بردهای کوچک، باخت‌های بزرگ

زندگی انسان‌های شکست خورده، مجموعه‌ای از دستاوردهای بالفعل و کوچک و نزدیک است که هر یک، به بهای از دست دادن فرصت‌های بالقوه‌ی بزرگ دور، حاصل شده‌اند

+250
  
رادیو مذاکره • کارگاه افزایش عزت نفس • آموزش کارآفرینی • مذاکره تجاری • یادگیری زبان انگلیسی • دوره MBA آنلاین متمم • تصمیم گیری • تفکر سیستمی • روانشناسی پول • آموزش مهارت کار تیمی • مدل ذهنی • استراتژی محتوا • افعال پرکاربرد انگلیسی • زبان بدن • رادیو متمم • حرفه‌ای گری در محیط کار • اتیکت • استعدادیابی • معرفی کتابهای روانشناسی • معرفی کتابهای مدیریتی • مهارت فروش


12 نظر بر روی پست “بردهای کوچک، باخت‌های بزرگ

  • حسن می‌گه:

    یه زمانی پیش خودم می گفتم این شکست ها خیلی هاش بالفعل نیستند و عوامل بیرونی تاثیر حداکثری داشتند ولی وقتی با خودت روراست بشینی موارد رو مرور کنی می فهمی چقدر تاثیر بسزایی در روند هرچه سریعتر رسیدن به اون شکست داشتی.
    جمله هات دردناکه محمدرضا شعبانعلی
    دردمون اومد D:

  • سید مهدی حسینی می‌گه:

    بعد از خواندن این جمله، یاد آزمایش مارشمالوی والتر میشل افتادم

  • علی طاعتی مرفه می‌گه:

    اولین باری بود که پس از خواندن مطلبی از این سایت، احساس خوبی بهم دست نداد. البته راستش احساس تلخ و ناخوشایند و به قول شاعران سوزناکی بود! انگار یکدفعه کسی انبار کُلشم را آتش زد و دود شد و رفت هوا (کُلش: ساقه گندم و جو که پس از برداشت محصول بر زمین باقی می ماند و برخی افراد آن را برای مصارف دامداری جمع آوری می کنند و ارزش ریالی چندانی ندارد).
    فرصت های زیادی را از دست داده ام و شاید از این جمله اشتباه نتیجه گیری کردم.

  • محمدرضا می‌گه:

    ممنونم، خیلی عالی بود.
    فکر می کنم به تعداد آدم ها، ترجمه و تفسیر برای این متن وجود داشته باشه. شکست، دستاورد، فرصت، نزدیک و دور و همه این ها برای هر آدمی معنای متفاوتی داره و هر کس با توجه به مدل ذهنی خودش میتونه درک و معنای مختلفی از این متن داشته باشه. جالبه، خودم هم که داشتم به این متن فکر می کردم هر بار برام معنای جدیدی به همراه داشت و با کلی سوال جدید مواجه میشدم. اینکه معیار برای شکست چیه، اینکه تو زندگی چیو واقعا فرصت میدونیم، اینکه دور واقعا چقدر دوره و کلی سوال دیگه.
    ارادتمند شما
    محمدرضا

  • سعیده می‌گه:

    فکر می کنم خودمون متوجه می شیم که داریم کارهای کوچک انجام میدیم و موفقیت های کوچکی بدست میاریم و می دونیم که کارهای بزرگتر هستند که می تونیم انجام بدیم ولی از ترس انجام نمی دیم و خودمون رو مشغول موفقیت های کوچک کردیم و به همین دست آوردهای کوچک دلخوش هستیم. یعنی فکر می کنم آگاهانه هست. هر دو حالت رو می بینیم و اون که دم دست هست رو انتخاب می کنیم. نمونه اش همین که من نوعی تقریبا می دونم باید چیکار کنم ولی خودم رو به کتاب خوندن مشغول می کنم و به دلیل اینکه کتاب خوندن و دانستن رو عملی مثبت می دونم، از دست دادن فرصت های بزرگ رو این طور توجیه می کنم و خودم رو با همین دلیل آرام می کنم.

  • مجید صادقیان می‌گه:

    من یاد ماتریس فوریت و اهمیت آیزنهاور افتادم. جایی که با وسوسه بهره وری بالاتر سراغ کارهای مهم وفوری می ریم اما کارهای مهم اما غیر فوری رو رها می کنیم.

  • نگاه می‌گه:

    که خیلی ازین لحظه ها به دلیل ترس بیرون رفتن از منطقه امنی هست که داخل ذهن هر یک از ما ساخته میشه. اما تا ازین فضا بیرون نریم، متوجه تفاوت بین دنیای زیبای بیرون و دنیای تاریک و امنی که همه ۹ ماه قبل از به دنیا اومدنمون اونو تجربه کردیم، نمی شیم.

  • بهداد می‌گه:

    امیدوارم افرادی که زندگی خودشون رو بر اساس قسمت دوم جمله جلو می‌برن، انقدری عمر و زمان داشته باشن که دستاوردهای بزرگشون رو لمس کنن. تا هم بتونن از انتخاب‌هایی که در زندگی داشتن، دفاع کنن و هم التیامی باشه بر زخم‌های عمیق و چرکینی که در زندگی از افراد قسمت اول جمله خوردن.

  • پویان می‌گه:

    داشتم امشب این جمله از بیل گیتس رو توی متمم میخوندم:
    “من در مورد محصولات جدید در نهایت به شهودم مراجعه میکنم. معمولا هم اشتباه از آب در می آید اما اصلا مهم نیست. معدود مواردی که درست کار کرده، انقدر موفقیت های بزرگی خلق کرده که باز هم به ان اعتماد میکنم”

  • علی رسولی می‌گه:

    محمدرضا، شاید شناسایی فرصت های بزرگ و عالی برای فردی مثل من دشوار باشه؛
    اما فکر می کنم در پس زمینه ی هر فرصت بالفعل کوچک نزدیک که برای همه چشمک می زند، یک فرصت بالقوه ی بزرگ دور در تاریکی پنهان شده است.
    من اگر فرصت های کوچکی دارم که چند مقاله را در عرض شش ماه به هر ضرب و زوری در یک ژورنال معتبر خارجی چاپ کنم (و احتمالا این مقالات کاربردی نخواهند داشت جز فریب دیگران در پذیرش من بعنوان دانشجو یا کارمند یا استاد). در پس زمینه ی این کار، فرصت بزرگی هم هست که چند سال روی یک مساله و مشکل واقعی که واقعا دغدغه ی آن را دارم تحقیق کنم و در نهایت مقاله ای ارائه دهم که ارزش واقعی ایجاد کند و بسیار مفید واقع شود.
    می خواهم بگویم شاید بتوانیم به “هر کاری که انجام می دهیم”، به دو صورت نگاه کنیم، در افق کوتاه مدت و فرصت طلبانه یا در افق بلندمدت و ارزش آفرینانه.
    البته نمی دانم این دیدگاه چقدر با منظور تو در جمله بالا مطابق است.

  • پاسخ دهید (مختص دوستان متممی با بیش از 150 امتیاز)

    لینک دریافت کد فعال

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *