خواب آسوده‌ی تو، کابوس آشفته‌ی من

بعضی شعر‌ها، شعر” فرض” می‌شوند، فقط به این دلیل که نام شاعری بر پای آنها خودنمایی می‌کند.

بعضی شعرها، شعر “فرض” می‌شوند، فقط به دلیل اینکه آخر جمله‌هایشان با کلماتی هم آوا به پایان می‌رسد.

بعضی شعرها، شعر “فرض” می‌شوند، چون قابل فهم نیستند و مبهم به نظر می‌رسند.

بعضی شعرها، شعر “فرض” می‌شوند، چون صفحه آرا، جملات آنها را شکسته، یا اینکه قبل از پایان سطر، ادامه‌ی حرفها به سطر بعد منتقل شده است.

بعضی شعرها، شعر “فرض” می‌شوند، چون شاعر یا نویسنده، فعل را به جای آنکه در آخر جمله بیاورد، در ابتدای جمله آورده است. همچنانکه مسند الیه را قبل از مسند.

اما بعضی شعرها، شعر “هستند”. به همان معنای لغوی شعر. تجربه‌هایی هستند از نوع احساس. دردها و شادی‌هایی متراکم در کلمات. بی نیاز به پای چوبی استدلال.

این جنس شعر، همیشه شعر می‌ماند. حتی اگر نام گوینده از پایینش حذف شود. حتی اگر آخر جملاتش با کلماتی هم آوا به پایان نرسد. حتی وقتی ساده و قابل فهم باشد. حتی وقتی تمام کلماتش در یک سطر و همچون دانه‌های تسبیح، در پی هم قرار بگیرند. حتی اگر فعل و فاعل و مسند و مسندالیه، همه در جای خود باشند.

این شعر عزیز نسین، به نظرم، نمونه‌ی خوبی برای یک شعر است:

یک روز، بر گونه‌ی این مملکت بوسه و بالای سرش یک یادداشت می‌گذارم و می‌روم: آنچنان زیبا خوابیده‌ بودی که دلم نیامد بیدارت کنم…

+470
  
فایلهای صوتی مذاکره آموزش زبان انگلیسی آموزش ارتباطات و مذاکره خودشناسی آموزش مدیریت کسب و کار (MBA) کارآفرینی کسب و کار دیجیتال


116 نظر بر روی پست “خواب آسوده‌ی تو، کابوس آشفته‌ی من

  • سحر گفت:

    فرایند خلق یک شعر انقدر پیچیده است که فکر میکنم در طول این سالها این شعر از محمد مرکبیان شاید بتواند بار معنایی اش را برساند
    شعری که تو را جان میبخشد یک بار جان شاعرش را گرفته

  • حسام گفت:

    “با سکوتی دلگیر عبور کردن از کنار دغدغه” هایی که شاید زمانی دلیل بی خوابی کشیدن یه نفر بوده،دلیل محکم بودنش در برابر ناملایمات و سختی های سر راهش بوده.این دغدغه ها برای بعضی ها به شخص خودشان،معشوقه شان،خانواده شان،شرکت یا اداره شان محدود میشود،اما برای عده ای دیگر پیوند میخورد به جامعه،فرهنگ،فرزند،فرزند فارغ از زمان و مکان و شخص.
    وای به حال جامعه ای که این آدما رو ناامید بکند.

  • زهره گفت:

    برداشت اکثر دوستان از “رفتن” مهاجرت بود،
    نمی دونم چرا من اولین چیزی که به ذهنم رسید مرگ بود.

  • خسرو گفت:

    مطمئنید که نوشته بود”انقدر زیبا…”ایا فکر نمیکنید کلمه زیبا کمی زیادی حیفه واسه این خواب؟!
    اگه نمیتونست بگه “اونقدر ناامیدکننده خودتون به خواب زدی که…”کاش حداقل اینطور میگفت یا معنی میشد که “اونقدر عمیق…”
    ممنون از شما که تلخی ها و زشتی ها رو اینقدر
    زیبا می فهمید و زیبا می نویستید

  • علی گفت:

    سلام آقای شعبانعلی …. بعد از مدتها دلتنگی من از نوشته های خوب ادبی و تاثیر گذار دلتنگیمو برطرف کردید .
    من یک طلبه ساده هستم … دوست دارم حتما از نزدیک زیارتتون کنم … خوشحالم می کنید … اگر بپذیرید ….

  • ایمان گفت:

    خوش به حال شما آقای شعبانعلی که موندن رو به رفتن ترجیح میدید ولی من رفتن رو ترجیح میدم.

  • میترا گفت:

    پاسخ شما را در کامنتها دیدم…..بسیار خوشحال شدم(حداقل در شرایط فعلی)

  • Hami گفت:

    یکی نوشته بود، آقای شعبانعلی نوشته هات مثل آب رو آتیشه،
    خوب باید دقیق تر می گفت و نوع آتشش را هم مشخص می کرد،
    اینکه آتش ما مشتعل از نفت و بنزین است و با آب شعله ور تر میشه ..

  • میترا گفت:

    لطفا مهاجرت نکنید…

  • میترا گفت:

    انتخاب شعر شما ، متلاطم می کنه منی را که با دست نوشته های شما دستم را به شاخه امیدی گرفته ام که در جریان آشفته روزگار کمتر به سنگهای ناملایمات برخورد کنم یا از کنارشون با احتیاط رد بشم
    انتخاب حق شماست، حق همه ماست.
    اما منی که نمی توانم مهاجرت کنم چه کنم؟نه به خاطر پول، بدلیل عاطفه و احساس به نزدیکانم
    در حریم خانه آرامش داری ولی در سیل بی امان خارج از خانه، تو را به ناکجاآباد می برند و از تو قایق و کلکی می سازند برای دستیابی به اهدافشان . فریاذ انساندوستی و عدالت و حق طلبی شان هم گوش همه را کر کرده…
    چه کنم؟؟؟

  • سمانه گفت:

    اگه شمام برید،دیگه کی میمونه تواین مملکت؟

  • فرناز جمالی گفت:

    سلام محمدرضای عزیز
    خیلی متن خوب و دلنشینی بود. من نمیدونستم که عزیز نسین شاعر هم بوده. کلن کارهایی که ازش خودنم ظنز بودن. میخواستم ازتون بپرسم که این شعر از کدوم کتاب عزیز نسین هست؟
    با تشکر از شما

  • لادن ضیاء گفت:

    سلام محمدرضا جان عزیز ممنونم که ما رو در جریان احساس واقعی ات
    قرار می دی همین برای یکی مثل من جای امیدواری ه دعای خیرم باتو و دوستان عزیز متممی ام

  • ناهید گفت:

    چطور نمونیم اقای شبانعلی…چطور میشه تغییر کرد؟چطور میشه ارزش داشت..چطور میشه فهمید؟من کمک میخوام…از تک تک شماها:-(

  • ناهید گفت:

    سلام…وقت همگی بخیر…..از یه نفر میخوام که بهم بگه این جا کجاست….
    چه متنایی…چه حرفایی.چه دنیایی.من یه دانشجوی علوم سیاسی حسابی داغونم…و اصلا حالم با رشته م نمیخونه.امشب اینجا رو دیدم..واسم خیلی جالب بود…چقد همدلی…یعنی هستن ادمای این مدلی.شبانعلی؟یه متن خوندم از شما.مرثیه ای برای مگس!!نوشته ی شماست؟؟روی اولین شیرینی زندگی نمونیم نوشته ی شماست؟؟؟من توضیح میخوام

  • امیر گفت:

    سلام
    من قبلا هم دیدگاه شما را درباره مهاجرت پیگیری کردم … چرا که همیشه دنبال روش و چارچوبی تمام و کمال بودم تا بتونم به صراحت به پاسخی برای درستی و نادرستی مهاجرت برسم و شما را فردی منطقی میبینم. دوست دارم به پاسخی برسم که جایی برای پرت و پلا گفتن ذهن ناخودآگاهم در روزهای بعدش باقی نذارم … من واقعا گرفتارم … گرفتار افکار، شواهد، اثرات و دلایلی که هر روز از سمت خودی و غیرخودی، بر افکار متلاطم من برای مهاجرت شلاغ میزنند.
    میدانم که هیچ از آن ور نمیدانم …. و صرفا میگویند … نقل میکنند … تعریف میکنند که خوب است!
    ولی هیچگاه در زندگی تن به به چنین ریسکهایی ندادم … حتی در ابعاد بسیار کوچکتر. همیشه سعی کردم دلایل قانع کننده برای انجام یک کار داشته باشم … واگر تصادفا تصمیم عجولانه‌ای گرفتم … بعد از تحلیل رفتار اشتباه خود، درس زندگی فراگیرم. ولی میدانم که اگر مهاجرت کردی و فهمیدی که اشتباه کردی، زندگی را باخته‌ای!!!! (والبته اینکه میگویند اگر خوب نبود برمیگردیم یک خیال باطل است و مهر باطل بر باطل زدن است) فرصت برای جبرانش شاید فراهم نشود … و البته تجربه من از این واقعه برای هیچکس و هیچ آدم منطقی جذاب نخواهد بود و کسی از آن درس نخواهد گرفت و بازنده نهایی خود من هستم. پس چرا اینکار را بکنم؟؟؟!!
    روی شعری در ایمیل‌های هفتگی فرستادی … در رابطه با اینکه «طناب علاقه‌ها و خاطرات بسیار قوی است … باید آن را پاره کرد و ….» حتما یادت هست … «… که غبار تلخی وقتی فرو نشیند … خاطرات و وابستگی‌ها تو را دیوانه خواهد کرد … » خیلی این شعر را دوست داشتم چون کمی به من کمک کرد تا بفهمم چه نیروی درونی به طور جدی در من حس عدم تمایل به مهاجرت رو تقویت میکنه و البته موجبات زجر روزمره من رو هم فراهم میاره … چرا که همش در گوش من میگویند «چرا دست دست میکنه … چرا تصمیم نمیگیری … داره دیر میشه … ببین همه رفتن … اونایی که از موقعیت‌های بهتری هم در ایران داشتند، رفتند …. چرا یه روز میگی آلمان،‌ یه روز ترکیه، یه روز استرالیا ….» و البته من همیشه به آن‌ها و البته به ناخودآگاه افسار گسیخته‌ام میگویم … «سعی کنیم در زمان حال زندگی کنیم و در زمان حال در نقش یک انسان مسولیت پذیر برای اطرافیان مفید باشیم. اگر هم موقعیت پیش آمد که مهاجرت کنیم، آنوقت جای دیگری مفید خواهیم بود. برای آینده نامعلوم هیچوقت استرس به خود راه ندهیم»
    و بعد از آن با خود نجوا میکنم …
    – من که کار دولتی خوب، با حقوق قانع کننده، با پیش بینی پیشرفت مناسب، همراه با رضایت شخصی و …. دارم …
    – من که خانه، زندگی دارم و خداوند به من فرزندی نیکو اعطا کرده …
    – همسری دارم که مشغول به کار است …
    – در کنار خانواده،‌ پدر، مادر هستم …
    – برنامه ریزی زندگی و دوستان و اطرافیان، شرایط برای برگذاری دورهمی و شیطنت‌های دست جمعی را فراهم کرده …
    – اساسا محدودیت‌های حکومت برای من زجرآور نیست چون با این ساختار بزرگ شدم و به اندازه‌ی خواسته‌‌هایم آزادی داشته‌ام …
    – و خیلی چیزهای دیگه
    ————————-> و نتیجه می‌گیرم که باید بمانم، مگر من دیوانه‌ام که لگد به این زندگی بزنم …
    اما کمتر از ۲۴ ساعت …. افکار و فشارهای روانی بیرونی شروع میشود که میگوید:
    – تو در خارج حقوق بهتری خواهی گرفت …
    – تو در خارج به انسانهای با فرهنگ‌تری برخورد خواهی داشت …
    – در خیابان‌های خارج بی جهت بوق نمیزنند …
    – در خارج آزادی داری …
    – در خارج آب، هوا، غذا، احترام و امنیت بیشتری داری …
    – در خارج خشکسالی نیست …
    – در خارج دموکراسی هست …
    و ….

    مطمئن هستم همه ما که تا الان مانده ایم درگیر همین افکار هستیم … و هر روز کلافه‌تر از قبل … و شاید این موضوع ما را همواره خسته‌تر و خسته‌تر میکند چرا که نمیتوانیم از تمام پتانسیل خود استفاده کنیم!
    به هر حال امیدوارم که بتونیم روزی خط کش دقیقی برای اندازه گیری خوب یا بد بودن مهاجرت پیدا کنیم.
    شرمنده که سر همه شما رو درد آوردم ولی لازم داشتم که کاغذی را با این افکار خط خطی کنم.
    ممنون

  • رعنا گفت:

    کوتاه…مختصر …اما عمیق خیلی عمیق…چه حسی داشت این شعر.دلم به درد اومد استاد عزیز.درود بر شما

  • اسد گفت:

    از دغدغه شما برای شاد کردن دیگران و زندگی به خاطر آن، آموختم.
    متشکرم دوست من

  • پرستو گفت:

    یک شعر زمانی معنای شعر دارد که به فکری و دلی تلنگری وارد کند و واژه های آمده باشند معنایی جدید را به ارمغان آورند
    نمی دانم این متن شما برایم پر از معنا بود.
    تعریف خوبی از شعر

  • محمد حسین هاشی گفت:

    کاش «به خود» نبودم. «بی خود» بودم. رویایی آشفته در خواب تو.
    آنگاه که میکوشیدی فراموشم کنی، محو نمیشدم.
    یک پله فروتر میرفتم. در ناخودآگاهت.
    در انتظار جرقه ای، تا دوباره سر برآرم و بیداریت را آشفته تر کنم…
    محمدرضا این را هم قبلا به اختصار گفته بودی
    دلیل این را نمی فهمم چرا یک بار اشاره کوتاهی به یک مطلب می کنی و بعد مفصل به ان پاسخ می دهی؟
    چرا روزنوشته ها مطالب جدید کم دارند ؟ تنها به مرور بسنده کرده ای؟

  • محمد (بچه محل) گفت:

    دلم به پاکی دامان غنچه می لرزد / که بلبلان همه مست اند و باغبان تنها (صائب تبریزی)

  • عسل رمضانی گفت:

    من دو ماهی هست که با این مجموعه آشنا شدم، واسه من این سایت ، متن هاش آقای شعبانعلی مثله آب رو آتیشه.. حالم رو خیلی خوب می کنه، ممنون که هستین

  • فاطیما گفت:

    محمدرضای عزیز
    خداقوت
    آنچنان اندوه و کور سوی امیدی در نوشته ات هست که وادار به نوشتنم می کند
    به توضیح بیشتر نیازی نیست…

    حکایتی زیبا از مرحوم دکتر ناصر کاتوزیان پدر علم حقوق
    چندی قبل که مهمان یکی از آشنایان بودم به او گفتم: خروسی داشتید که صبح ها همه را بیدار می کرد
    چکارش کردید؟؟؟
    گفت: سرش را بریدیم!!!!!! همسایه ها همه شاکی بودند و می گفتند: خروس شما ما را صبح ها از خواب بیدار
    می کند، آنجا بود که فهمیدم هر کس مردم را بیدار می کند باید سرش بریده شود….

  • فاطیما گفت:

    ای دوست
    اگر آنچه دیده ام با تو باز گویم
    خواهی نشست
    و تا انتهای جهان خواهی گریست…

    گیلگمش

  • محمد مهدی مسیبی گفت:

    سلاام و دروود بر محمد رضای عزیزم ، دوست و معلم دوران زندگی من در این کره خاکی

    از شعر سخن گفتی منم یکی از شعرهاایی که واقعا این حس را وااسم ایجااد می کنه و واقعا معنی شعر را با خود داارد واسه خودت و همخونه ها می زاارم

    مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست
    چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

    تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب
    حضورم را زچشم شهر حاشا می کنم هر شب

    دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش
    چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

    کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟
    که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب .

    محمد رضا جان از ته دل دووستت داارم
    راستی بابت متن اول ایمیل این هفته از اریک فروم ممنون انتخاب هر کس بووده غیر خودت ازش تشکر ویژه کن از جانب من اگه هم کار خودت بوده که دمت گرم عااالی بوود …

  • مجید امیدالله گفت:

    درود بر محمد رضا
    قبلا که دلم میگرفت نمیدانستم چه کنم یا با کدام دوست درد و دل کنم که جوابی در خور همدردی و امید بهبودی برایم داشته باشد. در حال حاضر نوشته های شما و سایت وزین متمم یکی از بهترین دوستان من هستید که می توانم در کنارتان لختی احساس آرامش کنم و از خواندن متن های زیبایی که می نویسید از تنهایی بدر آیم و دلم خوش بشود به بودنتان.

  • دیدگاهتان را بنویسید (مختص دوستان متممی با بیش از 150 امتیاز)

    لینک دریافت کد فعال

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *