آرتاس

fernandezاگر کتاب «Top Dog » را که اخیراً ترجمه اش را در Trustzone منتشر کردیم، شنیده باشید، در آنجا برانسون، از واژه ای قدیمی در یونان حرف میزند به نام Aretas

آرتاس، روحیه سالم رقابت است. تلاش برای برد در عین آمادگی برای باخت. شاید جوانمردی در فرهنگ ما، یکی از تعبیرهای Aretas باشد.

ماه پیش، ایوان آنایا، در مسابقه دو طولانی، مصداقی ارزشمند از «روحیه سالم رقابت» را به ما نشان داد. او در مسابقه دومین نفر بود و کمی قبل از رسیدن به خط پایان، مشاهده کرد که نفر اول – که یک دونده کنیایی بود – سرعت خود را کند کرده است.

اول فکر کرد مشکلی پیش آمده اما زود متوجه شد که دونده کنیایی خط پایان را اشتباه گرفته و فکر کرده که از خط عبور کرده است. ایوان، میتوانست به راحتی از او جلو بزند و اول شود. اما او دنبال اول شدن نبود. او جایگاه خودش را میخواست. سرعتش را کند کرد. روی شانه دونده کنیایی زد و با دست، خط پایان واقعی را به او نشان داد و از او خواست که تندتر بدود.

ایوان در آن مسابقه دوم شد، اما قطعاً در بسیاری از ویژگیهای شخصیتی و از لحاظ روحیه سالم رقابت، میتوان رتبه اول را به او اعطا کرد. تصویر بالا مربوط به لحظه ای است که ایوان خط پایان واقعی را به رقیبش نشان میدهد.

لینک کتاب صوتی Top Dog



رادیو مذاکره مذاکره تجاری یادگیری زبان انگلیسی
افزایش عزت نفس دوره MBA پاراگراف انگلیسی
افعال پرکابرد انگلیسی مدیریت زمان رادیو متمم
استراتژی محتوا زبان بدن صفات پرکاربرد انگلیسی

+182
  


36 نظر بر روی پست “آرتاس

  • یاسمن احمدیان می‌گه:

    واقعا کار زیبا و فوق العاده ای بود ،با خواندن آن دلم پراز امید شد که هنوز میتوان برای انسان بودن خوشحال بود

    Thumb up 0

  • mina90 می‌گه:

    سلام دوستان.
    این کامنتو به خاطر (یاد) بازی قشنگ امشب تیم ملی فوتبال (مقابل آرژانتین) زیر پستی که خیلی دوستش دارم گذاشتم.

    Thumb up 3

  • بیزن می‌گه:

    راستش من هم اگه بودم دقیقا همین کارو میکردم.
    خیلی عجیب به نظر نمیاد.
    چون اگه تو این شرایط از خط بگذری و اول شی خودت میدونی که قهرمان تقلبی هستی و تازه بعدشم روت نمیشه
    جلوی خانواده و دوستات فیگور اولی بگیری.
    پس بهتره دوم وافعی باشی.

    Thumb up 1

    • mina90 می‌گه:

      روحیه ورزشکارانتون از کامنتتون کاملا مشخصه.
      کسی که این همه بزرگ باشه که چنین حرکتی رو خیلی عجیب ندونه (‌پس یعنی براش عادیه) رو باید خیلی براش دست زد.

      Thumb up 0

  • محمد ب می‌گه:

    ۱- فکر نمی کنم در میان ورزشکاران فعلی مان چنین روحیه ای را سراغ داشته باشیم. اصلا به مخیله و فکرشون هم نمی رسد که وظیفه ی اخلاقی و انسانی دارند که چنین کاری کنند ولی قدیما تختی نیز در یکی از کشتی هاش وقتی دید حریف از یکی از پاهاش آسیب دیده دیگه به سمت اون پا دست دراز نکرد و زیر اون پارو نگرفت….دم هر دوشون گرم

    Thumb up 0

  • elena می‌گه:

    ممنونم مهندس
    شما رو از طریق برنامه ی تلوزیونی کمی میشناختم،دیروز اتفاقی به سایتتون برخوردم و فکر میکنم اینجا بتونم جواب سوالایی رو که برام بی جواب مونده بود پیدا کنم….

    Thumb up 0

  • elena می‌گه:

    سلام
    اجازه ی کپی مطالبتون به عنوان ایمیل یا مطلبی در وبلاگ خودم رو دارم؟؟

    Thumb up 0

  • mina می‌گه:

    سلام
    برنده بودن مون را خودمون بهتر از همه مفهمیم بازنده بودنمون را هم.
    کاش همیشه وقتی تو تنهایی هامون خودمون رو قضاوت میکنیم برنده باشیم .
    به قولی که میگه ‍: همیشه اونی که میبره برنده نیست.

    درود بر ایوان ….

    Thumb up 0

  • محمدرضاعامری می‌گه:

    سلام.
    افرین بر این دونده.وافرین بر شما محمدرضای عزیز.گاهی روبه رو شدن با این اتفاقات بهترین فرصت برای فکر کردن است.یاعلی

    Thumb up 0

  • سميه می‌گه:

    نشان لیاقت که این روزها برای بی لیاقتها مثل نقل ونبات تقسیم می شود تنها شایسته این قبیل انسانهاست…آفرین

    Thumb up 0

  • میترا می‌گه:

    بابت ترجمه top dog متشکرم، اولین باره کتاب صوتی ای گوش میدم که به ذهنم میشینه
    منتظر قسمت های بعدی این کتاب هستیم

    Thumb up 0

  • پدیده می‌گه:

    waooooooooooo
    چه شگفتی افرین. منو یاد ورزشکار زن معلول درنده کانادایی انداخت که فقط چند متر به خط پایان برای کسب مقام سوم المپیک داشت اما ایستاد تا به دونده مصدومی که دچار خونریزی شده بود کمک کند. ادمی به فکر وا داشته میشه. روح این انسانها انقدر بزرگه که با هیچ کلامی قابل وصف نیست

    Thumb up 0

  • فریبا می‌گه:

    مرسی واقعا جالب بود
    تو دنیایی که بعضی ها فکر می کنند اگه رقیبشون زمین بخوره اونا سریعتر میرسن شنیدن اتفاقای این طوری روح ادمو شاد
    می کنه
    واقعا ممنون استاد

    Thumb up 0

  • امیر محمد می‌گه:

    حیف.چرا نمیشه این مطلبو در فیسبوک share کرد؟

    Thumb up 0

  • رضا می‌گه:

    واقعا توی اون شرائط با اون همه استرس و هیجان خیلی سخته ادم یه همچین تصمیمی بگیره …

    Thumb up 0

  • مهسا می‌گه:

    حس خوبیه وقتی میبینی ارزشهایی که همه فکر می کنن از بین رفته هنوزم برای بعضی ها اهمیت داره.و از اون بهتر این که ادمایی پیدا میشن که این افرادو تایید کنن نه مثل خیلی ها تحقیر.دارم فکر می کنم اگه من بودم چکار می کردم؟

    Thumb up 0

  • فاطمه می‌گه:

    عاااااااالی بود کارش…
    هرچی فکر میکنم میبینم اگه من جای اون بودم هیچ وقت همچین کاری نمیکردم!
    کاش منم میتونستم مثه اون باشم… کاش…
    واقعا آدم بعضی ها رو میبینه، خدا رو تو وجودشون حس میکنه…
    خدا یعنی همین…

    Thumb up 0

  • علی می‌گه:

    محمد رضا جان
    چقدر کار پسندیده ای می کنی که با گفتن خوبی ها هم روح ما رو نوازش می دی هم خوبی یه اون بنده خدا رو گسترش می دی

    من اطمینان دارم حس اعتماد کسانی که این مطلب رو می خونن نسبت به دنیا بالا میره

    Thumb up 0

  • Nima می‌گه:

    همه جا آدم های متواضع و سالم وجود دارند شاید به پست همه ما خورده باشند
    کاش همه اینطور باشیم…

    Thumb up 0

  • فرنوش می‌گه:

    صفای باطنت ایوان!!

    Thumb up 0

  • نويد می‌گه:

    واقعا آدم به این نتیجه میرسه که هنوز هم این دنیا چیزای قشنگ و آدم هایی داره که براش زندگی کنی ….!!!!

    Thumb up 0

  • م.ر می‌گه:

    تمام بادها و بارانها را هم که جمع کنیم …… نسیمی … ولی عاشقانه … خوشتر .

    Thumb up 0

  • امير قرباني می‌گه:

    توصیه:
    حتما قبل از مسابقه آب هویج مصرف شود

    Thumb up 0

  • امير قرباني می‌گه:

    لایک به ایوان

    Thumb up 0

  • محسن رضایی می‌گه:

    شهید رجایی گفته کسی که اول است بهتر نیست کسی

    که بهتر است اول است.خیلی ساده…

    چقد زیبا…چقد رها…چقد سالم…

    Thumb up 0

  • ارزو می‌گه:

    شنیدن و خوندن این مطالب حال ادمو خوش می کنه و امیدوار که هنوز انسانیت نمرده.

    Thumb up 1

  • سعیده ( ) می‌گه:

    عالی بود، عالی

    این مطالب به آدم یادآوری میکنه که چقدر هنوز انسان واقعی زیاد هست،

    متشکر از حسن انتخاباتون

    Thumb up 0

  • faeze می‌گه:

    واقعا در اون لحظه من جای نفر دوم بودم بلاشک اول میشدم!اما اون توی چیزی اول شد که من توی اون میبازم!

    Thumb up 0

  • سینا می‌گه:

    مرسی محمدرضا. این مطالب روح آدم رو تازه میکنه .
    مرسی.

    Thumb up 0

  • یه مددجو می‌گه:

    میگن حجت بر ما تمام شده کاش معنا ومفاهیم اخلاقی رو یه دور دیگه بازبینی میکردیم وهمه افتخارمان نازیدن نباشه…

    Thumb up 0

  • سمیه می‌گه:

    پس هنوز هم می توان به زندگی در جهانی پر از جوانمردی و مهر ایمان داشت

    Thumb up 1

  • پاسخ دهید (مختص دوستان متممی با بیش از 150 امتیاز)

    لینک دریافت کد فعال

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *