشتم اینجا به آن اشاره کنم. چند ماهی است که یکی از دغدغه‌های من در متمم (به عنوان یک دغدغه‌ی شخصی) بررسی شیوه‌ی مطالعه‌ی دوستانم بوده است.

احساس می‌کنم تعدادی از دوستانم، بیشتر به نقل تکیه می‌کنند تا عقل.

به این معنا که در هر موضوع، یا با جستجوی وب، یا جستجوی کتابهای فارسی یا جستجوی کتابهای انگلیسی، مطلب یا مثال یا ایده یا نکته‌ای را مطرح می‌کنند.

کتاب خواندن بد نیست. استفاده از ایده‌ها و نکته‌های دیگران هم بد نیست. اما احساس من و برداشت من این است که سهم حضور ما در حرف‌هایمان و گفتارمان باید بیشتر و جدی‌تر باشد.

اگر حرفی می‌زنیم که این احتمال وجود دارد که دیگری هم با جستجو در وب یا مطالعه همان حرف یا مشابه همان حرف را مطرح کند، احتمالاً‌ چندان ارزش آفرین نبوده‌ایم.

من گاهی برای نوشتن مطالب روزنوشته، تمرینی را انجام می‌‌دهم که خیلی دوستش دارم.

چهار یا پنج کلمه‌ی کلیدی را که در ذهن دارم می‌نویسم و در گوگل به زبان فارسی و انگلیسی جستجو می‌کنم. لینک‌های یکی دو صفحه‌ی اول را می‌بینم و می‌خوانم. بعد به خودم می‌گویم: حالا می‌توانی حرفی بزنی یا چیزی بنویسی که تکرار اینها نباشد؟ یا لااقل نکته یا جمله‌ی جدیدی در نوشته‌ات باشد؟

نمی‌گویم همیشه موفق بوده‌ام. اما فکر کنید که این همه تلاش کرده‌ام، حاصل این نوشته‌های ضعیف شده. اگر این کار را نمی‌کردم چه می‌شد.

گاهی اوقات فکر می‌کنم دوران وفور اطلاعات و گستردگی ابزارهای جستجو، فضا را برای فکر کردن به شدت تنگ کرده است.

دنیا پس از گسترش ابزارهای دسترسی به اطلاعات، یک دوراهی بسیار بزرگ برای انسان‌ها ایجاد کرده:

یک راه که شلوغ‌تر و هموارتر است و به فکر نکردن و خوردن و بازخوراندن فکر دیگران اختصاص یافته و در واقع، انسان را از سطح تفکر قبلی هم پایین‌تر برده است.

راه دیگر که خلوت‌تر و ناهموارتر اما زیباتر است و به فکر کردن پس از خوردن و خواندن و شنیدن افکار دیگران اختصاص یافته. این راه، اگر چه علاقمندان کمتری دارد اما به روندگان مسیرش کمک می‌کند که در نقطه‌ای از اندیشیدن و اندیشه بایستند که برای انسان‌های قبل از عصر تکنولوژی، دستیابی به آن در عمر بسیار کوتاه انسان، تقریباً و تحقیقاً غیرممکن بوده است.

+252
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش

تپسی یا اسنپ؟ مسئله این نیست! (بی‌وفایی در عصر دیجیتال)

دوستی دارم که تا دیروز، یک خط در میان اسنپ را تبلیغ می‌کرد. هر جا و به هر بهانه‌ای می‌گفت: اسنپ بگیرید. برای حمل و نقل درونشهری از اسنپ استفاده کنید.

امروز یک اسکرین شات از تپسی گذاشته و نوشته: بچه‌ها! امروز تپسی تا ۲۰ هزار تومن مجانیه. امروز از تپسی استفاده کنید. از فردا دوباره اسنپ سوار بشید.

اسنپ - تپسی - اپلیکیشن حمل و نقل درونشهری

به نظرم اسنپ و تپسی، فقط یک مصداق ساده از اتفاق بزرگیه که در دوران جدید شکل گرفته و باید به عنوان واقعیت جدید پذیرفته بشه. وفاداری، به شکل سنتی امروز معنی نداره.

فرهاد امروز، اگر چهار تا تیشه می‌زد و می‌دید شیرین، شعورش رو نداره، با هشتگ کوه یا شیرین، یک کوه دیگه یا یک شیرین دیگه پیدا می‌کرد و برای اون تیشه می‌زد.

شیرین هم، احتمالاً با کمی جستجو با هشتگ تیشه،  یه نفر دیگه رو پیدا می‌کرد که بهتر یا جذاب‌تر از فرهاد باشه و با همون مکانیزم تیشه عشقش رو ابراز کنه.

اساساً همه‌ی جوانب مفهوم وفاداری، چه در رابطه با انسان‌ها و چه محصولات و چه برندها، در یک تحلیل ساده‌ی اخلاقی خلاصه نمیشه. بلکه جایی در درون خودش به فرصت‌های بی‌وفایی و امکانات برای بی‌وفایی و چالش‌ها و هزینه‌های بی‌وفایی هم نظر داره.

دنیای امروز، نقطه‌ی تعادل جدیدی میان فرصت و امکان و چالش و هزینه پیدا کرده و به نظر نمی‌رسه که بازگشت به دنیای سابق امکان پذیر باشه.

در چنین شرایطی، شاید منطقی باشه که ما هم به بازتعریف مفاهیم کهن بپردازیم.

به عنوان برخی از ساده‌ترین مصداق‌ها، فکر می‌کنم باید طراحی باشگاه مشتریان، فرمول‌های محاسبه‌ی ارزش برند، شیوه‌ی طراحی کمپین‌ها و نحوه ارزیابی ایده‌های خلاقانه‌ برای جذب مشتری تغییر کنند. در غیر این صورت، بازاریابان و تبلیغات‌چی‌ها و سخنرانان و مشاوران امروز، بیشتر به چیزی شبیه اصحاب کهف تبدیل می‌شن که اگر چه سکه‌های زیبا و متعددی در جیب دارند، اما سکه‌شون در بازار خریدار نداره و اگر هم کسی مشتری اونها بشه، بیشتر علاقمندان عتیقه‌جات هستند و نه فعالان بازار.

+232
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش

مقایسه‌های خوش‌دلانه

پیش نوشت: آنچه می‌گویم، خاطره‌ای از یک دوست و همکار سابق است که نام خانوادگی‌شان را تغییر داده‌ام (اگر چه ماهیت و معنای نام جدید هم بسیار نزدیک است). البته وقتی از خودشان اجازه گرفتم، گفتند که به نام خودم بگو. اما باز هم من، ملاحظه می‌کنم.

مقایسه خوش‌دلانه

آقای خوش‌دل حدود ده سال پیش، همکار ما بودند. ایشان در کارهای خدمات و نظافت و سایر کارهای مشابه، به ما کمک می‌کردند. با من یکی دو سال اختلاف سن داشتند.

همیشه رأس ساعت ۸ وارد شرکت می‌شدند. انتظار ذهنی من این بود که بهتر بود ایشان حداقل یک ربع زودتر می‌آمدند تا کمی فضا را سر و سامان دهند. اما هرگز دلم نمی‌آمد مستقیماً به ایشان چیزی بگویم (ضمن اینکه آن یک ربع دیر آمدن ظاهراً در رضایت او بسیار بیشتر اثر داشت تا اثر یک ربع زود آمدنشان در حال و هوای بچه‌ها).

من هم طبق عادتی که از نخستین ما‌ه‌های کار کردنم تا امروز حفظ کرده‌ام، کارم را زود شروع می‌کردم.

حدود ۶ صبح (قبل از اینکه ترافیک شهری و طرح ترافیک و هر چیز دیگری آغاز شود) میز کارم را دستمال می‌کشیدم و کار را شروع می‌کردم.

نخستین قوری چای را خودم دم می‌کردم و معمولاً با قوری دوم، آقای خوش‌دل سر می‌رسیدند.

بعد از سلام و احوال پرسی، جمله‌ی ثابتی از روی عادت رد و بدل می‌شد. به آقای خوش‌دل می‌گفتم: قوری رو خالی نکنین. تازه دمه. برای خودتون هم بریزید.

یک روز که به دعوت آقای خوش‌دل در آبدارخانه نشسته بودم تا با نان بربری تازه صبحانه بخورم، به شوخی گفتم:

خوش‌دل. چه حسی داری مدیر عامل صبح‌ها برات چایی دم می‌کنه؟

گفت: خیلی خوبه آقای مهندس. عالیه.

گفتم: منم دوست دارم. لذت می‌برم. اما واقعاً هیچ‌وقت معذب نمی‌شی؟ راحتی؟

گفت: بله آقای مهندس. خوب اگه من قرار بود ۶ صبح سر کار باشم و میز کار دستمال بکشم که الان جای شما نشسته بودم.

اما به نظرم می‌ارزه که کارم کمی پایین‌تر باشه اما کمی بیشتر بخوابم.

شاید اگر هوا کمی گرم‌تر بود و بیابانی دم دست بود، باید جامه می‌دریدم و به بیابان می‌رفتم.

آن زمان این صحبت آقای خوشدل به یکی از شوخی‌ها میان همکاران تبدیل شده بود. هر کس می‌خواست بگوید که تمایل به انجام یک کار سخت ندارد، از ادبیات مشابه او استفاده می‌کرد.

آن زمان برای این سبک فکر کردن، اصطلاح مقایسه‌ی خوش‌دلانه را به کار می‌بردیم.

به این معنا که یک نفر (یا یک سازمان یا یک کشور یا یک فرهنگ) با یک نفر دیگر (یا یک سازمان دیگر یا یک کشور دیگر یا یک فرهنگ دیگر) تفاوت‌های جدی دارد. اما آن تفاوت‌ها را جدی نمی‌گیرد یا اگر هم جدی می‌گیرد، ریشه‌ی آن تفاوت‌ها را به درستی تشخیص نمی‌دهد و آن‌ها را به مسائلی کوچک و بی‌اهمیت ربط می‌دهد.

به نظر شما با چند میلیون خوشدل، به هفتاد و پنج میلیون نفر رسیده‌ایم؟ 😉

+379
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش

چقدر تغییر می‌کنیم

امروز صبح در حال مطالعه‌ی خیلی جدی بودم که یک نفر برایم پیامی فرستاد. متن آن این بود:

دوست خوب، غمها را از بین نمی برد،

اما کمک میکند با وجود غم ها، محکم بایستیم.

مثل چتر خوب.

که باران را متوقف نمیکند، اما کمک میکند،

آسوده زیر باران بایستیم.

***

نگاه کردم و گفتم: این چرت و پرت‌ها و متن‌های تینیجری از زمان اینستا مد شد.

خاک بر سر سیستروم که چنین زیرساختی درست کرد تا هر چه لوس و بی‌سواد و احمق هست، جمله‌سازی کند و حس نویسندگی هم به او دست بدهد و پلتفرمی هم برای مطرح کردن سالادهای کلمات داشته باشد.

اصلاً خاک بر سر زاکربرگ که اینستاگرام را خرید.

خلاصه کمی نق زدم و به عادت همیشه، جستجویی در گوگل کردم ببینم این جملات، انشای کدام دختر یا پسری است. حتماً بعدش هم در مورد روباه و اهلی کردن حرف زده.

با کمال تعجب به وبلاگ خودم رسیدم و فهمیدم که خودم این متن را نوشته‌ام.

با خودم فکر کردم که چقدر تغییر می‌کنیم. چقدر نگاهمان به دنیا عوض می‌شود.

بعد دوباره فکر کردم آیا محمدرضایی که امروز صبح نشسته و به نقل‌هایی که مولوی بدون ذکر منبع از اشعار متنبی کرده بود نگاه می‌کند و مثنوی و دیوان شمس را با نسخه‌ عربی دیوان متنبی تطبیق می‌دهد و برای خودش گزارش می‌نویسد (و احساس می‌کند که چقدر کار مهمی می‌کند و در عین حال نوشته‌های رمانتیک سال‌های قبلش را مسخره می‌کند) باز هم، سه سال دیگر با همین شدت و حدت، حرف‌ها و نوشته‌های امروزش را مسخره خواهد کرد؟

جزو معدود مواردی بود که از ته دل، خوشحال شدم که در وب زیر آن جملاتم نامی از خودم ندیدم.

بعد فکر کردم: آیا این شانس را خواهم داشت و آن‌قدر عمر خواهم کرد که روزی، از دیدن نامم زیر نوشته‌های این روزهایم هم شرم کنم؟

آرزو می‌کنم که چنین شود.

+356
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش

درباره شبکه های هرمی (۴): جنس رابطه میان اعضای یک شبکه هرمی با شبکه

پیش نوشت- این مطلب قسمت چهارم از بحث در مورد شبکه های هرمی است. سه قسمت قبل از طریق لینک‌های زیر در دسترس هستند:

قسمت چهارم بحث: جنس رابطه میان اعضای یک شبکه هرمی با اصل شبکه (یا سازمانی که متولی شبکه است)

منطقی است وقتی با یک مجموعه از افراد همراه می‌شویم، از خودمان بپرسیم که رابطه‌ی من با این افراد از چه جنسی است؟

خصوصاً اگر آن مجموعه به عنوان یک مجموعه اقتصادی در حال فعالیت باشد، سوال در مورد نوع رابطه جدی‌تر می‌شود. چون در نهایت پاسخ به این سوال قرار است سرنوشت اقتصادی من (و البته آن شبکه) را هم رقم بزند.

قاعدتاً با یک شبکه‌ی اقتصادی می‌توان رابطه‌های متفاوت و متعددی داشت که من بعضی از آنها را می‌نویسم:

  • عضو شبکه (Member)
  • مشتری شبکه (Consumer)
  • فروشنده در شبکه (Seller)
  • سهامدار شبکه ( Shareholder/Stockholder)
  • سرمایه گذار شبکه (Investor)
  • مدیر و رهبر شبکه (Leader)
  • خط مشی‌گذار شبکه (Policy Maker)
  • ذی نفع شبکه (Stakeholder)

البته این رابطه‌ها می‌توانند با هم هم‌پوشانی هم داشته باشند.

به عنوان مثال، کسی که نماینده‌ی فروش محصولات سایپا هست و خودروی سایپا را هم خریده، به عنوان عضو شبکه،  هم فروشنده‌ی شبکه است و هم مشتری شبکه.

البته طبیعتاً وزن این نقش‌ها یکسان نیست. مثلاً این حالت را در نظر بگیرید:

  • یک شرکت ۱۰۰ فروشنده دارد و شما یکی از ۱۰۰ فروشنده هستید.
  • همان شرکت یک میلیون مشتری دارد و شما هم یکی از آنها هستید.

حتی اگر همزمان فروشنده و مشتری باشید، نقش فروشندگی در شما بسیار پررنگ‌تر است.

پس به نظر می‌رسد وقتی به عضویت یک شبکه در می‌آییم منطقی و عقلانی و استراتژیک است که نقش‌های متعدد خود را در آن شبکه فهرست کنیم و وزن آنها را بسنجیم.

هم بهتر می‌توانیم به جایگاه خودمان در شبکه واقف شویم و هم احتمالاً در تحلیل دینامیک شبکه و سرشت و ذات آن شبکه و سرنوشت آن شبکه، خطاهای کمتری خواهیم داشت.

با این مقدمات و توضیحات، می‌توانیم یک بار دیگر به سوالی که در ابتدای این مطلب مطرح کردم فکر کنیم: کسی که به عضویت یک شبکه هرمی در می‌آید چه رابطه‌ای با  شبکه دارد؟

اجازه بدهید برخی از نقش‌ها را با هم مرور کنیم:

عضویت در شبکه یا Network Membership که بحث ساده‌ای است. قاعدتاً همه‌ی کسانی که در یک شبکه هرمی فعالیت جدی دارند عضو شبکه هستند. بسته به طراحی شبکه، آنها ممکن است با خریدن حداقلی از کالاها یا خدمات، با سرمایه گذاری اولیه، بدون سرمایه گذاری اولیه و فقط با ثبت مشخصات خود در جایی یا هر شیوه‌ی دیگر، به عضویت شبکه در بیایند.

مشتری شبکه یا Consumer: در اینجا من عمداً از واژه‌ی Customer استفاده نمی‌کنم. چون در ادبیات مدیریت، گاهی اوقات مدیری که به منشی خود یک نامه برای تایپ می‌دهد هم مشتری آن منشی محسوب می‌شود. ضمن اینکه توزیع کننده در خیلی از موارد، عملاً یک نوع مشتری است که محصولات را می‌خرد و به دیگری می‌فروشند‌ (مستقل از اینکه فرایند پرداخت و جابجایی پول چگونه است). اگر اصطلاح مشتری شبکه برای شما مبهم است می‌توانید از اصطلاح مصرف کننده محصولات شبکه استفاده کنید. کسی که در شبکه هرمی عضو می‌شود و برخی از محصولات شبکه را هم برای مصرف شخصی (یا فروش به دیگران در خارج از قواعد شبکه) می‌خرد، به مشتری شبکه تبدیل شده است.

مدیر و رهبر شبکه: در بین نتورکرها رایج است که از اصطلاح Leader و Leadership و رهبر و رهبری مثل نقل و نبات استفاده می‌کنند. تقریباً به همان شکلی که در جامعه‌ی ما به هر کس شلوار جین می‌پوشد مهندس و به هر کس کت و شلوار می‌پوشد دکتر می‌گویند.

کسانی که این واژه را به کار می‌برند، با مفهوم رهبری در مدیریت آشنا نیستند و رهبر بودن را که کاری بسیار مهم و بزرگ و پیچیده است، با هیجان زده کردن اشتباه می‌گیرند.

البته همیشه در تفاوت مدیر و رهبر، گفته‌اند که رهبر با اعضای تیم و سازمان، رابطه‌ی دستوری و مکانیکی ندارد و نوعی رابطه‌ی احساسی بین آنها برقرار است. همچنین رهبر از توانایی انگیزش یا Motivate کردن افراد برخوردار است. اما به هیچ وجه این انگیزاننده بودن وجه کلیدی رابطه‌ی رهبر و تیم نیست. کسی که Leader یک مجموعه می‌شود باید جدا از انگیزاننده بودن و کاریزماتیک بودن و صفات دیگری که می‌دانیم و می‌شناسیم، ناخدای کشتی گروه باشد. مهم‌ترین ویژگی رهبر این است که سکان در اختیارش باشد (بر فرایندها مسلط باشد و حق دخل و تصرف در آنها داشته باشد). چهار نفر را در اینجا و آنجا جمع کردن و حرف های انگیزشی زدن و از صفات و ویژگی‌های نتورکر گفتن و چند برگه گذاشتن و هدف گذاری کردن و کارهای دیگران را پیگیری کردن نه تنها از جنس Leadership و رهبری نیست، حتی از جنس مدیریت هم نیست. در بهترین حالت کار یک سرپرست عملیاتی (Operational Supervisor) است.

ذی نفع شبکه: قطعاً هر کسی به هر نحوی مستقیم و غیرمستقیم منافع یا مضراتی دارد که از وجود و فعالیت شبکه تاثیر می‌پذیرد، ذی نفع شبکه محسوب می‌شود. در مورد گروه های ذی نفع جداگانه حرف زده‌ایم و نیازی به تکرار نیست. با کمی اغماض می‌توان گفت اکثر مردم کشور ما ذی نفع (و در واقع ذی ضرر) این شبکه ها محسوب می‌شوند. اما به هر حال، چون ذی نفع بودن یک نقش عملیاتی و اجرایی نیست، شاید در اینجا بحث بیشتر در موردش لازم نباشد.

خط مشی گذار یا Policy Maker هم قاعدتاً کسانی هستند که در دفتر مرکزی پول‌ها را می‌شمارند و به فریب خوردگان می‌خندند (البته اگر استراتژی نفهمند و تفکر سیستمی نداشته باشند، ممکن است حتی به این سطح از درک نرسند که به بقیه بخندند و لذت ببرند. به عبارتی خودشان هم مثل ملانصرالدین، در صف عدس پلویی که نیست ایستاده باشند).

تا اینجا به نظرم، حدس می‌زنید که از میان نقش‌های متعدد قابل تصور برای یک عضو شبکه های هرمی، نقش‌های مشتری و فروشنده (و البته نظارت عملیاتی برای سرشاخه‌ها) پررنگ‌تر است.

اما شاید برایتان جالب باشد که نقش دیگری وجود دارد که در تحلیل استراتژیک کسب و کار، اتفاقاً آن نقش را برای اعضای شبکه های هرمی پررنگ‌تر می‌دانند.

اعضای شبکه های هرمی را می‌توان (و باید)‌ سرمایه گذار شبکه (و حتی سرمایه گذار شرکت) دانست.

این اصطلاحی است که در قانون ایالت نیوریورک آمریکا هم در مورد شبکه های هرمی به کار می‌رود: Investor (شبکه های هرمی و اعضای آنها در قوانین آمریکا زیر سرفصل مفسدان اقتصادی مورد بحث قرار می‌گیرند).

چرا نقش Investor و سرمایه گذار پررنگ‌ترین نقش اعضای شبکه های هرمی است؟

مهم‌ترین ویژگی سرمایه گذار این است که آورده‌ای را وارد بازی کسب و کار می‌کند و کسب و کار با آورده‌ی او رونق می‌گیرد و  همیشه در بخشی از دستاوردهای کسب و کار که به واسطه‌ی آورده‌ی او ایجاد شده شریک است.

آیا آورده حتماً باید مادی باشد؟ قطعاً نه. بسیار پیش می‌آید که یکی از سهامداران شرکت به خاطر فعالیت خود یا به خاطر ایده‌ها و افکار خود یا هر آن چیزی که ملموس (Tangible) نیست، به عنوان سهامدار شرکت و به عبارتی به عنوان یکی از سرمایه گذاران شرکت در نظر گرفته می‌شود و به او سهام تعلق می‌گیرد.

کسانی که وارد شبکه های هرمی می‌شود سرمایه گذار هستند. چون اولاً وقت و انرژی و توان و ارتباطات خود را به داخل شبکه می‌‌آورند.

ثانیاً حتی اگر فعالیت خود را کم کنند، «نان سرمایه‌ی خود را می‌خورند» و به عبارتی، تا زیرشاخه های آنها فعال هستند آنها هم سود کسب می‌کنند.

به عبارتی، فرایند حاکم بر شبکه های هرمی به شکلی است که کاملاً آورده‌ی افراد را به عنوان یک سرمایه جدی می‌گیرد و وارد بازی می‌کند و حتی با کم شدن یا متوقف شدن فعالیت آنها، چون «آورده‌ی آنها هنوز در شبکه هست و به واسطه‌ی‌ آن درآمد کسب می‌شود» آنها را شریک در درآمد می‌داند.

اتفاقاً اگر با نتورکر‌ها صحبت کنید، می‌بینید که – بدون اینکه ادبیات و دینامیک بازی را بفهمند – خودشان هم تصویری شبیه یک سرمایه گذار از خود دارند و نه یک فروشنده.

زیاد می‌شنوید که می‌گویند: خوبی کار ما این است که تا یک مدت کار می‌کنیم، بعد حتی وقتی خواب هم هستیم سود و درآمد برایمان تولید می‌شود (این ادبیات یک سهامدار است. آن هم در شرکتی که ظاهراً قرار است رشد پایدار و ابدی داشته باشد).

از اینجا به بعد را هر کسی که اندکی سواد مالی داشته باشد به سادگی می‌تواند حدس بزند:

شرکتی را در نظر بگیرید که محصولات خود را از طریق شبکه های هرمی (که آن را به اشتباه یا به دروغ، بازاریابی چند سطحی یا MLM می‌نامد) می‌فروشد.

حجم تولید سالیانه‌ی شرکت و حجم رشد آن مشخص است. حجم افزایش سود هم مشخص است.

تولید و سود با نرخ مشخصی رشد می‌کنند اما سهام‌داران شرکت به شکل تصاعدی در حال رشد هستند.

هیچ فردی که عقل سالم در بدن دارد، حاضر نیست درهای شرکت خود را بی‌علت به روی سهامداران جدید باز کند. 

اما شرکت‌هایی که ساختار فروش هرمی دارند با غرور و افتخار و با وعده‌هایی مردم‌فریب (و گاه دولت فریب) ایجاد اشتغال، درهای خود را به روی سهام‌داران جدید باز کرده‌اند و هر روز هم آنها را به صورت تصاعدی افزایش می‌دهند.

ایراد ماجرا در کجاست؟

اینجا بستگی دارد سوال را از نتورکر نگون بخت بپرسی یا مدیریت خوشبخت.

نتورکر می‌گوید که درست است سهام‌دار زیاد می‌شود. اما همه که قرار نیست مقادیر زیادی سهم داشته باشند. هر کس به اندازه‌ی تلاشش سهم دارد (در حالی که اینطور نیست. هر کس به اندازه‌ی تلاشش و تلاش کسانی که با تلاش خود آورده است و تلاش تلاشگرانی که با تلاش تلاشگرانی که او آورده است آمده‌اند و تلاش عده‌ای که با تلاش عده‌ای دیگر که خود با تلاش عده‌ای دیگر که او آنها را جذب کرده است سود می‌خواهد).

با افزایش عمق شبکه (Network Depth)، بدون اینکه هر سرمایه گذار (بخوانید: نتورکر) سرمایه‌ی جدیدی آورده باشد سود بیشتری بر روی سرمایه‌ی قبلی‌اش می‌خواهد (و البته کسب و کار هم او را برای این سود محق می‌داند).

متوسط وسعت افقی شبکه (Effective Network Breadth) در هر لحظه (دقیقاً در هر لحظه) در حال افزایش است. در حالی که متوسط تولید کارخانه اگر هم افزایش پیدا کند در حد خیلی معقول و معمولی است. فراموش نکنید به فرض که تولیدکننده ادعا کند در یک سال ۱۰۰ درصد یا حتی ۱۰۰۰ درصد هم رشد تولید داشته باز هم نمی‌تواند با رشد تصاعدی شبکه‌ی توزیعی که ساخته همگام و هم‌آهنگ شود و عقب می‌ماند. البته می‌دانیم که چنین رشدی در صنعت کشور ما رایج نیست. ضمن اینکه اگر هم به فرض، امکان پذیر باشد، نمی‌توان هر سال آن را با همین نرخ افزایش داد.

شرکت‌هایی که به سراغ الگوی هرمی می‌روند، شبیه کشورگشایان قدیم هستند که سربازان خود را به سرزمین‌های دوردست می‌فرستادند و آنها خود دوباره عده‌ای را اسیر می‌کردند و برای تسخیر سرزمین‌های دورتر گسیل می‌کردند. بی‌خبر از آنکه در حکومت مرکزی، سر پادشاه را بریده بودند و وارثان، بر سر میراثی که بر زمین مانده بود در حال پایکوبی بودند.

فراموش نکنیم که داستان شبکه‌ی هرمی، حتی از آن سربازان هم احمقانه‌تر است. چون در آنجا، اگر هم سربازی روستا یا شهری را می‌گرفت و خود به صورت مستقل ادعای کدخدایی و سرپرستی می‌کرد، باز کارها به نوعی پیش می‌رفت. اما اینجا «آ‌ذوقه‌ی اصلی»، محصولی است که باید در کارخانه‌ی مرکزی تولید شود و دفتر مرکزی آن را به شبکه‌ی توزیع تزریق کند.

مثالی ساده و البته کمی غیر دقیق است: اگر افراد فعال در یک شبکه هرمی قرار است هر ماه دو برابر شوند، منابع تولید هم باید هر ماه به نسبتی افزایش پیدا کنند.

کجای ایران کارخانه‌ای را می‌شناسید که هر ماه بتواند بدون محدودیت و مشکل، فضا و مساحت خود را دو برابر کند و به فعالیت ادامه دهد؟ (حتی به فرض که پول هم داشته باشد. گلوگاه‌های تولید جدی‌تر از این حرف‌هاست).

 حالا اگر به مدیران شرکت‌ها بگوییم که چرا سهامدار و سرمایه گذار جدید جذب می‌کنید آنها چه خواهند گفت؟

آنها فاسد بودن این بازی را نمی‌دانند؟

راستش را بخواهید بر این باور هستم که عموماً می‌دانند. اما ممکن است برخی از آنها – اگر ریاضیات ضعیفی داشته باشند و دارایی‌های فعلی را با رانت و رابطه و نه هوش و درک و تلاش کسب کرده باشند – واقعاً متوجه نشوند که چه می‌کنند.

سهامداران در شرکت‌های عادی، هر ساله در مجمع جمع می‌شوند و سود خود را طلب می‌کنند.

تازه در همان مجمع هم معمولاً سود در حدی نیست که کامل پرداخت شود و یا اگر هم سودی هست، شرکت‌ها آن را به عنوان یک منبع مالی جدید در نظر می‌گیرند.

به همین علت EPS اعلام می‌شود اما DPS (که D در آن از لغت Dividend گرفته شده) پرداخت می شود.

باقی سود هم معمولاً به عنوان سرمایه گذاری مجدد سهام‌داران یا به عنوان مطالبات معوقه‌ی آنها یا ابزاری برای خرید حق تقدم یا هر مکانیزم خلاقانه‌ی دیگری که شرکت‌ها طراحی می‌کنند در چرخه کسب و کار می‌ماند.

خوبی شبکه های هرمی این است که فعالان در شبکه، خودشان نمی‌دانند و نمی‌فهمند سهام‌دار هستند.

اگر می‌فهمیدند که سهام‌دار هستند، احمق نبودند که سهام‌داران جدیدی را وارد بازی کنند.

آنها فروشندگانشان را با حقوق ثابت (و شاید پورسانت) استخدام می‌کردند تا دایره‌ی سهام‌داران بیش از پیش توسعه پیدا نکند.

آنها خودشان را فروشنده و لیدر و نتورکر می‌دانند. کسی که کار می‌کند و سود فروشش را دریافت می‌کند.

در حالی که آنچه دریافت می‌کند، الزاماً سود حاصل از فروش نیست. بلکه بخشی از آن، نقدینگی لایه‌های پایین‌تر شبکه است.

اعضای شبکه دائماً از یکدیگر قرض می‌گیرند و احساس ثروتمند شدن می‌کنند و چون هر روز و هر لحظه هم اعضای جدیدی به شبکه اضافه می‌شوند سهامدار جدید و نقدینگی جدید وارد بازی می‌شود.

به همین علت است که شبکه‌های هرمی می‌توانند برای اعضایشان (خصوصاً اعضای قدیمی‌تر) ثروت آفرین باشند.

اما نباید فراموش کنند که اگر یک عضو شبکه‌ی هرمی بنز خرید، یعنی مدیر اصلی شبکه پنج یا ده عدد مازراتی خریده و در این میان این پول از طریق حماقت ۳۰۰ نفر دیگر تامین شده که پراید و پژو‌های خود را فروخته‌اند و در این بازی جدید سرمایه گذاری کرده‌اند (یا وقت خود را معادل همین دارایی‌ها در اختیار شبکه قرار داده‌اند).

آیا لایه‌های پایین‌تر خواهند باخت؟

معلوم نیست. شاید واقعاً آنها هم پراید خود را به تویوتا و مزدا و بنز تبدیل کنند و عکس‌های اینستاگرام خودشان را منتشر کنند.

اما حتی افراد احمق و ساده‌لوح هم (برای جذب شدن به شبکه) با وجودی که ظاهراً فراوانی زیادی دارند، به هر حال یک منبع محدود و تجدید ناپذیر محسوب می‌شوند.

منحنی رشد شبکه هرمی تصاعدی است و هر روز باید افراد بیشتری را بخورد و هضم و جذب کند تا بتواند خونی در رگ‌های خود تزریق کند.

نقطه‌ای می‌رسد که احمق‌هایی که جذب شبکه شده‌اند از احمق‌هایی که بیرون شبکه باقی‌مانده‌اند بیشتر هستند.

در اینجا مدیران شبکه دو راه دارند: یا باید فرار کنند. یا خود به هزار فریب و ترفند، کاری کنند که غیرقانونی اعلام شوند.

در این حالت، چند نفر در صدر شبکه هرمی قربانی (یا محدود یا متواری) می‌شوند و بقیه به زندگی خوب خود ادامه می‌دهند و البته نام خوب هم برایشان باقی می‌ماند. چون: فعالیت آنها را غیرقانونی اعلام کردند (در واقع ادعا می‌کنند که دولت و حکومت آنها را نفهمیده و قدرشان را ندانسته است). وگرنه چه‌ها که نمی‌شد و چه رونق‌ها که برای کشور نمی‌آفریدند و اقتصاد ما را – با انبوهی فرصت‌طلب خوداندیش خوش‌اندیش – به سرمنزل مقصود رسانده بودند.

مدیران شبکه های هرمی – مستقل از اینکه چه تولید می‌کنند و چه می‌فروشند و چه نامی برای خود می‌گذارند و از چه کسانی تقدیرنامه می‌گیرند – خوب می‌دانند که آنها هر روز در حال افزایش تعداد سهامدارانشان هستند. سهامدارانی که آورده‌های جدیدی را وارد می‌کنند که اتفاقاً برای مدیران نقد پذیر هم هست.

اما از سوی دیگر این را هم می‌دانند که هرگز مجمعی با حضور تمام سهامداران، برای محاسبه و بازپرداخت سودِ آورده‌هایشان تشکیل نخواهد شد و فقط کافی است بخشی از نانی را که می‌خورند در دهان بخشی از سهامداران (که در لایه‌های بالاتر قرار دارند)‌ بریزند تا آنها که در لایه‌های پایین‌تر قرار دارند، با دیدن این نمایش هیجان انگیز، بنشینند و بمانند تا ثروت و موفقیت را «جذب» کنند.

+149
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش

هر گزینه‌ی خوبی، یک انتخاب درست نیست

هر انتخاب خوبی، یک انتخاب درست نیست

این حرف را تا به حال، به انواع شیوه‌های قابل تصور گفته‌ام و نوشته‌ام.

اما بعد از مطلبی که در مورد استراتژی های قیمت با هدف رونق‌بخشی منتشر کردم، احساس کردم همچنان می‌توان آن را تکرار کرد.

+191
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش

در حال مقایسه چه چیزهایی هستیم؟

مدتی پیش، به واسطه‌ی توصیه (و در واقع دستور) یکی از آشنایان، در جلسه‌ای در یک شرکت خصوصی شرکت کردم.

جلسه قرار بود به بررسی متن یک تفاهم نامه بگذرد.

یکی از مدیران شرکت، پیشنهاد کرد که ابتدا ناهار بخوریم تا “مغزمان بهتر کار کند”.

تا آن روز فکر می‌کردم که مطالعه و درس خواندن و تجربه کردن و تمرین تحلیل‌گری، می‌توانند کمک کنند که مغزمان بهتر کار کند. اما به هر حال، اهمیت قند و اکسیژن و مواد غذایی را هم نمی‌شد انکار کرد.

مراسم غذا خوردن آغاز شد. به طرز شگفت انگیزی طولانی و کند و خسته کننده نظر می‌رسید.

آن هم برای من که از غذا خوردن لذت نمی‌برم و آن را جزو کارکردهای سطح پایین انسان می‌دانم. چیزی شبیه دستشویی رفتن.

منظورم از کارکرد سطح پایین، این نیست که چیز بدی است. به هر حال، همه‌ی ما در اثر یکی از همین کارکردهای سطح پایین متولد شده‌ایم و پا به جهان گذاشته‌ایم.

اما به هر حال – اگر چه جرات نمی‌کنم دائماً این نظر را ابراز کنم – جایی در درون ذهن خودم معتقدم که یا باید هر دو کار خوردن و دستشویی رفتن را با طیب خاطر و افتخار در فضای عمومی انجام دهیم یا هر دو کار را در فضای پنهان شخصی. چون دقیقاً از یک جنس هستند (یکی جذب و دیگری دفع).

بگذریم. باید نیمه‌ی پر لیوان را نگاه کنم. همین که فعلاً در شبکه های اجتماعی فقط تصاویر غذا خوردن منتشر می‌شود خودش جای شکر دارد.

خلاصه میز چیده شد و وسایل چیده شد و قاشق‌ها و چنگال‌ها را به دقت در دو طرف بشقاب‌ها چیدند و لیوان‌های سایزهای مختلف را آوردند و بعد هم یکی از حاضرین پرسید: آقای مهندس. چیدمان بر اساس پروتکل‌های بین‌المللی هست؟

من هم – از همه جا بی‌خبر – و در شرایطی که به زحمت می‌توانستم فرق قاشق سوپ خوری و غذاخوری را تشخیص دهم و کارد استیک خوری را هم با چاقوی میوه خوری، عموماً پس از کشیدن لبه‌ی آنها روی انگشت دستم، تشخیص می‌دهم و تفکیک می‌کنم گفتم: راستش. به قول خودتان من «مهندس» هستم. اگر خیلی بفهمم، باید بتوانم حساب کنم که غذا چند ژول انرژی به ماشین بدن ما منتقل می‌کند. راستش را بخواهید این محاسبات هم یادم رفته.

بگذریم. من که به خیال خودم رفته بودم تا یک تفاهم نامه را نیم ساعته بخوانم و برگردم، گرفتار مراسم بی‌انتهای ناهار شدم.

دوستی آنجا بود و توضیح داد که غذای این رستوران، نسبت به یکسال قبل بدتر شده. البته کباب ترش را هنوز به خوبی سابق درست می‌کنند. اما کباب‌های برگ‌شان اصلاً ترد نیست.

دوست دیگری توضیح داد که فقط بحث کباب نیست. تو همین سوپ ذرت را با سوپی که پارسال برای افتتاح سرو می‌کردند مقایسه کن.

نفر اول توضیح داد: وقتی قیمت‌ها را نمی‌توانند افزایش بدهند یا نمی‌خواهند افزایش بدهند، از مواد اولیه کم می‌گذارند.

یک نفر دیگر توضیح داد که اینها دلیل نمی‌شود. دوغ فلان برند، الان سه سال است فقط ۲۰ درصد تغییر قیمت داشته. اما کیفیتش بیش از ۵۰ درصد بهتر شده.

داشتم فکر می‌کردم که اگر این حرف را در متمم زده بود، می‌توانستم نیم ساعت داد و بیداد کنم که عزیز من، شما کیفیت را چگونه بر اساس درصد اندازه گرفتی؟ شاخصت چه بوده؟ زبان مبارک به ابزارهایِ سنجشِ کمّیِ کیفیتِ دوغ مجهز است؟

اما خوب. متاسفانه آنجا متمم نبود. من هم به نشانه‌ی تایید سرم را تکان دادم. آن‌قدر جدی و مصمم که فکر می‌کنم زبان بدنم تا ۶۰ درصد بهبود را هم تایید می‌کرد (به هر حال، در درک طعم کباب که کاملاً ناشی هستم. منطقی بود در زمینه‌ی دوغ که ریسک کمتری دارد، مشارکت و همراهی کنم).

بحث ادامه پیدا کرد و به کیفیت کاهو رسید. کاهوی امسال با کاهوی چند سال قبل مقایسه شد.

متوجه شدم که ظاهراً ذرت‌ها هم طعم سابق را ندارند و مسئله به مواد نگهدارنده باز می‌گردد. اگر چه ظاهراً رستورانی در دو کوچه بالاتر بود که نسبت به رستورانی که سه کوچه پایین‌تر بود، ذرت بهتری را استفاده می‌کرد.

تفاوت شیرینی کوکاکولا و پپسی، بحث دیگر جلسه بود و خلاصه، سرتان را در نیاورم، نزدیک به دو ساعت طول کشید تا غذا بخوریم و سیر شویم.

در این میان، منشی شرکت وارد شد و برگه‌ای دست مدیرعامل داد و مدیرعامل متوجه شد که باید در یک جلسه‌ی اضطراری شرکت کند.

به من گفتند: شما که معتمد ما هستید. این تفاهم نامه را با خودتان ببرید. اصلاحاتی را که صلاح می‌دانید روی آن بنویسید و برای ما بفرستید.

می‌توانید حال من را تصور کنید که با محاسبه‌ی ترافیک رفت و برگشت، چهار ساعت و نیم درگیر تفاهم نامه‌ای ده صفحه‌ای بودم که در نهایت مطالعه و ویرایش آن، به برنامه‌ی شبانه‌ام تبدیل شد.

بگذریم.

در تمام مدت که در آنجا، به دهان نکته سنج دوستان خیره شده بودم، موضوع دیگری، بخشی از پردازش ذهنی‌ام را به خودش اختصاص داده بود:

اینکه مقایسه کردن چه مسئله‌ی مهمی است.

مقایسه کردن، به این معناست که موضوعی برای من مهم است.

مقایسه نکردن، معنای بی‌اعتنایی و بی‌تفاوت بودن را در خود پنهان دارد.

فرض کنید بر سر میز غذا، از کسی می‌پرسید که طعم غذا چطور است. او هم می‌گوید خوب است. یا بد است. یا شور است. یا شیرین است. یا هر چیز دیگر.

نمی‌توانید الزاماً نتیجه بگیرید که غذا او را هیجان زده می‌کند.

 اما فرض کنید وارد همین مقایسه‌هایی بشود که نقل کردم: غذایتان خوب است. ادویه‌ای دارد که فکر می‌کنم دفعه‌ی قبل در غذایتان نبود. درست است؟

اینجاست که می‌توان حدس زد غذا برای او مهم است و احتمالاً بخشی از ذهنش را به خود اختصاص داده و می‌دهد.

در نهایت، به این نتیجه رسیدم که اگر می‌خواهم انسان‌ها و دغدغه‌ها و اولویت‌هایشان را بشناسم، به جای موضع گیری‌های مثبت یا منفی آنها، نگاه کنم و ببینم در چه موضوعاتی وارد مقایسه می‌شوند.

از سوی دیگر، با توجه به اینکه مقایسه کردن یک فرایند نسبتاً سنگین شناختی (Cognitive) است و وقت و انرژی و توان ما برای این کار محدود است، دقت کنم که وقتم را در روز و در طول زندگی، به چه مقایسه‌هایی می‌گذرانم. چه در خلوت خودم و چه در زمانی که با دوستانم حرف می‌زنم.

امیدوارم به من نگویید که این نتیجه گیری ربطی به آن قصه ندارد. یا اینکه اصلاً این نتیجه گیری نادرست است. چون تنها دستاورد من از آن چند ساعت اتلاف وقت شرم آور همین چند جمله است و اگر این را هم تایید نکنید، افسردگی به سراغم خواهد آمد.

+363
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش