گردشگری در جهان دیگران

نخستین بار که پا به بیرون از مرزهای کشور گذاشتم، به کشور اتریش رفتم. یادم نمی رود، وقتی برگشتم هزار نوع «نقد و تحلیل» داشتم. که اروپا اینگونه است و ایران آنگونه و این ویژگی در ایرانیان بهتر است و آن ویژگی در مردم اتریش بهتر است و این را باید از رفتار اینان حذف کرد و آن را باید به رفتار آنان افزود و …

این داستان اما مربوط به سال ۲۰۰۰ بود. امروز در سال ۲۰۱۲ با سابقه دیدار از تعداد زیادی از کشورها در نقاط مختلف جهان، آموخته ام که در دیدن کشورها «تحلیل گر» نباشم، بلکه «مشاهده گر» باشم. دیگر رفتارها برایم خوب و بد ندارند. دیگر قضاوتی ندارم. می بینم و می آموزم و تجربه میکنم و می فهمم که ملل مختلف، هر یک قلمرو خود را به شیوه  ای متفاوت مدیریت میکنند.

  ***

نخستین بار که در کلاس شخصیت شناسی شرکت کردم، از کلاس که بیرون آمدم همه را تحلیل میکردم. که این یکی نوروتیک است و آن یکی سایکوتیک است و آن دیگری حسی است، این یک شهودی است و آن دیگری عقده مادری دارد و این یکی …

این داستان اما مربوط به نخستین جلسه کلاس بود. صد ساعت از کلاس که گذشت، استاد در واپسین لحظه های کلاس گفت: تحلیل دیگران، به شما کمکی نمیکند. در مورد دیگران فقط «مشاهده گر» باشید. اوج تحلیل آن است که به «تحلیل خود» بپردازید. میدانم دشوار است و بسیاری از شما چنین همتی نخواهید داشت.

***

اخیراً در بعضی از کامنت ها، انواع توصیه ها و نصیحت ها را از مخاطبان دریافت میکنم:

یکی میگوید: «اصل» توازن بین «کار» و «زندگی» را رعایت کن.

دیگری میگوید: به نظر می آید که «عزت نفس» در شما باید بهبود یابد و برای اینکار …

فرد دیگر میگوید: نوشته های شما، غلتشی در رمانتیسیزم است و میتواند ناشی از کاهش توجه محیطی به صورت مقطعی…

***

دوستان عزیزم. هر یک از ما کشوری هستیم و قلمرویی داریم. شاید من آمریکا نباشم یا انگلیس یا سوئد. اما اگر عراق و افغانستان این جهان هم هستم، هویت و فرهنگ و قانون و رفتارم برای خودم محترم است. من هم پرچمی دارم و نشانه هایی بر روی آن پرچم حک شده است. پرچمی که شاید رنگ هایش به سلیقه شما نباشد. پس اجازه بده در قلمرو خود، آنچنانکه میخواهم زندگی کنم، نه آنچنان که تو میخواهی…

عجیب تر از همه، توصیه های دوستانی است که حتی یک هفته نیز در کنار من کار و زندگی نکرده اند اما شخصی ترین بخشهای زندگی مرا به قضاوت می نشینند. این گروه، همچون کسانی هستند که هرگز از کشوری بازدید نکرده اند، اما زبان به تحلیل و تفسیر در مورد آن کشور می گشایند.

***

دوستی داشتم که میگفت بسیاری از ایرانیان، پرت ترین کوچه های کشورهای دیگر را شناسایی کرده اند، اما از نگاه به طبیعت کشور خود غافل مانده اند. خوب که فکر میکنم، می بینم درست میگوید: ما همه گردشگریم، اما نه در دنیای خودمان. گردشگری در جهانهای دیگر.



رادیو مذاکره مذاکره تجاری یادگیری زبان انگلیسی
افزایش عزت نفس دوره MBA پاراگراف انگلیسی
افعال پرکابرد انگلیسی مدیریت زمان رادیو متمم
استراتژی محتوا زبان بدن صفات پرکاربرد انگلیسی
+102
  


34 نظر بر روی پست “گردشگری در جهان دیگران

  • maliheh khammar می‌گه:

    من تازگی ها به این درک رسیدم که دیگران رو “ببینم” و “قضاوت” نکنم
    و وقتمو روی خودم و فهمیدن خواسته هام صرف کنم

    Thumb up 1

  • حمیده می‌گه:

    سلام
    متن شما پاسخی به سوال ذهنی من بود.
    منم قبل ازین اینجوری بودم اما الان مشاهده گری رو بیشتر دوس دارم و میدونم مفیدتره!
    درمرد همایش هم من ثبت نام قطعی کردم مهندس و بی صبرانه منتظرم.

    Thumb up 0

    • ایمان می‌گه:

      سلام اقای شعبانعلی
      میخواستم بتون حق بدم وتشکر کنم به این خاطر که با این گله نشون دادین نظر دیگران واستون اهمیت داره وگرنه مثل خیلیا بی تفاوت از کنار عقایدشون رد میشدین
      من اصلا اهل تملق گویی نیستم ولی فکر میکنم دلیل این قضاوت ها مجذوب شدن افراد از شخصیت شماست.حقیقت اینه که جلوی کنجکاوی دیگرانو نمیشه گرفت ولی میشه فقط به مطالبی توجه کرد قابل توجه کردن باشه

      Thumb up 0

  • صفورا می‌گه:

    سلام
    به پشتوانه درد دیسک کمر واستعلاجی که خونه نشینم کرده امروز این مطلبو خوندم بعد اومدم نظراتو خوندم برام جالبه که سریع همه تعریف کردن که خیلی عالیه / وای استاد چقدر زیبا / واقعا همینطوره …. باز هم بر میگردم به خوش باوری یا زود باوری البته منظورم این نیست که مطلب شما اشتباهه من چند بار خوندمش درسته اما اگه قراره هر کس کار خودشو بکنه هرکس با هر رسم ورسوم و عادتیکه
    هست باشه و انتقاد نشه و نره بهتر از خودشو ببینه که تغییر وتحول و بهتر شدنی صورت نمیگیره
    با این جمله زیاد موافق نیستم
    ” پس اجازه بده در قلمرو خود، آنچنانکه میخواهم زندگی کنم، نه آنچنان که تو میخواهی… ”
    شاید شما (منظورم شمای نوعی نه محمدرضا شعبانعلی ) دوست داری قاتل باشی یا به ناموس مردم تجاوز کنی پس کسی نباید کاری به کارت داشته باشه
    این حرفا تا یه جاهایی درسته اما نمیشه تعمیم کلی داد
    با این حرفم احتمالا جزو این دسته میشم
    ” عجیب تر از همه، توصیه های دوستانی است که حتی یک هفته نیز در کنار من کار و زندگی نکرده اند اما شخصی ترین بخشهای زندگی مرا به قضاوت می نشینند. این گروه، همچون کسانی هستند که هرگز از کشوری بازدید نکرده اند، اما زبان به تحلیل و تفسیر در مورد آن کشور می گشایند.”
    اما اگه قرار بود هر چیزی در قلمرو یه کشور باقی بمونه علم هم باید مخصوص هر کشوری میموند پس ما هم باید دنبال یه ادیسون برای خودمون باشیم
    تقلید کور کورانه_ تجلیل بیش از حد _ انکار بیش از حد اینا از صفات بدی هستن که ما درخصوص قضاوت در مورد شخص یا مکان اگه داشته باشیم فاجعه
    وهمیشه این یادمون باشه که هیچ شخصی به تنهایی کامل نیست

    Thumb up 1

    • shabanali می‌گه:

      صفورا با کلیت حرف تو موافقم. اما مصداقها رو باید با دقت بیشتر نگاه بکنیم. این از بدیهیات محسوب میشه که آزادی تا وقتی پذیرفته است که به حقوق دیگران تجاوز نکنیم. من و مخاطبان سایت من هم متجاوز به عنف نیستیم صفورا خانم! من مشخصاً مصداقها رو نوشته بودم: کسی که به نوع کار کردن من ایراد میگیره، یا به سبک نگارشم، یا میخواد خلاء های شخصیتی من رو تحلیل کنه و به من آموزش بده، دلگیرم میکنه.

      ضمناً همه دنبال بهبود هستند از جمله من. اما برخی از بهترین متخصصان و روانشناسان و بزرگان این کشور، با من دوستند. به دیدن من میایند و من به دیدنشون میرم. اگر بخواهم برای زندگیم نصیحتی بشنوم، ترجیح میدهم از کسانی بشنوم که «در قلمرو من زندگی کرده اند» نه از کسی که هزار زاویه پیدا و پنهان زندگی من رو نمیشناسه.

      بحث ادیسون رو مطرح کرده ای، که ارتباطش رو اصلاً متوجه نمیشم. «علم» با «روان» فرق داره. «علم» را باید اشاعه داد اما «روان» خلوت هر آدم است و رمز رشد روان، یکی تنهایی است (چنانکه پیامبران و اولیاء آزموده اند) و دیگری هم نشینی با روان های بزرگ تر.

      ضمناً اینکه جمله «هیچکس به تنهایی کامل نیست» جمله درستی است اما ارتباطی به نوشته من ندارد. اتفاقاً چنانکه قبلاً هم نوشته ام، در جمع بودن هنری است که همه از آن کم و بیش بهره مند هستند اما «در تنهایی آرامش را تجربه کردن»، چیزی است که در واپسین گامهای کمال، تجربه میشود…
      جایی نوشته بودم، «باید خیلی چیزها را در خودت حل کرده باشی که بنشینی و به دیوار نگاه کنی و از تنهایی خودت لذت ببری».

      در پایان این را هم بگویم که نگرش هر کس برای خودش محترم است. شاید تو ترجیح بدهی هر کس از کنارت رد میشود، ویزای ورود به مملکتت را به او هدیه کنی. من هم انتقادی به تو ندارم، اما ویزای ورود به سرزمین من، آسان صادر نمیشود، اقامت که اصلاً نمی دهیم!

      Thumb up 4

      • صفورا می‌گه:

        ممنونم که جواب دادید فکر کنم از من نارحت شدید من قصد توهین نداشتم من مثال زدم / خواستم لمس بشه که اعمال و روان هر کس درسته حریم شخصی خودشه اما اونم حد و حدودی داره شاید دیگران حق ندارن به حریم آدم تجاوز کنن اما یه انسان موفق باید خودش روان خودشو به سمت بهبود و بهتر شدن سوق بده / حق با شماست شما ادم با سوادی هستید و به قول خودتون دوستانی که بهترین متخصصان وبزرگان این کشور هستند با شما دوستی دارن و بهتره به اون حرفا گوش بدید اما من نخواستم نصیحتتون کنم من خودم محتاج نصیحتم اما به شخصه معتقدم حرف خوب و درست را باید پذیرفت
        در ضمن من به نظرات گوش میدم اما آنچه را که بدونم درسته را می پذیرم توی مملکت من هم جا هر کسی نیست من برای خودم ارزش قایل هستم
        دیدن سایت و خوندن مطالبتون عادتم شده بود توی این مدت چیزای خوبی ازتون یاد گرفتم پس مدیون شما هستم
        حلال کنید قصد ناراحت کردنتونو نداشتم

        Thumb up 1

  • گیتی می‌گه:

    مهندس چه چیزها گاهی میگید.
    چه انتظارایی دارید
    خودتون دارید میگید برای اولین بار که رفته بودید مسافرات خارجی…
    برای اولین بار که تو یه کلاس بودید…

    خب پس اجازه بدید کسایی که اولین بار میان اینجا بگن! به شما که چیزی نمیشه!
    ****

    کم کم عادت می کنیم که همدیگرو همین طور که هستیم قبول کنیم.

    ***

    Thumb up 0

  • مهدیه می‌گه:

    سلام استاد خوبم
    بارها وبارها از قضاوت های بیجا وبیفکرانه بعضی افراد درباره خودم یا دیگران ناراحت شدم.واقعا نمیدونم این مسائل رو کی و کجا وچگونه باید یادبگیریم وبه فرزندانمون هم آموزش بدیم؟؟
    بعضی اوقات واقعارنج میکشم مخصوصا این موضوعات توشهرهای کوچیک بیشترمطرح است وهمه میخواهندبه صورتی سرازکار دیگران دربیاورند.
    ولی من یه اعتقاددارم واون اینه که برای اصلاح هرمعضلی اول باید ازخودمون شروع کنیم….

    Thumb up 0

  • مینا دانشور می‌گه:

    سلام
    چقدر قشنگ نوشتید…
    مشکلی رو که همه ی ما درگیرشیم….
    نمیدونم کی قراره این عادت بد رو کناربذاریم و از مسند قضاوت بلند شیم…
    کاش لاقل دانشجوتون بودم جواب منم میدادید :)
    هرچند از برنامه ماه عسل به بعد دانشجوتون هستم و از مطالب وبتون واقعا استفاده کردم :)
    حتی شمارو به عنوان الگوی بارز آرزوهام لینک کردم و از مطالبتون با ذکر نام استفاده کردم تو وبم
    اشکالی که نداره؟؟ :(

    Thumb up 0

    • shabanali می‌گه:

      چرا فکر میکنی اگر دانشجوم نباشی جوابتو نمیدم؟ مگه بقیه کسانی که اینجا با هم حرف میزنیم و بحث میکنیم و دعوا میکنیم و … همه معلم و دانشجو هستیم؟
      از نظر من هر کسی که به خونه مجازی من سر میزنه مهمون منه. اگر زیاد سر بزنه دوست من هم محسوب میشه.

      Thumb up 1

      • مینا دانشور می‌گه:

        واااای بلخره آقای محمدرضا جواب منم داد:D
        شوخی میکنم
        خوب میدونم که سرتون شلوغه و آدمی نیستین که بخواین به اطرافیان کم محلی کنید و به اصطلاح کلاس بذارید:)
        اینو از برخوردتون تو برنامه ماه عسل فهمیدم
        ازتون دعوت میکنم اگه لایق دونستین وب منم بیاین
        راستی از کجا معلوم منم از مهر نشم دانشجوتون؟؟!!
        یا لاقل توی دانشگاهی باشم که شما تدریس میکنین؟؟؟؟
        :)

        Thumb up 0

  • fateme می‌گه:

    سلام
    من کلیپ قسمتی از کاس تحول فردی رو دیدم . ممنون از شما که این کلیپ رو قرار دادید. خیلی برام مفید بود.
    یک سوال؟
    من برای انتخاب مسیر بعدی زندگی دچار تردیدم . آیا در این رابطه هم می توانیم به شما میل بزنیم؟
    ممنون میشم پاسخ دهید

    Thumb up 0

  • مهین می‌گه:

    البته خودم هم جزو همون کسایی هستم که فعلا خام و کالم …

    Thumb up 0

  • مهین می‌گه:

    مفهوم دنیادیدگیو و تجربه همینه دیگه , به آسونیم به دست نمیاد

    حالا شمام دیگه زیاد سخت نگیر ولی اشتباه ها رو حتما گوشزد کن تا این پختگی رو سایرین هم تجربه کنن

    Thumb up 0

  • شبنم می‌گه:

    چقد خوب نوشتید
    خیلی لذت بردم کاش همه ما روزی چند بار اینو برا خودمون بخونیم

    Thumb up 0

  • فایزه می‌گه:

    بله افرین باریک موافقم خب که چی؟بنظرمنم قضاوت کردن بقیه کارخوبی نیست اینم بعداز خوندن کتاب”لذت حضوریااقتداراکنون”یاد گرفتم نه تنها ادما بلکه بهتره هیچ پدیده ای را هم قضاوت نکنیم.مثل یکی که پاش شکست و نگفت اخ وای ای خدا چرامن چرا حالا چراهای بیجواب الکی و فقط سعی کرد بهترین استفاده را بکنه از این موقعیت و بدون قضاوت سیاه و سفید پذیرفتش.خب نوشته هات منو یادکتاب خوشگلی میندازه که وقتی خوندمش تا یک ماهی تغییرکردم دیگه صدای ترمزماشین منوبه سمت فکرتصادف نمیبردو”فلله خیر حافظا”رانمیخوندم میشنیدمش و ازخودم عبورش میدادم.دوباره تمرین خواهم کردبازهم یادخواهم گرفت که به قضاوت ننشینم.اما محمدرضاخان شماهم انگار…ای ول میبینی تغییردیدگاهو یهویی اومدم بگم …خوبه شروع خوبی بود

    Thumb up 0

  • وانیا می‌گه:

    از شناخت خودم ناتوانم

    Thumb up 0

  • جواد می‌گه:

    سلام محمدرضا
    به حقیقت بیان کننده ی تجربیات و نکته هایی هستید که حتی عمل به یکی از ان ها، رها کننده ی انسان از رنج درون و قرین شدن با ارامش و موفقیت است .
    این نکته نیز نکته ی دقیقی است . اما از یاد نبریم که مرز میان به قضاوت نشستن مردم و پیشنهاد و نظر دهی بسیار باریک است .
    گر چه که این امر که استاد ، خود در پی تعلیم این مرز نیز هست بسیار مبرهن است و لذا ذکر این نکته تذکاری است اولا برای خودم و ثانیا برای دوستان .

    Thumb up 0

  • ص.شویکلو می‌گه:

    با سلام.
    ااقای شعبانعلی جسارتا اجازه درم برای درخواست راهنمایی از خدمتان ایمیلی بفرستم؟

    Thumb up 0

  • عليرضا می‌گه:

    سلام بر محمدرضای عزیز
    از همینجا حالت رو میپرسم و امیدوارم به زودی ببینمت.
    اول از همه بگم که کاملا باهات موافقم و مشاهده‌گری رو بجای قضاوت و از اون بدتر تعیین حق و باطل یکی از بهترین راه‌حل‌های زندگی میدونم و بازهم از این درسی که به همه ما دادی متشکرم.
    با خوندن مطلب شما در باره قضاوت درباره خود و تلاش در خودشناسی مطلبی به ذهنم رسید که بد ندیدم با دیگران به اشتراک بگذارم. همونطور که شاید خیلی از دوستان بدونند، یکی از بخشهای ورزشهای رزمی علی‌الخصوص کاراته اجرای “کاتا” است که به اجرای زنجیره‌ای از تکنیک‌ها گفته میشود. استادم، کانچو سید مرتضی خوشی (که خیلی از درس‌های زندگی را از کلام، رفتار و منش ایشان آموختم) بارها و بارها و مکررا برای همه ما تکرار میکردند: در کاتا شما با خودتان مبارزه میکنید و بدانید که این مبارزه بسیار سخت‌تر از مبارزه‌ با حریفی است که او را میبینید و لمس میکنید و حقیقتا این یکی از بزرگترین درس‌های زندگی من و همه شاگردان ایشان بوده و هست که زمانی میتوانیم کاتا رو خوبی باشیم که خودمان و نقاط ضعف و قوت خودمان را خوب بشناسیم.

    Thumb up 0

  • N.B می‌گه:

    سلام استاد عزیز
    اصولا بعضیا تو خونشون آینه ندارن.شما خودتو ناراحت نکن.

    Thumb up 0

  • Neda.sh می‌گه:

    سلام استادم خسته نباشی
    موفقیت زمانی حاصل میشود که ما انسانها تمام توان و نیروی خود را صرف پرداختن به خود و اهدافمان و تلاش برای رسیدن به این اهداف کنیم شاید یکی از علتهای عدم موفقیت کشورهای جهان سومی و توسعه نیافته همین هدر دادن وقت وانرژی خود در پرداختن به غیر و فارغ از خود شدن باشه تازه اسم این کارمون رو میذاریم عاطفه و توجه به همنوع واسم غربیها رو میذاریم بی عاطفه و …. 😉 درسته همه چیز تو این دنیا نسبی است و هیچ کشور یا شخصی مطلق کامل نیست ولی یاد گرفتن بعضی فرهنگها و تقویت آن به پیشرفت انسانها و کشورهاشون خیلی کمک میکنه یکی از این فرهنگها میتونه تلاش در مسیر زندگی خود و احترام به همنوع باشه نه………

    Thumb up 0

  • الف می‌گه:

    سلام
    ما ملتی نصیحت گر هستیم اگر به ادبیاتمون نگاه کنیم کلی نظم و نثر نصیحت و هشدار داریم که این ویژگی قسمتی از شخصییت اکثرمون شده.
    ولی کاش صبرمون بیشتر و قضاوتمون کمتر می شد و اول خودشناسی و بعد دیگر شناسی می کردیم.

    Thumb up 0

  • پگاه می‌گه:

    مانند نسیم باش…….بی آنکه بخواهندت مهربانی کن و بگذر……
    خب این خصلتی که دوستتون گفته من اینطور تفسیر میکنم ما از خودمون فراری هستیم….خودمون و پرت میکنیم تو دنیای بقیه چون تحمل خودمون و نداریم…تحمل مواجه شدن با خودمون رو نداریم…..تحمل ۵ دقیقه سکوت رو نداریم….این میشه که این میشه …:)….امیدوارم این قضاوتهای محدود روی فعالیت هیچکس و شما تاثیر نذاره…

    Thumb up 1

  • ندا می‌گه:

    سلام
    به نظرم ما( همه ی ما )ملتی هستیم که علاقه ی عجیبی داریم به حرف زدن به همین دلیل هست که سخنان پیشوایان دینی و ملی خودمونو میخونیم حفظ میکنیم برای مواقعی که میخواییم بحث کنیم نه مواقعی که میخواییم کار کنیم بیشترمون نوع حرف زدن اونها رو الگو قرار میدیم نه عمل آنها رو کلا دنبال حرف بزرگ هستیم نه عمل بزرگ به همین دلیل هست که شما پیج های زیادی رو تو فیس بوک از دکتر شریعتی میبینی برای لایک کردن ولی از پروفسور حسابی که خدمت بزرگی به علم و نهایتا صنعت این مملکت کرده پیج های معدود میبینید.
    این علاقه ی ما به حرف زدن محدودیت نداره در مورده همه چیز اضهار نظر های کارشناسانه میکنیم مثلا همونطور که گفتین زنگی خصوصیه یه نفر(چیزی خودم این روزا خیلی تجربه میکنم به دلیل محیط کار جدیدم) یا یه نوشته از یه آدمی که ندیدیمش و…کلا به دنبال موضوعی برای آنالیز (باکمترین داده ها) آنها که میشناسیم هستیم . دوست داریم حرف بزنیم توصیه کنیم اما مکان و زمانش را نمیدانیم .
    گاهی با خودم فکر میکنم این همه فوق متخصص که توی کشور ما هست ولی چرا ما جایگاه خوبی نداریم.

    Thumb up 0

    • پگاه می‌گه:

      ندا در جواب فکر آخرت …این همه فوق و متخصص تو کشورماهستن ولی تنها علم دارن …تعدا کمیشون بینش و دانش دارن تعداد کمترشون آگاهی

      Thumb up 0

      • ندا می‌گه:

        پگاه جان شما درست میگی ولی من منظورم اون کسایی بود که به خودشون اجازه میدن (بدون اطلاعات) نظر فوق کارشناسی بدن در مورد زندگی خصوصی دیگران در مورد نویسنده ای که یه بارم ندیدنش در حالی که اگه ما این همه آدم کارشناس(به ظاهر کارشناس که در زمینه مورد نظر هیچ مدرکی هم ممکن نداشته باشن) تو مملکتمون داریم چرا وضعمون اینه یا چرا حتی گاهی خودشون زندگیشون خیلی هم وضع خوبی نداره همه ی اینا به نظره من علتش اینه که ما الگوهامون آدم های سخنوری مثل دکتر شریعتی (که البته احترام خاصی براشون قائلم) نه آدمی مثل پروفسور حسابی که کار کرده و کم تر صحبت کرده واینکه هیچ وقت موقع اظهار نظر به لول خودمون و کسی که داریم نقدش میکنیم نگاه نمیکنیم فکر میکنیم همه از ما پایین ترن حتی کسی یکی از موفق ترینای دهه ی خودشه

        Thumb up 0

        • پگاه می‌گه:

          خب اینجا میگم که کاملا با این نظریه الگو داشتن و مرید بودن و مقلد بودن و رهرو بودن و کل چیزهایی که تو این رده میگنجه شدیدا …شدیدا …شدیدا …مخالفم.(من اصلا اصلا آدم دگم و متعصبی نیستم ولی یه چندتا اصل دارم تو زندگیم اینم یکی از اوناس ..باقیشم خواستی میگم ندای عزیز:)..)……الگو داشتن و این چیزا به درد آدمایی میخوره که تنبلن تو فکر کردن…دنبال یه چیز حاضر و آمادن….آره هر انسانی به عنوان یک موجود منحصر بفرد می تونه درسی به آدم بده……و تمام…اینکه ما بخوایم ۱۰۰ درصد وجود یک انسان رو قبول کنیم یا رد کنیم تو کت من یکی نمیره یعنی این سی سال عمر همچین چیزی بهم ثابت کرده…هیچوقت دنبال الگو و مراد و مرشد نبودم…به نظرم آدمی که دنبال این چیزاس فقط خودش و نا امید میکنه…چون بالاخره یه روزی کل صفحات کتاب زندگی اون آدم ورق میخوره و تمام…….ولی در مورد این نظرات و حرفها و انتقادات بیربط در مورد زندگی خصوصی هرکسی خب می تونم بگم نظرم و همین زیر نوشتم…دلیل اصلیش مواجه نشدن و فرار کردن از خودمونه….می دونی ندا جواب همه سوالها درونه خودمونه…یادمه تو فیلم سرد سبز از برادر فروغ فرخزاد در مورد رابطه فروع با ابراهیم گلستان پرسیدن و چقدر زیبا جواب داد…اینکه تو این جامعه بخوان کسی رو خراب کنن دس می زارن روی مسایل خصوصی و شخصیش… باید از خودمون شروع کنیم چقدر شنونده این اظهار نظرها هستیم چقدر گوینده….درمورد اینکه گفتی چرا خودشون وضع زندگی خوبی ندارن می تونم بگم اصلا برای من مهم نیست زندگی خصوصی هرکس به خودش ربط داره مگر اینکه من بخوام درسی از زندگی خصوصی اون بگیرم اونوقت با اجازه اون طرف سرم و میکنم تو زندگیش در غیر اینصورت اصلا… بفرض اگر دکتر حسابی زندگی مشترک خوبی نداشت به من چه این قضیه ربطی به علم و دانش اون نداره و یا من حق ندارم مثلا کل شخصیت شاملو رو به خاطر چندتا زنی که داشه زیر سوال ببرم من شعراش و می خونم و کیفور میشم یا از صدای کریس دی برگ لذت نبرم چون مثلا فلان ماده مخدرو مصرف میکرده.!!!..آدم حتی نباید به خودش اجازه بده تو یکسری مسایل اعتقادی و شخصی نزدیکترین افراد زنگیش مثل دوست..همسر و غیره زیاد وارد بشه مسایلی مثل دین, کذشته وووو..امیدوارم تونسته باشم برسونم که چی می خوام بگم:)

          Thumb up 8

          • shabanali می‌گه:

            حیف که در ساختار این وبلاگ چیزی به نام Like کردن وجود نداره وگرنه این نوشته تو رو Like میکردم.

            Thumb up 2

          • ندا می‌گه:

            پگاه عزیز به نظرم اینجا نمیتونیم منظور همو بفهمیم به دلیل اینکه منظورم از الگو درس گرفتن بوده نه مرید یه آدم بشیم و خود منم مثل شما هیچ وقت اینکار نکردم و نمیکنم منظورم این بود که اگه در زمینه سخنوری از یه ادم چیزایی یاد میگیریم خوبه که در زمینه کار هم همینطور باشه و در سطحی ترین نگاه میتونیم بفهمیم که یه ادمی مثل دکتر حسابی اولین حرکت سازنده ی زندگیش فکر کردنش بوده دقیقا همون چیزی که به نظرم شما هم دنبالشی این چیزی بود که من از ایشون یاد گرفتم و متعجبم از این لفظ ۱۰۰% که بکار بردین چو ن من دقیقا گفتم در کار ازشون یاد بگیریم واصلا از زندگی خصوصی ایشون حرف نزدم چون به نظرم ربطی نداره کلا به نظرم کار کردن در هر زمینه ای بدون فکر کردن اصلا چیز جالبی نیست .
            و منظوره من از زندگی خصوصی حریم خصوصیه همه ما هست نه آدمای موفق که توی کامنت اولمم دقیقا خودمو ذکر کردم توی جامه ما حریم خصوصی یعنی جایی که شما بدون اجازه حق نداری واردش بشی ولی بدون اجازه و ازادانه میتونی در موردش اظهار نظر کنی واین به نظرم افتضااااااااااحه که دقیقا بعد از خوندن این روز نوشته اقای شعبانعلی متوجه شدم فقط برای من اتفاق نمیافته واین که من خودم تا الان در زنگی خصوصی خودم مقلد کسی نبودم شاید خیلی چیزارو که به نظرم منطقی بوده از خیلیا یاد گرقتم ولی باز ۱۰۰%مقلد نبودم چون دقیقا همونطور که آقای شعبانعلی گفتن هر کشوری ( بنظرم به دلیل متفاوت بودن شرایطش) قلمرو خود را به شیوه ای متفاوت مدیریت میکنند.

            دوست عزیزم امیدوارم تونسته باشم منظورمو برسونم .

            Thumb up 0

  • النا می‌گه:

    اوهوم…کاری که من دارم انجام میدم….ولی استاد بعضی وقتها بعضی حرفها از سر تحلیل نیست…از…نمیدونم….الان با خوندن این متن یاد حرف دوستی افتادم که گفت من الان تو شرایطی نیستم که بخوام تصمیم بگیرم ولی من هر روز با یک مدل تحلیل از حرفش به یک مدل بهش حمله کردم و مورد قضاوتم قرارش دادم…استاد چیکار کنم که احساسم با افکارم قاطی نشن؟؟

    Thumb up 0

  • پاسخ دهید (مختص دوستان متممی با بیش از 150 امتیاز)

    لینک دریافت کد فعال

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *