تسلیت به یک دوست

حلقه‌ی تلخی‌ها به گرد ما هر روز تنگ و تنگ‌تر می‌شود.

این هواپیمای نفرین شده که زمانی با غرور «ایران-۱۴۰» خوانده می‌شد و امروز بی صدا «آنتونوف – ۱۴۰» نامیده می‌شود، گویی بیش از هر زمان دیگری، دوستان و آشنایان مستقیم و باواسطه‌ی من را جابجا می‌کرده است.

زمان سقوط، پیامکی از یکی از خوانندگان خاموش این خانه‌ی مجازی گرفتم که می‌گفت: برادرش در آن پرواز بوده است.

صبح فردا، پدر و مادری که فرزند شهید داشتند و دومین فرزندشان هم، قربانی شده بود و با من تماس گرفتند که او تو را دوست داشت و حرف‌هایت را هر شب برای ما می‌خواند. بی آنکه دلیلی داشته باشد، یا اینکه بدانم شماره‌ام چگونه در دست آنهاست، سکوت کردم و کلامی هم نگفتم.

و امروز، تلخ‌ترین خبر ممکن را شنیدم. پدر علیرضا کاشانی ثابت، یکی از نزدیک‌ترین دوستانم، در این پرواز نفرین شده، بوده و سقوط کرده است.

علیرضا سالهاست دوست من است. بیش از ده سال است که او را می‌شناسم. سالها با هم کار کردیم. از متخصصان برتر موتورهای دیزل در ایران است و کمتر کسی را دیده‌ام که مهندسی را مثل او، «بفهمد». چه بسیار از او آموخته ام و چه خاطراتی که با هم داشته‌ایم.

از کار کردن‌های شبانه در متروی تهران تا تعمیر موتور در مشهد و بافق و طبس.

کتابهای زیادی را به من هدیه داده و همیشه هدیه هایش برایم آرامش‌بخش بوده است.

از خاک و غبار و کار فنی، تا بحث در مورد سوسیالیسم و کاپیتالیسم، خاطرات مشترک زیادی را بین ما ایجاد کرده است.

اما نکته‌ی مهم اینجا است که آنکه امروز از دست رفته است، «پدر علیرضا دوست امروز و همکار سابق من» نبود.

بلکه علیرضا، «فرزند دوست قدیمی و همکار سابق من» است.

پدرش را سالها می‌شناختم. از نخستین روزی که همکاری جدی ما با دویتس شروع شد. مهربان بود. خونگرم. و مغرور.

تا اینجا را علیرضا می‌دانست و از اینجا به بعد را،‌ او هم نمی‌داند.

نخستین باری که با آقای کاشانی حرف زدیم، در جلسه‌ای با کارشناسان آلمانی دویتس بود.

خوب یادم است که مغرور بود و ما را تحویل نمی‌گرفت. حق هم داشت. ما جوانان تازه فارغ‌التحصیل دانشگاهی کجا و او که کوهی از تجربه بود. مدتی طول کشید تا با هم دوست شدیم. به سنتی که در حوزه‌ی فنی هست، چند هفته‌ای هر وقت کار مشترکی پیش می‌آمد، با احترام کنارش می‌ایستادم و سکوت می‌کردم. ابزارهایش را برایش جابجا می‌کردم. هنوز خوب یادم هست! ماجرای کم شدن روغن موتور آب خنک و اندازه‌گیری فشار منفی منیفولد اگزوز. پروژه‌ای که سه سال ادامه پیدا کرد!

علیرضا هم آن موقع با پدرش کار می‌کرد.

یادم هست که وقتی به یک متخصص حرفه‌ای موتور نیاز داشتیم، قبل از آنکه علیرضا بداند – و فکر می‌کنم امروز برای نخستین بار می‌خواند – پیش کاشانی پدر رفتم.

با لحنی محترمانه و کمی هم با خواهش و با طعمی از شوخی و لبخند، به او گفتم که «پسرت را به ما می‌دهی؟». می‌دانستم که علیرضا یکی از قوی‌ترین بچه‌های آنجاست. راحت او را از دست نخواهد داد.

به همان سبک روزهای اولی که همدیگر را دیدیم، یک ربع سکوت کرد. کارهای دیگر را کرد و چای به من داد و سوالات دیگر پرسید.

دوباره از او پرسیدم: «اگر اشکال ندارد، علیرضا بیاید و همکار ما بشود. ما به یک متخصص نیاز داریم».

وقتی با مدیر یک مرکز سرویس فنی بزرگ حرف می‌زنی، انتظارت این است که او هم، پاسخی از همان جنس بدهد. که مثلاً نیروی ارزشمند ماست. یا ما خودمان نیاز داریم. یا هر چیز دیگری از این جنس.

پس از مدتی سکوت گفت: علیرضا از نسل شماست. ما دو نسل مختلف هستیم. دوست دارم با هم‌نسلان خودش دوست شود. این روزها با این همه فاصله‌های فکری،‌ پدرها و مادرها جز استقلال چیز دیگری نمی‌توانند به فرزندانشان بدهند. شماها جوان‌ترید. خوشحال می‌شوم با شما باشد.

به خودش بگو و اگر دوست داشت من مشکلی ندارم.

دوباره سکوت برقرار شد و پس از مدتی، تو گویی که از این ژست روشنفکرانه رضایت کافی ندارد، با لبخندی گفت: اما باید زن بگیرد! تو مجبورش کن!

بعد از آن، سالهای دوستی من با علیرضا شروع شد و همه آن کارها و خاطرات مشترک.

شماره پدرش را همیشه داشتم. اما همدیگر را یکی دو بار بیشتر ندیدیم. تا سال ۸۹ که من همکار علیرضا بودم، هر سال یکی دو بار زنگ می‌زد و می‌پرسید: پسرم خوب است؟ می‌گفتم: خودتان نمی‌دانید؟ می‌گفت: چرا. می‌خواهم از تو هم بشنوم.

آخرین تماس، سال ۹۰ بود، تا امروز…



رادیو مذاکره مذاکره تجاری یادگیری زبان انگلیسی
افزایش عزت نفس دوره MBA پاراگراف انگلیسی
افعال پرکابرد انگلیسی مدیریت زمان رادیو متمم
استراتژی محتوا زبان بدن صفات پرکاربرد انگلیسی
+149
  


40 نظر بر روی پست “تسلیت به یک دوست

  • بهروز محبی می‌گه:

    یک سال و نیمی از فوت دوست گرانقدرت میگذرد، چند ماهی هم هست مادربزرگم را از دست داده ام، مدتی هم هست شبکه های اجتماعی را کنار گذاشته ای، دنیا یک لحظه هم واکنشی نشان نشد . آخرین کامنتت در پست علیرضا نخجوانی گرامی در اینستا را چه دردناک در عین طنز نوشتی . امان از این فرشته ی زیبای مرگ….

    Thumb up 0

  • zeynab می‌گه:

    در خبرها خوندم که اولین فروند این هواپیما در پرواز آزمایشی سقوط کرده بود و نباید به این هواپیما اجازه پرواز داده میشد!!!
    نمیدونم واقعا چی باید گفت…. منم به همه کسانی که عزیزانشون رو از دست دادن تسلیت میگم. یادشون گرامی و روحشون شاد..

    Thumb up 1

  • هدیه می‌گه:

    تسلیت می گم هم خدمت شما وخانواده آن دوست محتر متان.ان شا الله غم آخرتان وآخرشان باشه.

    Thumb up 0

  • قاسم می‌گه:

    نمی دانم با این پیام که در تاریخ «امیدوارم هفتهی خوبی رو شروع کرده باشید

    هفته ی گذشته در کشور که ظاهراً خبر خاصی نبود غیر از ماجراهای داغ تفکیک جنسیتی و حاشیه هاش

    ما هم به سهم خودمون امیدواریم ایجاد محدودیت برای ارتباط زنان و مردان در محیطهای عمومی که قاعدتاً باعث افزایش ارتباط زنان و مردان در محیطهای خصوصی میشه، بتونه زودتر باعث افزایش جمعیت کشور بشه

    جنگ هم که ظاهراً در این منطقه ی نفرین شده همچنان ادامه داره و با نگاهی به روند دو هزار سال اخیر به نظر نمیرسه تا دو هزار سال آینده تغییر خاصی ایجاد بشه

    ظاهراً ما هم که به افراط و تفریط عادت داریم پس از چند روز هیجان انتشار عکسهای دردناک از غزه و عراق، دیگه خسته شده ایم و ضمن اعتراض به این اخبار دردناک، منتظریم تا اتفاق هیجان انگیز دیگه ای در دنیا بیفته

    سقوط هواپیمایی، غرق شدن کشتی، گروگانگیری و چیزهایی شبیه اینها» ارسال شده چه کنم

    Thumb up 2

  • هومن کلبادی می‌گه:

    سلام دوستای خوبم
    الان داشتم متنِ مرام نامۀ محمدرضای عزیز رو میخوندم ، اتفاقی به این کامنتِ آقای علیرضا کاشانی ثابت ( که پدرشون رو در این پرواز لعنتی از دست دادن ) برخوردم :
    “سال ها پیش ؛ وبلاگی بود بنام خبرچین که اخبار و مطالب وبلاگ ها را سامان می داد ، که پس از مدتی نیز بکار خود پایان داد . در بخشی از وداع نامه روز پایانی نوشته بود : در اوج ایستادن دلیری می خواهد ، گر نه که در سرازیری خود به خود خواهی ایستاد .
    به باورم حس مالکیتی که به این خانه دارید ، مانع از اقامت در منزلی شد که سنگ به سنگ دیوارش را خود چیده بودید . شش سال زمان کمی نیست ؛ عمری ست ! نهال درختی نشانده بودید – امروز به درخت تناوری بدل گشته و به بر نشسته بود .
    بر اینم که آن درخت ، هیچگاه ، در فقر مخاطب نخواهد خشکید.
    از بابت ۶ سال گذشته نه خسته ”
    چه زیبا و صمیمی در ۱۸ مرداد ۹۱ نوشته بودن .
    از دوستانِ عزیزم ، به خصوص دوستانِ مخالف ، خواهش می کنم که یکبار به خودشون زحمتِ خوندنِ مرام نامه رو بدن ، هم برایِ خودشون بهتره و هم برای اهالی این خونه . ما اینجا به یک خونه با هوایِ خوب و سالم برایِ نفس کشیدن و زندگانی نیاز داریم ، لطفاً ما رو درک کنید . ما میخواهیم زندگانی کنیم ، نه زنده مانی
    لینک مرامنامه http://www.shabanali.com/ms/?p=133&cpage=1#comments
    ارادتمند همۀ هم خونه ای های عزیزم و صاحب خونۀ نازنینمون
    و به امید دیدار در سمینار ششم شهریور (۶/۶)

    Thumb up 3

  • غلامرضا عدالت، دوست دیگر من و از کارشناسان اداره خط و ابنیه هم، در این پرواز بوده :(((((((((((((((((((((((((((((((

    Thumb up 7

    • پسرک خامه فروش می‌گه:

      فَلَقَدِ اسْتُرْجِعَتِ الْوَدِیعَهُ وَ أُخِذَتِ الرَّهِینَهُ…
      * ۲۰۲ نهج البلاغه

      Thumb up 0

    • سمانه می‌گه:

      محمدرضا.
      هرروز که میگذره ، میشنوم که دوست و آشنا و هم وطنی که خیلی هم دور نبوده ، در این پرواز ، برای همیشه پر کشیده :(
      دوباره تسلیت میگم ، این هفتمین نفر…

      Thumb up 0

    • بهاربهار می‌گه:

      تسلیت میگم به شما به خانواده دوستان شما. :-(
      صبوری کنید . صبوری کن استاد.
      روحشون شاد.

      Thumb up 1

      • هومن کلبادی می‌گه:

        سلام بهار بهار جان
        میدونم اینجا فضای مناسبی برای احوال پرسی نیست ولی ترجیح دادم حرفم رو بزنم دوست خوبم . مدتی هست که خبری ازتون نیست . امیدوارم مشکلاتتون حل شده باشه و خوشحالم که دوباره هستید و چه به موقع و برای همدردی با محمدرضای عزیز و خانواده های داغدار دوباره برگشتید . دوست خوبم بازم خوشحالم که می نویسید . امیدوارم در سمینارِ ششم شهریور ، آسوده از مشکلات ببینمتون .
        به امید دیدارِ همۀ دوستان در سمینار ششم شهریور و با تسلیت دوباره به محمدرضای عزیز و همۀ خانواده های داغدار

        Thumb up 1

  • عیسی می‌گه:

    روزگاریست که می تازد….
    هرکس غم بیهوده خود می بازد

    Thumb up 0

  • رسول ايرانشناس می‌گه:

    محمد رضا جان ، سلام و عرض ادب
    ۱- ازت خواهش میکنم تا همدردی و عرض تسلیت و آرزوی صبروسلامتی من و همه دوستان این خونه رو به بازماندگان این حادثه دلخراش و تاسف بار منتقل کنی
    ۲- صمیمانه به همه دوستانم تسلیت میگم و امیدوارم هرگزاین تجربه عجیب و غریب رو نداشته باشن .
    ۳- به نظرم میرسه این نگرانی همچنان وجود داره که در فضای بحث و جدلهای مسئولین در گروههای مختلف سیاسی ، بازهم به ریشه های اصلی این تصادف مرگبارکمترتوجه بشه و فقط چند صاحب منصب به زیرمجموعه خودشون دستور بررسی و اظهارنظر بدن و تموم بشه تا اتفاق تلخ بعدی . دوست داشتم بدونم چرا مدیران و روسای ناوگانهای مختلف زمینی ، دریایی و هوایی از تجربیات کشورهای دیگه استفاده نمی کنن ؟!؟

    Thumb up 1

  • عليرضا داداشي می‌گه:

    سلام.
    مراتب تسلیت مرا هم بپذیرید.
    خدا روح این درگذشتگان را شاد نماید و به بازماندگان و شما استاد عزیز بردباری عطا نماید.
    برقرار باشید.

    Thumb up 3

  • سید محمد اعظمی نژاد می‌گه:

    محمد رضای عزیز
    در تیتر اصلی یکی از روزنامه ها نوشته شده بود: ۳۹ کشته و ۲۷ میلیارد تومان خسارت!

    به این فکر می کردم، خسارت واره شده بسیار از بیش از این ها است. چرا که فقدان افرادی که در این هواپیما بودند-حداقل یک نفر از آنها که من به خوبی می شناختم- خسارتی مادی و معنوی بسیار بیشتری به کشور وارد نموده است.

    ضمن اینکه سوء مدیریت و تصمیم گیری های ناصحیح هرگز نمی توان به حساب قضا و قدر گذاشت.
    برای تمامی بازماندگان کشته شدگان این هواپیما آرزوی صبر دارم.

    http://hrjournalist.com/post/483

    Thumb up 4

  • شهرزاد می‌گه:

    اینجور وقتها واقعا آدم نمیدونه چی بگه… جز افسوس و جز پیامی مبنی بر اینکه بگیم ما هم در کنارتون هستیم. در کنار قلبتون …
    دردها، رنج ها و غم های زیادی (علاوه بر موضوع غم انگیز بالا) .. بر روی دوش آدمها .. این روزها .. از نزدیک .. از دور .. میاد و روی قلب آدم سنگینی میکنه …
    این روزها چیزهایی میبینی و میشنوی که باورش برات سخته …برات مثل یه کابوس میمونه … دلت میخواد از خواب بیدار بشی و ببینی که حقیقت نداشته … میگی کاش دروغ باشه. کاش فیلم سینمایی باشه. کاش زود تموم بشه. کاش ..
    ولی متاسفانه همه اش حقیقت داره. همه اش راسته و قرار هم نیست به این زودی ها تموم بشه… هر روز هم با خلاقیتهایی شگفت!! مسائلی جدید ایجاد میشه …
    دیروز صحنه ای رو توی یکی از این شبکه های خبری دیدم که مخصوصا اون لحظه، بدجوری روم اثر گذاشت …
    با خودم گفتم چرا بعضی از آدمها (اگه بشه اسم آدم روشون گذاشت!) راضی به رنج آدمهای دیگه میشن و در بدترین حالت، حتی ازش لذت هم میبرن! واقعا چرا؟!!
    “جورج مارشال” حرف قشنگی زده. میگه:
    “اگه بشر بتونه برای صلح و آرامش جهانی راه حلی پیدا کنه، این راه حل باید به عنوان بزرگترین و انقلابی ترین رکوردی که تاکنون در تاریخ شناخته شده، ثبت بشه!”

    Thumb up 6

  • خسرو می‌گه:

    در گذار از شیشه های نرم جان لحظه ها،
    “لحظه ها ثانیه ها”.

    این درام مرگ بار زندگیست
    “لحظه های ثانیه ها”.

    (تسلیت به همه ما که محکومیم . محکوم به جهادی که شاید نامش حق مسلم نامیده می شود! محکوم .
    واژه ای کوچک در مقابل این روزگار! حقیر است این واژه ، اما تسلیت. )

    یه چیز دیگه:تنها کسی درد جناب ثابت را می فهمد که در شرایط او باشد. تنها کسانی درد مادران ، پدران ، فرزندان و دوستان داغدار را می فهمد که … . و من فقط آرزو می کنم. آرزوی صبر. آرزوی روزهای بهتر.
    .

    Thumb up 2

  • ابوالقاسم می‌گه:

    با شنیدن این خبر واقعا ناراحت شدم
    استاد به شما و دوست عزیزتان آقای کاشانی تسلیت عرض میکنم

    Thumb up 1

  • مرتضی اختری می‌گه:

    سلام به همگی..
    یه خواهش داشتم، در این روز ها..
    خواهش میکنم ، به جای اینکه ذهنتان از مردم غزه پُر باشد، از این مشکلات و ضررهایی که به خودِ مردم کشور میخورد پُر باشد، به جای اینکه فکرتان پُر از فکر به سمت کودکان غزه باشد ، کمی به فکر کودکان ایرانی باشد..،
    غم آخرشان باشد..

    Thumb up 1

  • معصومه می‌گه:

    این مرگها که می گویید البته مرگ نه رحلت هجرت، تنها رفتن یک نفر نیست رفتن کلی تجربه خلاقیت و انسانیت است نمی دانم چرا کسانی که باید این را بفهمند نمی فهمند و تمام مفهوم ها ی ارزشمند ما لای گزارش هایی که ورق باطله های ادارات می شود از دست می روند. چه کسی پاسخگوست البته و صد البته همه ما مقصریم هر کدام در جای خود کارمان را و انتخابمان را به درستی انجام نمی دهیم و اینگونه است که کاشانی ها می روند و انگار نه انگار… این روزها اشک واژه زیبایی ست بر این همه جهل ما…

    Thumb up 0

  • سمی می‌گه:

    تسلیت می گم به خانواده های این سه عزیز و همه کسانی که به نوعی از این پرواز آسیب دیدن چه جسمی و چه روحی. خدا صبری از جنس خودش به هممون بده.

    Thumb up 4

  • طاهره جلیلی می‌گه:

    پروازهای نفرین شده این روزها تموم دنیا رو پر کردن و دلای هممون رو بی قرار…
    این مرگهای نا به هنگام همه آدم های روی زمین رو آتیش میزنه… امیدوارم دیگه شاهد این اتفاقات در هیچ جایی از دنیا نباشیم… امیدوارم دوستانمون و تموم کسانی که عزیزان نزدیکشون رو از دست دادن، هر چه زودتر قدرت پذیرش از دست رفتن عزیزانشون رو به دست بیارن و با این غم های همیشگی یاد بگیرن که زندگی کنن، هم به جای خودشون هم به جای عزیزانشون….

    Thumb up 2

  • آوا می‌گه:

    سلام.از خوندن نوشته تون غمگین شدم.خدمت شما و آقای کاشانی و تمامی اونهایی که عزیزانشون رو در این حادثه تاسف بار از دست دادند تسلیت عرض میکنم.

    Thumb up 3

  • علی می‌گه:

    سلام

    خدا رحمتش کند و به شما و بازماندگان صبر

    Thumb up 4

  • حمزه دهنوی می‌گه:

    از صمیم قلب تسلیت میگویم

    Thumb up 3

  • مهدی خانی می‌گه:

    استاد تسلیت عرض میکنم
    جناب آقای کاشانی ثابت وخانواده های داغداری که هم کلاسی ما دراین خانه هستند مارادرغم خود شریک بدانید.

    Thumb up 2

  • آزاده اَم می‌گه:

    تنها راه پیشگیری از چنین فجایعی، بهبود دیدگاه ها و تفکرات مردم، بصورت قدم به قدم است.
    که شما آقای شعبانعلی به نحو احسن و با آخرین توان آنرا انجام می دهید.
    همه می دانیم که راه معجزه آسا و سریعی برای این تغییر وجود ندارد.
    باشد که هر قدمی که برمیدارید کمکی باشد به بهبود این جامعه.
    شعر زیر را آقای مهدی اخوان ثالث برای شهدا سروده اند، اما من هر وقت دلم از “از دست دادن عزیزی” می سوزد، آنرا با خود زمزمه می کنم. می نویسم، شاید که مرهمی باشد.
    هر چند همچو گل همه بر باد رفته اند
    هرگز گمان مدار که از یاد رفته اند
    اینان نه آن گل اند که گویی در این بهار
    از یاد رفته اند چو بر باد رفته اند

    Thumb up 2

  • آرمین می‌گه:

    تسلیت به جناب استاد محمدرضا شعبانعلی و خانواده آن مرحوم. روحش شاد.یادش گرامی

    Thumb up 2

  • ثمانه می‌گه:

    این اولین بار نیست و چه تلخ می انگاریم که آخرین بار هم نخواهد بود….
    آقای کاشانی ثابت ما هم داغدار هموطنانمون هستیم.
    از خداوند فقط می خوام صبری بهتون بده که دردتون تسلی پیدا کنه.

    Thumb up 4

  • خالد می‌گه:

    به همه ی داغ دیده ها تسلیت میگم

    Thumb up 3

    • پیام می‌گه:

      ببخشید ، اولین فرزند قربانی نشده ، شهید شده . راه رو دیده بمب و خمپاره و توپ رو دیده و رفته بخاطر عقیده اش و وطنش جنگیده و شهید شده ، دومی اما قربانی کم کاریهای ما شده ، جعبه سیاه اینجاست .

      Thumb up 1

  • مائده ابوحسینی می‌گه:

    سلام محمدرضای عزیز
    باور دارم که از دست دادن انسان ها، ناراحت کننده است و از دست دادن انسانهای ارزشمند تاثر برانگیز است اما از دست دادن انساتهای ارزشمندی که با آنها خاطره داریم عمیقا غمگین کننده و تلخ است که تلخی آن تا مدت های طولانی با ما می ماند. دوست خوبم محمدرضا می دانم و میفهمم که حلقه تلخی ها همیشه تنگ است و تنگ تر شدنش چقدر می تواند نفس گیر باشد به همین دلیل علاوه بر اینکه به تو دوست خوبم ،علیرضا کاشانی ثابت، آن خواننده خاموش و خانواده ای که دومین فرزندشان هم قربانی شده وتمام خانواده هایی که عزیزانشان را در این سانحه از دست دادند تسلیت می گویم ، دعا میکنم این روزهایتان اگرچه تلخ تلخ است اما بی تابی روح تان و نا آرامی روانتان هر چه زودتر کاهش یابد.
    با امید به اینکه هموطنان درگذشته مان به آرامش ایدی رسیده باشند.

    Thumb up 2

  • امید می‌گه:

    مردمانی با سرشت پاک که هیچگاه در سرنوشتشان اینگونه هجرتی رقم نخورده بود. چه پرامید و هدفمند بر زمین گام بر می داشتند. زندگی را نفس می کشیدند و رویایشان آزادی و آبادانی سرزمینشان بود . آنها در تنوره جنگ هماورد مرگ بودند و در صحنه زندگی به صلابت کوه و لطافت باران. در هیاهوی این سرزمین نا آرام خاموش بودند، اما قلبشان برای آرامش مردم می تپید و چشمانشان همچون دریایی طوفان زده بود. و چه آسان دیو سیرتان بد کنش به خیال فتح و قدرت و ثروت جانشان را به غارت بردند. این پایان راه آنها نبود، خون آنها در رگهای این شهر آشوبزده جریان دارد و آن است که سرنوشت مرگ آفرینان را می نویسد.
    در گریز از این ناگزیرمباد روزی که رفتن را قسمت و تقدیر خود بدانیم. …
    گورستان این شهر عجیب بوی زندگی می دهد!
    “زیرا که مردگان این سال عاشق ترین زندگان بوده اند.”*
    .
    .
    .
    محمدرضا جان، این شعر را با صدای جاودانه ا.بامداد تقدیم تو می کنم. غمت رو به زوال…
    https://www.youtube.com/watch?v=2_J2OCDcQmw
    *الف. بامداد

    Thumb up 2

  • آزاده م می‌گه:

    سلام
    آقای کاشانی، دوست عزیزی که برادرتون رو از دست دادید ، پدر و مادری که باز داغ فرزند دیدید تسلیت ما رو هم بپذیرید.
    استاد عزیز همون طور که سیمین عزیز گفت دوستان شما دوستان ما هم هستند. دلتون آروم.

    Thumb up 4

  • mohammad می‌گه:

    سلام
    در رفتار و گفتارش ، فروتنی برجا میگذاشت…
    امیدوارم خداوند به دل خانواده اش صبر و به دل دوستان و آشنایانشان صبوری عطا کند.
    این جملتون رو خوندمدلم گرفت:
    آخرین تماس، سال ۹۰ بود، تا امروز…
    همین
    خدا رحمتشان کند

    Thumb up 2

  • کیان می‌گه:

    در فراق یار
    بی قراری عین صبر است.
    هر انسان ایرانی ،این روزها عزادار و بی قرار است.

    Thumb up 6

  • هومن کلبادی می‌گه:

    سلام محمدرضا جان
    مطمئنم غم بسیار بزرگی در دل شما ایجاد شده و امیدوارم همدردی من و اعضای دیگۀ این خونه که با عشق اونو بنا کردید ، بتونه ذره ای از این بار سنگینِ ناشی از ، از دست دادنِ آقای کاشانی ( و اون دو عزیزِ دیگه ، برادرِ دوستِ خاموش و هم خونمون ، و اون برادرِ شهیدِ عزیز ) رو از روی دل شما سبُک بکنه . نمیدونم تا کی مردمِ ما باید تاوانِ ندونم کاریها و آزمایش و خطاهای مسئولینی رو بِدَن که به هر دلیل ( اصرار بر خودکفایی و تولید ، رانتِ موجود در اینگونه تولید ها ، اصرار بر کاغذ پاره خواندنِ تحریم ها و اصرار بر اختراعِ دوبارۀ چرخ و . . . ) می خوان این چرخۀ باطل از حرکت نایسته . در نهایت مجدداً به شما ، آقای علیرضا کاشانی عزیز ، اون دوستِ خاموشِ هم خونمون و اون خوانوادۀ محترمِ شهید و همۀ کسانی که عزیزانشون ، قربانیِ این صانحه بودند تسلیت عرض می کنم . روحشون شاد و یادشون گرامی
    ارادتمند – هومن کلبادی

    Thumb up 16

  • سیمین-الف می‌گه:

    سلام آقای علیرضا کاشانی ثابت، تسلیت ما رو بپذیرید.
    دوستان استاد شعبانعلی، دوستان ما نیز هستند. ما رو در غم خود شریک بدانید.
    امیدوارم خداوند صبر دلنشینی به شما و خانواده تان عطا کند.
    خبر غم انگیزی بود.

    Thumb up 27

  • پاسخ دهید (مختص دوستان متممی با بیش از 150 امتیاز)

    لینک دریافت کد فعال

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *