قصه من و سایت من

میدونم این حرفها تکراریه. اما دوست دارم دوباره بنویسمشون.

سایت من یک قسمت رسمی داره و یک قسمت غیررسمی (همین روزنوشته ها). بالای این قسمت هم نوشته ام که «نوشته های بی مخاطب من» هستند.

موضع رسمی من چیزی است که در قسمت رسمی سایت اعلام میشود و این قسمت به نوعی حیاط خلوت سایت است!

اینها را مینویسم، برای خودم. که سالهاست فهمیده ام، نوشتن آرام میکند: زودتر و بهتر از هر دارویی.

در هر لحظه از چیزی مینویسم که برایم دغدغه میشود.

ممکن است زمانی انتخابات ریاست جمهوری دغدغه ام باشد و زمانی مرگ معلمی که تنها بخش مشترک خاطراتم با او، چند شیطنت کودکانه است و زمانی دیگر – مثل الان – مورچه ای که زیر پایم له شد و هر چه فکر میکنم ارزشش از یک انسان کمتر نبود…

خوشحالم که بر خلاف بسیاری از وبلاگ نویسان، دغدغه ویزیتور و کامنت و داینامیزم و رتبه الکسا و … را ندارم.

«نوشتن» صرفاً با هدف «نوشتن!».

و اعتراف میکنم که نوشته هایم، حتی آن زمان که میکوشم، ظاهر منطقی و علمی آنها را حفظ کنم، از «منطق» و «مصلحت» تهی است و تنها بیانگر «حسی» است که در آن لحظه به من القا میشود.

بنابراین لطفاً شما هم آنها را به همین دید بخوانید. این وبلاگ «ستون تحلیل اجتماعی» فلان روزنامه نیست که بتوان نوشته هایش را سرسختانه در بوته نقد نهاد و تحلیل کرد. نویسنده اش هم جرأت و جسارت چنین ادعایی ندارد.

بسیاری از نوشته های این بلاگ به تعبیر معروف امام علی، مصداق «شقشقه هدرت ثم قرت» است. چونان کفی که از خشم بر دهان شتر می آید و با گذر کوتاه زمان، خود دوباره آرام میگیرد.

به همین دلیل شاید خوب باشد بدانید که بسیار پیش می آید که ساعتی پس از انتشار یک نوشته، دوباره آن را میخوانم و از نوشتن آن پشیمان میشوم و میبینم که آن را قبول ندارم و حتی گاه تصمیم به حذف آن میگیرم. اما عموماً به احترام کامنتها و نظرات دوستان، از این کار صرف نظر میکنم.

این نوشته ها، جدا از اینکه یک «تخلیه روانی» برای من محسوب میشوند، باعث شده و میشود دوستانی را بیابم که تجربیات و فضای ذهنی آنها به من شبیه تر است. با این سبک از نگارش و نگرش، اطمینان دارم کسانی که میتوانند در «فضا»ی این نوشته ها، تنفس کنند و بمانند، همان دوستان نادیده و ناشناخته ای هستند که بودنشان، این روزها، تنها انگیزه بودن من است. بسیاری اوقات صرفاً دیدن نامشان در یک کامنت، بیشتر از دیدن تمام نوشته هایشان آرامم میکند. همین که میفهمم هستند و دستمان هنوز در دست یکدیگر است و این راه ناهموار زندگی را به تنهایی سر نمیکنیم…

خوشحالم که دوستیم با بسیاری از آنها از فضای تنگ مجازی به فضای باز واقعیت نیز کشیده شده و گسترده میشود…



رادیو مذاکره مذاکره تجاری یادگیری زبان انگلیسی
افزایش عزت نفس دوره MBA پاراگراف انگلیسی
افعال پرکابرد انگلیسی مدیریت زمان رادیو متمم
استراتژی محتوا زبان بدن صفات پرکاربرد انگلیسی

+54
  


55 نظر بر روی پست “قصه من و سایت من

  • مصطفی پورمرتضوی می‌گه:

    درود محمد رضا جان
    نمیدونم بگم شبت بخیر یا روزت؟
    نمیدونم اونجایی که هستی روزه یا شب
    اینجا که ساعت ۲:۵۳ بامداد
    فقط میدونم نیستی
    دلم برات تنگ شده خیلی زیاد
    وقتی برای مدتی این افتخار رو داشتم که شاگردیتو کنم قدر اون لحظات رو ندونستم و از این فرصتی که بیشتر از چند قدم باهات فاصله داشتم استفاده نکردم.
    الان نزدیکه ۲ساله ندیدمت
    چه خوب میشد بتونم بازم از نزدیک دستای گرمت رو بگیرم و مجدد شاگردیتو کنم.

    Thumb up 2

  • هومن کلبادی می‌گه:

    محمدرضا جان سلام
    با توجه به اینکه شاگردِ جدیدِ کلاستون هستم ، هر زمان که کلاس های روزانم رو در shabanali.com و motamem.org گذروندم و تکالیفم رو انجام دادم ، سریعاً میرم توی بایگانی و آرشیوِ کلاسهای قبلی و تا توان دارم می خونم و می نویسم . و به قولِ شما ” نوشتن صرفاً با هدفِ نوشتن ” . معلمِ عزیزم ، شما اگه قول بدید که دست از نوشتن بر نمیدارید ( که نشون دادید به طورِ عملی که پایداری از اصولی هست که بهش معتقد هستید ) ، من ( فکر می کنم همۀ دوستای هم خونه ای ) قول میدیم همیشه همراهتون بمونیم ، البته اگر شما هم بخواین یکی مثلِ من همراهتون باشه . امیدوارم همیشه سلامت ، آرام ، شاد و سربلند باشید و برای ما بنویسید معلمِ عاشقِ ما
    ارادتمند و به امید دیدار در سمینارِ ششم شهریور (۶/۶)

    Thumb up 3

  • رسالت می‌گه:

    باشه …قبول.

    Thumb up 2

  • mohammad poraee می‌گه:

    چه قدر این صحبتاتونو دوس دارم واقعا الان حس میکنم فکرم و ددیدگاهام مثل شماست

    Thumb up 0

  • Neda.sh می‌گه:

    سلام سفر خوبی داشته باشید مواظب خودتون باشید
    سوغاتی ما یادتون نره :)
    (ره آورد سفر و سخنرانی به همراه خاطره ها…)

    Thumb up 0

  • hadis می‌گه:

    سلام
    امشب در وبلاگتون نمی نشینید؟؟؟!!

    Thumb up 0

  • مجتبی می‌گه:

    سلامی چو بوی خوش آشنایی،به نظر منم برای این جور نوشته ها نباید نظر داد چون شما با احساس نوشتی خواننده احتمالا داره با منطق میخونه،البته گاهی وقتا خوبه باعث میشه احساس آدم نسبت به یک موضوع بهتر بشه و گاهی وقتا از زاویه های مختلف به موضوع نگاه بشه،در کل خوبه استاد بگو هرچه دل تنگت میخواهد بگو…

    Thumb up 0

  • sara می‌گه:

    اهل کاشانم
    روزگارم بد نیست
    تکه نانی دارم ، خرده هوشی ، سر سوزن ذوقی
    مادری دارم ، بهتر از برگ درخت
    دوستانی ، بهتر از آب روان
    و خدایی که در این نزدیکی است
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    زندگی رسم خوشایندی است .
    زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
    پرشی دارد اندازه ی عشق .
    زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود.
    زندگی جذبه ی دستی است که می چیند .
    زندگی نوبر انجیر سیاه ، در دهان گس تابستان است .
    زندگی ، بعد درخت است به چشم حشره .
    زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است .
    زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.
    زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.
    زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست .
    خبر رفتن موشک به فضا ،
    لمس تنهایی « ماه » ،
    فکر بوییدن گل در کره ای دیگر
    زندگی شستن یک بشقاب است .
    زندگی یافتن سکه ی دهشاهی در جوی خیابان است .
    زندگی « مجذور » آینه است .
    زندگی گل به « توان » ابدیت ،
    زندگی « ضرب » زمین د رضربان دل ما،
    زندگی « هندسه ی» ساده و یکسان نفس هاست .
    هر کجا هستم ، باشم ،
    آسمان مال من است .
    پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است .
    چه اهمیت دارد
    گاه اگر می رویند
    قارچ های غربت ؟
    .
    .
    .
    من کاشانیم ولی متاسفانه پنج شنبه کاشان نیستم…..

    Thumb up 1

  • آناهیتا می‌گه:

    با سلام خدمت همه دوستان
    بنظرمن این بسیار خوبه که انسان حرفهایش را بنویسد دنیای امروز با تغییرات سریع خودش همه آدمها را دچار نوعی افسردگی کرده که رها شدن از بندهای آن تقریبا کار دشواری است.درست است که فضای مجازی این امکان را به ما میدهد تا دوستانی برای درددل کردن داشته باشیم اما خطرناک هم هست چون ما دربرابر تاثیری که بر دیگران میگذاریم مسئول هستیم.گاهی تاریکی وناامیدی وکلیشه ای شدن حرفها در این فضا ممکن است به افسردگی خیلی از مخاطبان دامن بزند.من هم مانند همه در زندگی فراز ونشیب های زیادی را پشت سر گذاشتم اما همیشه به این معتقد بودم داشتن یک دوست صمیمی که با تمام وجود بتوان به او اطمینان کرد بسیار تسکین دهنده تر از صدها دوست مجازی است که حتی نمیتوان به احساساتی که از عمق چشمانش جاریست پی برد.البته من به هیچ عنوان مخالف ارتباط مجازی نیستم اما معتقدم گاهی بیش از اندازه آلوده آن می شویم.

    Thumb up 0

  • سارا.ر می‌گه:

    سلام، شرمنده که دیر اومدم، نوشتتون و خوندم و همین طور کامنت دوستان.
    فکر میکنم ما آدما خواسته یا نا خواسته از آدمهای بزرگ انتظارات بزرگتری داریم، ممکنه واسه خیلیا اتفاق افتاده به وبلاگ شخصی برن که اصلا نمیشناسنش نوشته شو یکبار بخونن و در انتها بنویسن (زیبا بود) اما اینکه بچه ها میان و نوشته شما رو میخونن و با دقت به تک تک کلمات نوشتتون نظرشون و عنوان میکنن یعنی خیلی قبولتون دارن لااقل برای من که اینطوره و مهمه که چی دارم از این سایت میخونم و یاد میگیرم، قبول دارم که دل نوشته ها احساسات لحظه ای آدمها نسبت به اتفاقیه که براشون میفته اما چه کنیم که هممون دغدغه پویای سایتتون و داریم 😉
    و من هم مثل شما خوشحالم از اینکه هر بار اسم دوستان و تو کامنتها میخونم انگار چندساله مشناسمشون و به دوستی با شما و همه ی اهالی سایتتون افتخار میکنم.
    شب نشینی امشب بر قراره یا به خاطره سمینار کاشان مهمونی تعطیل شده؟

    Thumb up 0

  • fateme می‌گه:

    شرایط شرکت در همایش کاشان چه می باشد؟

    Thumb up 0

  • علیرضا - قشم می‌گه:

    Thumb up 0

  • hamed می‌گه:

    سلام به همه

    Thumb up 0

  • شیما می‌گه:

    “دوستانی را بیابم که تجربیات و فضای ذهنی آنها به من شبیه تر است.”

    فضای ذهنی مشترک! امروز ظهر من دقیقا داشتم به همین مسئله فکر می کردم.
    تو آزمایشگاه فیزیک ۲ نشسته بودم، ۲ دسته آدم رو تماشا کردم: ۱٫ بچه های دانشجوی لیسانس و به این فکر کردم که چن سال پیش من دقیقا تو موقعیت اونا بودم و با وجودی که دنیای اونا رو در گذشته تجربه کردم و الان می فهممشون اما حسی از حال و هواشون ندارم. ۲٫ یکی از همکارام که چن سال از من بزرگتره و الان مادر ِ یه پسر ۲ ساله ست، من دنیای اون آدم رو هم نمی تونستم حس کنم!
    و وقتی مکالمه همکارم و یکی از دانشجو ها رو دیدم، حس کردم چقدر از هم دورن . طوری که حتی تلاشی برای فهمیدن هم نمی کنن.

    و یه مفهوم تو ذهنم مرور شد: هر آدمی فقط دنیای آدمایی رو میفهمه که به طریقی با “دنیای اکنون” اون هم پوشانی داشته باشن. آدما حتی گذشته خودشون رو هم عمیقا حس نمی کنن

    Thumb up 1

  • معصومه می‌گه:

    ممنون دوست عزیز این امتیاز رو به من می دی و احساستو می نویسی تا من هم بخونم

    وبسیار ممنون که امتیاز بیشتری می دهی و کامنت های ما رو می خونی

    مبادا آدمها باعث بشن
    ازیه سری رفتارهای قشنگت دست بکشی
    از داشتن یه سری رفتارهای قشنگت ناراحت بشی
    با یه سری از احساسات قشنگت بجنگی

    Thumb up 0

  • الف می‌گه:

    شب بخیر

    بعضی وقت ها باید دید نه این که خواند.

    Thumb up 0

  • سانی می‌گه:

    من یاد گرفتم هر وقت عصبانیم تا ۱۰ بشمرم بعد اگه هنوز عصبانی بودم داد بزنم برای نوشته ای که منجر به حذف نشه هم شاید این روش کاربرد داشته باشه!

    Thumb up 0

  • Setareh می‌گه:

    شاید همین غیر رسمی بودن این قسمت باعث شده که بشه به راحتی نوشت ،شاید همین که بدونی حرفات تا آخرین کلمه خونده میشه باعث شده هر روز و هر ساعت مهمون سایت باشی ، شاید دیدن و خوندن نظرات دوستای عزیزی که اینجا باهاشون آشنا شدی و به رشد ذهنیت و بزرگ شدنت کمک کردن و هزارها شاید دیگه باعث شده بازم بگم:
    استاد ،خیلی خیلی ممنونم.

    Thumb up 0

  • شیوا می‌گه:

    سلام محمد رضا جان برنامه ی دوشنبه شبت همچنان همون برنامه ای هست که گفته بودی؟؟؟؟

    Thumb up 0

  • zahra می‌گه:

    اگر تنها ترین تنها شوم باز خدا هست.
    او جانشین همه نداشتن هاست.
    نفرین و آفرین ها بی ثمر است.
    اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند،
    و از آسمان هول و کینه بر سرم بارد،
    تو مهربان جاودان آسیب ناپذیر من هستی
    ای پناهگاه ابدی!
    تو میتوانی جانشین همه ی بی پناهی ها شوی

    دکتر شریعتی

    Thumb up 1

  • میام اینجا رو میخونم بی معطلی میرم سراغ روزنوشته هات ینی صفحه که باز میشه چشمم به سمت راسته تا روزنوشت ها رو ببینم
    اینجا احساس نزدیکی و هم حسی میکنم با مردی که کیلومترها با من فاصله داره

    Thumb up 0

  • مرضیه می‌گه:

    خیلی حسه قشنگیه اینکه وقتی یه آدم موفقی رو برا اولین بار تو برنامه ی تلوزیونی ببینی و بعد تموم شدن برنامه حس کنی چقدر حرفاش به دلم نشست چقدر موفق و دوسداشتنی بود .بعدش وقتی دنبال اون آدمو توی دنیای مجازی می گردی و پیداش می کنی ومیبینی که همون آدم موفق در اوج موفقیتش انقدر بزرگه , انقدر افکار زیبایی داره وبا تمام مشغله ها و خستگی های زندگی روزمره این فرصت رو برا من و امثال من ایجاد کرده که باهاش دوستی کنیم هم صحبت بشیم از فکرش واز راهنماییاش تو زندگیمون کمک بگیریم. …. و امیدوارم خدا به این دوست خوب ما تن سالم و دل خوش بده تا سالهای سال برا ما حرفای دلشو و افکارشو بنویسه و ما هم ازشون استفاده کنیم. استاد عزیز مرسی که هستی

    Thumb up 1

    • shabanali می‌گه:

      و مهم تر از همه اینکه اون آدمی که به نظر موفق میاد، چقدر مشکلات کوچیک معمولی داره که از عهده حل کردنش بر نمی یاد مرضیه جان!

      Thumb up 3

  • فایزه می‌گه:

    لازم نیست ما همه چیز را به صرف نویسنده اش قبول کنیم همانطور که گفته ام تو برایم معلم خوبی هستی نمیگویم معلم بزرگ -هرچند هستی- چون نفوذناپذیر و مصون از خطا بنظر خواهی رسید چنانچه خودت گفتی نیستی من هم قبل ها خیلی قبل ها مینوشتم بسیار شبیه به طرزی که تو نوشته ای قبل از غربال منطقم کلمات جاری میشد اما این روزها یعنی خیلی وقته قلم را رها کرده ام.خوشحالم که بین همه ی کارهای مهمت و گاه بزرگت ما هم جایی داریم معلم خوبی هستی اما ما که نمیتونیم همیشه شاگردتابع معلم باشیم که باز هم سپاس بخاطر همه ی داده هایت که داشته ام شده این روزها

    Thumb up 0

  • آرمین می‌گه:

    “یه شوخی ” شما درباره نوشتن در سایتون impulsivty همیشه هستید(بر اساس حرف های خودتان) و فکر کتم اون تستی که به ما دادید بزنیم در همایش انتخاب رو خودتون بزنید ۹۵ به بالا بزنید(:
    البته که خوده من هم خیلی زیاد اینگونه حرف زدمو و تصمیم گرفت

    Thumb up 0

  • Farzaneh.p می‌گه:

    ما هم خوشحالیم که دوستیمون از فضای تنگ مجازی به فضای باز واقعیت کشیده شده و گسترده میشه…
    البته اگه ما رو به عنوان دوستات قبول داشته باشی محمد!!!
    ……………..
    نوشتن تنها چیزی بود که به من آرامش میداد، اما حدود دو ساله که دستم به قلم نمیره، انگار توانایی نوشتن رو از دست دادم.
    اندیشم پر از حرفای ناگفته و نانوشته ست اما وقتی سراغ کاغذ و قلم میرم حرف کم میارم…
    ای کاش میشد دوباره بنویسم، از یه خاطره، برای یه دوست، برای زندگی، برای خدا…
    برای خودم!!!
    آره، دلم خیلی واسه خودم خیلی تنگ شده!
    ای کاش میشد چشمامو ببندم و واسه خودم بنویسم، با خودم احوالپرسی کنم، از خودم گلایه کنم که چرا چند وقته بهم سر نزده، ازش دلجویی کنم واسه اینکه دو ساله بی خبر تنهاش گذاشتم و رفتم، به خودم فوش بدم!، باهاش شوخی کنم، از خاطراتم بگم، از دل تنگی هام، با سلام شروع کنم و بدون خداحافظی تموم کنم و…
    کاش میشد…
    ……………….
    به نظرتون چی میشه که یه نفر به مرحله ای که من توش هستم میرسه؟؟؟

    Thumb up 0

  • محمد می‌گه:

    این اوج دست و دلبازیه یه آدمه که بقیه رو توی تفکراتش سهیم کنه، خیلی هم خوب، خیلی ها هستند که مطالبو می جوند و بعد می نویسند اما یکی از لذت های خوندن این بلاگ همین تازه خوریه، اندیشه هایی رو می خونیم که هنوز چند ثانیه ای بیشتر از تولدشون نگذشته…

    Thumb up 0

  • سحر می‌گه:

    من که هر وقت می خوام جدی بنویسم آخرش جک می شه ، شاید دلیلش اینه که می ترسم اگه جدیش کنم . کلی دوست عزیز رو ناراحت کنم. اکثر مواقع هم از نوشتن صرف نظر می کنم. بله بله …..

    Thumb up 0

  • Neda.sh می‌گه:

    سلام
    من فکر میکنم
    از نقش “احساس” در ایجاد رابطه بین دو نفر نباید غافل بود و “حس “تنها چیزیه که منطق و مصلحت رو نمیشناسه بعضی مواقع آدمها با کسی یا چیزی ارتباط برقرار میکنن و حس و حال خوبی دارن که از منطق و مصلحت به دوره شاید
    معیاری برای سنجش احساس آدمها اختراع نشده باشه
    بیان احساسات یک نوع هنره و شما واقعا هنرمندید
    خیلی از آدمها از جمله خود من احساس رو تو نطفه خفه میکنیم و به خودمون اجازه بیان و بروزش رو نمیدیم حتی پیش نزدیکترین آدمهای اطرافمون ولی شما خیلی راحت احساستون رو به زبان می آرید
    لطفا همیشه برامون بنویس چون خیلی از حس ها مشترکند با خوندنش ما هم آروم میشیم
    مرسی دوستت داریم

    Thumb up 0

  • بهرنگ می‌گه:

    زمانی، خواننده ای در وبلاگم داشتم که بقول ثنا، سمج بود و وبلاگ من رو با بخش نقد ادبی مجله اشتباه گرفته بود. هر مطلبی می نوشتم سریع یک اعتراض میکرد که چرا مثلا از جایی نقل قول کردی، چرا غمگین نوشتی، چرا الکی خوشحالی….کمی سخت بود ولی یکجوری بهش فهموندم که اینجا برای من مثل استراحتگاه فکری میمونه. ذهنیاتم رو بدون سانسور و ملاحظات می نویسم. یکجور مثل وقتی که شب پای یک فیلم رده ب اکشن رزمی لیوان در دست چرت بزنی و یهو یکی بیاد شروع کنه به نقد هنری فیلم…عین اینکه وسط دوش آب گرم بعد از کار یهو یک لیوان آب یخ بریزن روت. خوب جالب نیست. من هم مثل محمد رضا نیمه روشن فکر مغزم رو دو-سه دقیقه روشن می کنم و میگم البته نقد خیلی خوبه و باعث رشد میشه و…ولی یک جایی هست که آدم نگه میداره برای خودش.جایی که نقد رو نه تنها خیلی دوست نداره، خیلی هم برای دل خواننده نمی نویسه. حتی از همراهی و تایید لذت هم میبره..
    لزوما نظر محمدرضا با این نظر من یکی نیست. حتی ممکنه متفاوت باشه و برداشت غلط من. ولی اگر احیانا سراغ وبلاگ من اومدید، از الآن بگم، من اونجا کاملا فاشیستم! هرگونه نقدی به سختی پاسخ داده خواهد شد!!!

    Thumb up 0

  • مسعود نصیری می‌گه:

    سلام آقای شعبانعلی…خدا قوت
    من هم مثل شما،در موقعیتهایی گیر کرده ام که بعدا از گفتن حرفم پشیمان شده ام.اما حالا سعی میکنم حرف امام علی را رعایت کنم:تا زمانی که حرف نزده ای،افسار سخن در دست توست و وقتی که سخن گفتی،افسار تو در دستان اوست.(نقل به مضمون)
    جناب شعبانعلی،خیلی تعجب می کنم که از خیلی جهات شبیه به همیم و وقتی چیزی مینویسید یا میگویید(مطلب دلی و احساسی)مثل اینکه این حرفها از دل من بیرون میان و یک هم ذات پنداری در حد تیم ملی برزیل، بهم دست میده.

    Thumb up 0

  • احمد می‌گه:

    فکر می کردم همه باید حال و حسمون و درباره ی هر نوشته به اشتراک بذاریم با این نوشته ات استنباطم این شد که اگر موافقم نبودیم چیزی نگیم چرا که قانون وضع نمی کنی فقط یک حس موقت هست که به زنجیر نوشتار در می اید لطافت روحی شما درباره ی اون مورچه منو یاد یکی از بزرگان انداخت ولذت بردم سعی می کنم چیزی نگویم تا عمیق تر نفس بکشی در این فضا و لذت ببری{روح تو وما اینجا به نوازش احتیاج دارد نه سمباده}

    Thumb up 0

  • ثنا می‌گه:

    فهمیدن حرفهای این پست کار سختی نیست که مجبور بشی اینقدر براش توضیح بدی ولی،
    برای من و سایر معترضینه سمج این قسمت – ارسال دیدگاه – هم جایی برای نوشتن احساس و نظر و دیدگاه! خودمونه که گاهاً همسو با نظر صاحبخونه ست که اونوقت اوضاع خوبه و همه چی آرومه و گاهاً هم – ۲ کامنت اخیرم در مقایسه با خیل کامنتهایی که اینجا گذاشتم – منتقدانه و ناهمسو با نظر صابخونه ست. بهرحال استنباط من از این بخش ارسال دیدگاه خودمه با حس خودم و نظر صرفه خودم! هرچند حس و حال این روزای تو داره کم کم ایجاب میکنه که یه کم محتاط تر و ملونانه نظر بدم، چون ممکنه از خونت بیرونمون کنی. آخه من اینجا رو دوست دارم به خاطر چیزای زیادی که ازش یاد گرفتم

    Thumb up 0

  • سمی می‌گه:

    امروز صبح وقتی مطبتون در مورد شیطنت سر کلاس هنر و کامنتاش رو خوندم خیلی شاکی شدم. خواستم یه چیزی بنویسم اما ترجیح دادم حرفی نزنم. ما آدما انگار عادت کردیم در مورد همه چیز نظر بدیم و بخوایم تحلیلش کنیم بدون اینکه ذره ایی به فکر تحلیل رفتار و گفتار خودمون باشیم. اینکه بخوایم ثابت کنیم طرف مقابلمون اشتباه می کنه و یا اینکه اصلاحش کنیم. مشکلی که فقط مختص محیط مجازی نیست تو دنیای واقعی بدتره. الان که این مطلبتون رو خوندم خیلی خوشحال شدم که روح بزرگتون اجازه نمی ده که از اظهار نظر بعضی از مخاطباتون دلگیر بشید. اینو اول از همه به خودم می گم ” به جای اینکه به بقیه گیر بدیم یه کم باهاشون مهربون باشیم و به حرفاشون گوش بدیم بعضی وقتا همه ما ادما نیاز داریم که فقط شنیده بشیم بدون اینکه توقع کمک و یا تحلیل داشته باشیم به جاش خودمون رو تحلیل کنیم البته اونم با مهربونی”. مرسی بابت همه فرصتهای خوب برای فکر کردن بیشتر.

    Thumb up 0

  • رها(اسفند) می‌گه:

    برایم در ردیف کسانی هستی که به قول نیمایوشیج”یادت روشنم میدارد” و هم چنین قلم نیکت…

    Thumb up 0

  • پگاه می‌گه:

    من هم دقیقا به همین دلیل می نویسم یک جور مرور خودم یکجور تخلیه…قبلن تر ترا دبیرستان و اینا که بودم تو سررسید مینوشتم از سال ۷۷ اینا اگه اشتباه نکنم و همیشه می ترسیدم یکی مثلا خواهر فضولم نره پیداشون کنه بخونه که مطمینم این کارو کرده ولی الان حدود یک سالیه اینجا م ینویسم و خب مطمینم اینسر یهم پیدام کرده … این تکنولوژی صفرو یک باعث شده بهتر خودم و ورق بزنم :)…به نظرم از کنار یه سری تحلیلا و نقدا فقط باید عبور کرد فقط…راستی تو یکی از کامنتهای پستها گفته بودید که شاید سفری داشته باشید به اصفهان امیدوارم اومدنتون خاموش نباشه…و بتونم شما رو ببینم :)

    Thumb up 0

  • معصومه1 می‌گه:

    استاد خواندن هم برای ما ارامش می اورد پس برای مخاطبان خاموش خود باز هم بنویسید. با تشکر.

    Thumb up 0

  • سارا می‌گه:

    سلام
    از نظر مخاطباتون این نوشته ها افکار شما رو نشون می ده و حق دارن روی اون قضاوت کنن
    یک لحظه هم فکر نکنید که نوشته هاتون نباید روی خواننده ها تاثیر نذاره

    Thumb up 0

  • مهدی رجبی می‌گه:

    به نظرم همه دوستان شناخت دقیقی از آقای شعبانعلی ندارند
    من هم اوایل همین جوری بودم وخیلی انتظارات وتوقعات رو از محمد رضا داشتم ولی الان که میشناسمش مطالبشو خیلی راحت تر قبول میکنم

    Thumb up 0

  • امیر موسوی می‌گه:

    نوشتن آرام میکند: زودتر و بهتر از هر دارویی…

    Thumb up 1

  • پاسخ دهید (مختص دوستان متممی با بیش از 150 امتیاز)

    لینک دریافت کد فعال

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *