فایل صوتی آموزشی ویژگی‌‌های انسان تحصیل‌کرده

مسیرِ تبدیل شدن به یک انسان فرهیخته چیست و در این راه، باید به چه نکاتی دقت کنیم؟


باهم در یلدا: قصه گویی از ارتباطات و مذاکره

یلدا: قصه‌ گویی از ارتباطات و مذاکره

حدود یک سال پیش نوشته‌ای را منتشر کردم تحت عنوان: «کاملاً شخصی». کامنت‌های مختلفی روی آن دریافت کردم و احساس بسیار خوب لذتبخشی که بعداً به عنوان «این قبیله مجازی» منتشر شد. گهگاه زیر بعضی از پست‌ها بحث‌های طولانی مطرح شد که نمونه‌های آن را در پست‌هایی مثل ادامه تحصیل در دکترا و قوانین زندگی من دیدیم.
زمانی تصمیم گرفتیم که فضایی مثل «چت روم» تحت عنوان «کافه آنلاین» داشته باشیم و با ساکنان این قبیه‌ی مجازی صحبت کنیم. اما تجربه‌های ما چندان موفق نبود. چت روم، فضای گفتگوهای «کوتاه» و «کلمات محدود» است. ضمن اینکه ریسمان گفتگوها در آن به گره‌های کور تبدیل می‌شود. حرف‌ها نیمه کاره رها می‌شوند و هر بحثی در میانه‌ی بحث دیگر مطرح می‌شود. اما سیستم کامنت گذاری، با وجود ایرادهایی که دارد، مزیت‌های قابل توجهی دارد: نوشته‌ها ثبت می‌شود و آرشیو می‌شوند. گفتگو‌ها به کلمه‌های محدود و کوتاه در حد سلام و احوال پرسی محدود نمی‌شود. اساساً در کامنت‌ گذاشتن انسانها به اندازه‌ی چت کردن سطحی نمی‌نویسند و امکان شکل گیری گفتگوهای موازی وجود دارد (به خاطر  امکان پاسخ به یک کامنت مشخص). تصمیم گرفتیم امسال هم همان شیوه را ادامه دهیم. البته چند تن از دوستان من همزمان کامنت‌ها را تایید می‌کنند تا سرعت گفتگو افزایش یابد.

ما طی مدتی که از عمر این سایت گذشته است، همواره از هنر و فنون ارتباطات و مذاکره گفته‌ ایم. از سوی دیگر، شب یلدا، شب قصه‌ گویی است. بنابراین شاید موضوع مناسب برای قصه گویی در چنین شبی، حرف زدن از خاطره های تلخ و شیرینی باشد که در حوزه ارتباطات و مذاکره داشته ایم: با خودمان، خانواده مان، همکاران و مدیرانمان و …

میتوانیم خاطره ها را مرور کنیم. حرفهای یکدیگر را بشنویم. در مورد رفتار و گفتار یکدیگر نظر بدهیم و بازخورد داشته باشیم و در عین حال، هدف نخست از همه ی این حرفها، چند ساعت کنار هم بودن و گفتن و شنیدن و تجربه ی لذت زندگی در این قبیله ی مجازی است.

قواعد گفت و گو را می دانیم و قبلاً در مورد آن حرف زده ایم. مطمئنم که رعایت خواهد شد…

از همین الان می‌توانیم گپ زدن را آغاز کنیم. من هم گاه و بیگاه تا فردا عصر به اینجا سر می‌زنم. اما اصل مهمانی آنلاین ما فردا شب از ساعت ۸ آغاز خواهد شد و حدود ۳ ساعت، من و دوستانم آنلاین خواهیم بود. تا آن زمان، به عنوان میزبانان شما، می‌آییم و میرویم ‌و آب و جارو می‌کنیم تا فضای بهتر و بزرگتری برای گفتگو فراهم شود…

طی دو روز اخیر دوستان زیادی اعلام کردند که دوست دارند در این شب نشینی مجازی باشند، اما طبیعی است که نمیخواهند و نمیخواهیم میهمانیهای دنیای واقعی و با هم نشستهای با خانواده تحت الشعاع این گردهم آمدن مجازی قرار بگیرد.اما با توجه به اینکه نیمی از مخاطبان ما ایران نیستند و یا دور از خانواده در شهرهای دیگر به سر میبرند، وظیفه  ماست که در خانه مجازیمان برای آنها میمانی بگیریم.

برای نیمی دیگر از دوستانمان که از فرصت حضور در کنار خانواده برخوردارند، ما  فردا یکشنبه هم از ساعت ۲۲ تا ۲۴ نشست را برگزار خواهیم کرد.

راستی این هم فال حافظ برای امشب. الان نشستم خیلی جدی و درست و بدون تقلب – بر خلاف روش صدا و سیما و … – فال گرفتم:

این همه نیست…

پروتکل پاسخ‌گویی به کامنت‌ها:

۱- همه‌ی کامنت‌ها، تایید می‌شوند.

۲- همه می‌توانند به همه‌ی کامنت‌ها پاسخ دهند و ما فقط آنها را تایید می‌کنیم.

۳- به دلیل محدودیت امکانات و تعدد کامنت‌ها، من فقط می‌توانم کامنت‌های مرتبط با موضوع شب نشینی را پاسخ دهم. البته همه‌ی کامنت‌ها را با دقت و شوق می‌خوانم. موضوع شب نشینی هم، همچنان که می‌دانید «قصه گویی و مرور خاطرات ارتباطات و مذاکره» است.

پیشنهاد من برای اینکه کامنت‌ها سریع‌تر خوانده شود و بحث ساده تر باشد استفاده از پروتکل زیر است:

موضوع: [خاطره / نظرخواهی]

حوزه: [ارتباطات کاری/ارتباطات عاطفی/مذاکره عمومی/مذاکره تجاری/مذاکره سیاسی/مذاکره خانوادگی/…]

شرح: [باقی ماجرا]

نتیجه‌گیری شخصی من: [اگر نتیجه‌ی خاصی گرفته‌ام!]

فایلهای صوتی مذاکره آموزش زبان انگلیسی آموزش ارتباطات و مذاکره خودشناسی آموزش مدیریت کسب و کار (MBA) کارآفرینی کسب و کار دیجیتال ویژگی‌های انسان تحصیل‌کرده آموزش حرفه‌ای‌گری در محیط کار


1,230 نظر بر روی پست “باهم در یلدا: قصه گویی از ارتباطات و مذاکره

  • شهرزاد گفت:

    محمدرضا جان.
    به لطف لینکی، بعد از مدتها برگشتم به این پست و همینطور به حال و هوای مهمونی مجازی اون شب یلدای فراموش نشدنی ۹۲٫
    حرفهای خودم رو که داشتم در کنار حرفهای بقیه دوستانم مرور می کردم، با خودم میگفتم: جدی من چقدر پر انرژی بودم اون روزها! (و خیلی از دوستانم هم همینطور)
    بعد به این نتیجه رسیدم که سهم زیادی از این انرژی ها، به خاطر پیدا کردن جایی مثل این خونه با نوشته های منحصر به فردش و مهم تر از اون به خاطر میزبان خاصش – نویسنده ای با قلم و افکار و احساسات و دغدغه های خاص و دوست داشتننی اش – بود؛
    که واقعاً بخاطرش هیجان زده بودم.
    نداشتیم کسی مثل این خونه و مثل خودت رو توی این دنیای وب. جدی میگم.
    حالا چیزی که برام جالب بود، (و ببخش که منو وادار کرد که یه کامنت دیگه بعد از پنج شش سال، دوباره در اینجا بذارم) این بود که متوجه شدم:
    بعد از گذشتِ حدود ۶ سال چقدر در حال حاضر، هنوز هم، به حرفهایی که اونموقع زده بودم اعتقاد دارم. (اگر چه توی این چند سال، خیلی چیزا هم تغییر کرده)
    مثلا این که گفته بودم:
    —————-
    “واقعا خوشحالم که با شما آشنا شدم و هر چی بیشتر شما رو میشناسم بیشتر، از اینکه اوقاتی از روزمو از لابه لای شلوغی های روزانه! بتونم اینجا بگذرونم احساس افتخار و لذت می کنم. ممنون که اینقدرخوبین. ممنون …”
    —————-
    یا این یکی، که گفته بودم:
    —————-
    “می خواستم بابت میزبانی شگفت انگیز امشب، که خاطره بسیار شیرین و دلپذیری رو برای همه ما رقم زد، واقعا ازتون تشکر و قدردانی بکنم و بگم شما برای تک تک ما دوستانتون، عزیز و دوست داشتنی هستین و ما هم جرعه جرعه کلام و صدا و آموزه های شما رو می نوشیم و بهره می بریم.”
    —————-

  • عظیمه گفت:

    سلام به محمدرضا و تمامی دوستان محمدرضا و مخاطبین این سایت
    نمیدونم امسال هم مثل سالهای پیش، جمع گپ و گفتگوی دوستان خواهد بود یا نه؟ اما فرصت خوبیه که محمدرضای ما، برای تک تک دوستانش فراهم میکنه تا ساعات خوش یلدایی هایی رو در کنار هم تجربه کنیم…
    من با اینکه زمان کمی رو در جمع یلدایی دوستان داشتم، اما دلم تنگ شده برای شنیدن حرفهای تک تک دوستان این جمع… 🙂
    امیدوارم محمدرضا عزیز هنوز هم تجربه ساعات یلدایی دیگه رو برای همه ما رقم بزنه
    و کاش میشد حضور تک تک دوستان محمدرضا رو در جمع خودمون داشتییییم… 🙂
    پیشاپیش از محمدرضا، و دیگر دوستان به خصوص سمیه جان و شادی جان ممنون…

  • محسن نوری گفت:

    چقدر خوندن کامنتها و جوابهای شما لذتبخشه…

  • محمدامین گفت:

    سلام خدمت استاد شعبانعلی
    میگم شما که داری انقدر پر قدرت تو سایت نویسی ظاهر میشید چی میشه به کامنت های همه ی مطالبتون پاسخ بدید؟؟؟؟
    نمیدونم این که جواب یک سری خاص از کامنتارو میدید چه نوع طرز فکری پشتشه اما بالاخره ما هم بازدیدکننده ایم دیگه!!!!!
    کامنتایی که در مطلب ” استراتژی ادامه تحصیل ” نوشته شده رو دوست ندارید یا …..؟
    من فکر میکنم شما فقط و فقط جواب اون هایی رو میدید که یه احساس یا یه نظر رو بیان میکنند که از نظرتون جالبه.درسته؟
    سوالات ما هم برامون جالبه ها…یه سری صفحات اصلا جواب کامنت ندارن.
    بازم ممنون از نوشته های اثر بخشتون

  • اکبری گفت:

    چه حیف

    من این شب رو از دست دادم
    ظاهرا خیلی عالی بوده . برای شب عید برنامه ندارید؟…اگه دارید زودتر خبر بدید لطفا …من دوست داشتم باشم . گرچه با این حجم بازدید خوب و مشغله شما ، احتمالا درخواست معقولی نیست ….راستی من از بر و بچه های تربیت مدرس م، راه تون اونورها افتاد خوشحال می شم ببینم تون

  • آوا گفت:

    سلام.شب یلدا فال حافظتون و گوش نداده بودم آقای شعبانعلی.امشب بعد از اینکه کل روز تا همین الان روی پایان نامه م کار کردم و حسابی خسته شدم یادش افتادم.وصف حالم بود.چقدر حس خوبی بهم داد.خیلی خیلی ممنونم ازتون.

  • فاطمه کوشکی گفت:

    متن کامنتم این بود :سلام محمد رضای عزیز .واقعن خجالت میکشیدم بازم بگم جواب ایمیل من چی شد. با خودم گفتم شاید معضوراتی داره که جوابمو نمیده .ولی این اخرین باره که ازت تقاضا میکنم چون مطمعنن دفعه بعد اصلن روم نمیشه.با احترام فراوان
    ۳ دی ماه ۷:۰۴ ب.ظ

  • فاطمه کوشکی گفت:

    محمدرضاجان بعد از ۸ روز حتی کامنتمم تایید نکردی!!!!!!!!!!!!!!

  • ليلا (تبريز) گفت:

    كامنتارو تا صفحه پنج تونستم بخونم،چشام در اومد،خدا قوت به همه دوستان و محمدرضاي عزيز

  • آزاده م گفت:

    سلام و خدا قوت
    ببخشید کامنتهای من از دیروز ناپدید میشن 🙂 چون قبلا گفته بودید یادآوری کنیم، اطلاع دادم. ممنونم

  • آتنا گفت:

    سلام، خسته نباشید، چه حیف که من برای بهره بردن از همنشینی ،دیر متوجه شدم ولی برای گفتن حرفهام ، انگار که خیلی دیر نیست…
    دوران کودکی با این طعنه دوستان سپری شد : ” آخه تو چقدر ساده ای …” دوران نوجوانی با نصیحت دلسوزان :” که یه خرده زرنگ باش، حواست رو جمع کن و از دیگران یاد بگیر…” دوره ۱۹٫٫۲۰ سالگی که دوره مواجه شدن با دنیای واقعی بیرون بود ، تقریبا به این نتیجه رسیده بودم که بهترین حالت من برای دیگران( دوستان و نزدیکان) همین حالت ساده و راستگو و دیگرخواه هستش ولی چیزی که ناراحتم میکرد ، داشتن حس فریب خرده بود ، حس اینکه دیگران از این سادگی و صمیمیت که من به همراه داشتم ، “استفاده” میبردند ولی پذیرا نبودند و این رو به پای بلاهت میگذاشتند ، گرچه همه بر این باور بودیم که انسان ساده-ابله- ( از نظر اوشو کسی که بدون هیچ پیش زمینه آلوده کننده ولو سود آور به دنیا و مسائل مینگرد- البته برداشت من-) هستی رو بیواسطه درک میکند و و کمتر آلوده به منیت و فرافکنی است. ولی در عمل سادگی ارزش شمرده نمیشد. در پی مصاحبه های کاری بعد از گذشت از ننگ “بدون سابقه” که علی رغم توصیه های دوستان توانستم بدون دروغ ، کاری را دسته پا کنم ، هنوز خوب به یاد دارم جمله مدیرم را که نصیحت دوستانه میکرد : ” شما با استعدادی ولی از این سادگی بیا بیرون ، سیاست داشته باش، برای پیشرفت کارت خوبه” مابقی حرفهایش درست یادم نیست چون داشتم به این فکر میکردم که بعضی کلمات چقدر در زندگی “تکرار” میشوند. پس من سعی کردم که سادگی ام را کنار بگذارم و سیاست داشته باشم، سعی کردم آدمها را نه سفید و نه سیاه که خاکستری ببینم و از تمام تهدیدهای کاری فرصت بسازم … من پیشرفت چشم گیری کردم چه در کار و چه در ارتباطات با دیگران و اطرافیانم ولی …من هنگام ساختن پازل های موفقیتم، تکه های پازل روح خودم رو گم میکردم.من هنگام “بازی” با مفهومها ، با کلمات ، با آدمها با … ، “خود بودن ” رو میباختم و شبها که همه مشتاقن برای استراحت ، بین من و وجدانم غوغایی برپا بود ، با خودم میگفتم: ” من که کاری نکردم من هم مثل بقیه عمل کردم ، پیشرفت و موفقیت حق منه ، مگه فقط تو خوبی و دیگران بد و خودخواه هستند ، دست بردار از این جا نماز آب کشیدن ، تو فقط میخوای روی بلاهت و حماقتت سرپوش بگذاری” و در مقابل تمام ادله های منطقی من ، فقط یک جواب از وجدانم کافی بود تا شونه هام از ترس بلرزه :”همه جور میشه زندگی کرد، راحت باش، ولی یادت باشه خدا انسان را “تنها” آفریده و تنها میآیی و تنها هم میری، اون موقع که تنها میری، میپسندی که این جوری زندگی کرده باشی؟؟؟”من تا جایی که “خودم” امانم میداد در شرکتی میماندم و وقتی که دیگه نمی توانستم ، با یک دلیل خیلی شیک ، یک خداحافظی خیلی شیک و حرفهای فرو خورده ، اعتراض ها خفه شده به محل کار جدید میرفتم و وقتی که در اونجا هم “اخلاقیاتم” یقه ام را میگرفت ، “خودم” ، اخلاقیاتم” ،”وجدانم ” و “غرورم” را برمیداشتم و باز هم با یک دلیل شیک و یه خداحافظی شیک رهسپار جای جدید میشدم، واینقدر این نمایش رو خوب اجرا میکردم که آلان هم از محل کار قبلیم دعوت به همکاری دارم ، در مصاحبه های کاری اگر جوابهای “خودم” را میدادم ، من میماندم و چنارهایی که زیر پایم سبز میشد ولی وقتی جوابهایی که دوست داشتند بشنودند، را میگفتم برنده بودم… چه حال بدیه وقتی میمانی که راست بگویی و از دست بدی یا دروغ که نه،شیکتر بگویم با کلمات بازی کنی و چیزی را بگویی که خریدار دارد… این دغدغه بی پایان روزگار من است تا تصمیم گرفتم که دوره اصول و فنون مذاکره ای بیایم که شاید راه صحیحی پیدا کنم ، راهی که باشد که به این جنگ درونی پایان دهد ، راهی که “باشد” و من از آن بی خبر باشم ، البته این “خودم” باز هم پا پیش گذاشت و هشدار داد که:” به دنبال استادی باش ، که “راه درست” را نشان بدهد و نه راه را “درست ” نشان بدهد.استادی که دغدغه ات را بلاهت نشمارد “.سوء برداشت نشود خدای نکرده ، من نمیگویم که من سپیدم و دیگری سیاه، من از یک تمایز صحبت نمیکنم ، از یک تفاوت حرف میزنم ، تفاوتی که من در ارتباطاتم ( با خودم ) دارم ولی دیگران ندارند. گرچه تمام این مسائل از دید دیگران پنهان است و فقط گاهی به عنوان درد و دل آن هم با یک دوست صمیمی گفته میشود.دوستی که از آقای شعبانعلی اسم برد و سایت گوگل مرا به تراست زون لینک داد و فایل عزت نفس را شنیدم ، البته هنوز قسمت اولم … نمیدانم که بیان این ارتباط ،بین آنچه برای من دغدغه است و آنچه که لطف است برای راهنمائی دوستان، جسارت است به شما یا نه … اگر هست لطفا مرا عفو کنید و اگر نه لطفا راهنمائی … سپاسگزارم از “وقتی”که برای شنیدن ، گذاشتید.

    • با دقت و حوصله خوندم آتنا.

      آره. راست می‌گی. ما معمولاً روند آموزش و تربیتمون جوریه که حیله‌گری و سیاست‌‌ بازی رو معادل «هوشمندی» می‌دونیم. دو بار این متن رو خوندم و دیدم دغدغه‌ی خیلی از ماها هست. امیدوارم بهانه‌ای بشه که بیشتر راجع بهش حرف بزنیم…

    • پسرک خامه فروش گفت:

      سلام آتنا عزیز
      واقعا زبونم بند اومده… کلمات رو نمیتونم جفت و جور کنم برای تشکر ازت..
      جملات “دل”م از زبون تو بیان شد! زبون “من” توانایی « فریــاد» این جملات رو نداره! 🙁 نکه نخواد، نمیتونه…

      محمدرضا ! راهنمائی کن! لطفا…
      ما دو تا رو راهنمائی کن..:(

  • آذر گفت:

    اییییییییییییییین فوق العادهههههههههست

  • نرگس آزادي گفت:

    محمد رضاي عزيزم خدا قوت
    ممنون ميشم يه نيم نگاهي هم به ايميل من بفرستي
    بخدا گناه دارم

  • مجتبی گفت:

    محمدرضا جان سلام
    من نه شب اول و نه شب دوم نتونستم به موقع حضور داشته باشم میخوام داستان مختصری از زندگی کاریم برات بگم و ازت مشورت بگیرم،من از خیلی سال پیش قبل از اینکه وارد دانشگاه بشم کار کردن جدیم رو با شاگرد بنایی شروع کردم و همزمان با ورود به دانشگاه یکسری فعالیتهارو تو یکی از سازمانهای شهرداری آغاز کردم که بیشتر بحث علاقه و دغدغه ها بود با یه گروه از دوستان،تو این سالها فروشندگی پنجره ی دوجداره کردم و همچنین تو یه فروشگاه کیف و کفش هم مدتی رو فروشنده بودم از سال۸۸ که هنوز هم تقریبا ارتباطاتی باهاشون دارم،در کنار همه ی این کارا فعالیتم رو در سازمان مربوطه ی شهرداری ادامه دادم تا اینکه دو تا کتابخونه رو تحت عنوان بخش خصوصی گرفتیم(باشرکتی که خودم ثبت کردم که الآن من هیچ سمتی تو این شرکت ندارم،)در حال حاضر یک شیفت تو این کتابخونه ها کار میکنم و اپراتور سالن های آمفی تئاتر هم هستم،(آقای محمدرضا جباری یکی دو باری تو سالن ما برنامه داشته)مدتی دست فروشی یک سری از تولیدات خودم رو هم انجام میدادم(یه جور نون روغنی)حالا بخاطر زمینه ای که تو بحث کیف و کفش و چرم دارم چون اون فروشگاه تولیدی کفش چرم هم داره،میخوام وارد این صنعت بشم بطور جدی و تمام توجهم رو به این کار معطوف کنم بنظرت این کار تو این شرایط عاقلانست؟تو این فکرم که یکسری محصولات با ضایعات چرم کارگاه درست کنم.بیست و چهار سالمه،دانشجوی مدیریت بازرگانی و همچنین سایت شعبانعلی دات کام هستم،تو شهر ارتباطات گسترده ای با اقشار مختلف دارم خصوصا دانشجوها،راستش چند وقته قاطی کردم،انرژی و زمان زیادی صرف کار میکنم اما دوست دارم یه کاری رو شروع کنم که واسه ی خودم باشه،وقتی تو رادیو در رابطه با از این شاخه به اون شاخه پریدن نقل قولی از معلمت کردی یاد خودم افتادم،حس میکنم اگه این کارو شروع کنم پریدم رو یه شاخه ی جدید و مدام فکر میکنم که بگردم ببینم چه قابلیت و مزیت بهتری دارم که تو اون موفق میشم فکر میکنم دچار وسواس شدم…

    • مجتبی دوست خوبم.
      چقدر خوب که اینجا برای من همه چیز رو توضیح دادی. حالا خیلی بهتر همدیگر رو می‌شناسیم و می‌تونیم حرف بزنیم و همفکری کنیم.
      من به نظرم انتخاب حوزه‌ی چرم، به توجه به: «بازاری که هنوز براش وجود داره» و همینطور «تجربه‌ی قبلی تو» و همچنین «دانش مدیریتی» که به صورت رسمی و چارچوب‌دار به دست آوردی گزینه‌ی خوبی به نظر می‌رسه.

      به نظرم اگر می‌خوای چنین کاری انجام بدی، لطفاً لطفاً یک طرح کسب و کار بنویس. نه از این طرح‌هایی که فقط می‌نویسند تا رانت اقتصادی خودشون رو مستند و منطقی جلوه بدهند و وام بگیرند. بلکه طرحی که بتونه آینده رو برای تو شفاف‌تر کنه.

      راستی امروز و فردا دارم حرف‌هایی رو که در حوزه‌ی برند در شیراز و کارآفرینی در علامه زدم به همراه برخی حرف‌های دیگرم، تحت عنوان «دامهای کارآفرینی» به فایل صوتی تبدیل می‌کنم که روی تراست زون بگذارم 🙂

      امیدوارم اون هم به دردت بخوره.
      در مورد طرح کسب و کار هم تلاش می‌کنم توی همین روزها مطالب کامل و خوبی بنویسم.

      • مجتبی گفت:

        خیلی خیلی ممنون استاد…

      • پسرک خامه فروش گفت:

        من واقعا شرمندم، و عصبانی از دست خودم…!
        که توانایی اینو “فعلا” ندارم که بتونم مسائل خودمو خوب توضیح بدم.
        ولی این توانایی رو دارم که ۳ صفحه حرف رو توو ۳کلمه ابراز کنم! و بعد تازه توقع دارم که مخاطبم کل اون حرفارو از ۳کلمه من متوجه بشه و درک کنه!!! 🙁

      • طاهره جلیلی گفت:

        آخ جون! فایل جدید رو trust zone!عالیه محمدرضا! اگه کمکی برای تهیه فایلش از منم بر می آد بهم بگو حتماً…

      • بهروز گفت:

        سلام
        محمدرضا جان میتونم خواهش کنم اگر در روزنوشته ها در مورد طرح کسب و کار مطلبی (طبق فرمایشت کامل و کاربردی و نه طرح های رایج،مبهم و غیر مفید ) به اختصاص نوشته ای راهنماییم کنی ؟ به شدت نیاز دارم.
        در گوگل جستجو کردم اما مطلبی به این عنوان در روزنوشته ها پیدا نکردم .
        بینهایت ازت ممنونم

        • بهروز گفت:

          سلام و عرض ادب به صاحبخونه ی رئوف
          اول از همه معذرت میخوام که باز دقیقه یا دقایقی وقتت را میگیرم .
          با شرمساریِ بسیار اجازه دارم یک بار دیگر پرسشم را در مورد راهنمای مطلبی به قلم خودت مختص طرح کسب و کار بیان کنم ؟
          ممنون میشم اگر پاسخ دهی محمدرضاجان

  • هايده باقري گفت:

    آقاي مهندس شبانعلي عزيز سلام و خداقوت و هزار تبريك به خاطر جمع دوستان صميمي كه داري كه البته براي شما كه استاد مذاكره اي دور از ذهن نيست كه بتوني چنين جمع صميمي رو در كنار خودت داشته باشي
    هزار بار از بودنت تشكر مي كنم و از اينكه بدون منت دانسته هات رو در اختيار ما قرار ميدي سپاسگزارم كه اينگونه به بهتر شدن دنياي اطرافيانت كمك شاياني مي كني
    من يه اي ميل براي شما فرستادم و تقاضاي مشاوره كردم اگر برايتان امكان پذير بود و فرصتي داشتيد كمك بزرگي به من مي كنيد تا مسير صحيحي را بيابم . با تشكر فراوان پاينده باشيد.

    • چشم هایده جان. همین امروز رو به من وقت بده 🙂

      • هايده باقري گفت:

        سلام شرمنده شدم قربان ! بايد ببخشيد لابد لحنم خيلي دستوري و رسمي بود ؟ :))))البته اينم يكي از مشكلات منه ديگه ! سپاسگزارم اگرم جواب نديد بازم دوستتون داريم و بسيار از شما مي اموزيم

        • هايده باقري گفت:

          ميدونيد چيه ؟؟بودن ادمهايي مثل شما حس امنيت فوق العاده اي ميده امنيت بابت اينكه ادمهايي هستن كه زبونت رو مي فهمن و برات گوش شنوايي دارن بازم سپاسگزارم كه هستي و مي شنوي و كمك مي كني

        • هایده. نه اتفاقاً. مشکل نوشتن اینه که حس آدم منتقل نمیشه.

          اون «چشم» که من گفتم رو با این تصویر تصور کن:

          محمدرضایی که خم شده و داره تعظیم می‌کنه و خجالت می‌کشه که داره این کار رو با تاخیر انجام می‌ده…

          • هايده باقري گفت:

            :)))) ما دوستون داريم استاد
            حق باشماست اين مشكل تو نوشتن هميشه هست كه ادما با شرايط خودشون نوشته ها رو مي خونن و تخمين مي زنن منم تخمينم با توجه به احساسي بود كه گاهي به خودم دارم كه خيلي رسميم

  • نسیم گفت:

    محمدرضا جان سلام
    باز هم مثل همیشه تشکر بینهایت از بودنت ، محبتت و توجهت به این خونه مجازی. چند روز هست نتونستم کامنت بذارم برات بدلیل مشکلی که داریم و ذهنمون خیلی مشغوله …
    استاد گرامی یه ایمیل برات فرستادیم(با همین ایمیلم از طرف من و همسرم) اگه لطف کنی و جواب بدی کمک بزرگی به ما کردی. میدونم سرت خیلی شلوغه و من چون عنوان عضو جدید خونه مجازیت هستم نمیشناسی اما امید دارم ایمیل رو بخونی و جواب بدی.
    منتظریم
    ممنون

    • نسیم عزیز. هنوز ندیدم. اما تا فردا صبح می‌بینم و حتماً جواب می‌دم.
      می‌دونم نمی‌تونم حرف‌ها و توصیه‌های پخته و ارزشمندی داشته باشم. اما همینکه می‌بینم من رو دوست و محرم خودتون می‌دونید برام به اندازه‌ی یک زندگی ارزش داره 🙂

      • نسیم گفت:

        ممنون محمدرضا جان که اینقدر سریع جواب دادی به کامنتم(همینم منو خیلی خوشحال کرد) . اما واقعیت اینه که توی بازی سختی قرار گرفتیم و بعد از خدا تشاید تنها کسی که میتونه به ما تو این زمینه کمک کنه شما باشید چون واقعیت اینه که کسی رو تا به حال ندیدم که تو این زمینه کار کرده باشه و بتونه کمکمون کنه…
        اگه حتی جوابت به ما هم منفی بود هیچ ناراحت نمیشم چون مطمئنم اگه میتونستی کمک میکردی…
        باز هم یه دنیا ممنون

  • عطیه گفت:

    سلام استاد
    خسته نباشید
    من دیشب نتونستم توی مهمونی باشم..البته کامنت هارو خوندم واقعا از این جمع لذت بردم از این که هستید و با تموم مشغله هاتون وقت میذارید و از این کار خوشحال میشید ممنونم
    من و همه ی دوستان آرزوی خوشحالی و آرامش شمارو داریم.

  • ستایش مطهر گفت:

    با سلام،
    شب یلدا قصد داشتم در مهمانی با شکوهتان شرکت کنم. آمدم، لحظاتی چند حضور داشتم ، اما نمی دانم چرا حس ماندن نداشتم، پس رفتم. چون احساس میکنم کسی که به این خانه می آید و در چنین محفلی حضور می یابد باید با قلبش بیاید.
    دی شب آمدم از ثانیه های ابتدایی، مشکلاتی در دریافت صفحه داشتم، میانه ی راه می خواستم مانند شب گذشته اش ترک کنم این خانه ی مجازی را. اما این بار چیزی در قلبم ندا می داد که بمان.
    ماندم تا آخرین لحظات و اکنون خوشحالم که ماندم و حضور داشتم.
    این کامنت، کامنت تشکری است از سوی من.
    دوستان عزیزی که شرکت داشتند صمیمانه از حضورشان تشکر می کنم که با حضور شما این شب معنی پیدا کرد. با نوشته هایتان خندیدم، به فکر فرو رفتم و به گذشته هایی پای نهادم که به مانند شما مشکلاتی داشتم. اما خوشحالم، خوشحالم از اینکه اکنون کسی را کنارتان دارید که می تواند شما را راهنما باشد و بدون هیچ چشم داشتی یاریتان رساند. از شما به خاطر سوالاتی که کردید ممنونم چون با جواب آنها اطلاعاتی بزرگ بر دانش کوچکم افزوده شد.
    و اما صاحبخانه های این خانه ی مجازی.
    این اولین تجربه ی من بود که چند ساعت در نت با کسانی باشم که از نزدیک ندیدمشان. از شما ممنونم که بستری را فراهم آوردید تا چنین حس زیبایی را برای اولین بار تجربه کنم.
    محمدرضا، آقا معلم مهربان و دوست داشتنی ام، محمدرضا جباری عزیزم، سمیه تاجدینی گلم و همه ی عزیزانی که اسم تان را نمی دانم اما حضور داشتید صمیمانه سپاسگذارم. اسم تان را بر دفترچه قلبم ثبت کردم.

    پ ن: با خودم تصمیم گرفتم توانمندیهام رو در زمینه ی ارتباط آنلاین افزایش بدم چون واقعاً احساس کمبود می کنم. باید روی رهبری آنلاین ام بیشتر کار کنم.

  • محمد مهدی گفت:

    دروود مجدد محمد رضا جان من فایل ضبط شده را فرستادم به ایمیلت عزیزم 🙂 پاینده باشی

  • zeynab گفت:

    سلام من دومین شب نشینی حضور نداشتم ولی کامنت ها رو خوندم
    به عنوان یه تازه وارد ، جالب بود هم کامنت ها وهم دنیای مجازی ت و هم افراد قبیله ت استاد
    ممنون بابت این یلدای قشنگ و متفاوت

  • نرگس آزادی گفت:

    محمدرضا جانم اگه اجازه بدی به تو و همه ی هم قبیله ای ها شب بخیر بگم؟
    شبتون پرستاره خوشحال شدم از بودن در کنارتون
    دوستتون دارم

  • سمیه گفت:

    بچه ها..اگه میخوان با هم گپ بزنن..من برای تایید کامنت ها در خدمتشون هستم

    • سپید گفت:

      سمیه جان واقعا ازت ممنونم که انقدر با ما حوصله میکنی
      شب خوبی داشته باشی عزیزم خیلی زحمت میکشی برامون

    • آزاده م گفت:

      عزیزدلم سمیه جان شما هم برو استراحت کن..ممنون بابت زحمت هایی که میکشی. شب خوبی داشته باشی.

    • آوا گفت:

      سمیه خانم سلام.واقعا ازتون ممنون بابت اینهمه تلاش و زمانی که برای ما گذاشتید و این فداکاری ای که می کنید.شبتون خوش.شما هم استراحت کنید

    • پسرک خامه فروش گفت:

      خدا قوت خانم تاجدینی

    • شهرزاد گفت:

      سمیه جون ببخش که اینقدر خسته ات کردیم. لطفا دیگه تایید کامنتها رو بذار برای فردا و برو استراحت کن عزیزم. ممنون بابت همه لطفت. شبت خوش.

    • طاهره جلیلی گفت:

      مهربون…

    • محسن نوری گفت:

      سلام سمیه جان
      خسته نباشید و خدا قوت میگم به شما و همه تیم کاری آقای شعبانعلی. چیزی که میگم ربطی به این نوشته نداره.
      من گاهی اومدم و دیدم کلی کامنت زیر کامنتهام نوشته شده. اگه امکانش بود همه کامنتهای در جواب یک کامنت برای کامنت گذار ایمیل بشه خیلی خوب بود.
      ممنون از زحمات خستگی ناپذیر شما

  • مريم .ر گفت:

    شب همه ي دوستان عزيز بخير. فردا ميام ادامه ي كامنتهارو ميخونم. بسياااااااااااااااااااااار از همصحبتي با شما لذت بردم.

  • دوستان خوبم. من دو شب هست که کلاً بیدارم و الان هم باید برم یک نامه‌ی مهم بنویسم. با اجازتون الان می‌رم و البته فردا و روز‌های بعد هم هنوز کامنت‌های زیر این پست رو می خونم و پاسخ می‌دم.

    نمی‌تونید تصور کنید که حضور تک تک شما و تک تک کلماتتون، چگونه من رو – که کمتر چیزی هیجان زده‌ام می‌کنه – به هیجان میاره. شاید در حالت عادی کمتر کامنت‌ها رو جواب بدم ( به دلیل محدودیت فرصت). اما امیدوارم از بحث‌های این یکی دو روز نتیجه گرفته باشید که با شما زندگی می‌کنم و تمام حرف‌های شما رو حفظم و اگر روزی احساس کنم که نمی‌تونم ببینمتون، انگیزه‌ی زیادی برای زندگی نخواهم داشت…

    • مريم .ر گفت:

      شبت بخير محمدرضاي عزيز. برات قلبي پر از شادي و حال خوب آرزومندم.

    • شیما گفت:

      شب بخیر

    • مریم ز گفت:

      ما هم ممنونیم
      میزبان فوق العاده ای بودین، مثل همه ی روزهای دیگه.
      انشالله به زودی باز هم مهمان شما باشیم.

    • آزاده م گفت:

      بسلامت استاد. خدا قوت.شب بخیر

    • شاگرد کوچک تو گفت:

      لطفاً لطفاً لطفاً به خاطر خودخواهی ما !!! بیشتر استراحت کنید. شب خوش

    • طاهره جلیلی گفت:

      مرسی از میزبانی خوبت… یکمم استراحت کن که سالم و سرحال بمونی…. شبت سپید و آروم…

    • آوا گفت:

      از صمیم قلب بخاطر حضورتون ممنون.خدا قوت و همیشه سلامت و شاد باشید.شبتون بخیر معلم گرامیم

    • پسرک خامه فروش گفت:

      دوست دارم،
      خیلی دوست دارم…

      کلماتت جرقه توو دل آدم میندازه…
      امید ،
      صمیمیت،
      عشق…
      خیلی دوست دارم…

    • شهرزاد گفت:

      یه خبر جدید … ما هم دیگه داریم با شما زندگی می کنیم … خیلی ممنوووون بابت همه چی ی ی محمدرضای عزیز … همه چی: یعنی همه چی ی ی ی … همین!
      شبتون خوش و شب همه دوستان عزیزم هم بخیر.

      • طاهره جلیلی گفت:

        شهرزاد من دو شب قبل رو خیلی حس خوبی داشتم .. دقیقاً حرفت عین تجربه ام بود… خوشحالم از بابت این زندگی دست جمعی…

        • شهرزاد گفت:

          طاهره جون، دوست نازنینم آره واقعا برای من هم یه تجربه شگفت انگیز و دوست داشتنیه. همه شماهایی که توی این خونه این برام عزیزین. این خونه پر از انرژی مثبت و عشق و آگاهی و صمیمیت و سخاوته و این زندگی کردن ما رو تو این خونه و در کنار هم به تجربه ناب و لذتبخش تبدیل میکنه. امیدوارم چراغ این خونه همیشه روشن باشه و صاحبخونه ارزشمند و مهربونش همیشه سلامت و دلش گرم و آروم.

    • علی گفت:

      خیلی خوشحال می شم وقتی میشنوم با حرف های ما هیجان زده میشی
      و ناراحت ، وقتی دوباره جمله ی “انگیزه‌ی زیادی برای زندگی …”
      محمد رضا تو به خیلی ها امید میدی
      ممنون برای همه چی ، من منتظر جوابم هستم
      شبت بخیر

    • عارفه گفت:

      ممنون از شما شب خوش

    • سجاد گفت:

      شب خوبی داشته باشی استاد عزیز و همه دوستان عزیز ، محمدرضا مرسی بابت این برنامه یلدا خیلی ایده جالب و خوبی بود
      شب همه دوستان که با کامنتاشون این پست رو ماندگار کردن بخیر، امیدوارم فرصتی ایجاد بشه که تو دنیای واقعی دور هم جمع بشیم
      از سمیه تاجدینی عزیزم تشکر میکنم و خسته نباشید میگم بهت خانم امیدوار 😉

    • سپید گفت:

      خوب بخوابی محمدرضای مهربون

    • آیدا گفت:

      نمیدونم چطور باید از شما تشکر کرد-همیشه این مشکل ر ا در ارتیاط با افرادی مثل شما دارم.

  • الهه.د گفت:

    محمدرضای گرامی و دوستان خوبم ! خوندم ،لذت بردم ، امیدوارم این ۳ ماهه آخر ۹۲ رو خیلی خیلی خوب بگذرونید .

  • شاگرد کوچک تو گفت:

    محمد رضا وقتی تو یک طرف صحبت نیستی حس بدی دارم ) :

  • سعیده (آذر) گفت:

    سلام به همه دوستان عزیز و صاحبخانه ی بسیار عزیز…محمدرضا تا حالا شده که انگیزتو از دست بدی و یا خیلی بی انگیزه بشی؟ یا اینکه حیلی از دستاوردها که برات بسیار مهم بودن دقیقا بعد از به دست آوردنشون هیچ احساسی نداشته باشی؟ می خوام بدونم اگه توی این شرایط بودی چه چیزی بهت انگیزه داده که دوباره شروع کنی؟ (من احساس میکنم جدیدا در تعلیق عجیبی به سر می برم، خیلی معنای اهداف و زندگی برام فرق کرده، احساس میکنم توی هر جریانی یک نگاه سوم شخصی دارم که خیلی آرام و عاقل از کنار همه چیز میگذره، مثلا اگه بحثی پیش بیاد که تا چند وقت قبل کلی این در و اون در میزدم تا نظر خودم رو اثبات کنم الان اصلا برام مهم نیست که حرف شخص دیگری به کرسی بشینه، مثلا اگه دو نفر باشیم برای کسب یه شغل عالی، واقعا برام مهم نیست که برنده باشم یا بازنده، حتی شاید به طرف مقابلم کمک هم بکنم…)

  • علی گفت:

    سلام محمد رضا جان
    من خیلی وقت بود که در کامنت دادن فعال نبودم ولی الان گفتم بیام فیس تو فیس ! بهت سلام بکنم
    تشکر بکنم برای مطالب نه فقط قشنگی که، آموزنده و حتی بالاتر یعنی کاربردی ات که همیشه برامون به اشتراک میگذاری.
    من نا خواسته همیشه حس می کردم با تو دوست هستم ؛ این حتما به خاطر رفتار گرم و صمیمی و راحت تو با جامعه اطرافت هست.
    همیشه دوست داشتم به این دوستم کمک بکنم ، همون جور که تو به من کمک می کنی.
    ولی هیچ وقت راه خوبی پیدا نکردم ؛ اون زمانی که یکم رادیو دیر به دیر ریلیز می شد فکر می کردم می شه بخش هایی از کتاب رو به جات به خونم برات بفرستم ولی واضح بود که هیچ چیز دهن گرم تو نمیشه ؛ بعد به فکر تراست زون و ترجمه افتادم …
    خلاصه خیلی هیچ کار نکردم !
    حالا خیلی خوشحال می شم خودت به من راهنمایی بکنی و بگی چه طور میشه در این پروسه کمکت بکنم ؟

    • حالا که فهمیدم حوصله‌ی کمک داری، حتماً مزاحمت می‌شم. ویژگی اصلی تمام کامنت‌های تو رو، منطقی بودن و منصفانه بودن می‌دونم علی.

      • علی گفت:

        محمد رضا اگه الان چشم تو چشمم واستاده بودی می گفتم چه خوب بادی لنگویج من رو خوندی ولی الان باید چی بگم!
        بگم “کامنت لنگویج” من رو خوندی !!؟ (که صد البته و جدا از شوخی همچین لنگویج و توانایی رو من در تو میبینم)
        ولی خیلی برام جالب بود که تو هم من رو تحلیل کردی (کاری که ما متاسفانه برای نزدیکانمون هم نمیکنیم) هم از اون مهمتر بعد این همه مدت بیاد داشتی !
        کنار یوزر من در پنل مدیریتیت تگ گذاشتی ؟
        خیلی برام جالبه ، آخه چطور یاد مونده و چرا ؟
        —————————
        فکر نمی کردم پیشنهاد من رو برای کمک قبول کنی ولی خوشحال شدم که تعارف نکردی
        فکر می کنی چه جوری بتونم کمک کنم ؟

  • ستایش مطهر گفت:

    توی صفحه ی تقدیم پایان نامه ام، نوشته بودم تقدیم به همه ی کسانی که برای توانمندسازی ایران عزیز می کوشند. شب خوش آقا معلم. همیشه سلامت باشی و ادامه بده مثل خودت برای توانمندی کشورمون. خدانگهدار

  • زهرا گفت:

    چقدر زود گذشت….
    حواسم به وقت نبود وگرنه دقیقه اخر کامنت نمیگذاشتم.
    خوشحال شدم ممنونم از شما
    خداقوت و شب همگی به خیر

  • طاهره جلیلی گفت:

    محمدرضا امروز داشتم مقاله میخوندم توش یه جمله خوب گفته بود، تقدیمش میکنم به تو استاد تاثیرگذار زندگیم:
    The reward of teaching comes from teachers’ innate belief that every day they have the opportunity to enrich the lives of their students by igniting the human spirit, dignifying the human experience and inspiring human excellence…

    • می‌فهممش. نه با مغزم. با تک تک سلول‌هام.

      اتفاقاً مغز کمتر این حرفها رو می‌فهمه. مغز یک کامپیوتر ۴۰ وات utilitarian هست و دیگر هیچ…

      تو هم معلمی و می‌دونم که خوب حس‌اش کردی که اینجا نوشتیش…

      • طاهره جلیلی گفت:

        آره…منم یه معلمم که ۶ ماه پیش اعلام کردم دیگه نمیخوام معلم باشم، اما خیلی زود فهمیدم که من معلمم… امروز که این جمله رو خوندم دیدم حسی که این چند وقته داشتم فقط مال من نبوده و گویا همه معلما اینجورین و این حس رو دارن!
        محمدرضا هیچ عقل و منطقی معلمی رو تایید نمیکنه… همونطور که گفتی برای مغز استفاده چندانی نداره این کار، اما دل خوب میفهمه که چه حسی داره وقتی سر کلاسی و هیچی حس نمیکنی جز آدمایی که رو به روتن و تو داری روحشونو touch میکنی! بیرون هیچ خبری نیست و فقط تویی و دوستات سر کلاس و دیگه هیچی…

  • آرش ایرانی 1 گفت:

    من از شبهای سالهای زندگی، یلدا شب حساب و کتاب زندگیم بوده است. حتی یلداهای عمرم از شبهای عید هم روشنتر تو ذهنم مونده. شابد دلیل اش این باشد که این موقع سال من از خانواده دور بوده ام و همین تنهایی باعث شده که فرصت بیشتری برای اندیشیدن داشته باشم و همین اندیشیدن این شب هارو تو ذهنم ماندگار کرد. هر چله که امسال بیست و هشتمینش خواهد بود، با خود می اندیشم که چه تغییراتی نسبت به سالهای پیشین داشته ام، چقدر بر من افزوده شده و چقدر کاسته. یلدای کنکور اول، کنکور دوم، و آزمون سوم، همه روشن در ذهنم مانده. یلدایی که سخت مردد بودم که به نهادی بپیوندم که بهش اعتقاد نداشتم و یا به تحصیل، با تمام ابهام سرانجامش، ادامه دهم، یلدایی که میان یار و تحصیل،دومی را انتخاب کردم. یلدایی ……….. . اما با تمام این تردیدها و ابهامات، هیچ احساس پشیمانی از انتخاب های خود ندارم. انتخاب مسئولیت آدمی است، مسئولیتی که خدا از تمام مخلوقات تنها برگردن انسان آویخت، و انتخاب خوب هنر آدمی است؛ هنری که برای بدست آوردنش باید همت، دانش و شجاعت داشت……….
    اینک نیز میان دو انتخاب مانده ام، انتخاب محل اشتغال. فردا از یکی خواهم گذشت.
    یلدایتان مبارک
    ۲۹/۰۹/۹۲

    پاورقی: این نوشته را بعد از ظهر جمعه نوشته بودم و به گمان خود ارسال کرده بودم. اما امشب که به سایت نگریستم دیدم نیست و کمانی نماند که به دلیلی ارسال من به مقصد نرسیده و اینک با تاخیر

  • آزاده م گفت:

    من ۱۰۰۰ مین کامنتم 🙂

    • آزاده م گفت:

      نه! ببخشید اشتباه شد.:( ۱۰۰۴ شدم 🙂

      • شهرزاد گفت:

        همه رو شمردی؟!!! 🙂

        • آزاده م گفت:

          نه شهرزاد! شماره تعداد کامنتها گوشه سمت چپ خونه مون نوشته میشه بعد هربار تایید کامنت.:)

          • شهرزاد گفت:

            میدوونم آزاده عزیزم. خواستم باهات شوخی کرده باشم. 🙂

          • آزاده م گفت:

            شهرزاد جانم ! منم خواستم بگم چقدر در و دیوارهای این خونه رو دوست دارم و جای همه تابلوها رو بلدم 🙂

          • شهرزاد گفت:

            این حس قشنگی که تو گفتی رو من هم دارم آزاده جونم. اینجا خونه عشقه… خونه عشق بهشته… پر رمزه … پر رازه … همه ایثار و نیازه… قبول داری؟

          • پسرک خامه فروش گفت:

            خانوم آرومتر! 🙂 بچه ها خوابن!

          • آزاده م گفت:

            دقیقا شهرزاد عزیزم. اینجا رو خیلی دوست دارم. اینجا تنها جاییکه میدونی صاحبخونه تو رو دوست داره. و داره سعی میکنه بهت کمک کنه. اینجا امن و قابل اعتماده. اینجا به قول تو خونه عشقه. اینجا حتی بین ۱۰۰۰ تا کامنت یه کامنت دور از ادب نمی بینی. اینجا بهترین مردمان سرزمینمون دور هم جمع شدن شهرزاد 🙂 الهی که استادمون همیشه سلامت باشند و پر انرژی و به بزرگترین آرمانشون برسن.
            راستی اینجا تنها جاییکه وقتی حس کردی صاحبخونه خسته ست و احتیاج به استراحت داره دوستانش درک میکنن و آروم و بی سرو صدا براش آرزوی خوابی آروم رو میکنن.:)
            آره شهرزاد اینجا خونه عشقه 🙂

          • آزاده‌ عزیزم. نمی‌تونی لذت محمدرضا رو تصور کنی وقتی از خواب بیدار می‌شه و حرف‌های بقیه‌ی اعضای خانواده‌ی مجازیش رو مي خونه و آروم میشه…

          • شهرزاد گفت:

            قربووووونتون برم …

          • پسرک خامه فروش گفت:

            خوشحالم بعد دو شب مهمونداری و پذیرایی بی نظیــــر، یه خواب راحت، و مهمتر یه بیداریه “لذت بــــخش” داشتی… 🙂

            با اجازت آدرس این خونه رو به یکی دادم مهمونت بشه.

          • آزاده م گفت:

            براتون لحظه های پر از آرامش آرزو میکنم و همه تلاشم رو میکنم که روز به روز برای بهتر شدنم برای بزرگتر شدنم تلاش کنم. سعی میکنم شاگرد خوب و پر تلاشی باشم. آخه میدونم بزرگ شدن مردم سرزمینمون باعث میشه ته دلتون شاد باشه و آروم…
            نمیدونید چه لذتی داره مورد خطاب شدن توسط شما 🙂

          • شهرزاد گفت:

            آزاده عزیز و مهربون و بااحساسم. منم خیلی خوشحالم که با یک جمعی به این نازنینی دوست شدم و منم دیگه عضوی از این خونه عشق هستم. واقعا کم پیش میاد که توی اینترنت و کلا توی دنیای مجازی، این همه آدم دوست داشتنی، یکجا دور هم جمع بشن، و شاید به جرأت بتونم بگم اصلا شاید این، اولین نمونه ای باشه که وجود داشته و داره! که همه رو مدیون صاحبخونه نازنینش هستیم!
            در مورد بقیه اون شعر دیشب که فکر می کردم، دیدم واقعا توصیف این خونه مجازی ماست و دلم میخواد بقیه ش رو هم اینجا بنویسم:
            خونه تو خونه من
            این حریم پاک و روشن
            تکیه گاه و سنگر من
            قبله گاه و باور من
            خونه ای که از من و تو
            تا ابد میمونه باقی
            خونه ای از پیچک و یاس
            گل مریم و اقاقی
            پر از عشق و سخاوت
            پر از عطر و طراوت
            با حقیقت خو گرفته
            با محبت کرده عادت …

          • آزاده م گفت:

            خیلی قشنگ بود شهرزاد عزیزم…با هم و به کمک هم در باغچه خونه مون پیچک ، یاس، گل مریم و اقاقی میکاریم. تا همیشه اینجا پر از عطر و طراوت باشه. قبول؟

          • آزاده م گفت:

            شهرزاد جان نمیدونم الان این خونه دو نفره رو داری یا نه، ولی برات بهترین همراه و امن ترین خونه رو آرزو میکنم.
            شاد باشی و سلامت دوست مهربونم.

          • ناشناس گفت:

            فائزه جان
            چه نیایش قشنگی بود: کاش واقعاً بدونیم کلام چقدر قدرت داره و بتونیم در اختیارمون نگه داریمش… و بتونیم کنترلش کنیم و درست و به موقع ازش استفاده کنیم…

          • طاهره جلیلی گفت:

            آزاده چقدر قشنگ گفتی… این خونه خونه عشقه و آدماش چقدر خوب باهم تعامل دارن واقعاً…

          • شهرزاد گفت:

            آره آزاده عزیزم، ۱۰۰% قبول دارم. ما همه مون باغبون های باغ این خونه میشیم! 🙂
            در ضمن … بذار یه واقعیتی رو در مورد این شعر بهت بگم. من همیشه قبلا وقتی این شعر رو گوش می کردم، دنبال یه خونه دونفره! بودم که برای مفهوم قشنگش تعبیری پیدا کنم. اما حالا به این نتیجه رسیدم که با خونه چندصد نفری هم میشه تعبیرش کرد…

          • ناشناس گفت:

            سلام دوستان عزيزم. ميبينم كه همچنان به گپ و گفت مشغولين و جاي من خاليه 🙂 چه تعبيراي قشنگي دارين از اين خونه و صاحبخونه و مهموناش.
            يه چيزي كه براي من جالبه اينه كه اعضاي قبيله از اينكه محمدرضا كه اينهمه برامون عزيزه وقتي مورد محبت دوستان قرار ميگيره يا اون به يكي از اعضا محبت و توجه نشون ميده چقدر بقيه خوشحال ميشن و انرژي ميگيرن . خلاصه كه حسادتي وجود نداره. هرچند كه فائزه تو خواب يه چيزاي ديگه اي ميگفت 🙂
            فائزه جون شوخي كردم. ناراحت نشيا 🙂

          • امااااااااااااااااااااان از دست تو. آقا یا خانم ناشناس 🙂

          • مريم .ر گفت:

            كامنت من كجا رفت؟

          • آزاده م گفت:

            طاهره جان ممنونم ولی جمله “این خونه خونه عشقه” از شهرزاد عزیزم یاد گرفتم:)

          • مريم .ر گفت:

            اين ناشناس منم 🙂 چرا اسمم نوشته نشده؟

          • شهرزاد گفت:

            این خانم ناشناس، “مریم. ر” جون خودموووونه دیگه …. میشناااااسمش 😉
            مریم جون برای من هم از این خواب ها ببینی نارحت که نمیشم هیچ، خیلی هم خوشحال میشم …! 🙂

          • شهرزاد گفت:

            آزاده عزیز ، دوستِ دوست داشتنیِ خودم… چه آرزوی زببایی کردی… خیلی از لطفت ممنونم. منم همین آرزوی قشنگ رو برای تو و همه دوستانمون دارم.

          • آزاده م گفت:

            مریم جان شنیدی که میگن مهمان تا ۳ روز عزیزه. 🙂 دیگه امروز فرداست که صاحبخونه بیان و … البته شوخی بود. صاحبخونه ما بهترین و مهمان نوازترین صاحبخونه دنیاست. 🙂 خدا حفظشون کنه برای همه ما.

          • آزاده‌ی عزیز. صاحبخونه که تویی. من آبدارچی هستم…

          • فائزه گفت:

            از فائزه به مریم .ر:
            دستها رو به آسمان…
            خدایا شکرت که موجبات خنده و شادی دیگران را به واسطه ی ما فراهم می آوری…
            خدایا لطف کن من بعد نقش های قشنگتری در خواب دیگران به ما عطا فرما…
            خدایا اگر نمیشود که نقش های بهتری به ما دهی، حداقل دیالوگ های قشنگترررررررررررررررر!!!!!!! لطفا!!!!!!!!!!!!!!!
            آمیییییییییییییییین…
            😉 😉 😉

          • شهرزاد گفت:

            فائزه خیلی مااااهی. خیلی دوست دارم. 😉 🙂 🙂

          • آزاده م گفت:

            نفرمایید استاد! شما بزرگ ما هستید. من، شما رو دوست دارم و امیدوارم که همیشه سالم و تندرست باشید و در کنارمون بمونید. بابت همه زحماتتون ممنونم و خدا قوت میگم. مراقب خودتون باشید.

          • آزاده م گفت:

            شهرزاد جان ممنونم دوست خوبم. راستی من اسم شهرزاد رو همیشه دوست داشتم ولی تا حالا دوستی به این نام نداشتم.خوشحالم که دوستم شدی. 🙂

          • مريم .ر گفت:

            فائزه جان تو خودتو زياد بابت اين خواب ناراحت نكن. ايراد از خواب بيننده ست . از قديم گفتن تا نباشد چيزكي مردم نبينند خوابها 🙂
            آزاده جان اگه مهمونا مائيم كه تا ۳۰ روز هم ميريم و ميايم و به قولي از اخلاق خوب صاحبخونه استفاده ها ميبريم 🙂

          • مريم .ر گفت:

            شهرزاد جان سعي ميكنم يه خوابي هم برا تو ببينم، ولي قول بده مثل فائزه جون نياي با كامنتت مارو بچزوني 🙂

          • آزاده م گفت:

            نفرمایید استاد! شما بزرگ ما هستید. من برای شما و همه دوستانتون که زحمت میکشن احترام زیادی قائلم. من شما رو دوست دارم و امیدوارم همیشه شاد و سلامت باشید و در کنارمون بمونید..
            مراقب خودتون باشید.

          • آزاده م گفت:

            شهرزاد جانم! ممنونم. من خیلی اسم شهرزاد رو دوست دارم ولی تا حالا دوستی به این نام نداشتم. خوشحالم که دوستم شدی 🙂
            مریم جان فکر می کنم مهمانی شب یلدا تا شب عید طول بکشه. و هی ما بریم و بیایم. 🙂

            ۲ تا از کامنتهام رو پیدا نکردم. برای همین دوباره نوشتم. ببخشید که اگه پیدا شدن، شبیه هم هستن.

          • فائزه گفت:

            مریم جان. گلم. شوخی بود. من اصلا ناراحت نشدم. 🙂

            شهرزاد جان. ممنونم از لطفت. من هم دوست دارم عزیزم.

            همیشه شاد باشید.

          • فائزه گفت:

            آقا. ممنونم که منو مهمتر از بقیه میدونی و فقط به کامنتای من جواب میدی. خیلی مرسی… 🙂

            (محض تعبیر شدن خواب بعضیا 😉 )

          • شهرزاد گفت:

            قربونت مریم عزیزم. مرسی که به فکرمن هم هستی! 😉

  • مینا رسولی گفت:

    قصه‌های زمان بچگی ما، قصه‌های چمران بود و شریعتی و بچه‌های جنگ و…… برای بچه‌های این دوره ناراحت بودم اما خوشحالم که تو! قصه بچه های این دوره‌‌‌ای! و خون شدی تو رگهای بدنهای خسته بچه‌های دیروز.
    اشک در چشمان ما حلقه ‌می زند با خداحافظی، مرگ، دروغ، دوری‌، خیانت، لذت یک شادی، لذت دیدن یک دوست، لذت به ثمر نشستن میوه‌هایت، لذت یک صعود،لذت یک نگاه، یک لبخند،لذت یک خاطره تلخ و لذت غم زیبایی که او را از شادی دوست‌تر می‌داریم. اما این بار در چشمانم حلقه می‌زند اشک، از وجود او که در واپسین نفسهای بی جان امید ما، جانی تازه به جانهای به ظاهر زنده ما داد. نمی‌دانم به چه قیمت این کار را می‌کند؟ اما می‌دانم او قیمت گزافی را می‌پردازد. اصلا آیا می شود واژه قیمت را به کار برد؟! اما در این تاریکی و سرما همه از وجود مشعل نوری که خود می‌سوزد، آنقدر در شگفتیم که هیجان این شگفتی حالمان را بد کرده است و پذیرش آن را سخت!
    شاید این بدان علت است که خودمان را آنقدر با خودخواهی‌های خود محصور کرده ایم که وجود چنین انسانهایی برایمان شگفتی افرین می‌شود.
    او قهرمان سرزمین من است و قهرمان قصه‌های امروز من، من تنها قهرمان زندگی خو بودم اما او قهرمان یک سرزمین است .بیاییم فاصله‌های خود را با قهرمان داستانهایمان کم کنیم، بیاید شجاعت، شفافیت، اعتماد و تفکر کردن را با او زندگی کنیم و گام در راه تعادل بگذاریم تا مجبور نشوند انسانهایی که از همه چیز خود بگذرند تا باز هم داستان قهرمان تنهای سرزمین ما تکرار شود و ما برای همیشه در حافظه تاریخی خود شرمنده او باشیم .

    • مینای عزیز.

      امیدوارم قصه‌ی من و تو و دوستان من و تو و این قبیله‌ی مجازی، همیشه باقی بمونه و امید وانگیزه برای بقیه باشه.

      و در عین حال، همواره به یاد بچه‌های جنگ هستم. شهیدان و جانبازانی که نامشان و هدفشان، قربانی برخی از کسانی شد که قصه‌گوی شجاعتشان بودند.

      این روزها به شدت علاقمندم حرفی از اونها بزنم و متنی برای اونها بنویسم…

  • مرتضی© گفت:

    محمدرضا جان؛
    یه سوال میپرسم، رک و بی پرده دوس دارم جواب بدی.
    چندبار پیش اومده که از کامنت هایی که در وبلاگت میذارم دلخور شده باشی؟
    راستش بعضی وقتا که لحن کامنت های من حالت شوخی داره، پیش خودم میگم شاید دوست نداشته باشه تو سایتش اینطوری کسی کامنت بذاره.
    کلاً چندبار پیش اومده که وقتی کامنت من رو میخونی حست بد بشه؟
    🙂

  • آزاده م گفت:

    میدونید آخرین کامنت شب یلدا رو کی گذاشته؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ معرفی میکنم. – آزاده م- شاید سالهاست که این مشکل دقیقه ۹۰ رو دارم. تازگی ها دقت کردم دیدم طبیعت هم دیگه عادت کرده به این اخلاق بدم. مثلا دیشب همه سعیم رو کردم که باشم ولی نتونستم به دلیل مهمانی. کمک کنید دوستان. یه جوری این عادت بدم رو کنترل کنم. ممنونم

  • آرزو گفت:

    محمد رضا چرا کامنتای من همیشه دیر تایید میشه و معمولا بی جواب؟!!!

  • ستایش مطهر گفت:

    اکثر وقتا با دوستام که حرف میزنم، آخرش حرف کم میارم. الانم جزء همون وقتا است. به همین خاطر ساکت میشینم و فقط کامنتها رو میخونم. البته احساس میکنم صاحبخونه احساس خستگی میکنه زیادی آرومه امشب.

  • شهرزاد گفت:

    دوستان عزیزم .. دلم میخواد تا وقت مهمونی تموم نشده و ناقوس دوازدهم ساعت به صدا در نیومده ( مثل سیندرلا) خیلی چیزها برای شما و برای محمدرضای عزیز بنویسم ولی نمیدونم چرا چیزی به ذهنم نمیرسه … 🙁
    دوست دارم بیشتر نوشته های قشنگ شماها رو بخونم. 🙂
    فقط بذارین یه جمله الهام بخش از “توماس ادیسون” بهتون بگم، و اون اینکه:

    “من شکست خورده نیستم! من فقط ۱۰۰۰۰ راه را پیدا کرده ام که کار نکرد!”

  • ژیلا گفت:

    سلام به همه دوستان
    محمدرضا من خیلی کنجکاو شدم که هم خودتو وهم برنامه هاتو از نزدیک ببینم. تا حایی که کامنت سایر بچه ها رو میخونم انگار به گوشه و کنار ایران رفتی. خوشحال میشم یه سفری به سنندج هم داشته باشی و اینجا ببینمت

    • ژیلا جان. سنندج ۴ سال پیش اومدم و دیگه فرصتی دست نداد. اما از بهترین مسافرت‌های داخل ایرانم بود. امیدوارم فرصت بشه دوباره بیام. اگر تو این فاصله تو هم تهران اومدی حتماً خبر بده…

      • ژیلا گفت:

        امیدوارم دو باره فرصتی پیش بیاد که بیاین. خیلی مشتاقم که لاقل تهران، شما رو ببینم . شاید بهمن یا دی ماه اومدم

  • عارفه گفت:

    استاد یک راهنمایی میخوام
    به دانشجو بی سواد پرادعا ۲۲ساله که مثلا رفته جامعه شناسی حالا فهمیده خیلی چیزها رو تو دانشگاه نمیتونه یاد بگیره..نمیخواد ده سال بعد پشیمون شه چی پیشنهادی میکنید ؟من درس خوندن دانشگاه رفتن دوست دارم ولی نه این استادای جزوه محور رو..
    چی بخونم ؟چی یاد بگیرم که حسرت روزهای جوونی نخورم؟

    • عارفه جان. پیگیری مسیر علمی در کتاب‌هایی خارج از رفرنس‌های دانشگاهی، اونهم برای درسی مثل جامعه شناسی چندان دشوار نیست. منابع زیادی در این حوزه خوشبختانه در دنیا و در ایران وجود داره.

      البته من قطعاً رفرنس خوبی نیستم چون کلاً ده دوازده تا کتاب جامعه‌شناسی بیشتر نخوندم. اما اگر انگلیسی می‌خوندی بگو یکی دو تا کتاب خیلی خوب دارم، آپلود کنم بخونی…

      • عارفه گفت:

        “پیگیری مسیر علمی در کتاب‌هایی خارج از رفرنس‌های دانشگاهی”نوشتم تو سررسیدم که جلوی چشمم باشه..
        ممنون..
        برای تکلیف کلاس زبان معرفی یک شخصیت بود خیلی فکر کردم از دکتر شریعتی تا خیلی ها دیگه من شما رو معرفی کردم با همون مختصری که از سایت فایل صوتی نوجوان توانگر میدونستم چه قدر خوشحال بودم که یک آدم میشناسم تو این زمونه که با شرایط سخت موفق شده و دغدغه این مردم خاک داره هنوز..
        ممنون خیلی ممنون که هستید ..که این طور هستید

      • هیوا گفت:

        محمدرضا جان، لطفا اگه تونستی، اسم کتابهای جامعه شناسی که مدنظرت بود رو بگو

  • سپید گفت:

    محمدرضا جان واقعـــــا دستتــــ درد نکنـــه ، من یکم مچ دستم ناراحته الانم با موس یکم بالا پایین زدم که کامنتارو تو جاهای مختلف بخونم دستم درد گرفته!!

  • عاطفه گفت:

    دوباره سلام

    استاد راستش من توی روابط ام خیلی مشکل دارم چه با دوستام وچه با اجتماع میرم وارد یه گروه می شم بعد حالا به دلایلی با ناراحتی بیرون میام و دوباره دوستی با یه گروه دیگه رو تجربه میکنم معمولا دوباره اونجا دوام نمیارم بیرون میام راستش زیاد نمی تونم صمیمی بشم به دیگران نزدیک بشم از نزدیکی زیاد احساس ترس میکنم معمولا نمی تونم حرفامو رک بگم خیلی از موقع ها از حق خودم می گذرم و با اینکه خیلی ادم احساساتی هستم هیچ وقت نمی تونم این احساس و بروز بدم معمولا به ادم خشک معروف میشم اگه کتاب یا راه خاصی بهم پیشنهاد کنید ممنون می شم

    • من به یکی از بچه‌ها کتاب Crucial Conversations رو پیشنهاد کردم. کتاب Fierce Conversations هم خوبه. فکر کنم هر دو به فارسی ترجمه شده که البته نام مترجمها یادم نیست.

      اما سرچ کنی پیدا می‌شه تو گوگل.
      با چند سطر توضیحت نمی‌تونم نظر خاصی بدم اما احساس می‌کنم در این کتاب‌ها ممکنه حرف‌های ارزشمندی پیدا کنی که بهت کمک کنه…

  • آزاده م گفت:

    سلاااااااااام شب بخیر منم اومدم 🙂

  • الیاس میرزائیان گفت:

    از دوستان فعال در حوزه آی تی تون چه خبر ، همون دوستانی که کسب و کاری برای خودشون راه انداختند و به درآمد های خوبی رسیدند
    تا قبل از این که یه نوشته از همون دوستان رو سایت بزارین { طبق وعده ی خودتون}
    امکانش هست یه لینکی به ما بدین در مورد کارآفرینی آی تی در ایران
    حالا می تونه اسم این عزیزان باشه – یک سایت باشه یا یک کتاب- هر چی که صلاح بدونین
    ممنونم ازتون
    دوستتون دارم

    • چقدر بد که یادم رفته بود به تو در این زمینه قول دادم. به جان خودم الان در نرم‌افزار Keep روی گوشیم این رو زدم و زود یک حرف درست حسابی جور می‌کنم اینجا یا حداقل لینکی چیزی.

      • الیاس میرزائیان گفت:

        خیلی مخلصیم
        دوستتون دارم خیلی زیاد
        از این که وقتتون گذاشتین برای ما ها ممنونم ازتون

      • هیوا گفت:

        الیاس دو کتاب The Lean StartUp و Running Lean رو به شدت پیشنهاد میکنم(برای شروع).
        وبلاگهای دو نویسنده این سایت رو هم پیگیری کنی خوبه.

        دوره How to build a stratUp که توسط steve blank (استاد برکلی-استنفورد-کلمبیا) در سایت udacity.com ارائه میشه رو هم توصیه میکنم ببینی(یه دوره ویدئویی interactive)
        اگه منابع بیشتری خواستی، بهم بگو

  • ستایش مطهر گفت:

    موضوع: خاطره از نوع کاری
    زمان دانشجویی توی یکی از نهادها به صورت پاره وقت مشغول بودم. همه ی همکارا خیلی خوب با هم برخورد میکردن و مشکلات به خوبی حل می شد. البته به ظاهر. خیلی از دلخوریهای کوچیک که التیام پیدا نمی کرد کم کم تبدیل به یه زخم بزرگ میشد. منم سعی میکردم اختلافات رو تا حد ممکن حل کنم ولی اون زمان به نظر خودم باید مدیر این کارو میکرد نه من. چون یکی از وظایفش بود. تا وقتی که دیگه محیط برام غیرقابل تحمل شد. بدون اینکه به فکر جایگزین شغلی باشم، با وجود اینکه اقدامات رسمی شدنم هم انجام میشد اونجا رو ترک کردم. اوایل استرس داشتم که نکنه این کارم اشتباه بوده ولی سعی کردم روی توانمندیهام کار کنم و افزایش بدم. نتیجه اش شد شرکتی که حالا دارم با عشق و علاقه برای پیشرفتش تلاش میکنم.
    نتیجه اخلاقی: اصولا قبل از تغییر شغل باید به دنبال جایگزین بود ولی بعضی وقتا قوانین رو رعایت نکنیم به نفعمون هست:)

  • مونا.م گفت:

    سلام بر محمدرضا شعبانعلی گرامی و همه ی اهالی این خانه مجازی .من چند ماهی هست که مخاطب این خانه ام و از اهالی خاموش.حال و هوای صمیمانه ای که تو این فضا جاریه و کلی مطلب الهام بخش که تو این مدت از رفت وآمدم به اینجا از شما و کامنت های دوستان نصیبم شده باعث شده که هر وقت به اینترنت وصل میشم حتما سری بزنم .فکر کنم اونقدر به اینجا سر زده باشم که دیگه خودم رو از اهالی این خونه بدونم.
    یه دنیا ممنون برای ساختن این خونه و همه زحماتی که برای آبادی و هر روز بهتر کردنش میکشی.به تو و همه ی تیمت خدا قوت میگم و برای همه شما آرزوی رسیدن به آرزوهاتون رو دارم…
    وجودمان گاهی چه گرم میشود…
    به یک “دلخوشی کوچک”
    به یک “هستم”
    به یک “کجایی؟”
    به یک “خوبی؟”
    به یک “حضور”
    به یک “سلام”
    سلام مهربانان!
    هزاران هزار شادی نصیبتان!

    • مونای عزیز. ممنون که برای من و بچه‌ها نوشتی و کاش باز هم گاه و بیگاه بنویسی.

      حتی اگر حوصله‌ی حرف زدن با من و بچه‌ها رو نداری. یک کامنت خالی بگذار تا اسمت رو ببینم.

      این رو فقط به تو نمی‌گم. به همه‌ي صاحبان این خونه‌ی مجازی می‌گم…

      • مونا.م گفت:

        ممنون از لطفت. وباز ممنونم برای همه ی چیزهای خوبی که تا این لحظه از اینجا اومدن نصیبم شده.حتما .

    • مريم .ر گفت:

      سلام موناي عزيز. ممنون بابت انرژي مثبتي كه با خودت آوردي 🙂

      • مونا.م گفت:

        سلام مریم عزیز. ممنون از لطفت.خوشحالم که حضورم این حس رو داد.برای من همیشه سر زدن به ایجا الهام بخش بوده.

  • مرتضی© گفت:

    خب برای اینکه تداخل ایجاد نشه، من امشب علامت © رو جلوی اسمم میذارم که تفاوت ایجاد بشه
    morteza © ۲۰۱۳ All right reserved

  • آرزو گفت:

    موضوع: [ نظرخواهی]

    حوزه: [ارتباطات کاری]

    شرح: [با سلام.محمد رضا من ۲۴ سالمه و دارم برا دفاع پایان نامم آماده میشم.در این دوسال که ارشد میخوندم برای اینکه وقتم نسوزه و سابقه کار کسب کنم تو ی شرکت مهندسی مشغول شدم و چون هم راستای رشتمه تجربه خوبیه و راضیم ولی مشکلم با همین مبحث مدیران تصادفیه که شما در موردش پست گداشتین ، منم دارم با ی مدیر تصادفی بی سواد ، زیرآب زن کار میکنم دقیقا مدیران میانی شرکتمون اینظورین و اون پست شما گویای حال شرکت ما بود و همین ها هم تو شرکت ما پیشرفت میکنن. من این جو رو دوس ندارم. فعلا هم بخاطر اوضاع بد اقتصادی همه شرکتا در حال تعدیل نیرو بودن و نیرو نمیخواستن چون پروژه های زیادی هم براشون تعریف نشده بود. حتی ی شرکت معروف و بزرگ که همیشه آرزوم بود برم اونجا. همه مراحلشو گدروندم و گفتن که من شرایطشون رو دارم ولی شواهد نشون میداد و همه عنوان میکردن که اونجا فقط باید پارتی داشته باشی و من میخواستم با رفتنم اونجا نشون بدم اگه خودتم خوب باشی بدون پارتی میشه. که البته نتونستم.حالا باید چیکار کنم؟]

    • آرزو.

      از این نوع شرکت‌ها که من نوشته‌ام و تو دیده‌ای کم نیست…

      در کوتاه مدت به نظر من پذیرش این فضا و تلاش برای کار در اونها می‌تونه توجیه داشته باشه. البته آرزو مي کنم که کار کردن در فضای نامطلوب، ارزش آرزو‌های بزرگ و رویای مطلوب تو رو ازت نگیره و فراموش نکنی که «از بد حادثه اینجا به پناه آمده‌ای…».

      مطمئنم که بهتر کردن توانمندی‌ها می‌تونه با کمی صبر به گزینه‌های بهتر منتهی بشه.
      به عنوان یک فعال صنعتی و اقتصادی کوچک، مي‌بینم که هر روز فضا برای فعالیت‌ نیرو‌های کیفی، بازتر و مساعدتر می‌شه دوست من…

  • مرتضي گفت:

    سلام به همگي منم اومدم
    محمد رضا جان داشتم الان فايل ۳۵ راديو مذاكره رو گوش ميدادم. توي روش هاي يادگيري كه گفتي (مطالعه، حفظ كردن، كار اجرائي، آموزش به ديگران، يادگيري گروهي، پرسيدن و …) هيچ كدومش روشي نبود كه من حس كنم بطور مشخص ازشون استفاده مي كنم. من علاقه ي زيادي به انجام كارها و رفتن مسيرهايي دارم كه قبلا كسي انجام نداده يا نرفته و از اين روشه كه ياد ميگيرم و معمولا كارامو انفرادي انجام ميدم. اگر چه نتايجي كه بدست اوردم به ظاهر خوب و خيلي ملموس بوده ولي بعضي وقتا فكر ميكنم اينجور يادگيري و در واقع كسب تجربه خيلي فرسودم كرده و اگر ميتونستم از تجربه ي ديگران تقليد كنم و گروهي كار ميكردم به مراتب انرژي كمتري مصرف مي كردم و نتيجه ي بهتري مي گرفتم. مدتهاست كه ميخوام كه شيوه مو عوض كنم ولي انگيزه اي براي يادگيري از ساير روش ها و يا كار گروهي ندارم. به نظرت اين روش من هم يك الگوي منحصر بفرد از يادگيريه و اگر اينطوره چه اشكالي در اون ميبيني و راهكاري براي افزايش كارايي فردي با همچين خصوصياتي داري؟؟

    • مرتضی جان. چیزی که تو می‌گی معمولاً در قالب روش‌های یادگیری طبقه‌بندی نمی‌شه یا لااقل من ندیدم که بشه.

      اساساً آدم‌های خلاق روششون Learning by Creation هست و این روش زمان بر و البته بسیار پر لذت هست.

      به عالم هستی نگاه کن. بعد از میلیون‌ها سال تلاش و نمونه‌های منقضی و منقرض شده، الان به من و تو رسیده!

      • مرتضي گفت:

        ازت ممنونم محمد رضاي عزيز. نميدوني چقدر حس خوبي گرفتم از خوندن اين جمله اخري كه گفتي (به عالم هستی نگاه کن. بعد از میلیون‌ها سال تلاش و نمونه‌های منقضی و منقرض شده، الان به من و تو رسیده!). يك جمله از حضرت امير و يكي از رندي پاش رو ايميج كرده بودمو گذاشته بودم رو بك گروند صفحه دسك تاپ همين الان اين جمله شما رو هم image اش مي كنم و ميزارم كنار دو تاي قبلي تا هميشه جلوم باشه
        رندي پاش كه ميدوني چي گفته و براي دوستام دوباره مينويسمش: ديوارهاي بلند را نساخته اند تا مانع رسيدن ما به روياهايمان شوند ديوارها را ساخته اند تا با سخت كوشي و عبور از انها به خود و ديگران نشان دهيم كه روياهايمان چقدر برايمان مهم هستند. ديوارها مانع ما نيستند. ديوارها وجود دارند تا مانع كساني شوند كه به اندازه ما ورياهايشان را ديوانه وار دنبال نمي كنند.
        حضرت امير: خدا را در به هم خوردن تصميماتم و باز شدن غير منتظره گره هاي زندگيم شناختم

    • طاهره جلیلی گفت:

      یادگیری معمولاً تلفیقی از روشهای مختلفه… روش هر آدمی مختص خودشه، اما در نهایت برآیند روش هاست که جواب میده برای هر کسی…

      ببخشید که جایی که نظر استاد عزیزمو خواستین فضولی کردم، اما از تجربه و تخصصی که تو این چند سال داشتم اینو به دست آوردم…

      • زهرا گفت:

        سلام و وقت به خیر
        من هم دیشب و هم امشب از کمی قبل از موعد مقرر و دیشب تا کمی بعد هم اینجا بودم و هستم.و همه کامنتا رو میخونم
        بحث روش های یادگیری شد..من هم امروز فایل رو گوش دادم و روش یادگیری من ترکیبی از چند روش هست
        یعنی اول کسی باید برام توضیح بده .
        بعد خودم از چند کتاب با بیان های مختلف بخونم
        بعد از کسی که کتاب رو خونده بپرسم.بعد مجدد کتاب رو بخونم و نت برداری کنم
        و بعد اگر قرار باشه برای کسی توضیح بدم تازه متوجه میشم چیز زیادی یاد نگرفتم
        قبل از یادگیری یک موضع یا مطلب هم حتما باید بدونم کلیات چیه…و با یادگرفتن اینا قراره به چه نتیجه ای برسیم و کاربردش چیه
        گاهی باید عملا درگیر بشم
        گاهی از یک روش ،گاهی ترکیبی از این روش ها رو استفاده میکنم.بستگی به زمینه ای داره که میخوام یادبگیرم.

        • دخترک چای فروش گفت:

          زهرا جان
          شما همون خانم دکتر قبیله ای؟
          من خیلی دلم برای زهرا تنگ شده .اگه خانم دکتر مایی که خوشحالم کامنتت رو میبینم
          اگر هم نه ،بازهم خوشحالم که با زهرای دیگه ای اینجا آشنا شدم 🙂

          • زهرا گفت:

            نه دوست عزیزم.من زهرا دکتر نیستم.:)
            من همه دوستانی که اینجا هستند رو خیلی دوست دارم و احساس میکنم سالهاست میشناسم همه رو
            منم خوشحالم بخاطر معلم خوب و دوستان خوبی که امسال به دست آوردم

      • مرتضي گفت:

        مرسي طاهره كه از تجربياتت برام نوشتي. باهات موافقم كه يادگيري برآيندي از تمام روش هاست و البته يك روش هست كه در هر كسي غالبه و اون روش ميتونه مزيت نسبي فرد در مقايسه با بقيه افراد باشه كه اون روشو آدم بايد بزاره پيكر و بقيه روشها بشن دست و پا و گوش و چشم

  • Mina گفت:

    ممنون استاد جونم.
    همینکه منو دیدید کلی خوشحالم کرد .حتما واستون ایمیل میزنم و شرح حالم رو بیشتر میگم.خوش به حال ما که شمارو داریم.

  • طاهره جلیلی گفت:

    من تا امشب به شوخی با خودم فکر میکردم که مشکل تصمیمگیری دارم…امشب سر کلاس بهم ثابت شد که من یک decidophobia واقعی دارم و باید درمان کنم خودمو! علت اینکه الانم زندگیم این شکلیه همینه!
    سر پایان نامه نتونستم تصمیم بگیرم و سر بقیه چیزا هم همینطوری هستم… بهم کمک کنین! امشب که دارم این مسئله رو بیان میکنم باعث آزار و مختل شدن زندگیم شده این موضوع!
    سر کلاس هم امشب نتونستم تصمیم بگیرم محمدرضا!

    • سجاد گفت:

      سنگ قبرم که نتونستی بنویسی 😉
      من فکر میکنم وسواس بیش از حد داری تو تصمیماتت
      نمیدونم شایدم خودتو هنوز خوب نشناختی

      • طاهره جلیلی گفت:

        داغونم یعنیا سجاد! دیدی که ننوشتم سنگ قبر رو هم! سر موضوع پایان نامه هم دقیقاً همینجوری شدم! یه عالمه Option اومد توی ذهنم که حالمو بد کرد و بستم گذاشتمش کنار کلاً!
        نمیدونم چیه داستان اما میخوام درستش کنم!

  • شهرزاد گفت:

    سلام محمدرضای عزیز … خسته نباشین از میزبانی های مهربونتون. 🙂
    سلام دوستان عزیزم. ببخشید نتونستم زودتر بیام.

  • gl گفت:

    سلام محمد رضا جان
    من نماینده ی فروش یک شرکت بزرگ قطعات خودرو ام, یکی از قطعاتشون رو به صورت انحصاری می گیرم, خیلی مذاکره کردم که انحصاری بشه, خیلی هم امتیاز دادم و یه قول اخلاقی نه نوشتاری دادم که تا پایان سال تعداد ۶۰۰۰ عدد بفروشم که خیلی بیشتر از توانمه, حالا الان اون قطعه ایراد فنی داره و حدود ۳۰% و بیشتر مرجوعی داره , ۵ شنبه جلسه دارم به نظر چیکار کنم, به غیر زیر تعداد زدن چه امتیازایی می تونم بگیرم به مرجوعی بیش از حد قطعه. ممنون از تلاشت

    • سلام.

      به نظرم نمی‌آد که درخواست امتیازی بیشتر از «تعدیل تعداد» منطقی باشه. ترم‌های قراردادتون در خصوص شرایط پرداخت و ودیعه‌ی نمایندگی رو هم نمی‌دونم. اگر ترم‌های اون خیلی یک طرفه باشه شاید بشه اونجا هم مذاکره‌ای کرد…

      مطمئنم به متریال تبلیغاتی و هزینه‌هایی مثل تزیین فروشگاه و تجهیز اون و … و درخواست از شرکت برای کمک در این هزینه‌ها هم فکر کردی…

      • gl گفت:

        ممنونم از اینکه وقت گذاشتی
        مواردی رو که گفتی همه رو رعایت کردم, مشکلاتم فقط مرجوعی کالا نیست , من تقریبا مطمنم که به غیر از من کسی خواهان این قطعه نیست اینو بعد از تلاشم برای مونوپل کردن فهمیدم 🙂 اونا قبل موضوع مرجوعی مدام تهدید می کردن که اگه تعدادت به حد نصاب نرسه جنس انحصاری نخواهد بود قرار دادی هم امضا نمی کنن, البته منم چون خودم ضعف داشتم اصرار به قرار داد نداشتم, به علاوه ی اینکه شرکت قرار بود به غیر از این کالا یه سبد محصول به صورت انحصاری به من ارایه بده که از روابطی که با شرکت ها دارم و از طریق لابی نمایشگاه فهمیدم که با هیچ تولید کننده ای به توافق نرسیدن, بعلاوه اینکه رفتار کادر فروششوم ب غیر از معاونت فروش خیلی چیپ و سطحیه و آماتور و در عین حال خیلی خیلی مغرورانست چون شرکت بزرگین تقریبا تو زمینه ی ما بزرگترین , الان من خیلی برگ دارم هم تامین نشدن سبد محصول و هم مرجوعی قطعه و هم نداشتن رقیب قدرتمند, با این حساب به نظرم شاید باز هم بشه امتیاز گرفت , نه؟؟؟؟؟ ممنون میشم اگه جواب بدی,

        • gl گفت:

          خیلیم دوسسس دارم حاله این نیروی انسانیه مغرورشونو بگیرم نظرت چیه 🙂 :v

        • میشه گرفت. احتمالاً اونها هم می‌دن.

          اما یادت باشه که بعدش، همیشه به این فکر می‌کنند که شاید بتونند با فرد دیگری کار کنند.
          ممکنه اون آدم الان پیدا نشه. اما مطمئنی یک سال دیگه هم پیدا نمی‌شه؟ یا دو سال دیگه؟

          به نظرم در حد معقول امتیاز بگیر و وقت امتیاز گرفتن هم باهاشون معامله نکن (حالا که اینطوری شد پس شما هم …)

          بهشون نشون بده که تو اونها و محدودیت‌هاشون رو درک می‌کنی و و مشکلاتشون رو می‌فهمی و انتظار داری که اونها هم تورو درک کنند…

          • gl گفت:

            ۱٫واقعا ممنونم که تو این تایم وقت میذارید من دو هفتس که باهاتون آشنا شدم تو این دو هفته تو ماشینم دیگه آهنگ گوش نمیدم فقط رادیو مذاکره گوش میدم خیلی خیلی کمک مبکنه اگه زود تر آشنا می شدم خیلی از اشتباهات رو مرتکب نمی شدم , فایل ها رو چندین بار گوش می دم تحلیل می کنم و نوت بر می دارم , کلا به این زمینه جدای از کمکی که بهم توی کارام میکنه علاقه مندم خیلی دوست دارم توی کلاسای حضوری شرکت کنم نمیدونم امکانش هست یا نه,
            ۲٫ من ۲۰ سالمه و یکی از بزرگترین مشکلاتم توی مذاکره سن و سالمه که به رسم ادب جلوی بزرگترم که مثلا یه مدیر فروش ۵۰ سالست نمی تونم هر حرفی رو بزنم , بعضی وقتا غرور طرف مقابل اجازه نمیده که خواستمو که کاملا منطقیه قبول کنه , شاید علت رفتار مغرورانه ی کادر فروش اون شرکت همین سن و سالمه, البته برای مقابله با این مشکل ریش میذارم که سنمو بیشتر نشون بده 🙂 , پیشنهادتون برام چیه؟ بازم هزار بار محبتتون ممنونم

  • مریم گفت:

    سلام
    دوست داشتم نظر شما رو راجع به یه موضوعی بدونم، اینکه فشارهای بیرونی چقد میتونه تاثیر روی موفقیت آدما بذاره، مثلا چند درصد ممکنه یه آدم همه تلاشش رو بکنه و به نتیجه نرسه مخصوصا به خاطر دیگرانی که حقشو ضایع می کنن یا کلا دلالیل بیرونی، آیا اگه عامل شکست آدم بیرونی هم باشه باز باید مسئولیتش رو خودمون گردن بگیریم که اگر من جور دیگه ای عمل می کردم این نمیشد… بعضی وقتا آدم واقعا خسته می شه…

    • مریم. نمی‌دونم این نوشته‌ی من رو در مورد مرکز کنترل خوندی یا نه؟

      http://www.shabanali.com/ms/?p=197

      • مریم گفت:

        کوچیکتر که بودم همه مرکز کنترل هام بیرونی بود اما کم کم یاد گرفتم وقتی مسئولیت یه سری اتفاقات رو خودم گردن میگیرم حس بهتری دارم، مسئول بودن بهتر از مظلوم بودنه، اما هیچوقت فکر نکرده بودم که میشه به همه اتفاقات این حس رو تعمیم داد، چند روزی بود پکر بودم…مرسی حالم خیلی بهتر شد…

  • shirin گفت:

    آدم یه روز اینجا نیاد اصلا دلش تنگ میشه .. بد عادت شدیماا :دی
    به نظرمن اینجا مجازی نیست واقعیه

  • فاطمه گفت:

    سلام.من هیچوقت نتونستم همایشها و کلاساتونو بیام…اما وقتی امروز خوندم که قراره کلاسای آنلاین( که ایشالا تا سال ۹۳ راه میوفته ) داشته باشین واقعا خوشحال شدم.خوشحالم که هنوزم آدمایی مثل شما هستن

  • مرتضی گفت:

    محمدرضا جان Mbaforum رو یادته؟ فکر میکنم ۶-۷ سال پیش بود، یه دوستی داشتم که تو سایت اکانت داشت، بعضی وقتها که میرفتم پیشش، با اکانت اون میومدم تو سایت و مقالات و کتابهاشو دانلود میکردم، اونجا خیلی فعال بودی، یادمه اونجا هم نسبت به بقیه خیلی بیشتر فعالیت میکردی. ۱۷-۱۸ سالم بود و مقالات شماها رو که میخوندم کلی به وجد میومدم و احساس شور و شعف میکردم 😀
    بعدها کلاً رها شد رفت پی کارش.

    • آره مرتضی جان.
      مالکیت اون مجموعه مال من نبود. من و رضا فرزانه دوستم و چند نفر دیگه با هم کار می‌کردیم.
      بعد احساس کردم فقط به File Sharing تبدیل شده و از روحیه‌ی من که Mind Sharing هست خیلی دوره.

      اینه که اومدم فضای خودم رو شکل دادم.

  • الیاس گفت:

    با سلام .شبتون بخیر
    خوشحال می شم به این سوالم جواب بدین
    پسری که شرایط ازدواج رو نداره یا نمی خواد ازدواج کنه درست هست که وارد رابطه عاطفی با دختر بشه
    من فک می کنم دختر در این شرایط فکر می کند که مورد سو استفاده قرار گرفته است-
    ار لحاظ اخلاقی بیشتر مد نظرمه
    { اگر جو و فضای سایت هم اجازه بده در مورد رابطه فیزیکی هم صحبت کنید و گرنه این قسمت رو حذف کنید}
    ممنونم
    امیدوارم همیشه حالتون خوب باشه

    • من سواد شرعی ندارم. همینطور روانشناسی.

      اما از نگاه مذاکره‌ای، همه چیز رو یک توافق می‌دونم و احساسم اینه که هر توافقی رو می‌شه در حدی شفاف کرد که طرفین توافق، از نظر منطقی و احساسی نبازند…

      • الیاس گفت:

        پر رویی می کنم
        قطعا سواد شرعی و روانشناسی شما از من خیلی بیشتره
        اگر صلاح دونستین به من هم انتقال بدین
        باز هم ممنونم
        دوستتون دارم

  • امیر گفت:

    سلام بر شما محمدرضای عزیز و تمام دوستان گرامی
    نخستین شب زمستانیتون به تندرستی و شادکامی
    مدت زمان کوتاهی است که با این سایت آشنا شده ام و از آموزه ها و تفکرات شما به فراخور حال خودم بهره ها برده ام. به قول کازانتزاکیس” اگر می خواهی به زندگی دیگران نور و گرما ببخشی، باید درون قلبت، خورشیدی فروزان داشته باشی” و من یقین دارم که یکی از این آفتابهای درخشان در قلب محمدرضا می تپد. حالا که این کلمات را می نویسم، ایران نیستم و به اقتضای شغلی در یکی از کشورهای همسایه هستم. این چند رباعی از سروده های خودم در دوره ی جوانی تقدیم شما و همه ی دوستان و تعریف خاطره هم از کار و مذاکره طلب شما اگر فرصتی باشد.
    در غربت یک غروب سرد یلدا / من بودم و یک دل و هزاران سودا
    با آتش عشق، ناگهان شد پیدا / حالا من و عشق، هر چه بادا بادا !

    آرام و قرار دل ربودی ، ای عشق / پنهان شدی و رخ ننمودی، ای عشق
    این پشت خمیده همه جا جار زند / تو، از سر من زیاد بودی ، ای عشق

    ای عشق ببین حال غریبی دارم / سرگشته و قلب ناشکیبی دارم
    عکس تو بدست و تاج خاری بر سر / عمری است که بر دوش صلیبی دارم

    این دل تو نگو خواهش بیجا دارد / یک حی علی الجنون تمنا دارد
    آتش شده ام به عشق، ناز شستت / این سوختنم عجب تماشا دارد

  • محمد مهدی گفت:

    دروود و شب بخیر به همه ی هم قبیله ای های عزیز و محمد رضای دوست داشتنی … فقط خواستم یه عرض ادب کنم و بگم که دیشب بعد خوندن نوشته های شما دوستای هم قبیله و محمد رضای عزیز یه حس خوبی پیدا کردم و یه قطعه سه تار به یاد همه شما و به امید فردا های بهتر ضبط کردم که در اولین فرصت UPload می کنم و لینکش را می ذارم که اگر دوست داشتین گوش کنید … 🙂 دیگه زیاده گویی نمی کنم شب همگی زیبا …
    محمد رضا خدا قوت و دست مریضاد استاد عزیزم 🙂

  • sheyda گفت:

    سلام استاد عزیز.
    من همین الان رسیدم.دیشب نشد که بیام .هنوز کامنتا رو نخوندم و یه عالمه شوق دارم برای خوندن کامنت های دوستان و همینطور شما.
    بابت فال حافظ ممنون.شنیدن یکی از شعرهای مورد علاقم با صدای شما برای من که عاشق حافظ و البته همشهریش هستم حس فوق العاده ای داره.
    به همه ی دوستان خوبتون هم که دارن برای این مهمونی باشکوه مجازی زحمت میکشن خسته نباشید میگم.به خصوص سمیه ی عزیز که میدونم خیلی برای این قبیله ی مجازی وقت میذاره و ازش ممنونم.
    یلدای همگی مبارک.امیدوارم زمستون خوبی در پیش داشته باشید.

  • دخترک چای فروش گفت:

    انگار امشب هیشکی من رو دوست نداره 🙁 پس من برم بشینم دم در .اگه کاری بود انجام بدم .

    • مريم .ر گفت:

      سلام دخترك چاي فروش. بعد از پسرك خامه فروش يه دخترك چاي فروش لازم داشتيم. چون هوا خيلي سرده و چاي ميچسبه حسابي 🙂

    • طاهره جلیلی گفت:

      یه دخترک خامه فروش هم دیدم اون پایینا… آره… چای واقعاً میچسبه الان…البته با شیرینی خامه ای…

    • مجیبه گفت:

      ما هم خودتو دوست داریم هم چای های لب سوز و لب دوزتو دختر چای فروش 🙂

    • فائزه گفت:

      آخی. بیا من باهات حرف بزنم. اینجا شلوغ پلوغه. خودشون هم نمیدونن کی به کیه! 🙂 . همینطور این به اون، اون به این پاس میدن فقط

    • شهرزاد گفت:

      چه چااالب .. دخترک چای فروش!! 🙂
      اتفاقا قبلش تو فکر بودم کاش یه دخترک کبریت فروش هم داشتیم که این اسم رو دیدم. خوش اومدی دخترک چای فروش.
      فکر کنم با پسرک خامه فروش بتونین یه بیزنس موفق راه بندازین! 🙂

      • پسرک خامه فروش گفت:

        تا دیر نشده من برم “پسرک خامه فروش” رو ثبت مالکیت کنم!! 🙂 🙂

        • دخترک چای فروش گفت:

          پسرک خامه فروش
          من قصد بدی ندارم ازاینکه شدم دختر چای فروش،باورکنید!
          من دختر چای فروش خیال محمدرضام .قبلا تو نوشته هام نوشتم . هر از گاهی یه چایی مهمون میکنم به قیمت لبخند 🙂 علاقه ای به مال دنیا ندارم 😉

          • پسرک خامه فروش گفت:

            خواهش میکنم.. شما پشکسوت ما هستید.
            ولی چه قیمتـــی داره این چای شما…
            نوش جونتون باشه، هم اون چایی ، هم اون لبخنـــد!

          • دخترک چای فروش گفت:

            شما بزرگواری 🙂
            حالا نون خامه ای های امشب رو که گذاشتین تو آشپزخونه بردارین بیارین ،مهمونا گلویی تازه کنن با این چایی هایی که اینجاس 🙂

          • طاهره جلیلی گفت:

            سمانه جان گویا از شیرینی خبری نیست… همه رو با محمدرضا ۲ تایی خوردن! از دیشب کشتن ما رو با این بوی خامه و شیرینی!

          • پسرک خامه فروش گفت:

            اونو که ممرضا خووووورد! (به شیوه کلاه قرمزی خوتنده شود…!)

          • سپید گفت:

            میگم بد نیست یه بازدید از کارخونتون برای بچه های قبیله بذارینا بعد ما با رییسمون پا میشیم میایم، تعدادمون خیلیم نیس :)) نفری فقطو فقط یدونه شیرینی میخوریم:))

      • دخترک چای فروش گفت:

        شهرزاد جونم من کاملا شناسم اینجا
        این اسمی هست که هر از گاهی پای نوشته هام مینویسم .امشب دیدم کاری از دستم ساخته نیس.گفتم حداقل یه حس خوب به بقییه بدیم 🙂

        • شهرزاد گفت:

          چه جالب … ببخش عزیزم من نمی دونستم. 🙂 ولی جناب پسرک خامه فروش، فکر کنم تازگی کارخونه خامه زدن گویاااا ….! 😉

          • مريم .ر گفت:

            پسرك خامه فروش قدر اين قبيله ي مجازي رو بدون. كارمند فروش اومدي اينجا كارخونه دار داري برميگردي 🙂

          • شهرزاد گفت:

            خدا را چه دیدی مریم جان … آرزو بر جوانان عیب نیست… 🙂

          • مريم .ر گفت:

            خدا كنه. از ما كه گذشت لااقل شاگرد كوچك ميره تو كارخونه ي پسرك خامه فروش مدير ميشه 🙂

          • پسرک خامه فروش گفت:

            🙂 🙂 🙂

          • پسرک خامه فروش گفت:

            همچین تازه ی تازه ام نه! یه ۶ سال هست داریم با لطف خدا پیش میریم.
            “دوستش خواهید داشت…”

          • دخترک چای فروش گفت:

            راستی پسرک خامه فروش
            اگه گاوای من شیر خوب بدن ،شیرشونو میخرین که ازشون خامه بگیرین؟!!
            البته هنوز چند تا بیشتر نیستن ،دارم براساس یه چشم انداز چند ساله حرف میزنم 🙂

          • پسرک خامه فروش گفت:

            چرا که نه!

            زاد و ولد گاوهایتان بیش باد!! 🙂 (یاد سیاست تغییر کرده ی “فرزند کمتر، زندگی بهتر افتادم ناخودآگاه!) 🙂

          • شاگرد کوچک تو گفت:

            دوستان عزیز ، من که از خیر کار کردن با این شازده گذشتم ولی شما مذاکراتتان را ادامه بدهید شاید سبب خیر شد و ما هم شیرینی خوردیم ( :

          • مريم .ر گفت:

            كميته تشكيل داديم ديگه. داريم تلاش ميكنيم.

          • شهرزاد گفت:

            دوستان … میگم حالا که این قبیله پسرک خامه فروش داره … دخترک چای فروش داره … شاگرد کوچک داره و خیلی آدم های دیگه … موافقین منم شهرزاد قصه گوی این قبیله باشم؟! 😉 …

          • پسرک خامه فروش گفت:

            بگو ای “شهرزاد قصه گو”…

          • طاهره جلیلی گفت:

            بگو عزیزم… دیشب هم قصه ات قشنگ بود…

          • پسرک خامه فروش گفت:

            صب کن بینم! این چه مذاکره اییه؟!! چن به چند؟ 🙂 مظلوم گیر آوردید؟!

          • شهرزاد گفت:

            فکر نکنم شما زیاد هم مظلوم باشینااااا ! 😉

          • پسرک خامه فروش گفت:

            🙂 چی بگم والا..

  • آوا گفت:

    سلام خدمت آقای شعبانعلی و همه دوستان.الان به جمعتون پیوستم. 

    • خوش اومدی آوای عزیز من…

      • آوا گفت:

        قبلا هم اینو گفتم ولی دوست دارم بازم بهتون بگم.جوری جواب هر کدوممون و میدید وخطابمون می کنید که احساس خاص بودن رو منتقل می کنید.منکه خیلی خوشحال میشم حتما بچه های دیگه هم همچین حسی دارند.دوست دارم بتونم مثل شما دیگران رو خطاب کنم ساده صمیمی بی ریا

        • آوای عزیزم. من تک تک نوشته‌های بچه‌ها رو یادمه. حتی اونهایی که جوابی براشون ننوشتم.

          هنوز به خاطر دارم که مادرت سمنو دوست نداره و اشک‌های تو وقتی که به صدای من در «مرا ببخش» گوش می‌دادی یادم هست…
          شماها زندگی من هستین. تمام زندگیم…

          • شهرزاد گفت:

            جاااان … من واقعا قبول دارم این حرفتون رو محمدرضای عزیز… واقعا بهش اعتقاد پیدا کردم. واقعا …

          • آوا گفت:

            خدایا باورم نمیشه از خوندن این نکات جزئی که یادتونه،نمیدونم چطور دارم کامنت میذارم.خیلی خیلی ممنون از تمام این حسهای خوب زندگی که به ما میدید

          • نرگس آزادی گفت:

            منم از خوندنشون احساساتی شدم
            خدایا شکرت

          • سپید گفت:

            زنده باشی محمدرضا جونم زنده باشی مرد مهربون
            تو به ما زندگی کردنو یاد میدی محبت کردنو دوست داشتنو… خب حالا من با این بغض چیکار کنم…

          • مريم .ر گفت:

            آشنائي با محمدرضا از نعمتهاي خداست كه بايد قدرش رو خوب بدونيم و بارها و بارها شكر كنيم .

          • آزاده م گفت:

            آره مریم جان. منم خدا رو شکر میکنم از اینکه ایشون رو داریم. 🙂 خدایا شکرت هزارتا

          • نرگس آزادی گفت:

            توهم تمام زندگی ما هستی محمد رضای عزیزم همه ی چیزی که از زندگی میخوایم

  • ستایش مطهر گفت:

    کل صفحه من ریخته به هم. کامنت ها رو پس و پیش می بینم. چه خبره؟ مال من فقط اینطوریه آیا؟؟؟

  • شیوا مژدهی گفت:

    سلام محمدرضا جان . چه مهمونی گرم و باصفایی…من واقعا از خواندن کامنت ها لذت می برم و ترجیح می دهم ساکت گوشه ای بنشینم و کامنت های دوستان عزیز رو دنبال کنم. واقعا مفید و آموزنده هستند.

  • faeq گفت:

    وای آقای شعبانعلی چرا نگفتین دارین میاین گرگان؟چه فرصتی رو از دست دادم …الان خیلی اعصابم خورده چیکار کنم؟

    • فرصتی از دست نرفته. من همیشه سر می‌زنم اینور اونور.

      راستش اونقدر تراکم کارها زیاد بود که تقریباً چند شبانه روز نخوابیدیم و اگر دقت کرده باشی سه چهار روز حتی سایت هم آپدیت نشد.

      البته در استان تبلیغات محیطی و روزنامه‌ای و تلویزیونی بود اما احتمالاً تو هم مثل منی که از این نوع رسانه‌ها استفاده نمی‌کنم.

      • faeq گفت:

        یکی از افتخارات زندگیم خواهد بود روزی که بتونم شما رو از نزدیک ببینم و رودررو چند کلمه ای باهاتون صحبت کنم.خیلی دوس داشتم منم جز یکی از اون بچه های تیمتون بودم که شما کنارشونی هر چندکه میدونم کاراتون به شدت سنگین و سخته.
        اگه اجازه بدین همیشه شاگردتون خواهم موند.دوستون دارم.فائقه

      • آوا گفت:

        اگه منظورتون چند روز پیشه من متوجه شدم مرتبا سر میزدم فکر میکردم شاید برنامه سفر از جهنم دارید و تمام وسایل ارتباطیتونو قطع کردید که هیچ خبری از کامنتهای جدید نیست

      • آوا گفت:

        اگه منظورتون چند روز پیشه من متوجه شدم مرتبا سر میزدم فکر میکردم شاید برنامه سفر از جهنم دارید و تمام وسایل ارتباطیتونو قطع کردید که هیچ خبری از کامنتهای جدید نیست.تازه اون زمان بود که متوجه شدم تو این چند ماه آشناییم چقدر دلبسته این قبیله مجازی شدم

  • شاگرد کوچک تو گفت:

    محمد رضا سلام، امیدوارم پس از گفتگوهای دشوار!!! اینجا بتوانی باری سبک کنی ( :

    • پسرک خامه فروش گفت:

      سلام رفیق!
      من متاسفانه متوجه شوخی شما نشدم در نهایت.
      از این لحاظ سوال کردم کرد هستی که لحن نوشتارت_”مث شرفم می مانه”_ مث لهجه دوستان “کرد”م بود…
      تذکرتونم درمورد احترام به قومیت ها کاملا بجا بود برای افرادی که این مهم رو انجام نمیدن.

      • شاگرد کوچک تو گفت:

        سلام پسر کارخانه دار!!!
        تو تا حالا کجا بودی؟ تو هم از این چراغ خاموشائی؟ که الان داره نور بالا میزنه ( :

  • مريم .ر گفت:

    سلام به همه ي دوستان عزيزم. من دير رسيدم، الان استرس گرفتم كه وقت نكنم همه ي كامنتارو بخونم.

  • مرضیه گفت:

    سلام.
    خوب من حدود یک هفته هست که بعد از چند سال آمدم ایران. قبلا هم یک بار گفته بودم در این سایت که به نظرم نوشته های محمدرضا شعبانعلی خیلی امیدبخش هست برای کسانی که به دلیل سرخوردگی های مختلف از ایران رفتند. برای اینکه ببینند میشه کار کرد و گزینه ی برگشت به ایران براشون روی میز بمونه همچنان. ولی در همین یک هفته برگشت با مشاهدات محدودم در حوزه ی امور اداری- در سطح شهر و حتی خانوادگی، باز بار منفی قبلی از فرهنگ ایرانی برام تداعی شده. فرهنگی که اسمش رو گذاشتم فرهنگ خودآزاری و دیگرآزاری رو پررنگ تر دیدم و خود نبودن به خاطر گرفتن تایید دیگران… مسلم هست که دید من نمیتونه دید جامعی باشه اون هم در شمان محدودی که اینجا هستم اما برای یک دانش آموخته کشور دیگری که امکان اقامت در آنجا رو هم داره و از طرفی دغدغه ی آموزش (نه از نوع فیزیک و شیمی بهتره بگیم چیزی در اشل تفکر سیستمی و آموزش) الان واقعا برام سواله که کجا میشه مفیدتر بود… و به ایران موندن و تاصیر منفی محیط بر فردیت خودم حتی بیشتر و بیشتر مشکوک شدم… (درد دل دوستانه میشه حسابش کرد این کامنت رو چون آلودگی هوای امروز بر ذهنم اثر گذاشته درست نمیتونم طرح مساله کنم. آنالیز که هیچ:دی)

    • مرضیه. جایی که خرابه، فرصت آباد کردن هم بیشتره.
      اما اعصاب پولادین هم می‌خواد.

      خصوصاً وقت گذاشتن برای جامعه‌ای که آنقدر در مورد خودش و دیگران بی رحم بوده که امروز، هر کمکی رو به دیده‌ی تردید نگاه می‌کنه…

      • فوژان گفت:

        محمد رضای عزیز سلام، شبت به خیر…
        مرضیه نازنین ، ببخش خودم را وارد صحبت شما کردم ولی چون این موضوع دغدغه این روزهای منه ، خواستم از شرایط خودم بگم .یک دختر ته تغاری را در نظر بگیرین که خودش مانده و پدر و مادرش و یک وابستگی عمیق از آن طرف پذیرش از دانشگاه و امکان ادامه تحصیل و زندگی خارج از چارچوب های همیشگی…
        اینجاست آن دشواری انتخاب، خودخواه باشم و بروم یا رویاهام را به بهای آرامش خانواده ام بفروشم؟
        نمیگویم اگر بمانم می توانم دنیای خیلی ها را عوض کنم ، کاشکی می شد، زورم می رسید ولی وقتی یاد چهره پدرم می افتم که ۴ سال پیش نگران سرکوچه منتظرم بود فکر می کنم اگر نباشم چی به سر آنها می آید. از نظر من دوری با مرگ هیچ فرقی نداره .دیشب یکی از بچه ها حرف خوبی زد. می گفت چرا جائی برویم که نیازی به تلاش ما برای بهتر کردنش وجود نداره.مرضیه جان باید بشینیم و منصفانه و حتی کمی خودخواهانه بهای تمام آنچه را که به دست می آوریم و از دست می دهیم را حساب کنیم. به قول محمد رضا سر این میز قمار یا خوب بازی می کنیم و یک چیزائی هر چند اندک می بریم یا همه چیز زندگیمان را می گذاریم رو میز و همه را میبازیم .

  • فاطمه گفت:

    خداوندا
    آنان که به من بدی کردند سکوت را به من آموختند
    آنان که از من انتقاد کردند راه درست زیستن را به من آموختند
    آنان که مرا تحقیر کردند صبر و تحمل را به من آموختند
    آنان که به من خوبی کردند انسانیت را به من آموختند
    پس ای مهربانم
    به همه آنهایی که در رشد من سهمی داشتند خیر دنیا و آخرت را عطا فرما.

  • حمید گفت:

    سلام محمدرضای عزیز و دیگر دوستان گرامی

    من اولین بار با شما تو دوره ۱ روزه مذاکره در روز ۱۵ اسفند ۹۱ آشنا شدم و قبل از اون هم سمینار مذاکره ی دکتر حیدری رو رفته بودم و معتقد بودم وقتی میشه مذاکره رو از پدر این علم آموخت نباید دنبال بقیه ی افراد تو این حوزه رفت 🙂 ولی خب شرایطی پیش اومد که اون دوره رو اومدم و خیلی خیلی خیلی راضیم که اومدم و با شما و نوع تفکر و نوشته هات آشنا شدم و از اون به بعد پیگیر نوشته ها و دغدغه هات هستم و به دوستان هم معرفی می کنم شما رو.
    خلاصه خواستم بگم ما هم اگرچه اکثر اوقات خاموش ولی پیگیریم و خوشحال و راصی از خوندن نوشته هات.
    آرزوی شادکامی و سلامت براتون دارم.

    • حمید عزیز.

      من اگر امروز در اینجا دارم تلاش‌هایی در حد خودم (به تعبیر دکتر حیدری به عنوان سرباز مذاکره!) انجام می‌دم به دلیل آموزش‌ها و لطف و حمایت بی‌دریغ دکتر حیدری است. انسان بزرگی که به تعبیری که قبلاً نوشتم منش مذاکره رو بیشتر از دانش مذاکره (که در اون هم سرآمد هستند)‌دارند.

      امیدوارم چند دهه بعد ما بتونیم ادعا کنیم که شاگردان خوبی برای ایشون و سایر بزرگان کشورمون بوده‌ایم…

      • حمید گفت:

        بله البته که دکتر حیدری بسیار بسیار انسان بزرگ و استادی معتبر در زمینه ی مذاکره هستند و بسیار هم دوست داشتنی و قابل احترام که باید به خاطر بودنش شکر گفت و آرزوی سلامتش را داشت، ولی خواستم بگم همون طور که خود ایشون هم گفتن استادانی چون شما نیز هستند که در این حوزه می توان به وجودشون و شاگردیشون افتخار کرد و از آن ها بیش تر آموخت و در مسیر رشد و توسعه شخصی گام برداشت.
        ممنونم از شما که احترام استادتون رو خیلی خیلی زیاد دارین و رسم شاگردی رو به جا میارین.
        ممنون که هستین و چیزایی زیادی به ما می آموزین.

  • مهدی گفت:

    سلام به معلم مهربونم و همه اهالی این خونه مجازی
    ممنونم از همه شماهایی که اطلاعات و تجربیاتتون رو به اشتراک میذارین تا من با درس گرفتن از اونا بهتر وقتم رو مدیریت کنم
    میخوام فرصت رو غنیمت بدونم و یکی از دغدغه هام رو مطرح کنم
    من تازه لیسانسم رو توی رشته مهندسی عمران-نقشه برداری گرفتم(بعنوان شاگرد اول + تجربه های پروژه ای ) و می خوام فوق لیسانس هم توی گرایشی که بهش علاقه دارم بخونم البته با یه فاصله زمانی ۵ ساله.
    مساله ام اینکه ظرفیت خیلی کمه و من هم علاقه ای به سایر گرایش ها ندارم و فکر می کنم اگر ۸ ماه وقت بذارم و قبول نشم فرصت زیادی رو از دست می دم در ثانی علیرغم علاقه ای که به این رشته دارم دوست ندارم وقتم رو با تست ها و مطالب کنکوری که هیچ فایده ای در عمل نداره هدر بدم!
    ممنون میشم اگه راهنماییم کنی

    • من باور نمی‌کنم گزینه‌ی خیلی خاصی وجود داشته باشه.
      اگر من باشم که اساساً ادامه‌ی تحصیل در رشته‌ی مهندسی رو منطقی نمی‌دونم چون مزیت رقابتی قابل توجه ایجاد نمی‌کنه.

      همیشه احساسم این بوده که در شرایط امروز اقتصادی و محیط کسب و کار ایران، ادامه تحصیل در رشته‌ی متفاوت با مقطع قبلی، می‌تونه بیشتر تمایز ایجاد کنه.

      اما پیشنهادم اینه که اگر هم برای کنکور می‌خونی تمام وقتت رو به این کار اختصاص نده و بخشی از روزت رو به کارهای دیگه بگذرون تا:

      ۱) کارایی ذهنی‌ات افزایش پیدا کنه و شانس موفقیت تو بیشتر شه
      ۲) اگر خدای نکرده نتیجه خوب نبود، احساس نکنی ۸ ماه از بهترین ماههای زندگیت رو باختی…

      • نرگس آزادی گفت:

        محمدرضا جان جوابت حسابی به دلم نشست

      • مهدی گفت:

        متشکرم بابت راهنمایت محمدرضای عزیز
        اما این اصطلاح “مزیت رقابتی” از دیشب ذهنمو به خودش مشغول کرده میشه بیشتر برام توضیح بدی؟
        من اساس تفکرم بر اینه که آدم توی یه رشته ای باید حرفه ای بشه و به قول خودت جزء ۱۰% اول اون رشته قرار بگیره ولی حالا این جوابت یه پارادوکس ذهنی برام ایجاد کرده!
        مخلصیم معلم عزیز

        • من تعارض «مزیت رقابتی» و «۱۰ درصد برتر» بودن را نمی‌فهمم. میشه بیشتر توضیح بدی مهدی جان؟

          • فوژان گفت:

            ببخشید فضولی می کنم!
            مهدی جان فکر می کنم با داشتن مزیت رقابتی بهتر می توانی جزو ۱۰ درصد برتر باشی. یعنی اگر مزیتی نسبت به دیگران نداشته باشی قطعاً جزو ۹۰% باقیمانده ای…

          • مهدی گفت:

            محمدرضای عزیز
            برداشت من از جواب شما این بود که ” ادامه تحصیل در رشته‌ی متفاوت با مقطع قبلی، می‌تونه بیشتر تمایز ایجاد کنه یا به عبارتی باعث «مزیت رقابتی» بشه ” ولی من نظرم اینکه ” اگر توی همون رشته کارشناسی ادامه تحصیل بدمه که می تونم جزء اون «۱۰% برتر » برتر باشم و با تغییر گرایش توی مقطع ارشد موافق نیستم”
            خیلی دوست دارم نظر شما رو هم درباره ی این نوع نگاه بدونم

  • مجیبه گفت:

    سلاااام
    از دیشب تو این قبیله یه اتمسفر خوبتر حس میکنم…. خییییلی خوبه… 😉 راستی محمدرضا از اینکه منو با دکتر شیری و همه ی دوستای خوب دیگه آشنا کردی واقعا ممنونم… ایشالا امکان دیدار حضوری هم مهیا بشه، خوشحال میشم یه سر به جنوب هم بزنین 🙂

  • محمد گفت:

    محمدرضا توی یکی از فایلهای صوتی گفتی که من نمیتونم به کسی دستور بدم .این یه نقطه ضعفه ؟یا اینکه جزئی از شخصیت یه نفر میتونه باشه؟

  • Mina گفت:

    سلام به همگی.
    من نمیدونم چرا همیشه تو تجربه های اولم گیر میکنم .تجربه اول کاری ، اولین تجربه جدی عاطفی، با وجودی که قدرت ریسک دارم ولی از نظرم هیچ مشکلی نیست که را ه حل نداشته باشه فقط مرگه که نمیشه کاری واسش کرد.گاهی فکر می کنم چقدر سخت جونم ، همیشه که نباید موند و همه چیز رو درست کرد ، گاهی باید رفت و تجربه های جدید کرد . لطفا منو هم ببینید و کمکم کنید مردیم از دیده نشدن 🙂

  • آرش ایرانی گفت:

    من از شبهای سالهای زندگی، یلدا شب حساب و کتاب زندگیم بوده است. حتی یلداهای عمرم از شبهای عید هم روشنتر تو ذهنم مونده. شابد دلیل اش این باشد که این موقع سال من از خانواده دور بوده ام و همین تنهایی باعث شده که فرصت بیشتری برای اندیشیدن داشته باشم و همین اندیشیدن این شب هارو تو ذهنم ماندگار کرد. هر چله که امسال بیست و هشتمینش خواهد بود، با خود می اندیشم که چه تغییراتی نسبت به سالهای پیشین داشته ام، چقدر بر من افزوده شده و چقدر کاسته. یلدای کنکور اول، کنکور دوم، و آزمون سوم، همه روشن در ذهنم مانده. یلدایی که سخت مردد بودم که به نهادی بپیوندم که بهش اعتقاد نداشتم و یا به تحصیل، با تمام ابهام سرانجامش، ادامه دهم، یلدایی که میان یار و تحصیل،دومی را انتخاب کردم. یلدایی ……….. . اما با تمام این تردیدها و ابهامات، هیچ احساس پشیمانی از انتخاب های خود ندارم. انتخاب مسئولیت آدمی است، مسئولیتی که خدا از تمام مخلوقات تنها برگردن انسان آویخت، و انتخاب خوب هنر آدمی است؛ هنری که برای بدست آوردنش باید همت، دانش و شجاعت داشت……….
    اینک نیز میان دو انتخاب مانده ام، انتخاب محل اشتغال. فردا از یکی خواهم گذشت.
    یلدایتان مبارک
    ۲۹/۰۹/۹۲

    پاورقی: این نوشته را بعد از ظهر جمعه نوشته بودم و به گمان خود ارسال کرده بودم. اما امشب که به سایت نگریستم دیدم نیست و گمانی نماند که به دلیلی ارسال من به مقصد نرسیده و اینک با تاخیر می فرستم.

    • آرش عزیزم.

      در حال تغییر هاست سایت بودیم. فکر کنم دقیقاً به همون موقع خورده.

      به هر حال امیدوارم مستقل از اینکه چه انتخابی انجام می‌دی و نتیجه‌اش چیه، «حس‌ات» به انتخابی که انجام می‌دی همیشه خوب باشه…

  • هیوا گفت:

    محمدرضا، یه درخواست عجیب دارم.
    میشه یه عکس از کتابخونه ت بگیری بذاری توی سایت؟ طوری که عنوان کتابها مشخص باشه

  • سجاد گفت:

    سلام
    موضوع : خاطره / مذاکره
    من حدود ۶ ماه هست با محمدرضا آشنا شدم و در کلاس مذاکره با شیطان و مذاکره دشوار شاگردش بوده و هستم و همچنین هر روز به سایت سر میزنم نوشته هاشو میخونم و فایلهای صوتی رو گوش میدم خاطره ای که میخوام تعریف کنم مذاکره من با مدیرم در مورد افزایش حقوقم هستش . یه روز بعد کلاس مذاکره پیش محمدرضا رفتم شرایم رو توضیح دادم که تو یه شرکت سرمایه گذاری رئیس حسابداریم و این شرکت تو زیر مجموعه کسی رو ندارن جای من بزارن و همیشه تو این ۵ ساله که در این شرکت کار کردم بحث مدیرم این بوده که ما تورو پرورش دادیم و میخوایم تو سطوح بالاتر از تو تو مجموعه استفاده کنیم و از این حرفا ، گفتم محمدرضا نظرت چیه من مذاکره رو تو چه سمتی ببرم واسه افزایش حقوقم که بتونم حداکثر استفاده رو ببرم (خوب یه سری چیزا از سر کلاس یاد گرفته بودم که نباید بگم هزینه هام زیادن و نیاز دارم به اینکه حقوقم بره بالاتر) محمدرضا یکم فکر کرد گفت ” نه تو از این روش که سر کلاس گفتم نرو تو از این در وارد شو که من میخواستم تو این شرکت بازنشسته بشم و انگیزه سابق ندارم و نمیدونم دلیلش چیه ”
    منم طبق همین متد رفتم جلو و با مدیرم حرف زدم ، مدیرمم برگشت یه نگاه کرد و گفت والا حسین زاده جان دروغ چرا حسابای شرکتم که زیر دست خودته فکر اینکه اینجا بازنشسته بشی حقیقتا بیهودست چون من دوست دارم دارم این حرفارو بهت میزنم ، یه روزی ما فکرمون این بود تو پرورش پیدا کنی که خدارو شکر تو این چند سال رشد پیدا کردی و از اینجا به بعد دیگه میل خودته اینجا بمونی یا بری جای دیگه که پیشرفت کنی
    نتیجه : دوستان من با حقوق الانم هم احساس بدی ندارم ، دارم فکر میکنم میبینم اینا هم بنده خداها بهم کمک کردن چرا باید الان تنهاشون بذارم 😉
    ولی محمدرضا جان یکم متدتو بابت مذاکره افزایش حقوق تغییر بده 🙂

    • سمیه گفت:

      سجاااد سلام…
      بالاخره..تو خاطره ای که میخواستی بگی رو… گفتی…..;)

    • سمیه گفت:

      فکر کنم یکی از دشوارترین گفتگوها..همین گفتگو برای افزایش حقوق باشه…

    • طاهره جلیلی گفت:

      سجاد قضیه تغییر شغل چی؟ منتفی شد؟

      • سجاد گفت:

        نه تو فکرش هستم ولی نمیخوام عجله کنم فعلا میخوام کج دارو مریز سر کنم تا یه جای خوب گیرم بیاد

        • طاهره جلیلی گفت:

          کار بسیار نکویی میکنی سجاد… هر چند که فکر کنم خودت اینجا رو دوست داری و میخوای اینجا اوضاع مساعد بشه و مطمئنم بهترین شرایط جور میشه برات!

          • سجاد گفت:

            نه میخوام ببینم میشه شرایط بهتری نسبت به جاهایه دیگه جور کرد یا نه چون اینجا یه سری آزادیه عمل دارم و میتونم کرای دیگه که جاهای دیگه دارم رو هم هماهنگ کنم اگه یکم دوست دارم بمونم فقط و فقط واسه همینه وگرنه چیز خاصی واسم نداره

          • سجاد گفت:

            بعدشم سمیه خانوم امیدوار بود من آقای دلسوز بودم 🙂

          • طاهره جلیلی گفت:

            در هر حال من هم امیدوارم و میدونم که یه اتفاق خوب برای تو میوفته! یادت نره که شاید اتفاقات تو لحظه حالمونو بد کنن اما همه میوه های خوب دارن برامون در نهایت امر و ماجرا….به این ایمان دارم! اگر قرار باشه بری میری یه جای بهتر با حقوق و آزادی های بالاتر، اگر نه همینجا برات این موقعیت پیش میاد!

          • سجاد گفت:

            ممنون طاهره جان بابت این کمنت قشنگت
            البته خودم ایمان دارم این تاخیراتی که ما تو تصمیماتمون داریم حتما به صلاحمون بوده

    • mehdi گفت:

      modiretoon kheili ba tajrobe o kar koshtas fek konam,asan shayad shayestegie lazemo baraye afzayeshe hoghoogh nadashti, shayad vaghean poool nadashtan , shayad hoghoghe alanet tooye orfe in kar kafi v ziad bude, shayad ag hoghoogheto ezafe mikardan tavaghoate baghie bala miraft v baraye sazman moshkel pish miooomad, :)))))

      • سجاد گفت:

        نه مهدی جان من صورتهای مالی تلفیقی این شرکت رو ذر میارم و تو مجموعه خودمون و شرکتهای زیرگروهمون کسی نیست که بتونه این کارو انجام بده و حقوق من از سطح کل رئیس حسابداریهای شرکتهای گروه کمتره

    • سجاد گفت:

      حالا خارج از بحث طنزش محمدرضا من چه جوری میتونم این مذاکره رو ببرم سر میز و افزایش حقوق

    • شاگرد کوچک تو گفت:

      سجاد تو محشری به خدا…
      چرا حرفهای محمد رضا را درست گوش نمی دی. عزیز دلم اگر می خواهی بروی سر میز مذاکره حقوق ، حداقل یک جای دیگر را زیر سر داشته باش که مثل حالا طرف گفت خوش آمدی ( که ۹۹% همینو میگن چون فکر نمی کنن ما امکان های دیگری داشته باشیم) تو هم با آرامش بگی خداحافظ خوش گذشت!!

      • سجاد گفت:

        شاگرد کوچک عزیز من اینجوریم نیست که جای دیگه رو زیر سرنداشته باشم ولی جای تاپی نیست که بخوام شرایطشون رو قبول کنم

  • سپید گفت:

    محمدرضا جان من میپرسم اگه فک میکنید الان سوال پرسیدنم ناقصه بهم بگید اصلاحش کنم
    با آدمی که درگیری ایجاد میکنه و آسیب شدید روحی می زنه و بعدش انگار نه انگار اتفاقی و افتاده انتظار داره همه چی عادی باشه چطور باید برخورد کرد؟!!

    • اکثر ماها همین رفتار رو داریم سپید.

      من اساساً در ارتباطات و مذاکره بیشتر از اینکه برای طرف مقابل سهم قايل باشم برای خودم سهم قائلم.
      به عبارتی باور نمی‌کنم اون فرد رو بشه تغییر داد. اما تلاش می‌کنم حساسیت خودم رو کنترل کنم و آسیب‌های خودم رو کاهش بدم و به حداقل برسونم…

      • سپید گفت:

        مرسی جوابمو دادی کم کم داشتم احساس میکردم روحم البته قبل شما طاهره جان منو ازین توهم نجات دادن :))
        ولی جدای از شوخی یادمه یه زمانی گفته بودی مطلبی خواهی نوشت برای حفظ فاصله احساسی با مسائل خونوادگی.خیلی مشتاقم که بخونمش.ولی قبول داری وقتی که عملن از یه گوشه بلندت میکنن و میذارنت وسط ماجرا دیگه این دست تو نیست که خودتو درگیر کنی یا نه و ناخواسته آسیب میبینی؟!؟

  • عسل گفت:

    سلااام
    من فقط اومدم سلام کنم برم
    دیروز خاموش همه ی کامنت ها رو خوندم ولی نمیدونم چرا کامنت نتونستم بذارم امروز گفتم حداقل سلام کنم بعد خاموش شم 😛
    امیدوارم همه زمستون خوبی داشته باشین 🙂 و پاییزو هم خوب تموم کرده باشین 😀

    • سمیه گفت:

      عسل جان..سلام..خیلی خیلی خوش اومدی…چرا خاموش؟خوشحال میشیم قصه و یا تجربیات و خاطرات تو رو هم با موضوع مذاکره و یا ارتباطات بشنویم…

      • عسل گفت:

        سلام سمیه جان 🙂 ممنون عزیزم
        حقیقت اینه که تجربه ی کاری ای تقریبا ندارم و به خاطر شرایطم هم آدم اجتماعی نبودم تا الان؛ به همین دلیل خاطره و تجربه ای ندارم که بخوام تعریف کنم
        برای همین از صحبت ها و خاطره های بقیه ی دوستان استفاده میکنم 🙂

  • مریم ز گفت:

    سلام دوباره
    دیشب فرصت نکردم تشکر کنم از شما بابت مهمونی
    الان تشکر میکنم
    راستش خیلی حسرت میخورم که نمی تونم کلاس مذاکره ی حرفه ای رو بیام 🙁
    یک جلسه اومدم؛ اما رفت و آمد از شمال به تهران توی زمستون واقعا سخت و نشدنیه برام.
    امیدوارم که دفعه ی بعد رو از دست ندم و بتونم شرکت کنم.

  • شهرزاد گفت:

    درووووود به رئیس محترم قبیله مجازی و هم قبیله های عزییزم. من بعدا میام، باشه؟ خوش بگذره بهتوون 🙂

  • عاطفه گفت:

    موضوع :نظر خواهی
    حوزه:ارتباطات کاری
    سلام بر همه ی دوستان
    ایشااله که شب خوب و خوشی داشته باشید راستش یه پیشنهادی بهم شده که دودلم انجام بدم یا نه یکی از استادام ازم خواسته که یه کتابچه ی index و راهنما برای یکی از کتاب های طب سنتی بنویسم اگر چه این کتاب قراره به اسم خودم چاپ بشه ولی خیلی حس خوبی نسبت بهش ندارم شاید متهم بشم به بد بینی ولی… راستش یاد حرف استاد افتادم که می گفت مردم ایران همیشه دنبال اینن ببینن که اگر کسی کاری کرد سود خودش توش چی بوده!!!! نمی دونم اینم از همون فکر هاست یا یه جور احتیاط راستش فکر میکنم از من خواسته این کارو انجاک بدم برای این که کار خودش برای دادن مقاله راحت بشه به نظر شما من چی کار کنم اینکارو انجام بدم یا نه شما بودید چیکار می کردید؟

    • عاطفه‌ی عزیز.

      من اگر بودم به استادم می‌گفتم که خیلی دوست دارم این کار رو انجام بدم اما حس‌ام به اینکه شما اینقدر زحمت می‌کشید و من رو راهنمایی می‌کنید و در نهایت من هستم که از اسم و رسم این کار استفاده می‌کنم، خوب نیست.

      نمی‌دونم با حس بدم چه کار کنم…

      فکر می‌کنم بتونی از استادت جواب خوبی بگیری.
      یا میگه من فکر پیشرفت علم هستم… (که این یعنی براش کار نکن وگرنه بدبخت می‌شی!)
      یا میگه خوب من هم اسم خودم رو کنار اسم تو روی کتاب می‌زنم.
      یا میگه من از کنارش مقاله در میارم و … (که در دو مورد آخر می تونی با خیال راحت باهاش کار کنی!!)

  • مریم گفت:

    سلام محمدرضای عزیز
    امسال برای من خیلی سال خوبی بود از همه نظر . یکی از جنبه های خوبش این بود که دوستی مثل شما پیدا کردم 🙂
    و این باعث افتخار منه .
    در کل این آشنایی باعث رشد خوبی توی زندگی برام شده تا حالا . خیلی دوست دارم یه روزی من هم بتونم حتی اگه شده یه کار خیلی خیلی کوچیک برای تشکر از زحمات شما انجام بدم .
    ممنون که هستید .

    پی نوشت : من یه سوال بی ربط دارم . ببخشید که اینجا میپرسم . من دوست دارم وارد مباحث مربوط به بورس و سرمایه گذاری بشم . شما دوره ی آموزشی میشناسید که به من معرفی کنید ؟
    مرسی

  • سهيلا گفت:

    سلام
    مرسي كه هستي

  • مرتضی گفت:

    سلام؛
    دیشب که نبودم. امشب اومدم.
    یاالله یاالله. اوهوم اوهوم. روسری ها رو سر کنید، چادرها رو به سر کنید، ما اومدیم.

  • طاهره جلیلی گفت:

    منم اومدم… امشبم سلام…مهمونی دیشب که عالی بود… ببینیم امشب چه خبره…

    • خوش اومدی طاهره. دوست خوب من. خوشحالم که امروز بعد از خستگی کلاس «گفتگوهای دشوار» هنوز حوصله بودن کنار من و سمیه و شیوا و بچه‌ها رو داری…

      • سمیه گفت:

        طاهره…سلام…چه طوری…؟تو این نیم ساعت که ندیدمت چه خبر؟:)

        • طاهره جلیلی گفت:

          دوست جدید من! سلام…
          هیچی… کلی ترافیک بود و سرما! خودت چه خبر؟
          یهو یه آرامش خاصی گرفتم و به این نتیجه رسیدم که اتفاق بدی از بابت پروپوزالم نمیوفته اگه عجله هم نکنم! نمیدونم چرا یهو حسم اینجوری شد سمیه!

          • سجاد گفت:

            خوب خدارو شکر تا چهارشنبه هم که وقت داری ایشالا همه چی درست میشه

          • طاهره جلیلی گفت:

            نمیدونم سجاد…اما فوقش به چهارشنبه نمیرسم دیگه…یعنی مطمئنم که نمیرسم اما اینجوری هم فایده ای نداره که بخوام استرس بیخود بگیرم…

          • سجاد گفت:

            آره قبول دارم شرایط خوبی نیست بخوای استرس داشته باشی ولی باید یکم به کارات سرعت بدی

          • طاهره جلیلی گفت:

            بله، بسیار چیزه خوبیه سرعت.. سعی میکنیم اما بی استرس و ناراحتی!

        • نرگس آزادی گفت:

          سلام سمیه جان خوشحالم که امشب میبینمت

      • طاهره جلیلی گفت:

        محمدرضا باز فحش دادی؟ من سر کلاس انرژی گرفتم! واقعاً اون آدمی که وارد کلاس شد با اونی که باهات خداحافظی کرد یکی بود؟ من از بودن کنار شماها لذت بردم، مخصوصاً امشب که از حضور شیوا و سمیه هم بیشتر استفاده کردم و باهاشون بیشتر آشنا شدم و دوستای جدید پیدا کردم…
        درضمن ببخشید اگه من با حال بدم Bored کردم شما و یا کس دیگه ای رو…

        • طاهره.
          اولاً دلیل حال بدت رو می‌فهمم. ما دیوار نیستیم. انسانیم و این باعث می‌شه نگرانی‌های یکدیگر رو بفهمیم.

          ضمناً وقتی حوصله داری و سرحالی، هزاران نفر حاضرند در کنار تو باشند. ما دلخوشیم که دوست سرحال نبودن‌های تو هستیم و با همون شور و شوق، کنارت هستیم. شاد باشی یا غمگین. پیروز یا شکست خورده…

          هر چند که می‌دونم تو همیشه شاد و پیروز هستی و می‌مونی…

          • طاهره جلیلی گفت:

            منم میدونم که دوستانمو به درستی انتخاب میکنم محمدرضا… و افتخار میکنم که دوستتون باشم و در کنارتون، کمکتون و تکیه گاهتون….

          • سمیه گفت:

            طاهره…منم کلی امروز از دوستی با تو خوشحال شدم…مخصوصا با تخمینی که آخر شب زدی و بهم روحیه دادی;)

          • سجاد گفت:

            سمیه کجا رفت ؟
            چرا پیداش نیست؟

          • سمیه گفت:

            سجااااد دلسوز من همین جا هستم…هی کامنت تو و طاهره رو گم میکنم..امیدوار..بین کامنت ها میگردم تا پیداتون کنم…

          • طاهره جلیلی گفت:

            منم هی گم میکنم… الان که همه رفتن اومدم از اول میخونم… انگار که یکی ندونه فکر میکنه من صاحب خونم!

    • پسرک خامه فروش گفت:

      سلام طاهره خانوم
      من شیرینی آوردم، ولی محمدرضا چون اولین نفر بود همشو یجا خورد! 🙂

    • سجاد گفت:

      سلام خسته نباشید همه دوستان
      محمدرضا چرا تایید نکردی ؟

  • الهه.د گفت:

    سلام عجب زمستونی شده شیراز خیلی سرده ماهم سرمایی…. امیدوارم زمستون قشنگی باشه برا همه دوستان. محمدرضا یه سوال داشتم من کلا مذاکره کننده جالبی نیستم حرف درست و توجیه منطقی واسه کارام خیلی دارم ( نظریه پرداز حوزه کاری و زندگی خودمم) اما تو صحبتام اول اینکه نمیتونم احساساتی نشم بعد هم اینکه صحبت طرف مقابل ( مافوق ،خواستگار و کلا کساییکه باهاشون درگیر مذاکراتم!!!) باعث گمراه شدنم میشه و سررشته حرف از دستم میره کتابی ، تمرینی دارید واسه ارتقا و حل این مشکل ؟ حالا ببخشید خیلی یلدایی نبود بهرحال چون میخوام یه تکونی به خودم بدم و زمستونه و شروع قشنگ زمستون هم با یلداست فرصتو مغتنم شمردم

    • الهه این سوال می‌تونه پاسخ‌های زیادی داشته باشه.

      فرض می‌کنم وقتی اینجا این مطلب رو نوشتی، ۳۰ – ۴۰ تا فایل صوتی سایت رو گوش دادی و کتاب فنون مذاکره و ۵۳ اصل تصمیم‌گیری من رو هم خوندی.

      با این فرض، پیشنهادم اینه که Crucial Conversations رو بخونی. ترجمه‌ هم شده. اما یادم نیست کی ترجمه کرده. با یک جستجو در گوگل می‌تونی پیداش کنی.

  • نرگس آزادی گفت:

    سلام برمحمدرضای عزیزم وهمه دوستان
    من امشب اومدم خونه آبجیم که بتونم با آرامش خاطر کنارتون باشم
    صاحبخونه کجاست ؟خوبه؟

  • روزبه گفت:

    سلام محمد رضا
    از وسطای تابستون تقریبا هر روز به شما سرکی میزنم. طرز فکرتو تو بسیاری از مسائل قبول دارم و در کل حس خوبی ازت می گیرم. یه اعتراف بکنم؛ من پارسال که دانشجو بودم به دوتا آقای کارمند حدودا ۴۰ ۵۰ ساله تو نوشتن پایان نامه شون کمک کردم و پول خوبی هم گیرم اومد. راستش اون موقع حس خوبی داشتم چرا؟ چون هم کلی چیز یاد گرفتم هم اینکه خرج زندگیمو چند ماهی جور کرده بودم. چند صباحی از اون جریان گذشت تا اینکه یه مطلب نوشتی در این مورد و توی پاراگراف آخر این کارو با یه صنف خاص از کسبه مقایسه کرده بودی. نمی خوام بگم تمثیلی که زدی درست بوده یا اشتباه! اما از دید تو که به قضیه نگاه کردم بهت حق دادم اون لحظه. تاثیری که روی من گذاشت این بود که حداقل دیگه برای کسی نمی گم که من یه زمانی این کارو کردم.

    • روزبه جان.

      من فکر می‌کنم باید Context و شرایط محیطی رو هم لحاظ کرد.

      هیچ کاری به خودی خود خوب یا بد نیست. اساساً این ارزش‌گذاری خیلی کار سطحی محسوب می‌شه. به قول مولوی:

      تا هست ز نیک و بد در کیسه‌ی من نقدی در کوی جوانمردان، عیار نخواهم شد…

      من فلسفه‌ی اون کار رو قبول ندارم. اما ممکنه من و تو و هر کس دیگری در شرایطی قرار بگیریم که اون کار بهترین تصمیم ما باشه.

      کسی حق نداره قضاوت کلی کنه مگر اینکه کلیه شرایط رو بدونه و چنین فردی کسی جز خود من یا خود تو نیست…

    • حمید گفت:

      دوست عزیز آقا روزبه و یا استاد محمد رضای عزیز، میشه لینک اون مطلب رو که این کار با صنف خاصی مقایسه شده رو بفرستید، و یا عنوان مطلب رو، دوست دارم بخونمش…..

      • سلام حمید جان.

        می‌تونی لغت مغزهای پوک رو در گوگل بزنی. اولین لینک منم.
        یا اینکه:
        http://www.shabanali.com/ms/?p=2082

        • حمید گفت:

          ممنون، خوندمش، با قسمت عمده نوشته شما موافقم، تاسف برانگیز است!!! اضافه بر تاسف برای خریداران علم و صاحبان مدارک تقلبی، افسوس دیگری نیز باید خورد برای فروشنده، البته در اصل برای جامعه علمی و آموزشی و صنعتی و مدیریتی کشور، که شرایطی را به وجود آورده که فردی که توانایی انجام سخت ترین پروژه های دانشگاهی را دارد، فردی که توانایی نوشتن مقاله در ژورنال های معتبر علمی را دارد، ( نتیجه ساده این است که چنین فردی کار خود را در سیستم آموزشی به نحو احسن بلد است و، از رشته خودش سر در می آورد، کار بلد رشته خود است و …) در این شرایط این انسان کاربلد در رشته خود، آنقدر سردرگم و بی هدف است، آنقدر به او و به تخصصش بهایی داده نمیشودو فضایی برای نشان دادن خود ندارد که مجبور میشود علم خود را بفروشد آن هم نه گران بلکه ارزان بفروشد…
          همین ارزان فروشی خود نمایانگر خیلی از چیزها هست، واقعا چرا ارزان؟؟!!!

          • مریم ک. گفت:

            جانا سخن از زبان ما می‌گویی…!
            البته من یک ماهی هست که تصمیم گرفتم ارزون نفروشم ولی حالا از اساس با هستی پیدا کردنم روی این خاک کثیف مشکل پیدا کردم! کاش پدر و مادر من هم مثل شما فکر می‌کردن استاد یا کاش حداقل کمی فکر می‌کردن و من حالا، هر روز با هزارتا مشکل جدید درگیر نبودم.
            تمام این مدت مشغول پس انداز کردن برای رفتن بودم، اما حالا که خوب فکر می‌کنم از خودم می‌پرسم، من کجا می‌خوام برم؟ مگر غیر از اینه که دنیا برای من همیشه همین رنگی بوده؟!

  • ستایش مطهر گفت:

    سلام بر دوستان عزیزم.

  • سپید گفت:

    موضوع: [خاطره]
    حوزه: !
    شرح: [روی ساحل یه پرنده با بال شکسته و خونی آشفته این طرف و اون طرف می رفت،همون نزدیکی چند تا پرنده مرده دیگه رو زمین افتاده بودن،پرنده های سفید با منقار نارنجی و چشمای سیاه(کاکایی)،خیلی زیبا بودن،بغض گلومو گرفته بود،میخواستم حداقل به اون کاکایی زخمی کمک کنم ولی فرار میکردو بیشتر به خودش آسیب میزد:( ،نمیدونستم چی شده که این طفلیا این بلا سرشون اومده،بعد که از یکی از اقوام پرسیدم گفت محلیا هر بار به خاطر شکار یه پرنده که بهشون سیلیم میگفتن کلی کاکایی رو تلف میکنن و ولشون میکنن تو ساحل که تا شب خوراک جونواری وحشی میشن،آخه گوشت کاکایی خوراکی نیست و سیلیم برای پنهان شدن موقع پرواز بین کاکایی ها قایم میشه و شکارچی طماع با شلیک به اون کلی کاکایی هم میکشه…:( ]
    نتیجه‌گیری شخصی من: [اینکه مراقب باشم برای رسیدن به اهدافم به دیگران آسیب نرسونم ]

    • طاهره جلیلی گفت:

      چقدر قشنگ که به فکر بقیه هم هستی غیر از خودت و چه خوب نتیجه گرفتی…این اون قضیه ترجمه کردن رویدادها به زبونیه که برای ما قابل فهم باشه و پیامش بهمون برسه…

      • سپید گفت:

        مرسی طاهره جان
        ولی متاسفانه خیلی وقتا خودمون جز کاکایی هایی هستیم که آسیب میخوریم 🙁

        • طاهره جلیلی گفت:

          آره… قبول دارم حرفتو! اما ما آدمای محکمی هستیم، بازم بلند میشیم، اما اونی که ما زمینش میزنیم ممکنه توان دوباره بلند شدن رو نداشته باشه، پس باید حواسمون باشه که با کسی این کارو نکنیم…

  • زهره گفت:

    سلام شب همگی خیر.منم اومدم به این جمع دوست داشتنی…امیدوارم شب خوبی باشه

  • رها-اسفند گفت:

    سلام،يلدا چه اتفاق قشنگيست خوب من …يلداتون شاد هرچند دير شادباش گفتم ….

  • محمد گفت:

    محمدرضا بنظرم بعضی از روزنوشته هات مثل قوانین زندگی و مشاوره مدیریت و …. میتونه در قالب یه کتاب یا یه مقاله کامل باشه .اینطوری ادم به چشم یه مطلب گذری نگاهش میکنه و شاید تاثیرش کمتر باشه و مطالب به این مهمی اونطور که شایسته هست جدی گرفته نمیشه و هدر میره.

  • رویا گفت:

    حیفه تو این شب نشینی های یلدایی یاد کرسی رو گرامی نداریم.

  • شیما گفت:

    سلام
    منم هستم

  • سمانه عبدلی گفت:

    سلام محمدرضا
    سلام هم قبیله ای ها
    دیشب بیمارستان بودم ،نشد که اینجا با شما باشم.شب شلوغ و پر از حس های متفاوتی رو گذروندم .با اینکه بارها و بارها دلم برای با شما بودن پرکشید.اما دیدن و بودن با کسانی که این دنیای رنگ رنگ بی رنگ رو دارن تجربه میکنن،هم حس خوب بهم داد ،هم حس غم.بودن با کسانی که دلاشون انگاری غمهای خیلی بزرگی رو دارن که نتونستن تحمل کنن.به قول مادربزرگامون انگاری دلاشون شکسته بود ،عین یه چینی گل قرمزی.که بعد از شکستن هرچقدر هم که تلاش کنیم یه چینی رو بند بزنیم ،مثل روز اولش نمیشه.دیشب پیش کسانی بودم که قلبشون یه جور دیگه میتپید.

    کامنت بچه هارو خوندم .با خیلی هاشون خندیدم ،با بعضی از نوشته ها هم بغض کردم و چند جا هم گریه م گرفت .یکی اینجا بود که نوشته بودی:گاهی اونقدر تقسیم می‌شم که احساس می کنم چیزی ازم نمونده.
    گاهی هم وقتی بعد از مهمونی خورده‌هام رو جمع می‌کنم و سر هم می‌کنم می‌بینم یک آدم دیگه شدم.
    برای تو و همه ی هم قبیله ای هام سلامتی آرزو میکنم و دنیایی پر از حس های خوب .

  • سپید گفت:

    سلام صابخونه منم اومدم 🙂 مرسی محمدرضا جان که باز یه فرصت خوب برای همصحبتی برامون گذاشتی
    بچه ها همگی سلام

  • Fahimeh گفت:

    salam manam oomadam, yaldatooon mobarak

  • مهربان گفت:

    سلام شب همگی بخیرمن اومدم

  • هیوا گفت:

    سلام محمدرضای دوست داشتنی ما
    دیشب سه ساعت رو اتوبان صدر گیر افتاده بودم. بودن در این جمع رو از دست دادم. امروز کامنتهای همه رو خوندم. امشب حاضرم.
    حالت خوبه صاحب خونه ؟

    • هیوای عزیز. ندیدن اسم تو باعث می‌شه احساس کنم این قبیله نیمه‌ تعطیل و در حال انقراضه!

      • هیوا گفت:

        مرسی از لطفت، محمدرضا.
        نیمه چرا ، ۱/۱۰۰۰۰۰ 😉
        راستی احساس میکنم یک یاچندتا از resource های هاست کامل مشغول هستن الان. احتمالا پهنای باند یا رم. چون ارور ۵۰۳ میده.
        نگفتی، حالت خوبه ؟

        • آره داریم چک می‌کنیم. یکی از کارهای امشب و دیشب چک کردن Resource های هاست و بهینه‌ کردن کدهای سایته.

          • ستایش مطهر گفت:

            یه سوال
            افرادی هستن که به طور ذاتی، بدون اینکه آموزش خاصی ببینن توی مذاکرات مختلف حالا چه خانوادگی و چه کاری، به راحتی میتونن مذاکرات رو به سمت خودشون تغییر بدهند. سوالی که من داشتم اینه که شرایط محیطی میتونه این ویژگی رو که در این افراد هست به طور کلی از بین ببره؟؟؟؟

          • مذاکره هم مثل هر مهارت دیگری، استعداد و تمرین و شرایط محیطی مساعد می‌خواد. اگر یکی از این سه تا نباشه قاعدتاً نمی‌شه در اون مهارت قوی شد.

            اگر چه در آدمهایی که در یک مهارت قوی هستند، ممکنه سهم این عوامل متفاوت باشه ستایش عزیز.

      • سمانه عبدلی گفت:

        محمدرضا ی همیشه دوست داشتنی من .
        نمیدونم چرا امشب عین ابر بهار شدم ،و همش از چشام اشک میاد ،حرف زدن هم یادم رفته 🙁
        یه سر به کامنت بچه ها ی قبیله میزنم ،بعدش کلی حرف دارم باتو 😉

  • مریم گفت:

    سلام
    ممنون از شما که این مهمونی رو ترتیب دادید . راستش من می خواستم از این فرصت استفاده کنم و خاطره یا دردلی از مذاکره با استادم بگم
    من دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه شریف بودم که برای پروژه ام نزدیک به دو سال کار زیاد کردم . از رشته و پروژه ایی که داشتم راضی بودم و با علاقه شروع به کار کردن کردم . در مورد استادو پروژه ام هم مطالعه کردم و همه ی مطالبی که به زحمت بدست میاوردمو به استادم نشون میدادم و سعی می کردم سوالات و ایرادات رو ازشون بپرسم . توی رشته ایی که من می خونم (فیزیک ) یک کم مسئله حل کردن و ایده دادن سخته . اما اگه یک نفر علاقه مند باشه خوب همه ی سختی هاشو تحمل می کنه . حقیقتش تعریف نباشه ، بچه درسخون بودم و سعی می کردم با پشتکاری که داشتم بتونم تو رشته ام پیشرفت کنم. اما نمی دونم چرا استادم از هر فرصت برای مسخره کردن و تحقیر من استفاده می کرد . آخه من جز احترام به استادم کار دیگه ای نمی کردم و همیشه با احترام باهاش صحبت می کردم . اما استادم همیشه منو پیش بقیه تحقیر می کرد . وقتی من می رفتم ازش سوال می پرسیدم به خاطر حضور من ازبقیه عذر خواهی می کرد . من به خاطر این که نمی خواستم با استادم دعوام بشه ، سکوت می کردم چون فقط به درس خوندن فکر می کردم . اما واقعا رفتاری که با هام کرد باعث شد که من چند سال از زندگی ام عقب بمونم . من برای پیشرفت ،سکوت می کردمو تنها کاری می کردم این بود که بیشتر به مطالعم ادامه میدادم. این رفتارا و این بی احترامی ها ادامه داشت تا اینکه کارم به جای خوبی رسید . اونوقت استادم کار رو ازم گرفت و به یک باره به موضوعی که با بی توجهی بهش نگاه می کرد ، علاقه ی شدیدی نشون داد و چند نفر از همکاراش رو هم علاقه مند کرد که کار رو ادامه بدن . مسئله رو من حل کردم ، برنامه نویسی کردم به یک جایی رسوندم بعد از دو سال یک آدم ( استاد ) علاقه مند میشه و کارو ازم میگیره . من هم الان فقط هاج و واج به این دنیا نگاه می کنم.
    راستش من فکر می کردم که با تلاش زیاد همیشه به یک نتیجه ایی می تونم برسم اما نمی دونم الان که همی ی ذهنیت ام در مورد علم و دانشگاه به هم خورده باید چه کار کنم. کلا توی گروه استاد هر کی که چاپلوسی کرده تونسته به یک جایی برسه اما من که با جون و دل کار می کردم و بدون اینکه مدح و ستایش یک عده رو بگم ، زحمت می کشیدم باید آروم از صحنه ی علم کنار بکشم . برای حل مسئله ام یک مدت ۲۴ ساعته بیدار می موندم اما حاصلی جز تحقیر نداشت. آدمای دیگه با چاپلوسی و تعریف و تمجید از یک استاد بهترین نمره ها گرفتند . اما بنده حتی وقتی می رفتم سوال عادی می پرسیدم تنها حرفی که می شنیدم این بود که ” به من هیچ ربطی نداره ”
    من می خوام بدونم جایی که چاپلوسی مطرحه ، مذاکره چه سودی داره؟
    من سایت شما رو هر روز دنبال می کنم و همه ی مالب شما رو می خونم و از اینکه این مهمونی رو ترتیب دادید ، بی نهایت ممنونم. راستش هدف من از نوشتن این مطلب این بود که نظر شما رو در مورد سوالم بدونم
    بازم ممنون

    • مریم عزیز.

      اگر در افق کوتاه مدت یکی دو ساله نگاه کنی، تو بازنده‌ای و استادت و اون دانشجویانی که دوستشون نداری برنده‌اند.

      اما در افق بلند‌مدت، تو برنده‌ای.

      به دو شرط مهم:

      یکی اینکه یادت باشه «ارتباط با انسانها» به اندازه‌ی «ارتباط با عالم فیزیک» مهمه (ارتباط سالم نه چاپلوسی و …) و ندونستن مهارت ارتباطی می‌تونه خیلی خیلی هزینه‌های سنگینی به خودت و احساست و زندگی و پیشرفت شغلیت تحمیل کنه.

      و دوم اینکه تلاش تو برای یادگرفتن و پیشرفت کردن، نتیجه‌های متعددی داره که یکی از کم‌اهمیت‌ترین‌هاش کسب نمره و … هست.
      دانشگاه تموم میشه. مدارک رو اگر نگیری هم به زور بهت می‌دهند و معدل و موضوع تز تو رو هم، همه فراموش خواهند کرد.
      اما رفتار و دانش و پختگی و حس خوبی که از «تکیه به دانش و توانمندی‌های خودت» داری، سرمایه‌ای است که می‌مونه.

      احتمالاً فایل‌های صوتی عزت نفس (مسیر اصلی)‌رو در Trust Zone گوش دادی. همین ماجرا رو توضیح دادم اونجا.

      اما یک نکته‌ی نامربوط:
      چاپلوسی بده. اما ایجاد حس خوب، لازم و ضروریه.
      وقتی یک استاد احساس کنه که تو فقط از اون به عنوان ماشین پرسش و پاسخ استفاده می‌کنی، حس‌اش خوب نیست.

      استاد وقتی حس‌اش خوبه که ببینه مثلاً تو ازش وقت گرفتی، تا دانشگاه رفتی سوال بپرسی، خستگی رو در چهره‌اش می‌بینی و می‌گی: من امروز سوالم رو نمی‌پرسم…

      ترجیح مي‌دم شما استراحت کنید.

      نه از روی تملق. بلکه از روی درک اون انسان و محدودیت‌ها و مشکلات و دغدغه‌ها و تلخی‌ها و شیرینی‌هایی که اون هم مثل من و تو تجربه می‌کنه.

      • نرگس آزادی گفت:

        مریم عزیزم حتما فایل های صوتی محمدرضارو درموردعزت نفس گوش کن
        اونجاجمله ای از رزولت میگه که خیلی به دلم نشست(هیچ کس نمیتونه درشما احساس حقارت ایجادکنه مگر اینکه شما ازقبل حقیر بودن خودتون رو پذیرفته باشین)
        پس به حرف آدمها اعتنایی نکن فدات شم بزرگ هستی برزگ باش

    • بهنام گفت:

      مریم خانوم منم دقیق همیم مشکل رو دارم.رتبه ۱۷ ارشد شدم.با کلی ذوق رفتم دانشگاه.ترم دوم هستم.ولی الان دقیقا همین اتفاقایی رو که گفتید داره سر منم میاد.کسی به علم کاری نداره. دیگه از درس زده شدم اصلا

      • مریم گفت:

        من کاملا می فهمم که شما چه حسی دارید .من خودم مشکلات زیادی پیدا کردم ولی به عنوان کسی که تو این شرایط دفاع کرد ازتون خواهش می کنم که شما اجازه ندید تا محیط کودکستان شریف رو تون تاثیر بذاره .من از محیطش تاثیر گرفتم و این مشکلاتو زیاد کرد . می دونید اگه من تو این دانشگاه درس نمی خوندمو ، یکی به من می گفت کسی تو این دانشگاه به علم کاری نداره ، من می گفتم چه آدمیه . ولی الان با تجربه ای که دارم واقعا می تونم بگم که کسی به علم و توانمدی هات اصلا اهمیت نم ده . فقط فقط حاشیه مهمه . توانمدی هات تو این دانشگاه به هیچ دردی نمی خورن مسائل زیاد دیگه ای مهمن. اما نباید دلسرد شد و باید تلاش کرد .
        نرگس جان از راهنمایی شما بی نهایت ممنونم . حتما گوش خواهم داد برای همه ی دوستان آرزوی موفقیت دارم .

  • افشین گفت:

    سر رسید امروز: دلنوشته،
    امروز صبح موفق شدم نظرات دوستان رو بخونم. خندیدم، تعجب کردم، بلند شدم، دوباره نشستم… دو ساعت لذت بردم، فکر کردم و کلی انرژی گرفتم ممنون از همه ی دوستان ممنون از محمدرضای دوست داشتنی.
    دیشب به دور از خانواده در کنار دوستم لحظات فراموش نشدنی‌ای رو تجربه کردم
    فرصت کردم دفتر خاطراتم رو مرور کنم. همون لحظه‌هایی رو که نمیشه به غیر از خانواده با کس دیگه‌ای قسمت کرد.
    رفیق باهوش،خواهرم… رفیق بی‌کلک، مادرم… رفیق بی‌منت،پدرم…
    برخی برچسب‌ها اگه اغرق نباشه، اگه از دل باشه، تو دفتر لحظه‌های زندگی جاری است. خانواده، دوستان خوب، …
    رفیق دوست‌داشتنی،محمدرضا شعبانعلی بسیاری از لحظه‌های پیدا و پنهان مرا به زیبایی با خاطرت آراستی. دوستت دارم و به تو می‌بالم. اینجایم که بار دیگر با خودم عهد ببندم که قدردان خواهم بود. متفاوت ولی ایستاده قدم برمیدارم.
    امضا: من، هندونه، محمدرضا.

  • افشین گفت:

    سر رسید امروز: دلنوشته،
    امروز صبح موفق شدم نظرات دوستان رو بخونم. خندیدم، تعجب کردم، بلند شدم، دوباره نشستم… دو ساعت لذت بردم، فکر کردم و کلی انرژی گرفتم ممنون از همه ی دوستان ممنون از محمدرضای دوست داشتنی.
    دیشب به دور از خانواده در کنار دوستم لحظات فراموش نشدنی‌ای رو تجربه کردم (از همون جنس شعبانعلی-جباری!)
    فرصت کردم دفتر خاطراتم رو مرور کنم. همون لحظه‌هایی رو که نمیشه به غیر از خانواده با کس دیگه‌ای قسمت کرد.
    رفیق باهوش،خواهرم… رفیق بی‌کلک، مادرم… رفیق بی‌منت،پدرم…
    برخی برچسب‌ها اگه اغرق نباشه، اگه از دل باشه، تو دفتر لحظه‌های زندگی جاری است. خانواده، دوستان خوب، …
    رفیق دوست‌داشتنی،محمدرضا شعبانعلی بسیاری از لحظه‌های پیدا و پنهان مرا به زیبایی با خاطرت آراستی. دوستت دارم و به تو می‌بالم. اینجایم که بار دیگر با خودم عهد ببندم که قدردان خواهم بود. متفاوت ولی ایستاده قدم برمیدارم.
    امضا: من، هندونه، محمدرضا.

    • افشین عزیز. ممنونم که ادعای من رو که اینجا خونه‌ی مجازی همه‌ی ماست، باور می‌کنی و به اینجا سر می‌زنی و می‌نویسی.

      در تک تک کلماتت، حس یلدا کاملاً به من و سایر دوستانی که این نوشته رو می‌خونن منتقل می‌شه. شاد باشی و آروم دوست من.

      همیشه برای ما هم بنویس.

  • مریم ک. گفت:

    سلام استاد
    نمی‌دونم چرا دیشب دستم توانایی نوشتن نداشت… شاید هم حرفی برای گفتن نداشتم. یا شاید بغض گلومو گرفته بود! هرچی که هست امشب هم همون حس و حاله.
    دیشب تمام کامنت‌هارو تا لحظه‌یی که خواب منو به دنیای فراموشی برد، خوندم.
    ممنون که همدم شب‌های بلند پر از تنهاییم شدی…
    پاینده باشید.

    • مریم عزیز. ممنون که تو هم کنار من و سایر بچه‌ها موندی و نشستی و امروز حرف زدی.

      حرف بزن. مهم نیست چی می‌گی. مهم نیست زیر کدوم پست و با کدوم عنوان و با چه کلماتی و به چه هدفی می‌نویسی.

      اما حرف بزن. بنویس و یاد ما بنداز که یک دوست خوب داریم.

    • طاهره جلیلی گفت:

      عزیزم…حرف زدن میتونه بهت کمک کنه؟ من میتونم بدون هیچ نوع قضاوتی بهت گوش بدم و سطل آشغالت بشم اگه دوست داری…

      • مریم ک. گفت:

        ممنونم طاهره‌ی عزیز و مهربون،
        چقدر دوستای محمدرضا همگی گلن، مثل خودش
        اصلا فکر نمی‌کردم روزی چنین دوستای نادیده‌ای داشته باشم. امیدوارم چراغ این خونه هیچوقت خاموش نشه….
        فعلا اشکام اجازه خوندن و نوشتن نمی‌دن….
        شبتون بخیر

        • طاهره جلیلی گفت:

          اشکالی نداره… گریه کن و بزار اشکات بریزن که یه وقتایی حسرت یه قطره اشک هم به دل آدم میمونه! گریه کن و بدون که فردا روز قشنگتریه و حتماً چشمای قشنگت یه رنگین کمون پرفروغ دارن فردا و به دنبالش یه آفتاب زیبا…
          من امشب به فکرتم و بدون که تنها نیستی نازنین…

  • راضیه گفت:

    چه جمع خوب و دوست داشتنی داری محمد رضا .
    من دیشب متاسفانه سعادت حضور تو جمع دوستان رو نداشتم ولی مشخصه که حضور دوستان این شب سرد و با بحثای خودشون گرم کردن.
    برای همه تون ارزوی شادی،موفقیت، عاقبت به خیری و سربلندی دارم

  • پسرک خامه فروش گفت:

    ســـــلام
    حالا حتما باید ساعت ۱۰ بشه؟؟؟!

      • پسرک خامه فروش گفت:

        الان یه متنی ازت خوندم…
        دوس دارم فقط بغلت کنم و از ته دل ببوسمت.

        • کاش می‌دونستم کدوم متنه!

          • پسرک خامه فروش گفت:

            نمیگم که باعث ناراحتیت نشه…

            اولین سوالم:
            یه کامنتی از یه دوستی خوندم، یه موردی اومد به ذهنم
            توو روابط عاطفی جایگاه “دوس داشتن” و “عشق” کجاست؟ فک نمیکنی بهم ریختگیه خیلی از این روابط ناشی از عدم شناخت تفاوت این دو موضوع باشه؟

          • این بحث به نظر می‌رسه طی چند هزار سال گذشته حل نشده و به سادگی هم حل نشه.

            به هر حال عشق، یک اتفاق هورمونی و فیزولوژیکه که سروتونین و تستوسترون و میلیون‌ها سال تکامل و قسمت لیمبیک و آمیگدال و … پشتشه.

            و دوست داشتن یک تحلیل ذهنی و احساسی با پشتوانه‌ی منطقه که کورتکس‌ مغز اون رو تشخیص می‌ده و تحلیل می‌کنه و صرفاً چند ده هزار سال قدمت داره.

            اینه که فکر می‌کنم انتظار شفاف شدن تفاوتش برای ما انسانها خیلی انتظار زیادیه.

          • پسرک خامه فروش گفت:

            خب با این اوصاف چیجوری میشه این دو موضوع رو از هم تمیز داد؟؟ -راه شناخت عشق چیه؟-

          • دخترک چای فروش گفت:

            پسرک خامه فروش سلام 🙂
            عشق رو نمیشه شناخت!
            میاد به آدم میپیچه عین عشقه ،اونوقت جایی برای نفس کشیدن آدم نمیمونه

          • پسرک خامه فروش گفت:

            سلام همکار! 🙂
            عجب داستانیه این “عشق”…

          • طاهره جلیلی گفت:

            به نظر من عشق همون بعد فیزیولوژیکه که باعث میشه لحظات عاشقانه خلق بشن و موندگار تو ذهن و روحمون…. اما دوست داشتن شناخت یک نفر آدمه و کم کم غرق شدن در وجودش که با مرور زمان و تحلیل دو طرف و اعتماد و احترام مستحکم میشه!

          • پسرک خامه فروش گفت:

            درواقع “دوس داشتن” ماده اولیه “عشق” هستش که الزاما هم همیشه به “غرق شدن در وجودش” منتهی نمیشه..؟ (بنظر من غرق شدن همون “عشق”ه.)

          • طاهره جلیلی گفت:

            نمیدونم اما من حس میکنم غرق شدن عشق لحظه ایه، اما مال دوست داشتن ذره ذره است و در عین حال هویتتو مال خودت نگه میداری… به نظرم تو لحظات عاشقانه تو هویتی نداری… اگه به جای لحظه چند روز طول بکشن این لحظات، کاملاً یه آدم جدید میاد بیرون از این وادی! اما دوست داشتن به نظرم یه نوع سینرژیه… دو نفر با احترام به تفاوتهای هم همراه میشن و میسازن…
            طی چند ماه اخیر من شدیداً نظریات خودمو در این مورد نقد و rewrite کردم و همه رو از نو نوشتم…شاید هم دارم اشتباه میکنم…

          • پسرک خامه فروش گفت:

            با پاراگراف اول متنت خیلی موافقم. “نمیدونم اما من حس میکنم غرق شدن عشق لحظه ایه، اما مال دوست داشتن ذره ذره است و در عین حال هویتتو مال خودت نگه میداری…”

          • طاهره جلیلی گفت:

            من خودمو تو این زمینه خیلی باسواد میدیدم، چون پیکره زندگیم از عشق مطلقه! اما جدیداً، مخصوصاً در مورد عشق زمینی همه باور هام زیر سوال رفته و دیگه نمیدونم و نمیتونم هیچ چیزیو تشخیص بدم…

          • پسرک خامه فروش گفت:

            کاملا بت حق میدم؛ گاهی اوقات واقعا تشخیصش سخته…
            نظرم اینه که تاُمل بیشتر رو بعضی موارد، الزاما وقت بیشتری رو همیشه نمیگیره و میتونه نتیجه بهتری رو برا آدم بهمراه بیاره.

        • ناهید گفت:

          میشه به من بگی؟؟/
          من نمیگم به محمدرضا!! :دی

          • پسرک خامه فروش گفت:

            نه! اصرار نکن که گوشت میبوروم خین بیاد! 🙂

          • شهرزاد گفت:

            پسرک خامه فروش عزیز … اگه اجازه بدی منم در این مورد می خواستم یه نکته ای رو بگم:
            عشق می تونه یا فقط یک Chemistry باشه! ( یعنی همون احساس گرم و شدیدی که یک انسان بدون هیچ دلیل خاصی به طرف مقابلش پیدا می کنه که حتی میتونه در لحظه پدید بیاد و تا مدت های طولانی هم ادامه پیدا کنه … که حس مالکیت بر روی فرد توی این حالت خیلی زیاده و میتونه خطرناک باشه !) ؛ یا می تونه عشقی باشه که بر اساس شناخت و گذشت زمان بوجود اومده و با یک فکر و احساس بالغ شده همراه باشه و حس مالکیتی درش وجود نداشته باشه …
            که به نظر من اگه هر دو این دوتا، یعنی Chemistry و عشق بالغ با هم ترکیب بشن، زیباترین نوع عشق بوجود میاد و میتونه به هر دو نفر، زیباترین حس زندگی رو ببخشه …

          • پسرک خامه فروش گفت:

            سلام شهرزاد
            ممنونم که تو هم نظرتو گفتی.

          • شهرزاد گفت:

            خواهش میکنم. البته نظر ما که با خامه های شما نمیتونه برابری کنه! 😉

          • طاهره جلیلی گفت:

            شهرزاد قشنگ گفتی، اما مساله اینجاست که ما فقط حس مالکیته یا chemistry رو میگیریم…خیلی کم پیش میاد حتی بتونیم تمیزشون بدیم از هم، اما به اسمش همه کاری هم میکنیم!
            بهترین راه اونه که پسر خامه فروش گفت… یکم فکر کنیم once in a while تا بفهمیم الان درونمون چی میگذره!

          • شهرزاد گفت:

            درسته طاهره عزیزم. واینو هم میدونم چیزی که الان توی حتی دنیا ازش به عشق نام برده میشه وتعبیر میشه با مفهوم واقعی عشق از زمین تا اسمون فرق داره. عشقی مفهوم واقعی رو داره که حاصل نهایی اش دوستی باشه…

  • مهدي خاني گفت:

    سلام استاد
    يكي از خاطرات تون كه هم در شب قصه كه به همت خانه توانگري برگذار شد وهم ديشب خلاصه فرموديد در مورد خانم وكيل نابينا براي من دوتا درس داشت :
    ۱-براي والدين اگر يك فرزند نابينا داشتند براي بزرگ كردنش چقدر بايد زحمت ميكشيدند پس براي فرزند سالم كه پيشرفتش قابل مقايسه با انسان معلول نيست چرا هزينه نكنيم.
    ۲-براي فرزندانمان اگر تصور كنند كه نابينا هستند براي رشدشان چند برابر بايد انرژي صرف ميكردند حال كه سالمند چرا نبايدبراي ساختن آينده خودشون وجامعه تلاش بيشتر كنند.
    ممنون كه تمام درسها وخاطرات شما نقل محفل خانوادگي ماست.

  • مجتبی گفت:

    من دیشب نتونستم حضور داشته باشم،امشب هم هستید دیگه؟

  • محسن گفت:

    سلام محمد رضاي عزيز و ممنون از اينكه هستي و سلام به هم قبيله يي ها . من ديشب خيلي سعي كردم سر بزنم اما كوچولو كمي كسالت داشت به اون رسيدم و كنار خانواده بودم البته كامنتها رو آخر شب خوندم و از فضاي ايجاد شده در سايت انرژي گرفتم از خاطرات مذاكره و ارتباطات يه سئوالي هميشه توي ذهنم باقيمونده كه دوست دارم جوابشو بگيرم……
    اگر كسي مطمئن باشه داره به طرف مقابلش راست ميگه اما طرف مقابلش اصرار داره كه اون درست ميگه و شما رو متهم كنه به فراموشي و سپس با اصرار بيشتر شما بر درستي ، متهم به دروغگويي و كلاهبرداري كنه شما چه عكس العملي داريد؟
    مثلا شما از كسي مثل پدرتون پول قرض گرفته باشي A ريال و معمولا چون توي يه خانواده هستيد سند و مدركي هم به هم نمي ديد بعد كه مي خواهيد پول را برگردانيد به شما بگه من ۲A ريال به شما پول دادم و تو يادت نيست و مطمئن بگه كه من اين پول رو به تو دادم و تو هر چه مدرك داري رو كني حتي حكم بياد كه قضاوت كنه و تو رو به حسابسازي متهم كنند چطور بايد از اين گرداب تهمت بيرون بيايي خصوصا كه پدرت هم هست !!!!!!!!!
    ممنون ميشم اگه راهنمايي ام كني…

  • آذر گفت:

    سلاااااااام به همگی شما عزیزان این قبیله مجازی، حدود یک ساعت و نیم زمان برد تا بتونم تمام کامنتای دیشب رو بخونم کلی کیف کردم و انرژی گرفتم. کامنتهای پسرک خامه فروش خیلی بامزه بود…مرسی… کامنت های شهرزاد عزیز و شیرین و طاهره جلیلی و فائزه و…. برام جالب و خوندنی بود… ای کاش من هم میتونستم تو این مهمونی ها شرکت کنم ولی حیف که….
    امیدوارم امشب بیشتر از دیشب بهتون خوش بگذره جای من رو هم خالی کنید ;
    محمدرضای عزیز و هم قبیله ای های دوست داشتنی، دوستتووووووووووون داررررررررررررررررررم

    • شهرزاد گفت:

      سلام آذر عزیزم. (راستش امروز من خیلی کامنت گذاشتم و وقتی اسم خودم رو توی ستون “آخرین دیدگاه ها” زیاد می بینم، یه جورایی عذاب وجدان می گیرم!! 😉 … ولی پیام پر مهر و پر انرژی تو رو که دیدم، واقعا دلم نیومد دوباره نیام و از تو دوست نازنین تشکر نکنم و بهت نگم که جات خیلی خالی بود. خوشحالم که تو هم مثل ما حتی از آرشیو کامنت ها هم که شده ، لذت بردی. برات زمستون شادی رو آرزو می کنم.

      • آذر گفت:

        شهرزاد جان بودن زیادت در ستون “آخرین دیدگاه ها”نشون دهنده اهمیت تو به این قبیله مجازیه!!!! ممنونم که وقت گذاشتی و جواب کامنت من رو دادی خیلی خوشحال شدم خیلی زیاد….
        پایدار و پیروز و شاد باشی

        • شهرزاد گفت:

          قربووونت برم. منم خیلی خوشحال شدم که باهات حرف زدم آذر جان. امیدوارم تو هم همیشه شاد باشی.

          • آذر گفت:

            سلام شهرزادِ دوست داشتنی …
            یه کامنت دو خطی درباره عشق نوشته بودی!!یادته؟؟ من خیلی خوشم اومد چند بار از روش خوندم که حفظش کنم ولی الان هرچی فکر میکنم هیچی ازش یادم نمیاد!!! الانم کل این ۹ صفحه کامنتای دوستان رو مرور کردم ولی اون کامنتتو ندیدم! میشه دوباره برای من بنویسیش؟؟
            البته امیدوارم این کامنت رو بخونی!

  • علی گفت:

    یلدا محصول “حضور بیشترٍ تاریکی” نیست؛ بلکه معلول “غیبت بیشتر روشنایی” است.
    از امروز خورشید بگونه‌ای روزافزون، طولانی‌تر خواهد درخشید.
    “روشن اندیشی” چنین می گوید.
    درخشش روافزون خورشید را تبریک می‌گویم.

    این برنامه‌ی “ماه عسل” (که دخترم نخستین‌بار تو را در آن دید و ما را با تو آشنا کرد)، چه “عسلی” فراهم کرد غذای روحمان.
    وقتی که اینگونه سخاوتمندانه در این خانه‌ی باصفا از همخانه‌ها و میهمانانت با خوان گسترده و رنگین دانش، معرفت و معنویت‌ات پذیرایی می‌کنی، از جمله‌ی کم‌شمار کسانی هستی که می‌توانی مولاناوار بگویی:
    سخنم خور فرشته‌ست، اگر سخن نگویم ملک گرسنه گوید که “بگو، خمش چرایی”
    نیکو سخن می‌گویی محمدرضای عزیز
    سخن بگو ….. و بسیار بگو.

  • میترا گفت:

    دیشب نشد بیام دور هم باشیم. اولین روز زمستانی همگی بخیر

  • شهرزاد گفت:

    سلاام. اولین روز قشنگ زمستانی همه شما دوستان عزیزم از محمدرضای عزیز گرفته تا تک تک دیگر دوستان نازنین به خیر و خوشی. دیشب واقعا خوش گذشت. یه تجربه جدید و ناب و دوست داشتنی رو با اون میهمان نوازی گرم و مهربون و صمیمی و دوست داشتنی، برامون رقم زدی محمدرضای عزیز. بازم ازت ممنونم.
    راستی … الان داشتم کامنت بچه ها رو سریع مرور می کردم (چون دیشب نرسیدم همه رو ببینم و بخونم) … واقعا لذت بردم، و بعضی قسمتهاش رو واقعا خندیدم. دوستان عزیزم، من هم به عنوان عضو کوچکی از این قبیله مجازی ، به سهم خودم از حضور قشنگ همه تون ممنونم.
    “پسرک خامه فروش” ، “شاگرد کوچک تو”، مریم. ر” ، “بهاره”، “مجیبه” و…. ممنونم که با شوخ طبعی های قشنگتون، این محفل رو گرم تر کردین. 🙂 …چی چی زال؟؟ … هاهاها واقعا بامزه بود. “پسرک خامه فروش”، جدی پرسیدی یا شوخی بوود؟ 😉 … در ضمن طاهره جلیلی عزیزم، نگران نباش، من هم تقریبا باهات همدردم! منتظرم ببینم پروپوزالم تایید میشه که برم سراغ غول بزرگ تر که همون کار کردن روی پایان نامه ام باشه یا نه؟ انشاله خدا کمک کنه بهمون! 😉
    “بهاره” جون، خیلی بانمک بود وقتی گفتی: ” آآآآآآآآآآآآآی ملت! آیا کسی هست در این میان که بتونه به این دوستمون کمک بکنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه؟!؟” …
    “سارا نعمتی” عزیزم هم که به نظر میاد توی همه چی میخواد متخصص بشه … ای جااان … سارای عزیزم هنوز خیلی جوونی و هنوز خیلی وقت داری… نگران نباش و سعی کن اهدافت رو متمرکز کنی و محکم و استوار به سمتش پیش بری، و اجازه بده، گذشت زمان، بهت تجربه و دانش و آگاهی بیشتری رو هدیه میکنه.
    “مهربان” هم که هیچ جوری نمی خواد کنار بیاد … به قول اونوریها! Take It Easy لطفا … 😉 راستی … من آخرش نفهمیدم “مهربان” عزیز، خانم هستند یا آقا؟ 🙂
    … راستی، دوست عزیزمون”ناشناس”، که گفتند اون طرف دنیا تنها هستن، نمیدونم دیشب توی این جمع بودن یا نه؟ ببخش دوست عزیزم که یادم رفت سراغی ازت بگیرم… تا قبل از اینکه بیام، یادم بهت بود، اما بعدش فراموش کردم. میدوارم دیشب، اینجا بودی و اگه خاموش هم بودی، توی این جمع صمیمی بهت خوش گذشته باشه و بدونی که ما همه کنارت بودیم.
    “محمدرضا جباری” نازنین هم که به عنوان یک میهمان افتخاری، واقعا به همه دوستدارانشون افتخار دادن و این رفاقت زیبای “۲ محمدرضا” رو به قشنگترین شکل، به نمایش گذاشتند. و “سمیه تاجدینی” عزیز، که در طول میهمانی، آروم و مهربون در کنار ما بودن، ازت ممنونم.
    و مهم تر از همه ه ه ه … “محمدرضا”ی عزیز که با میزبانی شگفت انگیز و مهربون و دوست داشتنی شون، سنگ تمام گذاشتن. و چقدرررررررر این کلامتون به دلم نشست که : ” شاید به نظر بیاد برای چنین سایتی که ماهانه حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ هزار بار بازدید میشه دیگه اون تشنگی برای کامنت از بین میره. اما واقعا اینطوری نیست. من هنوز هم تک تک کامنت ها رو با شوق می‌خونم. باهاشون ذوق می‌کنم. می‌خندم. داد می‌زنم. فحش می‌دم. گریه می‌کنم. بغض می‌کنم.” یا اینکه : “مثل شراب، جرعه جرعه و کلمه به کلمه اونها رو می‌نوشم و هضم می‌کنم و یاد می‌گیرم.”
    این خیلی خبر خووووووب و اتفاق قشنگییییییه … این جمله تون به نظرم اووونقدرر زیبا بووود که به اندازه یک شعر زیبا به دلم نشست. بهتون بابت زنده و تازه نگه داشتن تمام احساسات زیبای انسانی، تبریک میگم.
    و همه ما واقعا ممنونیم که کامنت های ما رو با عشق دریافت می کنید و با عشق جواب می دید و حتی با عشق جواب نمی دید!! 😉
    محمدرضای نازنین، هر چی ازتون تشکر کنم کم هستش و فقط می خوام بگم برای هه ماها همیشه بمونین و مراقب خودتون باشین که وجود شما و امثال شما برای همه ماها مایه دلگرمی و شوقه و همچنین موجب امید و امکانی برای پراکندن عشق و آگاهی هر چه بیشتر در فضای زندگی…
    از همه ه ه ه دوستای نازنین دیگه هم ممنونم و امیدوارم همگی همیشه سلامت، شاد و پیروز باشین و به تمام آرزوهای قشنگتون به زودی زود و به امید خدا دست پیدا کنین.

    • میخواستم فقط تایید کنم شهرزاد جان. گفتم یهو دلخور نشی که به اندازه‌ی کافی دیده نشدی! اینه که گفتم حتماً ازت تشکر کنم…

    • شهرزاد گفت:

      ممنون … دیگه شرمنده ام نکنین …!! گفتم که دیگه دلخور نمی شم …

    • مريم .ر گفت:

      سلام شهرزادجان. ديشب براي من هم خيلي شب خوبي بود و واقعا از همصحبتي با شما دوستان عزيزم لذت بردم. اونقدر بهم خوش گذشت كه ادامه ي گفتگوهامون رو تو خواب دنبال كردم 🙂 واي خيلي خواباي بامزه اي ديدم الان يادم ميفته كلي خنده م ميگيره. اگه امشب اومدم مهموني براتون تعريف ميكنم.
      هرچي از محمدرضا تشكر كنيم كمه. محمدرضاي عزيزمون برات قلبي پر از شادي و حال خوب آرزو دارم.

      • شهرزاد گفت:

        سلام مریم .ر جون. خیلی خوشحالم که اینجا دوستان خوبی مثل تو و بقیه پیدا کردم . منم از همصحبتی با همه تون لذت بردم. 🙂

    • طاهره جلیلی گفت:

      شهرزاد… مرسی که همه رو انقدر قشنگ دیدی و عنوان کردی…. من هنوز موضوع هم انتخاب نکردم و بهم گفتن تا ۴شنبه باید پروپوزال ۲۵ صفحه ای انگلیسیمو submit کنم…نمیدونم باید چیکار کنم… اما علی الحساب تو موفق باشی دوست مهربون و نکته سنج من…

      • شهرزاد گفت:

        طاهره عزیزم ببخش الان متوجه این کامنتت شدم. مرسی از مهربونی و لطفت. .. عزیزم اگه هر کمکی از دست من بر میاد خوشحال میشم بتونم به تو دوست خوبم کمکی بکنم. لطفا و حتما بهم بگو… خودم هم تقریبا تو شرایط خودتم. 🙂

        • طاهره جلیلی گفت:

          سلام دوست جدیدم…

          ۱ هفته دیگه وقت گرفتم و قرار شد تا آخر هفته آینده Submit کنم… از امشب میخوام شروع کنم… کاش زود جمع شه… مطمئنم که پروپوزال تو هم تایید میشه شهرزاد جان…

  • آزاده م گفت:

    سلام
    خیلی دیر رسیدم. ولی بیشتر کامنتها رو خوندم. معلومه که به همه خوش گذشته. خیلی خوشحال شدم.
    امیدوارم همیشه سلامت و شاد باشید.
    استاد خدا قوت

  • پگاه گفت:

    سلام
    شب یلدای همه بخیر
    این کامنت رو اینجا می زارم چون تقریبا آنلاین است.تازه با سایتتان آشنا شدم و پست چرا دکتری نمی خوانم را مطالعه کردم.
    آقای مهندس باور کنید در بعضی رشته های نو پا (در کشور ما) مثل رشته خودم محیط زیست که تا مقطع ارشد هم خوندمش، وضعیت بسیار تاسف بار تر است.مدرک کجا،؟درک مطلب کجا،؟ بستر اجرا کجا،؟
    راستی مطلب کاملا شخصی تان را هم توی سایت خواندم.به نظر من همه ما به فراخور موقعیت و شرایطمان به نوعی نیمکتهای تازه و فرسوده این دنیا هستیم . همه روزهایتان خوش

    • پگاه عزیز. ممنونم که بازخورد دادی. من هنوز هم فکر می‌کنم ممکنه دکترا برای برخی از ما گزینه‌ی مناسبی باشه. اما شاید (صرفاً یک حدس کلی میزنم) از هر ۱۰ نفر که امروز در شرایط الان کشور دکترا مي خونن ۹ تاشون اشتباه این تصمیم رو گرفته باشند.
      اما همیش به خاطر می‌سپرم که نفر دهمی هم هست که احتمالاً تصمیم درست گرفته.

      رشته‌ی تو رو تا حدی می‌شناسم. اما این فضایی رو که گفتی نمی‌دونستم…

      • مریم ز گفت:

        من یک سوالی دارم.
        برای بعضی رشته های محض و پایه که راه پیشرفت در اونها در همه ی دنیا آکادمیکه؛ چکار باید کرد؟
        من افراد زیادی رو میشناسم که صرفا به خاطر اینکه کار دیگه ای نداشتن؛ دارن دکترا میخونن توی ایران: ریاضی، بیوفیزیک، فیزیک، شیمی و…)
        فارغ التحصیلان این رشته ها اگر نتونن از ایران برن برای ادامه ی تحصیل؛ از طرفی شرایط کاری مناسب هم نداشته باشن؛ باید چکار کنن؟

      • پگاه گفت:

        سلام آقای مهندس
        الان یک ساعت میشه دارم میگردم در بین کامنت ها تا پاسخم را ببینم بالاخره یافتم !یافتم !یافتم !
        مرسی که پاسخ دادین
        بله.همچین فضایی وجود داره..حتما می دونید در سطوح بالاتر تصمیم گیری ها آخرین اولویت ها توجه به محیط زیسته.
        تو دانشگاه دولتی درس خوندم.سعی کردم تا حدودی به درک مطلب دروس هم برسم.استادم بسیار اصرار داشت که ادامه بدهم اما خوب که فکر میکنم با خودم میگویم برفرض با تمام سختی پذیرش دکتری رشته ام ،تخصص تخصص یک مطلب را بگیرم که چه بشود.؟ تا آن را در دانشگاه به دیگری بیاموزم ! من که با این فوق لیسانس هم گره ای حتی کوچک از مشکلات محیطم باز نکرده ام؟ از یکطرف هم فرصت های شغلی بسیار نادر شده اند ؟.رشته ام را دوست دارم.که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها
        فرمودید رشته ام را می شناسید. اگر می توانید راهنمایم کنید.خیلی سردرگمم

  • تنهای گفت:

    واااااااااااااای چقدر شلوغه این صف !
    من هم شب یلدای دوست داشتنی رو به محمدرضاهای عزیز و عزیزتر تبریک می گم .ر 🙂

  • مائده ابوحسینی گفت:

    اینم فال شب یلدای محمد رضای عزیز با امید اینکه یلدا های زیادی پیش رو داشته باشی . شب های زندگیت خوش و اروم

    بر سر آنم که گر ز دست برآید دست به کاری زنم که غصه سر آید
    خلوت دل نیست جای صحبت اضداد دیو چو بیرون رود فرشته درآید
    صحبت حکام ظلمت شب یلداست نور ز خورشید جوی بو که برآید
    بر در ارباب بی‌مروت دنیا چند نشینی که خواجه کی به درآید
    ترک گدایی مکن که گنج بیابی از نظر ره روی که در گذر آید
    صالح و طالح متاع خویش نمودند تا که قبول افتد و که در نظر آید
    بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر باغ شود سبز و شاخ گل به بر آید
    غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید

  • محمد مهدی گفت:

    محمد رضا امشب یکی از بهترین شب یلداهای من بوود
    چون فهمیدم برای آبادی این سرزمین که دغدغه مشترک ما اهالی این قبیله است تنها نیستم … هر چند هرکداممان باید این سفر را به تنهایی بریم اما بودن دوستانی با دغدغه مشترک ارزشمنده … و به آدم حس خوبی می ده و آدم را واسه ادامه مسیر شارژ می کنه …. برای آبادی باید از خودمون شروع کنیم و این قبیله به من نشون داد که خیلی ها الان از خودشون شروع کردن .
    محمد رضا ی دوست داشتنی از خودت ممنوونم و ازتمام کسایی که تو را یاری می کنند واسه گرم موندن این خونه از جانب من از تک تکشوون تشکر کن

    مررررسی محمد رضا 🙂 شبت بخیر هر وقت هم اصفهان کاری داشتی رو من حساب کن با تمام وجود در خدمتم دوست و استاد گلم 🙂

    • خوشحالم که در اصفهان، خانه‌ای پیدا کردم دوست عزیزم. محمد مهدی عزیز. ممنونم. خیلی ممنونم. خیلی زیاد.
      اون کسانی که این خونه رو برپا کرده‌اند همه با علاقه و شوق نوشته‌ی تو و بقیه‌ی بچه‌ها رو می‌خونند و با تک تک کلمات شما زندگی می‌کنند.

      این رو در اشکها و لبخند‌ها و دویدن‌ها و ایستادن‌ها و نشستن‌ها و نخوابیدن‌هاشون می‌بینم.

  • سپید گفت:

    یه خسته نباشیدو شب به خیر به همه بچه های قبیله و محمدرضا و همه ی دوستانی که برای این دور همی بهش کمک کردن

  • سپید گفت:

    امیدوارم شب یلدا برای بچه های کار فقط کمی با شبای دیگشون فرق کنه
    یکی از دوستام حرکت قشنگی رو انجام میده در حد بضاعتش که شب یلدا هم ازش مستثنا نبود رفت که پیش بچه های کار باشه،حالا قراره با دوستام گروهی تشکیل بدیم که کنار این دوستمون بتونیم کمی فقط کمی کنار این بزرگ مردان کوچک باشیم.

  • آرزو گفت:

    محمد رضای عزیز امشب من از ساعت ۹ اینجا بودم. ولی بیشتر مشغول مطالعه کامنتا و جوابا بودم که تجربه کسب کنم.
    خیلی سایت و صحبتای علمی و دلنشینتون رو دوست دارم سعی میکنم تو زندگی بهشون عمل کنم.
    همیشه سالم و شاد باشین.
    بازم یلداتون مبارک و شب خوش

  • زهره گفت:

    شب خیلی خوبی بود……
    بازم ممنون ازت محمدرضا…استفاده کردم.شب خوش….

  • آرمان گفت:

    تبریک میگم این شب رو به همه اعضای قبیله .
    از شماممنون استاد عزیز .نوشته هاتون به من سر نخ میدن.
    مذاکره تجاری در پیش دارم ..کتاب فنون مذاکره شما رو یکی دو روز دیگه میگیرم میخونم.بعد اون چه کتابی رو پیشنهاد میکنید؟

  • با اجازه. من هم فعلاً برم. اما فردا شب ۱۰ تا ۱۲ دوباره اینجا می‌نشینیم و گپ می‌زنیم 🙂

  • azi گفت:

    سلام، شبتون بخیر آقای شعبانعلی. سوالی داشتم که ربطی به بحثتون نداره. میخواستم ازتون بپرسم تو ناامیدی چه چیزی باعث میشه که دوباره به ادامه حرکتتون فکر کنین؟ هدفتون تو زندگی چیه که اینقدر با شوق پیش میرین؟ البته شاید تا حالا هیچ دری (واسه یه مدت طولانی!) به روی شما بسته نبوده و چیزی نبوده که خواسته باشیدش اما بهش نرسیده باشین.

    • اصولا هیچ دری همیشه بسته نمی‌مونه. وگرنه دیگه در نیست. بهش می‌گن: دیوار!

      من فقط دلم می‌خواد در ثانیه‌های آخر زندگی و قبل از مرگ، احساس خوبی به زندگیم داشته باشم. همین.

      به بعد از مرگ فکر نکرده ام و نمی‌کنم.

      • پسرک خامه فروش گفت:

        جان هرکی دوس داری اینجوری حرف نزن..:(
        اینجوری حس ترس میاد سراغم،
        میترسم زود از کنارمون بری…
        یادته دنبالت کرده بودم که یه متنی بت بدم که : بیشتر مواظب خودت باشی…؟
        جان من اینجوری دیگه اینجوری حرف نزن! لطفا..

  • علی گفت:

    یلدا بهانه ایست برای تقسیم انتظار در طولانی ترین شب سال ، باهم و کنار هم
    محمد رضای عزیز عذرم را بپذیر که دیر آمدم…
    شاید بهترین فرصت است برای اینکه برای تمامی حرفهایم که از سر ناپختگی زدم در حضور تمامی دوستدارانت عذر خواهی کنم. این را به حساب گستاخی من نگذار، لطف و مهربانی تو این مجال را به من داد…

  • رویا گفت:

    خوش گذشت و بسیار لذت بردم خداحافظ

  • مرتضي گفت:

    ۲ هفته ي پيش رفته بودم مصاحبه ي شغلي يك ارگان دولتي. ۲ نفر مصاحبه مي كردند كه يكي شونو (بخونيد اولي) كاملا ميشناختم و دومي رو كه آدم خوش منظري بود تا به اون روز نه ديده و نه ميشناختم. مصاحبه داشت خوب پيش ميرفت و آخر مصاحبه اولي ازم پرسيد آيا تجربه يا اطلاعاتي در زمينه توليد گلهاي فصلي دارين؟ منم گفتم: بله اتفاقا قرار بود امسال با بخش توليدات سازمان شما قرارداد ببنديم و تأمين بخشي از گلهاشونو بر عهده بگيريم كه با آقاي ايكس (رئيس توليدات همون سازمان كه من فقط فاميليشونو ميدونستم) صحبت كرديم و ايشون گفتند كه قبلا با چند نفر از توليد كننده ها كه ميشناختند قرارداد بستند و ديگه امكان بستن قرارداد جديد نيست (البته بطور غير مستقيم و بواسطه يكي از دوستانم كه در اون سازمان كار ميكرد و از رئيس توليدات رسيده بود اين خبر به من داده شد ولي من تو مصاحبه جوري وانمود كردم كه انگار خودم با مسئول توليدات صحبت كردم). اولي بهم نگاه كرد و گفت: مسئول توليدات ما رو چقدر ميشناسي؟ منم گفتم: والله تا حالا حضوري نديدمشون ولي بابت اين موضوع تلفني باهاشون صحبت كردم. مصاحبه كننده اولي برگشت و بهم گفت: آقاي مسئول توليدات در حال حاضر روبروي شما نشستند (يعني همون مصاحبه كننده دومي). خلاصه كه من يه جوري قضيه رو جمع كردم ولي احساس كردم با اين سوتي اثر خوبي بر مصاحبه كننده ها نگذاشتم
    نتيجه گيري: نتيجه گيري رو ميزارم به عهده دوستان

    • سعیده (آذر) گفت:

      سلام به همه ی دوستان، من دیر رسیدم…اما شبیه این جریان برای منم اتفاق افتاده، توی مصاحبه ی آزمون دکترا، یه نقل قولی گفتم، پرسیدن از کیه این حرف منم گفتم از آقای دکتر فلانی..بعد گفتن دکتر فلانی رو می شناسی؟ گفتم نه متاسفانه، بعد اون استادی که دقیقا کنار من نشسته بود با چهره ای سرخ شده گفت: دکتر فلانی منم!…نمیدونم چرا ناراحت شده بود که نشناخته بودمش، البته بسیار استاد مشهوری بودن ولی خوب منم تا حالا چهرشو ندیده بودم فقط کتاباشو خونده بودم، اون موقع هم در زمینه ی مذاکره و مهارت ارتباطی و… هیچ مطالعه ای نداشتم و اصلا به روی خودم نیاوردم یا حرفی نزدم که یه خورده جو برگرده و بهتر بشه…

  • طناز گفت:

    این شب یلدا متفاوت خیلی حس خوبی به من داد کلی چیزی یاد گرفتم
    جواب بعضی از سوال هایی که داشتم پیدا کردم
    سادگی..صمیمیت هم اینجا پیدا کردم
    کلی خوشحالم تجربه ی خیلی خوبی بود
    ممنون از محمدرضا عزیز وهمه دوستانی که اینجا هستند.

  • دلسا گفت:

    سلام محمدرضا، یلدات مبارک:)
    من دوست دارم امشب توی مهمونی تو چند تا چیزی رو که امسال یاد گرفتم تیتروار بگم.
    ۱) من امسال یاد گرفتم که چقدر سردرگمی هایی که تجربه می کنم از این ناشی می شه که خودم رو خیلی دوست ندارم.
    ۲) فهمیدم گفتگوهای درونی من این دوست نداشتن رو در من تشدید می کنه ( شاید هم ایجاد می کنه)
    ۳) فهمیدم راه حلش اینه که با خودم تکرار کنم که خودم رو دوست دارم ( جملات تاکیدی). و این تکنیک کار می کنه. علتش هم این هست که مغز من عادت کرده به شیوه ای فکر کنه که از اون، گفتگوهای ناخوشایندی ناشی می شه. و اگر من اون رو به شیوه ی دیگه ای عادت بدم کم کم یاد می گیره که چه جوری گفتگوهای درونی من رو بسازه.
    ۴) کمی با خودم که راحت تر شدم دیدم که چقدر خیلی از رفتارهای ناخوشایند بقیه به خاطر اینه که خودشون رو خیلی دوست ندارند و کارهایی که می کنند یه گریه است برای دریافت محبت از محیط بیرون.
    ۵) یاد گرفتم اگرچه آدم ها باید به دنبال عشق و محبت درون خودشون بگردند ولی من می تونم با عشق ورزیدن به اونها این مسیر رو بهشون نشون بدم.
    ۶) یاد گرفتم که مورد ۵ به حرف آسان و به عمل بسیار دشواره.

    امیدورام خوب و خوش باشی همیشه، هم تو و هم همه ی دوستانی که مهمون تو هستند:)

  • عارفه گفت:

    چند ساعته رسیدم خونه بوی دود میدم..امشب با بچه های جمعیت امام علی رفته بودیم یک جای دور میون کارتون خوابا میون اون همه آدم معتاد ..یادم میفته بچه بودم میخواستم بزرگ شم تا واسه ایران کاری کنم..حالا این روزها هرچی بیشتر میگذره چیزهایی تو این شهر میبینم که نفس کشیدن برام سخت تره میشه.
    چکار میکنید وقتی بدبختی مردمت میبینی؟چرا یک وقتایی کم میارم میگم میرم از این دیار تا نبینم حالا که نمیتونم کاری کنم

    • حال من هیچوقت خوب نیست عارفه.

      همینه که در پس این خنده‌ها و شوخی‌ها و گرم گرفتن‌ها و … همیشه داروهای ضد افسردگی توی کیفم هست…

      • آرزو گفت:

        بیشتر مواظب خودت باش دوستم

      • پسرک خامه فروش گفت:

        :(:(
        “ای بازیگر گریه نکن…”

        • مجیبه گفت:

          استاد… ما حس و حال خوبمون رو از شما داریم! ایشالا پالس این حال به شما هم برسه و دیگه خبری از دارو تو کیفتون نباشه 😉
          راستی پسرک خامه فروش پا به پای شما مهمان نوازی کردن! ایول دارن 🙂 بیخود نیس کارخونه خامه دارن 🙂

          • پسرک خامه فروش گفت:

            مهندس و مهموناش قابل بدونن ما کفش جفت کنشونیم…
            گیری کردیماااا… 🙂 والا بلا ما یه کارمند فروش بیش نیستیم!!
            -کارمندی که ريیسش سید ضیاست و معلمش (اگه لایق باشیم) ممرضا شعبانعلی…-

      • سپید گفت:

        بخدا یه بار با من بیای کوه انقدر با طبیعتو بچه ها میگیمو میخندیم که حسابی شارژت میکنه برا طول هفته،
        البته نمیدونم جنس حال بدت با این جمع خوب میشه یا نه 🙁

      • عارفه گفت:

        منتظر بودم بگید امیدوار باش آینده این سرزمین خوبه این حرف ها..
        متاسفم..کاش حال شما همیشه خوب باشه

    • علی گفت:

      عارفه عزیز،
      همه آنها که رفتند ، اگر قلبی داشتند!! جاگذاشتند و رفتند.چرا توئی که دل نگران هموطنت هستی باید بروی و جائی زندگی کن که نیازی به تلاش تو برای ایجاد زندگی بهتری نیست. سخت است اما بمان ….
      محمد رضای عزیز ، آگاهی تاوانی دارد که باید با جان یا خون دل داد. اما شاد باش که نمی توانی چشم بر زشتیها ببندی بلکه آنها را پر رنگ تر می کنی تا خواب دنیاداران را آشفته سازی …

  • شهرزاد گفت:

    محمدرضای عزیز … نمی دونم هنوز هستین یا نه ؟ یا میهمانی تموم شد؟! ببخشید که نتونستم کل مهمونی رو کنارتون باشم…
    می خواستم بابت میزبانی شگفت انگیز امشب، که خاطره بسیار شیرین و دلپذیری رو برای همه ما رقم زد، واقعا ازتون تشکر و قدردانی بکنم و بگم شما برای تک تک ما دوستانتون، عزیز و دوست داشتنی هستین و ما هم جرعه جرعه کلام و صدا و آموزه های شما رو می نوشیم و بهره می بریم.
    امیدوارم زمستان شاد شادی رو تجربه کنید و دلتون توی این سرمای زمستون همیشه گرم گرم باشه.
    برای تمام دوستان عزیزم هم که چه امشب اینجا بودن و چه حضور نداشتند، بهترین و شادترین اوقات رو آرزو می کنم.
    شب خوش.

  • شادی گفت:

    محمدرضای عزیز درود به تو و شب یلدایت به نیکی
    با اینکه به نت دسترسی نداشتم خودم رو رسوندم به جایی که فقط یه ذره درین دور همی در کنار تو و دوستان این قبیله باشم.
    فقط میخاستم بهت بگم تو یکی از بهترین معلمانی هستی که در عمر ۳۰ سالم داشتم و دارم و تا عمر دارم مدیون درسهایی هستم که ازت یاد گرفتم.
    روزگارت به نیکی/ دلت شاد

  • سجاد گفت:

    سلام به همه دوستان و عزیزانی که تلاش کردن امشب دور هم باشیم
    خیلی ناراحت شدم دیر رسیدم به این ضیافت ولی همینکه اسم دوستای گلم رو اینجا دیدم حال خوبی پیدا کردم
    امیدوارم شادیاتون به بلندای شب یلدا باشه

  • fatemeh&fahimeh گفت:

    سلام
    یلداتون مباااااااااااارک
    مطمئنم به همه دوستان خیلی خوش گذشته
    ما هم چون آخر مهمونی رسیدیم هر کاری مونده بگین انجام بدیم

  • سپید گفت:

    محمدرضا جان رفتین؟

  • فاطمه ندا گفت:

    سلام استاد عزیزم
    بالاخره مهمونی خونوادگی تموم شد. من بعد از چند ماه تونستم چند ساعتی با خانواده بگذرونم که خیلی لذت بخش بود. به شدت خسته ام. اما خواستم عرض ادبی کنم و ببینم اینجا چه خبره. راستش فرصت نمیشه کامنت هارو بخونم. خوشحالم که جمع گرمی داشتین.
    یه نکته ی مذاکره ای هم اتفاق افتاد که منو از درون خوشحال کرد. برادرم بعد از مدتی که به دلیل دلخوری از مادرم به خونه ما نمیومد بعد از دعوت پدرم با خونواده به جمع امشب ما اومد و برام جالب بود که در مذاکره با نزدیکان گاهی ممکنه قوانینی نقض بشه و محبت حل مسائل رو ساده کنه. همیشه از مذاکره با نزدیکان فقط نکات منفیش تو ذهنم بود.
    راستی شب یلدا شب انقلابه!! امشب خورشید به نقطه انقلاب زمستونی میرسه و همونطور که همه می دونید روزها بلندتر میشن. امیدوارم ما هم از درون انقلاب کنیم و خوبی ها و روشنی هامونو بیشتر و تاریکی هامون رو کمتر کنیم تا به اعتدال برسیم 🙂
    شب خوبی داشته باشین

  • آلما گفت:

    سلام
    من چند ماهی هست که به سایت شما سر میزنم
    چیزای خوبی از شما یاد گرفتم
    دیدگاه متفاوتی دارید نسبت به خیلی از آدما
    ولی هر وقت خواستم براتون کامنت بذارم پشیمون شدم
    دلیلشم اینه که وقتی کامنتا رو میخوندم میدیدم وقتی کسی ازتون انتقادی میکنه زیاد استقبال نمیکنید
    اگه بخوام خودمونی بگم بعضی وقتا فکر میکردم کس دیگه ای غیر از اون کسی که متن اصلی رو نوشته داره به کامنتا جواب میده!
    به هر حال امشب این جرات رو به خودم دادم و براتون کامنت گذاشتم
    ممنون به خاطر همه زحماتی که میکشید
    ممنون به خاطر سایت خوبتون
    یلداتون مبارک

    • من در کامنت گذاری چند ایراد جدی دارم.

      یکیش اینه که کسانی رو که محبت می‌کنند فقط تایید می‌کنم و کمتر پیش میاد که به کامنت‌ها جواب بدم.

      دوم اینکه وقتی یک نفر بدون شناختن من فقط بر اساس یک متن کوتاه نظر می‌ده حرص می‌خورم. دوست دارم کسی که نقد می کنه کمی بیشتر بخونه تا تصویر کامل تری از من داشته باشه.

      ضمن اینکه فکر می‌کنم گاهی اوقات آدمها یادشون می‌ره که اطلاعاتشون در یک حوزه محدوده. به همون دلیلی که من وقتی یک ایمیل کوتاه یک صفحه‌ای می‌خونم و در انتها کسی ازم نظر خواسته. جواب نمی‌دم و می‌گم با یک صفحه دلم نمی‌خواد قضاوت کنم. لطفاً بیشتر بنویس.

      خنده‌دار ترین این نوع کامنت‌ها رو می‌تونی زیر پست «مرا ببخش» ببینی. هفت سال دوستی کات شده. با هزار ماجرا. من یک پیام شخصی برای دوستم نوشتم.

      مردم زیرش میان راه حل میدن! خوب واقعاً به نظرم شوخی می‌کنن.

      ۷ سال رابطه
      ۱۰۰۰ قصه
      ۱۰۰ بحران
      ۲۰۰ کتاب مذاکره و ارتباطات
      و حدود ۲۰۰ هزار ایمیل در خصوص مشکلات عاطفی دوستان و دانشجویان و …

      من بر اساس همه‌ی اونها تصمیم میگیرم یک فایل صوتی بگذارم.

      بعد یکی میاد بر اساس ۴ دقیقه فایل صوتی، تحلیل می‌کنه. پیشنهاد می‌ده. نقد می‌کنه و …!!!
      این چیزیه که باعث می‌شه من احساس کنم فرد به صورت گذری وارد این سایت شده. چون کسی که سالها پای حرف من نشسته باشه سبک حرف زدنش فرق می‌کنه.

      • فوژان گفت:

        محمدرضای مهربان، معلم گرامی و ارجمند
        وقتی این حرفها را می گین احساس می کنم هنوز دلگیر هستید. من داشتم با محمد رضا شعبانعلی حرف می زدم و تصوری که داشتم کوهی سخت بود که نباید برای یک رابطه بشکنه.شاید برای همین بیان احساسات مفروضاتم را به هم ریخت. ولی حالا میدانم دارم با محمدرضایی حرف می زنم که مثل من و تمامی اهل این خانه می تونه عاشق بشه، دلتنگی کنه و در خلوت خودش اشک بریزه. کسی که درد مردم روحش را آزار می ده و به هر شکلی که شده برای آرامش و توسعه جامعه اش تلاش می کنه . تلاشی بی وقفه و خستگی ناپذیر.
        محمد رضا، حق بده که همه می توانن اشتباه کنن پس من را ببخش…

        • فوژان. برای من حس خوب تو به عنوان یک دوست، خیلی ارزشمند‌تر از هویت برند من به عنوان یک «مذاکره‌کننده» هست. هیچ حس بدی به عذرخواهی از تو ندارم و لبخند تو و دوستان دیگرم رو در این خانه‌ی مجازی، با بزرگترین خانه‌های فیزیکی این دنیا معامله نکرده‌ام و نمی‌کنم.

  • محسن فلاح گفت:

    سلام محمدرضای عزیز…دیررسیدم وفک کنم مهمونی تموم شده.نمیدونم چرادوس داشتم امسال یلداروتنهاباشم، واسه همینم پاشدم رفتم حرم امام رضا(ع). البته دعاگوی همه ی هم قبیله ای هامم بودم.میدونی خوبیه رفاقتایه اینجاچیه؟ اینه که عاری ازهرگونه سودای سود ومنفعتن.
    این منم محمدرضای عزیز.شب یلدای ۹۲، توحرم( دوس داشتی تاییدش نکن رفیق، من که تاحالابه صورت مجازی ازطریق فیلماوعکسات زیارتت کردم، گفتم شایدتوهم بخوای هم قبیله ایتوببینی.):

    http://axgig.com/images/17393913131373592178.jpg
    ………………………………………………………………………
    برای هممون بهتریناروآرزومندم.ممنون بابت همه چیز…

  • پرنیان گفت:

    سلام.انگار آخر مهمونیه.یلداتون مبارک استاد.تبریک هم به شما و هم به دوستان پرانرژی تون.

  • بهناز گفت:

    سلام محمد رضا شعبانعلی عزیز
    شب یلدای همه دوستان قبیله مجازی به سلامتی و مبارکی باشه…
    من همیشه به سایتتون سر میزنم و از روز نوشته ها و فایل های صوتی بسیار لذت می برم،مخصوصا فایل های صوتی عزت نفس که به برادرم پیشنهاد کردم و اون هم استقبال کردواین هم اولین کامنت من بود

  • خالد گفت:

    استاد میتونم ی سوال دیگه بپرسم؟
    محیطی که توش زندگی میکنم بطور غیر مستقیم شدیدا” با فردگرایی مخالفن،خیلی دوست دارن (مطیع و فرمانبردار) باشی تا یاغی (البته منظورم جنبه ی مثبتشه) و گاهی حتی با برخورد شدید مواجه میشم که تو چرا اینقدر واسه خودت کلاس میذاری؟؟ در صورتی که صادقانه میگم صحبت من فقط درباره احترام متقابله و همینو فقط خواستم اما اونا فک میکنن باشون میجنگم (حواسم به لحنم هم هست) بنظرتون از این کار کم کنم؟ نرمتر بشم؟ یا عزت نفس این حرفارو نداره؟ چون واقعا” دارم فک میکنم مشکل از منه…

  • مريم .ر گفت:

    محمدرضا جان شب بسيار خوبي بود. يه دنيا ازت ممنونم. خيلي خوشحال شدم كه با تو و دوستاي ديگه تو اين قبيله مجازي صحبت كردم. شبتون بخير. و به اميد ديداري دوباره 🙂

  • مريم .ر گفت:

    محمدرضا جان شب بسيار خوبي بود. يه دنيا ازت ممنونم. خيلي خوشحال شدم كه با تو و بقيه ي دوستاي اين قبيله ي مجازي بودم. شبتون بخير. و به اميد ديداري دوباره 🙂

  • عظيمه گفت:

    سلام خدمت استاد گرامي و دوستان همراه
    شبتون يلدايي و شب يلدا براي تك تك شما عزيزان خوش…
    چون در اين شب لطف كرديد و ساعات خوشتون را با ما قسمت كرديد، انجام وظيفه دونستم كه من نيز از شما تشكر كنم و بگم از محبت شما خيلي ممنون.

    • عظیمه. دلم برات خیلی تنگ شده. کاش دوباره به کلاسها سر بزنی.

      • عظیمه گفت:

        استاد عزیز و ارجمند، سلام
        این نهایت لطف شماست و محبت دارید. راستش مشغله هام خیلی زیاد شده… و میدونم که هنوز در مدیریت زمان حرفه ای نشدم!! منم دلم برای کلاس جمعه شما! تنگ شده. چشم، حتماً وقتی میگذارم با شادی جان هماهنگ میکنم و خدمت میرسم که سعادتی دوباره برای منه… 🙂

  • علی گفت:

    یلدا بهانه ای است برای تقسیم انتظار در طولانی ترین شب سال ، باهم و کنار هم
    محمد رضا ، مرا ببخش که دیر آمدم ولی آمدم تا سلامی گویم و عرض ارادتی کنم…
    فرصتی شد تا برای تمام حرفهایم که شاید از سر ناپختگی بود عذرخواهی کنم و بگویم از صمیم قلب دوستت دارم و هر آنچه گفتم به واسطه قلب بزرگ و روح پاکی بود که این مجال را به من داد…

  • farimah گفت:

    یلداتون مبارک!

    در نیکی و زیبایی رسم و آیین کهن جشن یلدا و دیگر جشنهای ایران باستان شکی نیست و بر ماست که آنها را گرامی داشته ، از نیکیهایش بهره برده و به نسلهای آینده انتقال دهیم.
    اما ما نیز زمانی از تاریخ، به نام مردمان کهن یاد خواهیم شد؛ از ما چه خواهد ماند.

    بیایید از همین حالا به فکر بنیانگذاری رسمی نیکو و ستودنی برای این آب و خاک و برای تاریخ ایران زمین و ای بسا جهان باشیم.
    جای «روز خورشید»; در تقویم ما که سرچشمه در طبیعت و خورشید دارد بسیار خالی است.
    من پیشنهاد می کنم روز ۳۱ خرداد ماه را که بلندترین روز سال است «روز نور » یا «روز آفتاب » یا «روز خورشید »و یا هر اسم مناسب دیگری که شما پیشنهاد می کنید با هدف پاسداشت روشنایی و دانایی و آگاهی و ظلم و ظلمت ستیزی بنامیم و آن را به یک جشن ملی تبدیل کنیم.
    باشد که از ما در تاریخ به یادگار بماند

  • رضا گفت:

    سلام
    منم دیر رسیدم .
    یلدامون مبارک.
    محمد رضا خیلی دوست دارم.

  • MReza گفت:

    سلام،
    فقط خواستم بگم: ممنـــونم که منو با دنیای MBA و مذاکره آشنا کردین.
    یلداتون هم مبارک.
    : )

  • سپید گفت:

    سمیه جان سلام
    خسته نباشی مهندس 🙂
    یلدات مبارک :* 🙂

  • shirin گفت:

    محمد رضا شعبانعلی عزیز از اینکه وقتتون رو برای ما گذاشتید خیلی خیلی سپاسگزارم امیدوارم شب خوبی داشته باشید و بازهم ازاینکه شما هستید خیلی خوشحالم 🙂

  • مائده ابوحسینی گفت:

    سلام به محمدرضای عزیز
    سلام به همه آدم های خوب این خونه
    من یه نیم ساعتی هست رسیدم فکر کنم اخر شب نشینی تون باشه
    فقط خواستم بگم به یادتون بودم و این خونه وآدم هاش رو خیلی دوست دارم
    محمدرضا متشکرم از اینکه هستی و بودنت اینقدر پرثمر، پررنگ وامیدبخشه(این جمله دیگه تبدیل به امضای من پای نوشته هایی که مربوط به تو هست شده)
    یلداتون مبارک

    • مائده. همیشه باش. همین. باشه؟

      • مائده ابوحسینی گفت:

        دوست خوبم ، مرد بزرگ محمد رضا
        بودن تو این خونه وموندگار شدن اینجا به خاطر صاحب خونه سخاوتمندش که یکی از بهترین دوست های منه
        تبدیل به یه دلخوشی شده.متشکرم از اینکه به بودن دوست های خاموشت هم اهمیت میدی. باشه محمدرضا همیشه هستم (میتونی مطمئن باشی هر روز من اینجا سر می زنم و اینکار تا تو هستی و این خونه هست تداوم داره حتی اگه تو باشی و این خونه خدای نکرده نباشه من باز یه راهی پیدا میکنم به این بهترین دوستم سر بزنم)
        طبق قراری که با خودم دارم آخر شب به عنوان کادوی شب یلدا ، من فالی رو که به نیت تو گرفتم رو برات میذارم
        چون امسال فال شب یلدای خودم رو با گوش دادن به فالی که گذاشتی برای خودم گرفتم.

  • محمد گفت:

    سلام محمد رضا. تو این ۵ ماه درگیر خوندن برا کنکور ارشد بودم نتونستم زیاد با برنامه هات پیش بیام. ولی باید بگم تو یکی دو سالی که باهات اشنا شدم خیلی حرفات برام مفید بوده. محمد رضا یکی از فرقهایی که تو با خیلی های دیگه داری اینه که یکجورایی سنت شکنی البته از نوع خوبش. مثلا همین که میگی رتبه تک رقمی ارشدشدم و نرفتم. اینجور موقع ها تصمیم گیری خیلی سخته…… من که خودما جای تو میزارم هیج جوری نمیتونم تصمیم تو را بگیرم. مثلا تصمیم داشتم برای ارشد عمران نخونم و امسال برم سربازی ولی بازم نتونستم باخودم کنار بیام و خودما انداختم تو هیاهوی یک کنکور دیگه.

    • همیشه ارشد رفتن بهترین تصمیم نیست. همچنان که ارشد نرفتن.

      شاید مهمترین نکته همونه که تو گفتی. جرات اینکه با دیگران متفاوت فکر کنی. حتی با خودت.

      من خدمت رییس دانشکده‌مون بودم (مدیریت شریف). ایشون به من توصیه کردند که دکترا بخونم در شریف. به شوخی گفتن: فکر می‌کنم بعد از اینکه جنجالی ترین متن رو در مورد دکترا نوشتی این کار راحت نباشه.

      من بهشون گفتم: هر زمان احساس کنم تصمیم جدیدی باید گرفته بشه از تغییر تصمیمم و نقدهای مردم نمی‌ترسم. اگر چه امروز تصمیمم هنوز پابرجاست…

      • محمد گفت:

        درست مثل قوانین زندگیت قسمت دومشش… نه سیاه نه سفید….. همینه که تصمیم گیری سخت میشه. ممنون از پاسخت محمد رضا خیلی جالب گفتی (جرات اینکه متفاوت فکر کنی حتی با خودت)

  • امیرسالار گفت:

    همگی سلامممممممممم… خوشحالم فرصتی شده تا هر چند کوتاه بشه با همدیگه حرف زد…… همین الانشم به نوعی درگیر یه مذاکره ایم البته اگه بشه گفت مذاکره….. داداش کوچکتر و بزرگترم سر یه موضوعی با هم اختلاف پیدا کرده بودن که سعی داشتیم رابطشونو جوش بدیم که صد متاسفانه نشد……. تو زندگیم پره از این جور روابط … روابطی که هیشکی هیشکیو قبول نداره… حرف زیاده واسه گفتن فقط ای کاش وقت بشه

  • مهدی خانی گفت:

    سلام به استاد محمدرضا وبقیه دوستان

    ممنون از مباحثتون من فقط استفاده کردم.

  • حمید گفت:

    من یک سوال دارم،
    البته اگر قبلا جواب داده شده از همین جا پوزش میطلبم، من تازه واردم و همه مطالب گذشته را هنوز نخوانده و نشنیده ام، در صورت تکراری بودن من را به مطلب مربوطه ارجاع دهید….
    آیا این که بعد از مذاکره یا حرف زدن با شخص یا اشخاصی، این حس به وجود میاد که فلان نکته را یادم رفت بگم، یا بهتر بود از فلان واژه استفاده میکردم که تاثیر بهتری داشت و …. طبیعیه و به این برمیگرده که انسان معمولا دنبال چیزی بهتر از وضع موجوده و درصدی از پشیمانی همیشه به همراه انسانه و یا ناشی از عدم مهارت در مذاکره هست؟؟

    • تا حد خیلی زیادی می‌تونه با برنامه‌ریزی برای مذاکره و تدوین سناریوهای احتمالی و همینطور افزایش تجربه مذاکره کمتر بشه.

      اما من از مذاکره کنندگان بسیار حرفه‌ای با ده ها سال تجربه هم این جمله رو زیاد شنیده ام حمید جان…

      • مریم گفت:

        محمد رضای عزیزم سلام
        یلدات مبارک
        اینم فال حافظ امشب من بود البته نه از نوع صدا وسیماییش!!
        حافظ اگر قدم زنی در ره خاندان به صدق بدرقه رهت شود همت شحنه نجف
        از صبح بیصبرانه منتظر این ۳ ساعت با تو بودن بودم که الان که به ساعت نگاه کردم دیدم مثل برق وباد گذشت این ۳ ساعت جز بهترین ثانیه های زندگی من بود الان همه اشنایان خونه مادر بزرگم جمع شدن و چون اونجا دسترسی به اینترنت نیست من ترجیح دادم که با تو باشم والان تنهای تنها م همه جا ساکت ولی من تنها نیستم من کلی دوست امشب پیدا کردم خیلی خیلی بهم خوش گذشت
        محمد رضا سپاس بابت مهمونی امشبت به تمام ویژگی های خوبت میزبانی خوب هم امشب اضافه شد .دوست دارم بینهایت.

  • محمد گفت:

    سلام به همه دوستان علی الخصوص محمدرضای عزیز
    راستش من خیلی وقته به خونه مجازیت سر می زنم ولی این اولین کامنتمه
    باید اعتراف کنم از وقتی به این خونه اومدم تغییرات محسوسی توی مسیر زندگیم ایجاد شده
    جواب خیلی از مشغله های اساسی ذهنم رو گرفتم
    یلدا رو به همه تبریک می گم
    محمدرضای عزیز امیدوارم همیشه پایدار باشی و سربلند
    چندتا آهنگ جالب واسه امشب از سانگ سرا گرفتم گفتم تک خوری نکنیم به شما هم بدیم
    http://www.songsara.net/?p=10681

    • محمد. قدیمها که وبلاگ می‌نوشتن. زیرش می‌نوشتن که: «کامنت یادت نره!».

      شاید به نظر بیاد برای چنین سایتی که ماهانه حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ هزار بار بازدید میشه دیگه اون تشنگی برای کامنت از بین میره. اما واقعا اینطوری نیست. من هنوز هم تک تک کامنت ها رو با شوق می‌خونم. باهاشون ذوق می‌کنم. می‌خندم. داد می‌زنم. فحش می‌دم. گریه می‌کنم. بغض می‌کنم.

      کاش تو و بقیه بچه ها هم همیشه این لطف رو به من داشته باشید و برام بنویسید. حال من اینطوری خیلی خیلی خیلی بهتر می‌شه و بهتر می‌مونه…

      بابت فایلها هم ممنون. دارم گوش می‌دم الان…

      • محمد گفت:

        ممنونم محمد رضاجان
        گفته بودم این چند وقتی مسیر زندگیم داره تغییر میکنه
        من مشکل اساسی با کامنت نوشتن دارم (البته از الان دیگه، داشتم)
        از امشب سعی می کنم برای همه نوشته هات کامنت بذارم
        نمی دونم چطور باید ازت تشکر کنم
        شبی که قرار بود به خاطر تنهایی، طولانی ترین شب سال باشه به یکی از کوتاه ترینش تبدیل میشه
        ممنون بابت همه خوبی هات

      • حمید گفت:

        اول از دوست عزیز بابت آهنگ های زیبایی که لینک دادند تشکر میکنم،

        و یک سپاس ویژه از استاد محمد رضای عزیر، واقعا لذت بردم از بیان احساسی که نسبت به خواندن کامنتها داشتید، اینکه تا این حد به کامنتها و مخاطبهای سایت اون هم در این حجم، اهمیت میدهید، واقعا ستودنیه و انرژی بخش

    • مجیبه گفت:

      آهنگها خیلی قشنگ بودن! ممنون بخاطر این هدیه

  • خالد گفت:

    استاد یه سوال داشتم…
    توی بحث دینامیک خوندم که محیط اثر بسزایی روی ذره داره جوری که میتونه روی حرکتش تاثیر بذاره و کندش کنه!
    این ویژگی توی زندگی انسانها هم به این شدته یا تاثیر گذاری محیط کمتره؟

    • این بحثیه که سالهای ساله وجود داره و نتیجه ی قطعی نداره خالد جان.
      اما در مورد رفتارهای فردی آدمها گزارش مایکل پاسر نشون می‌ده که وراثت (که خودش یک فاکتور محیطی محسوب می‌شه) ۴۰ تا ۶۰ درصد رفتار ما رو میسازه.

      فکر می‌کنم مولفه های فرهنگی مثل جمع گرایی و فردگرایی هم مهم هستند. در فرهنگ های فرد گرا تاثیر محیط کم رنگ تر میشه…

      • خالد گفت:

        ممنون استاد

      • مریم ز گفت:

        یه بحثی توی فیزیک کوانتومی وجود داره؛ اینکه ناظر( محیط، سیستم اندازه گیری؛…)اندازه گیری رو تعیین میکنه و روش اثر داره.
        این بحث توی جامعه ی انسانی چقدر قابل طرحه؟
        من چندجایی مطالبی دیدم در مورد اصول کوانتومی تجارت و…. راستش نمی فهمم اینا رو. یعنی تسری دادن این بحث ها رو.
        نظر شما چیه؟

        • من احساسم اینه که این روش، شاید به عنوان استعاره مفید باشه اما خطراتش خیلی زیاده. چون به آدمهایی که دانش کمتری دارند حس عمیق بودن و علمی بودن القا می‌کنه.

          از همین انرژی و انرژی درمانی بگیر بیا جلو تا عرفان کوانتومی!

          • مریم ز گفت:

            من راستش نمی قهمم کسی که عمق کوانتوم رو حس نکرده چطوری می تونه تحلیل کوانتومی انجام بده.
            اینجور ادم ها مثل همون مشاوره های مدیریت هستن یا منتقدهای هنری، چون کسی که ابزار یادگیری علمی رو به صورت درست در اختیار نداشته باشه؛ مثل کسیه که از بیرون استخر داره در مورد آب نطر میده؛ بدون اینکه تنی به آب بزنه.
            ممنونم ار پاسختون. 🙂

          • هاشم گفت:

            البته كسى كه عمق كوانتوم رو حس كرده باشه يعنى هيچى ازش نمى دونه

          • مریم ز گفت:

            اما کوانتوم مکانیک مطلب مهمیه. نه به خاطر تحول در علم؛ نه به خاطر انقلاب الکترونیک که محصول فیزیک کوانتومیه؛ نه به خاطر انرژی هسته ای و…
            بلکه تفکر کوانتومی مهمه. چون به ما یادآوری می کنه که میشه یه جور دیگه به مسائل نگاه کرد؛ و اینکه همیشه یک عدم قطعیتی توی همه چیز عالم هست؛ حتی توی روابط انسانی…
            چیزی که من میدونم اینه که کسانی که عمق کوانتوم رو لمس می کنن؛ خیلی سخت به چنین درکی می رسن؛ این راه هم مثل همه ی راه های دیگه میان بر نداره، درک اینکه چطوری یک اقتصاد دان مثلا تحلیل کوانتومی از بازار! ارائه میده برام یه کمی سخته.
            چون هر علمی یک روش علمی مخصوص به خودش داره که با آزمون و خطا و در طول سالیان به دست اومده؛ و معمولا هم به آسونی آموخته نمیشه. به نظر من نمیشه که از روش های استدلال یک علم توی علوم دیگه اون هم با این درجه از قطعیت استفاده کرد. مثل کسانی که کل دستاوردهای علم پزشکی رو نفی می کنند و فقط به طب سنتی اعتقاد دارن.
            امیدوارم که یک روزی همهدر جایگاه خودشون قرار بگیرن و در مورد همون چیزی که تخصص و تجربش رو دارند، اظهار نظر کنند.

  • مجیبه گفت:

    سلام به همه قبیله ای ها! الان از مهمونی برگشتم، یلداتون مبارررک 😉
    می بینم کامنتها بی امون زیاد میشه و من الان شبیه علامت سوال شدم که از کجا باید شروع کنم به خوندن و شرکت توی این مهمونی؟؟؟ 🙂 کلی هم هیجان دارم!!!
    محمدرضا همیشه اسمم برای کامنت گذاشتن mojibe بود چون حدس میزدم درست به فارسی تلفظ نشه، اما از امشب که بیشتر از قبل با دوستانم در این قبیله آشنا میشیم به فارسی اسممو می نویسم

  • خالد گفت:

    سلام استاد
    بدو بدو اومدم یه سلامی به شخص بزرگوارتون بکنم
    یلداتون مبارک
    زمستونتون پربار

  • حامد احمدی گفت:

    سلام و شب بخیر به دوستان قبیله مجازی

    سلام به محمدرضا عزیز

    شب یلدای همگی مبارک 🙂

  • جواد گفت:

    سلام محمدرضا جان
    یلدای شما و دوستان مبارکا باشه
    شادی و طراوت رو برا همه ی شما ارزومندم .

    • جواد عزیز. همین دیر به دیر هم که سر می‌زنی من رو خوشحال می‌کنی دوست خوبم…

      • جواد گفت:

        من همیشه و هر روز سر میزنم …. هر روز با اشتیاقی بیشتر و بهتر …
        منتهی نوشتنم کمتر شده …
        خودمم نمیدونم چرا … اما حتما دلیلش اینه که خیلی کوچیک تر از اینم که در محضر شما و دوستان دست به قلم بشم ….
        تشکرهای عالی و والا هم که همچنان که خودتون استحضار دارید همواره بر سرزبونم هست اما سعی می کنم اینا رو در همون قالب لایک خلاصه کنم که مایه تصدیع خاطر شما و دوستان نباشم …

  • مینا رسولی گفت:

    متشکرم. نمیدونستم که فردا هم میشود بود. چون الان خیلی بدو بدو اومدم!
    همه از شما به هر صورتی که میتونند بهتر بیانش کنند تشکر میکنند. آدم پیش خودش فکر میکنه که دیگه حرف تکراری نزنه اما واقعیت اینه که نمیشه از سپاسگزاری از شما گذشت!!!!
    سپاس و سپاس و سپاس و……
    بزرگوارید و بزرگ!
    سلامت و پاینده باشید.

  • خسرو گفت:

    بخوام کسب و کار راه بندازم و خودم کارآفرین بشم چی نظرت چیه چون دیگه نمیشه جایی کار کنم متاسفانه

  • محمد مهدی گفت:

    دروووووووووود محمد رضا من تمام سعی خودم را کردم و با دربست اووومدم که به مهمونی دوست و استاد عزیزی مثل تو و همه ساکنان این خونه برسم …. دوست دارم محمد رضا 🙂
    .
    .
    .
    امشب جایی حافظ خوانی داشتم به یاد تو تمام مهمونات یه دل سیر سه تار زدم …. همتوون را دوسسست دارم همه شمایی که برای بهتر زندگی کردن یاد می گیرید و یاد می دهید
    🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

    یه عالمه مهر و محبت تقدیم به تو محمد رضا و تمام مهمونا 🙂

  • shirin گفت:

    استاد می تونم یه سوال ازتون بپرسم ؟ البته شاید ربطی به بحث مذاکره خیلی نداشته باشه … نمی دونم تا حالا شده استرس زیاد روی رابطتون با دیگران تاثیر بزاره ؟ یعنی سعی کنید جلوی دیگران نشون ندید این اضطراب رو ولی باز هم از رفتار هاتون بشه فهمید …. چه جوری میشه همچین نگرانی هایی رو کنترل کرد ؟ من آدمی هستم که وقتی زیاد نگران چیزی باشم دیگه تو لحظه نیستم حواسم هست ولی احساس خوشایندی نسبت به اتفاقات اطرافم ندارم حتی اگر همه چیز خوب باشه .. این احساس رو نمی دونم چه جوری باید در ارتباطاتم کنترل کنم اون رو به دیگران منتقل نکنم

    • شیرین عزیز. آره. من هم تجربه دارم.

      باید راجع بهش جدا نوشت. اما فعلاً این دو نکته به نظرم مهمه که:

      قسمت زیادی از استرسی که ما تحمل می‌کنیم به دلیل حرف‌ زدن های نادرست با خودمون و ابهام بیش از حد در شرایط محیطیه.

      و دیگر اینکه استرس زیاد یکی از آسیب هایی که میزنه تمرکز بیش از حد ما روی یک موضوع و ندیدن موضوعات و جنبه‌های مختلف یک گفتگو، یک ارتباط یا یک مذاکره هست…

      • shirin گفت:

        در مورد حرف زدن های نادرست باخودمون فکر می کنم گفتگو های درونی زیاده که من خیلییی زیاد با خودم دارم در حدی که واقعا کلافه میشم ودرسته قسمتیش به خاطر این موضوعه ولی واقعا سخته حذف اونها .. یا در واقع راه درستشو نمیدونم …
        دقیقا همین طوره همین گفتگوهای درونی بخش عمده ای از تمرکز آدم رو می گیره … امیدوارم راجع به کنترل این استرس ها هم برامون بنویسید 🙂

  • ناهید گفت:

    سلااااااااااااااااااااااام
    ببخشید
    من خیلی دیر اومدم:(
    استاد عزیزم
    یلداتون یه عالمه مبارک

  • سپید گفت:

    ناخداااااااا یه تیوپم برا ما بنداز در این دریای متلاطم 🙂
    یه خاطره هم من بگم ما یه شب توی کوه های گیلان چادرارو زدیمو بچه ها بعد شام به سرعت سمت چادرا رفتن که برای حرکت فردا تجدید قوا کنیم،ساعت ۲ شب بود که با صدای جیغ یکی از بچه ها که کمک میخواست همه پریدیم بیرون،انگار مار گزیدگی بود بعد چند دقیقه جستجو دیدیم توهم مار گزیدگیه!! حامد فک کرده بود که مار نیشش زده، یکی از پر تجربه ها به سرعت با چاقو پرید جلو چادر و فقط میگفت ببرید ببرید!! خلاصه بخیر گذشتو صبح شدو گروه حرکت کرد و تمام راه سوزه ما بود که احتمالا میلاد هم چادریش احتمالا شام کم خورده و گازش گرفته و چقد شانس آورده که دستشو با این توهم قطع نکردیم کلا 🙂